ชื่อ
ราฟาเอล การ์เซีย
- วันนี้มาจากไหน - บ้านผม ในติฮัวนา
- แล้วกำลังจะไปไหน - โรงเรียน ในซานดิเอโก
ตอนนั้นนายคิดจะไปไหน
ตอนที่ขึ้นเครื่องบินน่ะ นายคิดว่ากำลังจะไปไหน
ตอบมา ฉันไม่รู้ว่าฉันมีเวลาแค่ไหน
นายคิดว่าเครื่องบินกำลังจะพานายไปไหน
นายจำอะไรได้บ้างตอนเครื่องบินกำลังตก
- ไปฮาวาย ไปที่พัก... - แล้วเครื่องเกิดขัดข้อง
หรืออะไรสักอย่างที่รู้สึกแบบนั้น
- พวกเขาให้อะไรนายกินไหม - ไม่รู้สิ
- มีเค้กหรือของหวานไหม - มีมั้ง ฉันคิดว่ามีเค้กนะ
หยุดก่อนได้ไหม บอกมาว่าเธอเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่
ฉันเหมือนนาย ฉันเหมือนนาย
เห็นๆ ว่าฉันไม่เหมือนนาย แต่เกิดเรื่องแบบเดียวกันกับฉัน
เครื่องบินตก ติดเกาะ แล้วมาจบลงที่นี่
รองเท้าเหมือนกัน กางเกงเหมือนกัน ฝันร้ายเดียวกัน
โอเค อย่าเข้าใจผิดนะ แต่ฉันว่า...
ไม่! อย่า! อย่า!
หลังประตูนั่นไม่มีใครอยากช่วยนายจริงๆ
ที่นี่ สถานการณ์นี้
เรื่องปั่นหัวทั้งหมดนี้ที่นายเจอมา
ที่ฉันไม่รู้ว่านานเท่าไหร่
ทั้งหมดคือการจัดฉาก
เครื่องบินตกไม่ใช่อุบัติเหตุ
นี่ไม่ใช่สถานียามชายฝั่ง พ่อแม่ไม่ได้กำลังมารับเรา
นี่คือคุก
และถ้าเรามีโอกาสออกไปจากที่นี่
ฉันต้องให้นายเล่ามา
ฉันรู้ว่ามันฟังดูเป็นยังไง และเสียงที่ฉันพูดออกมา
แต่ความรู้สึกตัวนั่นต้องมีความหมายบ้าง ฉันรู้สึกตัวดี
ฉันรู้ตัวดีว่าตอนนี้ ฉันคงดูเหมือนคนบ้าขนาดไหน
ไม่ใช่แค่บ้า
กลัวด้วย
ฉันกลัว
เอาละ ฉันอาจเห็นด้วยกับเธอจริงๆ
หรือไม่ฉันก็แค่ตามน้ำไปกับเธอ จนกว่าเธอจะหายไป
แบบไหนล่ะ
ฉันก็พยายามคิดอยู่
ว่าแต่...
เธออยากรู้อะไร
ทุกอย่าง
ผจญป่า ฝ่าหาดมรณะ
เราทำอะไรไม่ถูก
เราทั้งแปดคน
ฉันไม่ได้อาการหนักขึ้น แต่ฉันรู้สึกทำอะไรไม่ถูกเป็นสองเท่า
ทำอะไรไม่ถูกในที่ที่ไม่รู้จัก
ฉันทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย
นายกำลังช่วยฉันในการช่วยชีวิตนายไง
ทุกอย่างที่นายบอกฉัน เป็นเหมือนบันไดไปจากที่นี่อีกขั้น
ฉันพยายามจะเชื่อ แต่ฉันไม่รู้จักชื่อเธอ
ลีอา ฉันชื่อลีอา
แค่ตรวจดูน่ะ
ฉันชื่อราฟ
เฮ้ย!
มองอะไรวะ
ฉันขออาบน้ำห้านาที
โดยไม่มีไอ้โรคจิตแอบมองจู๋ฉันไม่ได้เลย
- อะไร - นายมองฉัน
นายยังมองอยู่ ไอ้ถ้ำมองจู๋
ฉันเปล่า... ฉันไม่รู้ว่านายอยู่ตรงนั้น
มองไปทางอื่นไม่ได้สินะ โคตรหน้าไม่อายเลย
นายใส่กางเกงก่อนดีกว่าน่า
เฮ้ย อย่าโยนกลับมาที่ฉัน นั่นเรียกว่า...
"การโทษเหยื่อ"
ฉันไม่ได้มองนาย ฉันจะไม่มีวันทำอย่างนั้น
ถามจริง เรฟ
ฉันไม่แน่ใจว่านายจะทำหรือไม่ทำอะไร
เพราะฉันไม่รู้จักนายเลยสักนิด
เราอยู่ที่นี่มาสี่วันแล้ว และนายพูดสักสิบเอ็ดคำได้มั้ง
จะให้ตัดความเป็นไปได้ ว่านายอาจจะถ้ำมองจู๋คงไม่ได้
ฉันมีแฟนผู้หญิงโว้ย
โอเค จะจำไว้
นายรู้ใช่ไหมว่ามันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น
ฉันไม่สนหรอกว่านายเป็นเกย์หรือเปล่า
นี่มันเกี่ยวกับความเป็นส่วนตัว
- ฉันไม่ใช่เกย์ - ขอย้ำ ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นแน่นอน
แต่ถ้านั่นเป็นสิ่งที่นายต้องการพิสูจน์
การตะโกนให้สุดเสียง ว่านายมีแฟนผู้หญิงก็ไม่ช่วยอะไร
ดูเหมือนจนตรอกนิดๆ
คิริน ฉัน...
ฉันไม่ใช่อย่างนั้น
ฉันไม่ใช่อย่างที่นายพูด ฉันแค่...
ฉันไปละ
แปลว่านายอยู่ตามลำพังเป็นส่วนใหญ่เหรอ
ตอนแรกๆ มั้ง
และคนอื่นๆ คิดว่า นายเป็นคนเงียบๆ เหรอ
ทำไมเธอมองฉันอย่างกับเป็นเรื่องผิดปกติ
จากประสบการณ์ข้างนอกของฉัน
ถ้ามีใครเงียบ ชอบอยู่คนเดียว
นั่นแปลว่าคนคนนั้นกำลังปิดบังบางอย่าง
อือ มันไม่ใช่การปกปิดที่เนียน
ก็แค่นิสัยเสียเดิมๆ
เขาดูไม่ไว้ใจในสิ่งที่นายทำ
แล้วทำไมนายถึงอธิบายเรื่องตัวเองยากนัก
เพราะฉันได้แต่นั่งบื้อ
และเพราะ... ไม่รู้สิ คือตอนนั้นฉันไม่รู้จัก...
ไม่รู้จักอะไร
ตัวเอง
ชีวิตฉันก่อนหน้านั้น...
มัน... ตอนนั้นมัน...
มีความมืด
มีความสลัว
แต่ละวันน่าเหนื่อยหน่าย ซ้ำซาก มันเลือนรางรวมกันไปหมด
เหมือนมีหมอก
คลุมอยู่ทั่วในหัวฉัน
ราฟาเอล
นี่คาบที่สาม เธอไม่อยู่ในชั้นนี้จนกว่าคาบที่หก
ครับๆ
ขอโทษครับ ผมขอโทษ
หมอกนั้นหนามาก จนแม้แต่ฉันก็มองทะลุมันไปไม่ได้
มีอย่างเดียวที่ชัดเจน
มีอย่างเดียวที่สมเหตุสมผล
มีอย่างเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันมีความหมาย
แล้วจู่ๆ ฉันก็ไปติดเกาะ
ที่ห่างจากมันไปไกลแสนไกล
- ก็อย่างที่บอก... - ทำอะไรไม่ถูกในที่ที่ไม่รู้จัก
เธอก็มีประสบการณ์แบบนั้นเหมือนกัน
นายไม่รู้หรอก
- หมดกะแล้ว ตาเธอแล้วนะ - อือ
เขาได้นอนบ้างไหม
เวร สี่วันแล้ว
ใช่ ไม่รู้ว่าใจเขาลอยไปไหน
หรืออะไรทำให้เขาอยากฆ่าตัวตาย
เป็นฉันจะไม่เสียเวลานั่งสงสัยหรอก
เขาอาจจะใจลอยไปไหนต่อไหน
เขาอาจจะกำลังเพ้อฝันถึงแฟนแก่ของเขา
สิ่งสำคัญคือเขายังมีชีวิตอยู่ และก็เงียบซะที
ขอโทษจริงๆ แต่ฉันจะไม่วิตก เรื่องที่เขานอนไม่หลับ
รู้ไหมว่าอะไรช่วยได้ ยานอนหลับไง
แต่เขากินทั้งหมดเข้าไป ก่อนเราทำให้เขาอ้วกออกมา
เขาทำเรื่องโง่ๆ เอง
ใช่ แฟทิน เขาเกือบตาย
ฉันขอโทษ
แต่ฉันไม่ยุ่งกับเขาละนะ
- ฉันว่าเธอไม่ได้หมายความอย่างนั้น - งั้นเหรอ
ฉันรู้ดีเวลาคนพูดด้วยอารมณ์ เธอไม่ได้หมายความอย่างนั้น
เอาละ เรากะจะให้เธอ เฝ้าลีอาหลังจากนี้
แต่บางทีฉันอาจจะเฝ้าสองกะรวดเลย
ขอบใจนะ
นี่ ฉันยินดีเล่นเป็นพยาบาลกับเรเชลนะ
ได้นะ ถ้าอยากให้ฉันทำ ฉันยินดีทำเพื่อคนนั้น
ไปกันเถอะ
ฉันจะไม่นั่งตรงนี้ให้ใครมาสงสาร ไปกันเถอะ
เราแน่ใจแล้วเหรอ
ไม่เลย
ดูฉันสิ ส่งเสียงดังเหมือนมือสมัครเล่น
ปกติฉันเดินเบากว่านี้มาก
เดี๋ยวเธอทำมันตกใจ
ถ้ากับดักไม่ปิด มันอาจหนีไปได้ รออยู่นี่นะ
เธอจับมันไว้ได้ มาร์ธา ตัวอ้วนพีเชียว
ฉันนึกว่าวันนี้ฉันจะให้คำแนะนำอะไรได้บ้าง
แต่กลับกลายเป็นว่าฉันช่วยได้น้อยมาก
- โทษที - ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันทึ่ง
และอีกอย่าง ฉันยังให้กำลังใจเธอได้
โทนี่คิดว่าเธออาจต้องการกำลังใจ
โทนี่บอกให้เธอมากับฉันเหรอ
เราตัดสินใจร่วมกันน่ะ
เขาเล่าให้ฟังเรื่องกระต่ายของเธอ
กับที่พักชั่วคราวที่เธอเคยมี
และเราสองคนคิดว่ามันคงยากมากเลย
ที่คนรักสัตว์มากอย่างเธอ
ต้องมาที่นี่ทุกวัน รับผิดชอบสูง เพื่อให้เรามีกิน
โทนี่พูดถึงอะไรเกี่ยวกับฉันอีก
ไม่รู้สิ หลายอย่างเลย
แต่เพื่อช่วยเธอนะ
และฉันพูดได้ว่า
ฉันรู้ว่ามันยากแค่ไหน...
ที่เราต้องพักสิ่งที่เราให้ความสำคัญไว้ก่อน
หรือเปลี่ยนมันอย่างไม่ทันตั้งตัว
- เราอยากเป็นกำลังใจให้เธอนะ - อือ ฉันรู้ ขอบใจ
กลับกันเถอะ
- มันจะอยู่กับเราไม่นาน - โอเค
การอดตายเป็นวิธีตาย ที่รู้กันดีว่าโหดร้ายมาก
รองจากถูกสารกัมมันตรังสี และถูกตรึงกางเขน
ให้ตาย พอเถอะ จะไม่มีใครอดตายหรอก
ไม่น่าจะเหลือแค่นี้นะ ใช่ไหม
ดูไม่น่าเป็นไปได้
อือ ขอโทษนะ แต่ฉันตายแบบนี้ไม่ได้
แม่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ฉันวางนวนิยายไว้ตรงไหน
แล้วฉันจะได้ตีพิมพ์หลังจากฉันตายได้ยังไง
มันอยู่ในกูเกิลไดรฟ์ของผมนะ แม่!
แค่คลิกที่แฟ้มที่สอง ที่ชื่อว่านวนิยายที่กำลังเขียน
หุบปาก เทย์เลอร์ เราจะไม่เป็นไร เราแค่ต้องค่อยๆ กินอาหาร
เพราะเห็นๆ อยู่ว่าความช่วยเหลือไม่...
เพราะพวกเขาใช้เวลานานกว่าที่เราคิด
เราเล่นเกมกันได้นะ ทำให้ไม่คิดเรื่องนี้น่ะ
ฉันมักเล่นเอกซ์บอกซ์ เวลาที่ฉันต้องการหยุดกินน้ำตาล
- นักโภชนาการให้ฉันทำ - ก็ไม่เลวนะ มีใครจะเสนอไหม
เกมโรงละครไหม เป็นอะไรที่เปิดหูเปิดตาเรา
- ไม่เอาโรงละคร - โอเค เยี่ยม
เกม "เรื่องจริงสอง เรื่องหลอกหนึ่ง" ไหม
ก็ดีนะ ฉันเล่นด้วย
ได้เลย ได้เลยเรฟ
"ราฟ" ต่างหาก
เออใช่ ราฟ
ใช่
ชอบจัง
ว่าแต่นายเล่นเป็นใช่ไหม
นายพูดเรื่องจริงสองเรื่อง กับเรื่องหลอกหนึ่งเรื่องให้เราทาย
แถวบ้านนายอาจจะเรียกอย่างอื่น
เรื่องจริงสอง เรื่องจริงสอง
ฉันว่าฉันเล่นเป็น
โอเค
อย่างเช่น...
ฉันเรียนที่ซานดิเอโก แต่บ้านฉันอยู่ที่ติฮัวนา
นั่นเรื่องจริง
เขาเดินทางข้ามพรมแดนตลอด ที่จริงน่าชื่นชมนะ
นายไม่ควรพูดสิ่งที่คนตอบได้ทันที
- มันไม่สนุก - นอกเสียจากเขากับจอชรวมหัวกันหลอก
โอ้ เวร
เจ๋งเป้ง ฉันชอบเกมใช้สมอง
เชิญพูดต่อ
ข้อสอง
ครอบครัวแฟนสาวฉัน เป็นเจ้าของบริษัทซัลซ่านี้
- บ้าสิ - แน่ใจเหรอ
ก่อนอื่น มันบ้ามากที่มีใครเอาซัลซ่า
มาพักผ่อนสุดสัปดาห์ด้วย
ฉันกินได้เฉพาะชนิดที่มีกรดต่ำ ฉันไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะมี
แต่เรื่องแฟนสาวนาย เป็นทายาทบริษัทซัลซ่าเวราครูซ
เป็นเรื่องบ้าบอยิ่งกว่า
และสุดท้าย
ฉันชอบแอบดูจู๋ของคนอื่น
เขายอมรับแล้ว แม่เจ้าโว้ย
เรฟนี่พยายามแอบดูจู๋ฉันเหมือนคนโรคจิต
เดี๋ยว ไม่ใช่ นั่นเป็นเรื่องหลอก นั่นคือประเด็น...
แฟนนายเป็นเจ้าของบริษัท ทำซัลซ่าขายจริงๆ เหรอ
ใช่ พ่อเธอถือหุ้นในบริษัทแม่
งั้นนั่นก็เป็นเรื่องโกหก และนายคือคนชอบมองจู๋
เฮ้ย ไม่ใช่ ฉันแค่พูดผิด...
- ฉันขอโทษจริงๆ - อะไรวะ
- ไอ้โง่ เราอดกินเลย - ฉันขอโทษจริงๆ
- ห้ามใครขยับ
อย่าแตะมัน ขอนะ ขอบใจ
ใครก็ได้ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อย
ว่าไอ้หมอนี่กำลังทำบ้าอะไร
ถ่ายรูปประหลาดๆ ไปลงโซเชียลของเขา
การไม่ต้องได้ยินเกี่ยวกับ "สปิลซ์" คือข้อดีข้อเดียวของที่นี่
- แต่ตอนนี้หมดกัน - เดี๋ยวนะ เซธ นายคือ "สปิลซ์" เหรอ
- "สปิลซ์" ที่สะกดด้วย ซ นะ - โป๊ะแตก
- สปิลซ์คืออะไร - นายไม่เคยได้ยินชื่อสปิลซ์เหรอ
มันเหมือนอินสตราแกรมกับทวิตเตอร์ ที่ให้คะแนนรูปอาหารที่หก
กับคำบรรยายที่ดีที่สุด ตลกที่สุด ให้ตายสิ
- ไม่ใช่เรื่องใหญ่ - ฉันเคยได้ยิน
นายร่วมงานกับแบรนด์อะไรแบบนั้นด้วย
นายได้เงินสินะ ใช่ไหม เดี๋ยวนะ
นายจะให้คะแนนซัลซ่านี่เท่าไหร่ "สึนามิเลอะๆ" ระดับห้าได้รึเปล่า
นายจะตั้งชื่อมันว่าอะไร
อาจจะเล่นคำกับพิโก เด กาโญ มั้ง
ประมาณว่า "พิโก เด โอ้ โน"
โคตรงี่เง่าเลย
ราฟ มานี่สิ
นายคิดว่าไง
ไม่รู้สิ
มันสู้รูปวาดเซลีน่า กำมะหยี่ของแม่ฉันไม่ได้...
เลิกเล่นได้แล้ว
ฉันคิดว่าฉันน่าจะทำได้ดีพอๆ กัน
ฉันวาดรูปชามผลไม้ในวิชาศิลปะ แล้วครูเวนซ์ถามว่า "นั่นอะไร"
- ฉันว่าฉันมีพรสวรรค์นะ - ให้ตาย ฉันเกลียดนายมากเลย
- เธอรักฉัน - ทีนี้หุบปากแล้วดูกับฉันได้ไหม
สีมันเข้มและลุ่มลึก
ฉันรู้สึกอุ่นขึ้นเวลาที่ฉันมอง
ตรงไหนเหรอที่เธอรู้สึกอุ่นขึ้น
ราฟ ไม่ยักรู้ว่าเธอมา เป็นไงบ้าง
และเธอกำลังกินคานาเป้
ขอโทษครับ ผมไม่ควรกินเหรอ
ไม่ เต็มที่เลย บอกด้วยว่าอร่อยไหม
นี่เป็นตัวอย่างอาหาร ให้เราเลือกสำหรับวันพฤหัส
- ผมชอบที่หนึบๆ - ปูลโปเหรอ อร่อยเหาะ
นึกแล้วเชียวว่าเธอรสนิยมดี
เขาจะไปกับเราวันพฤหัสไหม
ไม่ค่ะ เขาต้องแข่งฟุตบอลที่คาร์ลสบาด
อาจจะไม่ครับ
พวกเขาไม่ได้ใส่ชื่อฉันให้ลงแข่ง
วันพฤหัสฯ มีอะไรเหรอครับ
เราจะเป็นเจ้าภาพงานระดมทุน และเปิดแกลเลอรี
บ้านนี้ทั้งบ้านจะเต็มไปด้วย งานศิลปะพื้นเมือง
พวกอเมริกันที่มีเงินให้ผลาญ
หรือผู้มีพระคุณที่จะช่วยเรา โยกย้ายของเหล่านั้นทั้งหมด
ไปที่ศูนย์วัฒนธรรมในติฮัวนา
เพราะมันอยู่ในอเมริกามานานเกินไปแล้ว
- สุดยอดเลย - ที่รัก
เราต้องไปแล้วละ
- ไว้เจอกันวันพฤหัสนะ - โอเค บาย
บาย
ว่าแต่งานนี้ฉันควรแต่งตัวยังไง
จริงๆ เวลาฉันอยู่กับเธอ ส่วนใหญ่ก็ไม่มีใครเห็นฉัน
แต่ฉันไม่อยากเป็นหลุมดำ
นี่ แล้ว... อยู่ไหนล่ะ
ฉันถอดตอนจะอาบน้ำ ก็คงลืมไว้ในห้องน้ำน่ะ
- ใจลอยไปไหนแล้ว - ฉันกำลังดื่มด่ำกับมันน่ะ
สิ่งที่งดงามในตัวมันก็คือ มันเรียบง่ายมาก
ผู้หญิงพื้นเมืองที่กำลังทำงาน แค่ช่วงเวลาปกติสำหรับเธอ
แต่เป็นช่วงเวลาที่อาจถูกลบ ลืมเลือน หรืออะไรก็ตาม
แต่ศิลปะก็น่าทึ่งแบบนี้แหละ มันจดจำไว้
ฉันพล่ามไปเรื่อยเลย
ไม่ๆ ฉันเข้าใจ เธอชอบศิลปะ
การได้ฟังเธอพูดแบบนั้น มันน่าทึ่งมาก
เธอน่าจะไปพูดบนเวทีเท็ดทอล์กนะ
นายละก็
ฉันชอบที่นายมักทำให้ฉันรู้สึกดี
นายเคยคิดไหมว่านายชอบอะไร
เคยมั้ง ไม่รู้สิ
ฉันคงจะคิดออกในที่สุด
ถึงคิดไม่ออก แบบนี้ก็ดีมากอยู่แล้ว
เธอตัวหอมจัง
"ขณะที่เลือดเธออุ่นขึ้น
"เขาดึงเธอเข้ามาใกล้ขึ้น และดื่มด่ำจูบนั้นมากขึ้น
"เสียงกระซิบทีละครั้ง จนกระทั่งทุกอย่างเลือนราง
"เธออ่อนปวกเปียก
"เสียงที่เธอถอนหายใจคือการยอมจำนน"
- เร่าร้อนมากเนอะ - ไร้สาระทั้งนั้น
ทั้งเล่มพูดถึงแต่คนวางแผนงานแต่งงาน ที่คิดถึงแต่เรื่องเซ็กส์
ในเมืองคนหัวสูงที่เรียกว่า กรีนวิช รัฐคอนเนตทิคัต
กรีนิช นี่ไม่ใช่เล่มเดียวนะ ชุดนี้มีสี่เล่ม
สี่เล่มเป็นแบบนี้เหรอ
ฉันห้ามดูเรื่อง ยึดแผ่นดิน เปลี่ยนพันธุ์มนุษย์ สักตอนเดียว
แต่คนทั้งโลกได้อ่าน เรื่องห่วยๆ แบบนี้สี่เล่ม
อ่านอีกสองสามหน้าสิ
เธออาจจะชอบก็ได้ มันเป็นนิยายประโลมโลก
คนชอบทำแบบนี้กันเหรอ
เปิดหนังสือแล้วกลอกตาไปมา
ให้ตายเถอะ
โทนี่ ช่วยฉันที
แฟทินพยายามโน้มน้าวฉัน
ว่าฉันอาจจะชอบอ่านนิยายรักคุณภาพห่วยนี่
โห ฉันชอบเล่มนั้น
บ้าน่า
ฉันไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้ขนาดนั้น ที่ชอบเพศตรงข้ามและผิวขาว
ฉันชอบเรื่องงานแต่งงานทุกเรื่อง
- เธอชอบอะไร - การวางแผนงานแต่งงาน
ทำให้ฉันคิดว่าฉันต้องการงานแต่งแบบไหน
เค้กบัตเตอร์ครีมก้อนโต ดอกไม้เต็มไปหมด
กับอาหารค่ำสุดหรู
เรียกว่าอะไรนะ ที่ไม่ใช่บุฟเฟ่ต์น่ะ อาหารเป็นจานๆ ฉันอยากได้แบบนั้น
- เหลือเชื่อเลย - เธอเป็นใครเนี่ย
พวกเธอเป็นใครเนี่ย ทำไมฉันถึงแปลก ในดินแดนที่แปลกประหลาด
ฉันรู้ว่าปัญหาเธอคืออะไร
คนที่เธอดูแลเดินหนีไป มีที่ให้พักพิงแล้ว
และเป็นครั้งแรกที่โดโรธีไม่มีอะไรทำ
นั่นแหละปัญหา เพราะเธออยู่ว่างๆ ไม่เป็น
เธออยู่ว่างๆ เป็น
จะไปไหนน่ะ
ไปอยู่ว่างๆ ไง
เธอโอเคหรือเปล่า
ฉันขอโทษนะ ลีอา
เรื่องเมื่อวันก่อน
ฉันใส่อารมณ์กับเธอหนักมาก
มีบางอย่างที่ฉันกลั้นไม่อยู่
และฉันว่าฉัน...
อาจจะ...
- ฉันคิดว่าฉันอาจจะผลักเธอ - เรเชล เธอไม่ได้ผลัก
และฉันไม่ได้...
ฉันว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าตัวตาย
ฉันคิดว่าฉันแค่อยากเลิกรู้สึก
ฉันรู้
มันแย่ที่สุด
ฉันว่านะ
และใช่ ฉันกำลังขอจักรวาล ไม่ให้ฉันมีความสุข แต่...
ตอนนี้การได้ทำอะไรที่มีประโยชน์ ฉันรู้สึกโอเค
- เธอกล้านะที่พูดออกมา - อือ ฉันเสียใจแล้วสิ
ฉันก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว เหมือนกับว่า...
ฉันลืมไปว่าเลือดของฉันอยากจะไหลเวียน
ลีอา
เธออยากรู้สึกตื่นเต้นไหม
- นั่นอะไรน่ะ - ไปดูกันเถอะ
ไม่นะ ไม่ๆ
เวร เวรละ
อะไรวะ
บ้าเอ๊ย บ้าฉิบ บ้าเอ๊ย
ราฟ
- บ้าเอ๊ย มันไต่ทั่วตัวฉันเลย - เวร เวร
ถอดกางเกงออกเร็วเข้า เร็วๆ เร็วสิ
บ้าเอ๊ย
บ้าฉิบ
- บ้าชะมัด ให้ตายสิ - โอเค เจ็บโคตร
ได้แล้ว
เราจัดการมันได้แล้ว นายไม่เป็นไร
บ้าฉิบ
ให้ตาย
นายโดนมดคันไฟรุม
บอกมาหน่อยสิ ราฟาเอล นายรู้สึกยังไง
ไม่ดีเลย
ฉันรู้สึกเหมือน เกือบโดนมันเขมือบทั้งเป็นเพราะสิ่งนี้...
ที่มีความหมายกับฉัน
จิตแพทย์ฉันคงบอกว่า มีปัญหาต้องแก้เยอะ
แต่ฉันเกลียดจิตแพทย์ของฉัน งั้นเราก็คงปล่อยปัญหาไว้แล้วกัน
วันนี้เป็นวันซวยของฉัน
ซวยสุดๆ
ถามสก็อตตี้กับโบเรื่องมดกัดสิ
พวกเขามาจากชนบทในฟลอริดา พวกเขาต้องเคยเจอมาบ้าง
และจอชคงมีครีมเป็นสิบอย่าง
อือ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะคิดยังไง
นายต้องการความเห็นฉันไหม
ทุกคนกลัวมาก
อะไรที่เราไม่รู้ มันน่ากลัวมาก และเกาะนี้มีอะไรที่เราไม่รู้เยอะเลย
และอย่าว่ากันนะ นายก็ด้วย
คนก็แค่พยายามจะทำความรู้จักคนอื่น
ดูเฮนรี่ น้องชายไม่แท้ของฉันสิ
เขาชอบมองโลกในแง่ร้าย แต่คนก็ยังเข้าใจได้
คนรู้ว่าเขาชอบใส่เสื้อผ้าแบบโกธิก เลยทำให้เขาไม่น่ากลัวเลย
แต่นายไม่เหมือนกัน
เราแค่ต้องทำให้คนรู้จักนาย
นายพูดเหมือนมันง่าย
ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ
ไปไหน
ไปหาอาหาร ผลไม้ ผลเบอร์รี ไม่รู้สิ
ต้องมีของดีๆ ในป่า
นายจะเป็นคนนำอาหารไปให้ ใครๆ ก็รักคนนำอาหารมาให้กันทั้งนั้น
มาริซอล กำลังมาหรือเปล่า
จ้ะ
แต่งตัวซะหล่อเชียว
ลองใส่สำหรับงานคืนสู่เหย้าเหรอ
ที่รัก
ดูลูกคุณสิ โอ้โห
เขาดูเหมือนพ่อ ว่าไหม
ลูกมาจากตระกูลการ์เซีย ที่ดูหล่อเวลาใส่สูท
พ่อไม่แปลกใจเลย
ขอบคุณครับ แต่ว่าไม่ใช่
คืนนี้ผมจะไปงาน และค่อนข้างเป็นทางการ ก็เลย...
แต่นี่วันพฤหัสบดี
พ่อของลูกทำงานกะกลางคืน ลูกเลยต้องมาช่วยแม่ที่แผง
ต้องเป็นแบบนั้นสิ เราตกลงกันแล้ว
ผมรู้ครับ ผมขอโทษ ผมก็กะจะทำแต่...
งานนี้ค่อนข้างสำคัญ
มันจะสำคัญได้ยังไง เราไม่เห็นรู้เรื่องเลย
โรงเรียนลูกส่งอีเมลมาบอกทุก...
ไม่ใช่งานของโรงเรียน
มันเป็นงานแสดงศิลปะชิคาโน
ที่บ้านของนูเญเซส
ไม่ คือว่า...
พวกเขาพยายามระดมเงิน เพื่อนำวัฒนธรรมเม็กซิกันกลับมายังติฮัวนา
มันจึงสำคัญครับ
แม่เข้าใจอย่างนี้นะ ราฟาเอล
แม่เข้าใจว่าลูกเลิกเล่นฟุตบอล เพื่อใช้เวลากับผู้หญิงคนนั้นมากขึ้น
แม่รู้ว่าในหัวลูกเต็มไปด้วยความเพ้อฝัน ถึงเธอและครอบครัวเธอ
แม่เข้าใจว่าลูกได้เกรดซีสี่วิชา
สิ่งที่ดูเหมือนลูกจะไม่เข้าใจก็คือ
ครอบครัวนูเญเซสกับภาพวาดของพวกเขา ไม่ได้ช่วยจ่ายค่าเล่าเรียนของลูก
ที่จริงพวกนูเญเซสเป็นผู้บริจาครายใหญ่ ให้กองทุนการศึกษา
ฉะนั้นพวกเขาจ่ายครับ
ลูกไม่ได้ดีไปกว่าเรา
เร็วเข้า!
เอาตามัลพวกนี้ไปที่รถ
รอแม่ของลูก
นี่คือสิ่งที่ผมควรจะทำ ไปที่นั่น รู้จักคนอย่างพวกเขา
นั่นคือเหตุผลตั้งแต่แรก ที่พ่อกับแม่ส่งผมไปเรียนไม่ใช่เหรอ
และรู้ไหมว่ามันทำให้พ่อกับแม่ดูดีนะ ที่พวกเขาอยากให้ผมไปร่วม
แกหุบปากแล้วฟังนะ
เพราะมันสำคัญที่แกจะฟัง
ผู้หญิงคนนั้น
จะลืมแก
ครอบครัวของเธอจะลืมแก
เธอจะไปเรียนมหาวิทยาลัยสวยๆ อีกฟากหนึ่งของประเทศ
และแกจะไม่ได้เจอเธออีก
ฉันอาจจะหาเงินได้น้อย
แต่ฉันขอพนันด้วยเงินทุกสตางค์ ว่ามันจะเป็นแบบนั้น
พ่อไม่รู้หรอก
เราจะได้เห็นกัน แต่ระหว่างนี้
เอาตามัลไปใส่ในรถ แล้วรอแม่แก
ไปสิ
ฉันไม่รู้ว่าทำอะไร แต่ดูเจ้าพวกนี้สิ
มันกินได้ไหมนะ
นั่นสิ มีกลอนเรื่องเบอร์รี ฉันคิดว่า อะไรนะ...
"ม่วงกับฟ้า กินแล้วดี ขาวกับเหลือง กินแล้วเป็นผี"
นายนี่ไม่รู้เรื่องชีวิตข้างนอกเลยสินะ
เฮนรี่เป็นคนสอนฉัน
ความรู้น้อยนิดที่ฉันมีมาจากเขา
หมอนั่นชอบเป็นลูกเสือมากตอนเด็กๆ
เขารู้วิธีผูกเงื่อน 60 แบบ
- ไม่เห็นรู้เลยว่ามีมากขนาดนั้น - นั่นสิ
เขาเคยผูกสายหูฟังของฉัน
เพื่อแกล้งฉัน
แต่พอเป็นแอร์พ็อด ก็เลย...
ใช่ พวกนายดูไม่สนิทกันเท่าไหร่
ใช่ เห็นชัดขนาดนั้นเหรอ
อะไร
บนนั้น
เอาละ
นายเจออะไรเข้าแล้ว
บ้าฉิบ
เร็วเข้าสิ เร็วเข้า
อมยิ้มไหมครับ
ไปให้พ้น ไปสิ
บ้าเอ๊ย
นี่ ฉันขอโทษจริงๆ
เป็นบ้าอะไรของแก
- บอกว่าขอโทษไง - ไอ้เด็กไม่เอาไหน
ขับรถไม่ดูเลยหรือไง
บ้าเอ๊ย บอกแล้วไงว่าเป็นอุบัติเหตุ
โอเค โอเค
อะไรกันวะ!
ได้ตัวแล้ว
สุดยอด
เอาอีกที
พร้อมไหม
ได้แล้ว
โอเค
นายว่าในนั้นมีอะไร
ดูจากสถิติความสำเร็จของฉันวันนี้ มันคงเป็นประตูสู่นรก
ฉันจะลงไปก่อน เอาละ
เซธ
- เซธ - ราฟาเอล การ์เซีย
ฉันยินดีจะแจ้งว่าวันซวยของนาย
เพิ่งเปลี่ยนเป็นวันเฮง
ลงมาสิ
นี่
เพียบเลย
ส่งลังนั่นมา
ให้ตาย สุดยอดไปเลย พวก
อะไรเนี่ย
นายว่ามันมาจากไหน
ไม่รู้สิ
ดูเหมือนที่นี่ถูกใช้ สำหรับศึกษาสัตว์ป่าบางอย่าง
บันทึกข้อมูลล่าสุดเมื่อปี 2006
- นายว่ายังกินได้ไหม - ได้สิ
วันหมดอายุเป็นแค่คำแนะนำสำหรับ...
สิ่งจำเป็นต่อชีวิต
- น้ำเหรอ - ใช่ แต่ก็มี...
สิ่งจำเป็นต่อชีวิต
นี่... นี่เป็นฝีมือนาย เราเจอนี่เพราะนาย
อย่าสงสัยสัญชาตญาณตัวเองอีก เพราะนายมีสัญชาตญาณที่ดี
- จริงๆ นะ - ขอบใจ
โทรหาคนที่เธอต้องบอก
ฮัลโหล ว่าไง ฮัลโหล
ฮัลโหล ว่าไง
มีใครพูดอยู่รึเปล่า
ราฟาเหรอ
ราฟา
ไม่มีใครอยู่บ้าน
มีใครอีกไหมที่โทรหาได้
ไง คนแปลกหน้า
ทุกอย่างโอเคไหม
ฉันพยายามถลกหนังมันใต้ลมน่ะ กลิ่นมันไม่ได้ดีเสมอไป
แน่ใจนะว่าเธอรับได้
เรื่องที่ฉันกับเชลบี้อยู่ด้วยกันน่ะ
- เพราะเขาบอกฉัน... - "เชลบี้บอกเธอ เธอบอกเชลบี้"
นั่นแหละ นั่นคือเรื่องที่ฉันรับไม่ได้
เรื่องของฉันก็เป็นเรื่องของฉัน และฉันอยากให้มันคงไว้อย่างนั้น
ฉันจะไม่มีวันพูดอะไร ที่เธอไม่อยากบอกเธอด้วยตัวเอง
ไม่มีวัน
เอาเป็นว่าไม่บอกอะไรเขาเลยเป็นไง
เพื่อความปลอดภัยน่ะ
ได้สิ ได้ทุกอย่างที่เธอต้องการ
โทษที
- ฉันไม่ได้ตั้งใจ... - ไม่เป็นไร
ฉันภูมิใจในตัวเธอมาก
ทำไม
เธอเข้มแข็งมาก เธอเหมือนนักรบสุดเจ๋ง
เซอร์ไพรส์
เซอร์ไพรส์ที่พวกเขา ไม่ได้ฆ่ากันอย่างเลือดเย็น
- เอามาจากไหนน่ะ - ดึงขึ้นมาจากน้ำ
- ในนั้นมีอะไร - ดูสิ เธอจะต้องชอบ
หรืออย่างน้อยก็รู้สึกขำและสับสนนิดๆ
ของจัดปาร์ตี้เหรอ
งานปาร์ตี้ของคนแก่
การปลดเกษียณ
คนแก่ชื่อบาร์บาร่า
ทำไมพวกเธอถึงทำท่าผิดหวัง ดูนี่สิ
ใช่ ส้อมพลาสติก
แต่เป็นพลาสติกสุดเริด ใช้ในเครื่องล้างจานได้
แล้วไม่ตื่นเต้นเหรอที่จะใช้ส้อมกินอีกครั้ง
ให้ตายสิ ของพวกนี้ดีมากๆ เลย
นอกเวลางาน
เธอจะเสียแฟนไปกับของจัดปาร์ตี้ห่วยๆ นี่
เธอทำให้เขา ถึงจุดสุดยอดแบบนี้ได้หรือเปล่า
บาร์บาร่ารู้วิธีปาร์ตี้
บอกตามตรง ฉันไม่แน่ใจ นี่เป็นวิธีทดสอบที่แท้จริง
นี่ แฟทิน
อาจจะมีของดีสำหรับเธอนะ
ฉันขอถอนคำพูดแย่ๆ ทั้งหมด บาร์บาร่า คุณนี่โคตรสุดยอดไปเลย
เดี๋ยว นี่ใช่อย่างที่ฉันคิดไหม
ปิญญาตา กับลูกกวาด
แม่เจ้า บาร์บ นี่กะจะซัดเจ้านายให้น่วมเลยหรือไง
บอกไม่ถูกว่ามันเจ๋งมากหรือน่ากลัวกันแน่
พับผ่า
เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ลีอา
เปล่า ฉัน...
อือ ขอโทษที ปิญญาตาน่ะ
พ่อฉันมีเพื่อนชื่อท็อปราเมน
จริงๆ เขาชื่อพอล แต่พวกเขาเรียกกันว่าท็อปราเมน
เพราะมีครั้งหนึ่งตอนไปเล่นสกี
เขาเมามากแล้วพ่นเครื่องปรุงราเมน ออกมาทางจมูกเป็นสิบๆ สาย
ปิญญาตานั่นหน้าตาเหมือนเขาเปี๊ยบ
ให้ตายสิ
ให้ตาย
ดอตจะอยากสำรวจทุกอย่างในนี้
ดอตอยู่ไหนล่ะ
นี่
ลูกเสือ
ไม่รู้วิธีก่อไฟเหรอ
รู้ แต่ต้องใช้แท่งเฟอร์โร
- คืออะไร - อุปกรณ์ที่เป็นแท่ง
มักทำจากโลหะผสมสังเคราะห์ หรือแมกนีเซียม...
โอเค หยุดได้แล้ว
โบ-โบ
น้ำตาลตกเหรอ
นิดหน่อย
นี่
ให้ตาย
- เออ นั่นตลกดี - ฉันสาบานนะ จอช
ถ้านายกำลังหัวเราะถึงบางอย่าง ที่นายเห็นในสปิลซ์อีกละก็...
มันคอยผุดขึ้นมาในหัวฉันนี่นา
มีรูปของแกงทิกกา มาซาลา หกเลอะคีย์บอร์ดใครบางคน...
- หยุด! - หุบปาก
เออใช่
เออใช่ ฉันลืมเด็กๆ ฉันไปเลย
ก็ได้ ฉันจะเล่นด้วย
พูดเรื่องเด็กๆ ของนายนี่ซิ
ฉันใส่ไว้ในกระเป๋า
และฉันซ่อนมันไว้ในถุงเท้าข้างหนึ่ง
ซาวเออร์แพตช์คิดส์เหรอ ใครเขาเรียกแค่ "เด็กๆ" บ้าง
- ทุกคนไม่ใช่เหรอ - ไม่ แต่รู้อะไรไหม ฉันชอบมันมาก
ทำให้นึกถึงการกินเนื้อคนได้สมจริงขึ้น
ตอนนี้ฉันอยากกินเนื้อคนบ้าง
นี่ จอชัว ฉันขอกินเด็กสักคนได้ไหม
ตายละ
- ฉันลืมไปว่าฉันกินไปเกือบหมด - หุบปาก
อะไรเนี่ย ไฟแช็ก
นายมีไฟแช็กเหรอ
อือ คือว่า...
ที่จริงนั่นสำหรับจุดเทียนที่หู เผื่อว่าฉันมีขี้หู...
ไอ้ปัญญาอ่อนเอ๊ย
เราหนาวกันแทบตาย ทั้งที่เราน่าจะก่อไฟได้ไปแล้ว
แต่นายมัวแต่พล่าม
เรื่องเว็บไซต์งี่เง่าไร้สาระ
จนลืมไปว่านายมีไฟแช็กอยู่ในกระเป๋า
นายต้องใจเย็นลงหน่อยนะ
นายมีหน้าพูดกับฉันเหรอ ในบรรดาทุกคน นายเนี่ยนะ
ใจเย็นกะผีน่ะสิ เทย์เลอร์
มีอะไรอีกที่นายลืมบอกเรา
อาจจะถึงเวลาดูให้ทั่วแล้วละ
- เฮ้ย - อยากได้ลงสปิลซ์ใช่ไหม
นี่ไง ให้คะแนนเท่าไหร่ดีล่ะ
ภัยพิบัติงี่เง่าบ้าบอระดับเจ็ด
ของกระเป๋าเดินทางไหม
คิริน ฉันคงต้องยื่นคำขาด ถ้านายขโมยไอพีอินเทอร์เน็ตของฉัน
มีใครหิวไหม
โอ้โฮ เนยถั่ว...
เนยถั่วราคาถูกๆ แต่ฉันไม่ได้บ่นนะ
เดี๋ยว นายเจอของทั้งหมดนี้เหรอ
ไม่ใช่ฉัน ราฟเจอ
ราฟ ขอบคุณมาก
แต่ นี่ เลิกกอดของสำคัญได้แล้ว
เออใช่ มีเบียร์
- ยังมีอีกในหลุมหลบภัย - สุดยอดไปเลย
เปิดเลย
นี่ คิริน สิ่งจำเป็นต่อชีวิต
อือ ขอบใจ
- นายไม่ดื่มนี่ - ใช่ แต่คิดๆ ดูแล้ว
มันไม่มีเหตุผลนี่
ดื่ม ทุกคน ดื่มให้ราฟหน่อย
ดื่มให้ราฟ
ราฟ ราฟ ราฟ
ราฟาเอล การ์เซีย
นายใช่ไหม
นายไปได้แล้ว
มาริ มาริ
ขอบใจนะ
อือ
ราฟ เธอจะยังข้ามไปสหรัฐฯ ไม่ได้
จนกว่าการระงับวีซ่าชั่วคราวจะถูกยกเลิก แต่ก็ไม่นานหรอก
มาริซอลเอาการบ้านมาให้ได้ เธอจะได้เรียนทันเพื่อน
ฉันรู้ว่าเรื่องเรียนสำคัญกับเธอมาก
และถ้าเรื่องตรวจคนเข้าเมืองมีปัญหา
ก็ติดต่อองค์กรนี้นะ
ฉันมีเพื่อนเป็นทนาย ที่รู้จักคนในซีบีพีเป็นอย่างดี
เขาบอกว่านั่นเป็นที่พึ่งได้อย่างดี
พาสเซจเวย์ส
นี่
เรายังโอเคกันหรือเปล่า
อือ
แม่คะ เปิดเพลงดังอีกหน่อยได้ไหมคะ หนูว่านี่เพลงของมาร์ธา โมลินาร์
มันเหมือนกับว่าฉันต้องพึ่งคนอื่นอยู่เสมอ
เพื่อทำให้ฉันรู้สึกมีค่า
ทำให้ฉันรู้สึกหลงทางน้อยลง
แต่ตอนนี้ฉันรู้ดีกว่านั้น
มันไม่เคยนำไปสู่สิ่งที่ดี
นั่นเป็นลางไม่ค่อยดีเลย
สำหรับฉันน่ะ
แปลว่าอะไร
ฉันขอให้นายเชื่อใจฉัน
ทำตามฉัน
คิดว่าฉันไม่ได้บ้า และฉันจะช่วยเราออกไป
แต่แค่ฟังดูเหมือนนายไม่พร้อมจะทำแบบนั้น
ใช่ ฉันไม่พร้อม
แต่ดูเหมือนฉันไม่มีทางเลือกที่นี่มากนัก
ฉันจะพาเราออกไปจากที่นี่
สาบานได้
นี่ นี่
นี่ ทำอะไรน่ะ เธอเข้ามาในนี้ไม่ได้
ลีอา
หวัดดี
ไม่เป็นไร
นั่งก่อนสิ
ฉันมีเรื่องที่ดีมากจะมาบอก
โอเค
- คุณอยากฟังไหม - เอาสิ เชิญ
กาลครั้งหนึ่ง
มีการจัดฉากให้เครื่องบินสองลำชนกัน
เหยื่อทุกคนถูกให้ยาสลบ และปล่อยเกาะสองเกาะ
แปดคนบนเกาะหนึ่ง อีกแปดคนบนอีกเกาะ
แต่จำนวนนั้นเปลี่ยนได้
คืนนี้ฉันไปเจอราฟาเอลมา
เราแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน
แต่คุณรู้อยู่แล้วนี่ คุณจับตาดูเราตลอดเวลา
ฉันคงไม่ได้อยู่ในห้องนั้น เว้นเสียแต่คุณต้องการบางอย่างจากเขา
บางอย่างที่คุณไม่ได้รับ
บางอย่างที่คุณคิดว่าฉันทำได้
คุณไม่ได้คุมที่นี่
น่าเจ็บปวดที่มันชัดเจนมาก
แต่ฉันอยากให้คุณบอกคนที่คุมว่า
ฉันเอาสิ่งที่พวกเขาต้องการมาได้
แต่ก็มีบางอย่างที่ฉันต้องการเหมือนกัน
คำบรรยายโดย สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช
ผู้ตรวจสอบงานแปล ลลวรรณ