Przesuwam i...
Cholernie przyjemne.
Jestem zajęta!
Gretchen.
Niegrzeczni.
Mówiłaś, że chcesz być przy następnej rozmowie.
Rozumiem, że się wycofujesz?
Wrócimy później.
No dalej, Dean.
Wychyl trochę ze mną.
Obaj. Napijcie się.
Wypijmy za nasz upadek.
Zawaliliśmy to na milion sposobów.
Nie wiemy, co stało się z grupą kontrolną,
a to oznacza, że badania są porażką, a my jesteśmy w totalnej dupie.
Statek tonie, marynarze.
Może zamiast topić się razem z nim,
utopmy to we właściwy sposób?
Od środka.
-Z tequilą. -Nie, spokojnie.
-Gretchen... -Wal się, Dan.
To ty.
Prawda?
O czym ty mówisz?
Słyszałam o buncie
w szeregach.
Nie wiem kto ani jak,
ale to prawda i to cholernie boli.
Dobrze...
Słuchaj, Gretchen, nie zostałaś pokonana.
Po prostu trafiliśmy na przeszkodę.
Może przesuniemy to spotkanie
i porozmawiamy trochę?
-Co, Dan? -Tak.
Możemy omówić nową strategię.
-Chcę zostać sama. -Nie.
-Wyjdźcie. -Gretchen...
Wynoście się, kurwa!
-Cholera. -Tak, wiem.
To było na serio?
Ta gadka o końcu. Mamy się pakować?
Nie, musiała tylko dać upust emocjom.
Spuścić ciśnienie, to wszystko.
Tak, no cóż... zapamiętamy to.
Koc na głowie. Wyglądała jak E.T. w koszyku rowerowym.
E.T.
Idziemy zgodnie z planem?
Tak, czemu nie.
Powiadomię ochroniarzy, żeby go wprowadzili.
Chciałbym ci powiedzieć...
że bardzo mi się to podoba.
Mógłbym spędzić w ten sposób
resztę życia.
Przykuci do łóżka razem?
Nie. Wiesz, co mam na myśli.
Jak dziadkowie w Willym Wonce.
O mój Boże. Co za seksowna, poliamoryczna sytuacja,
o której nikt nie mówi, prawda?
Myślisz, że ktoś o tym fantazjuje?
Gdzie idziesz?
Myślałem, że sięgasz po telefon.
Tak, ale...
Chcę, żebyś tu był.
Buduarowa sesja?
-Tak? Nie? -Nie.
-Nie chcę... -Mamy wspaniałe światło.
Przestań.
Po prostu przestań.
Wyłącz to.
Dzicz
Wszystko dobrze?
Tak. Tak myślę.
Zwykle tędy chodzimy?
Nie.
Pomyślałam, że pozwiedzamy, skoro na zewnątrz jest tak pięknie.
Będę tęsknić za zapachem tego miejsca.
Może nawet za ciszą, kiedy wrócimy.
Co?
Dawno tego nie słyszałam.
Tej wiary.
Że faktycznie możemy wrócić.
To tylko przeczucie.
Jesteśmy w dobrych rękach.
Na pewno wszystko dobrze?
Wiesz, zawsze myślałam,
że jestem kompletną nudziarą.
Spędzałam dnie
na fantazjach o tym, że coś sprawi,
że poczuję się żywa, wyjątkowa,
interesująca.
To jedna z tych historii pod tytułem „uważaj, czego pragniesz”,
bo teraz są dwa interesujące, ale cholernie popieprzone fakty o mnie.
Utknęłam na tej głupiej wyspie.
I mogę...
-Mogę być... -Szalona?
-Co powiedziałaś? -Powiedziałam: „Spójrz”.
Niesamowite.
-To gorące źródła. -O mój Boże.
Mówiłam, dobre ręce.
Tak!
-Przestań mnie dotykać i wracaj do pracy! -Pracuję!
To ty się wygłupiasz.
Co ja właśnie powiedziałam?
Myślałam, że zależy ci na rezultatach.
A jesteś zwykłym leniwcem.
Nie możesz tak mówić. To oszczerstwo, udam, że nie słyszałam.
Czy ty kiedykolwiek pozwoliłaś sobie na bycie leniwym niechlujem?
Raz miałam mononukleozę
i wkręciłam się w PlayStation brata.
Przestałam się kąpać.
Bo jedyne, czego chciałam, to grać w...
Jesteś na to gotowa?
Mortal Kombat XL.
-Nie pierdol. -Serio.
Wciągnęły mnie akcja, postacie, efekty dźwiękowe.
Krzyczeli: „Wykończ go!”.
-Musisz to powtórzyć. -„Wykończ go!”
Zaraz zsikam się w majtki!
Ty sikasz, ja sikam, prawda?
„Wykończ go!”
Czy ty jesteś pijana?
-Co tu się dzieje? -Może trochę. Po prostu cię kocham!
Kocham cię.
Odsłonić się...
Otworzyć się w pełni.
To bardzo trudna sprawa.
I być może nie jest to...
moja mocna strona.
Nie prosimy, żebyś całkiem się przed nami otworzył.
Prosimy tylko o konkretne szczegóły twojego doświadczenia.
Jestem trochę zaskoczony, że jesteś taki skryty dzisiaj.
Po tym, co słyszałem, spodziewałem się większej otwartości.
Myśleliście, że dostaniecie tu pokaz.
Chyba tak.
To, kim jestem,
to ciało, ta skóra...
Byłem w sytuacji przetrwania znacznie dłużej niż 34 dni.
Można się zmęczyć.
Obudź się, Taylor.
Rzuciłeś we mnie tabletkami?
Robię ci przysługę.
Jeśli teraz uśniemy, trudniej będzie
zasnąć w nocy, kiedy jest jeszcze zimniej.
Wczoraj było gorąco jak diabli.
Skąd się bierze ten wir polarny?
Krótka odpowiedź na to pytanie to: z południowego wschodu,
ale dokładniejszą odpowiedzią jest to, że zmiany klimatyczne...
Co za, kurwa, nudy, Damien!
Nowa zasada. Nikt nie może mówić ani robić nic nudnego,
kiedy próbujemy nie usnąć.
Wiecie co? Mam to.
Będę... jak to się mówi?
Rozrywką.
Szykujcie się.
Mamy więc grupkę mega seksownych zakonnic,
wszystkie stoją w kolejce, żeby dostać się do nieba.
Ale jest coś jeszcze.
Muszą po raz ostatni się wyspowiadać.
Do świętego Piotra podchodzi pierwsza zakonnica.
„Siostro,
„czy kiedykolwiek dotknęłaś penisa?”
Ona na to: „Raz, koniuszkiem palca”.
On mówi: „W porządku.
„Zamocz palec w wodzie święconej i śmigaj do nieba”.
Podchodzi następna zakonnica i mówi:
„Piotrze,
„masowałam kutasa
„całą dłonią”.
On na to: „W porządku.
„Zamocz dłoń w wodzie święconej i zmierzaj do bram nieba”.
Ale nagle w kolejce
słychać przepychanki, pojawia się zakonnica i mówi:
„Jeśli mam wypłukać gardło tą wodą,
„to chcę to zrobić, zanim siostra Maria włoży do niej tyłek”.
Nie.
To nie jest ani trochę śmieszne.
Czyżby?
Żarty o seksie nie są zabawne,
kiedy mogą być nieodpowiednie dla...
Kiedy próbujemy stworzyć dla nas bezpieczną przestrzeń.
Pierdolety.
Nic mu nie jest! Zaśmiał się.
Tak.
Zdecydowanie się zaśmiałem.
Nie chcę się chwalić, ale śmiałem się najmocniej.
-Mówię tylko... -To nie mów!
Nic nie mów. Choć raz w życiu.
Nie chcę, żebyście zachowywali się inaczej albo tworzyli jakąś przestrzeń.
Czy zrobiło się jeszcze zimniej?
Ogień zgasł.
Zajmę się tym. J, masz zapalniczkę?
Nie mam.
Bo. Ty to ogarniałeś. Widziałeś ją gdzieś?
Od kilku dni podtrzymywaliśmy ten sam ogień.
Nie była potrzebna.
Ma ją wyrzutek.
-Pieprzony dupek. -Skąd wiesz, że ją ma?
Jebać tego skurwiela!
Czekaj.
Co, Taylor? Powiesz, żebym się uspokoił?
Mam się uspokoić, kiedy ten złamas wziął, co nasze?
Ani trochę.
„Zimny dzień w piekle” rozbrzmiewa na wielu poziomach,
bo w tej chwili jestem po twojej stronie.
Wiersz dla kobiety Której głos lubię
Chcę umrzeć.
Zaoferowałbym ci krążek cebuli na pocieszenie,
ale są dziś masakrycznie gąbczaste.
Ivan.
Na twoim telefonie wygląda jeszcze seksowniej.
Jeśli wyświetlacz Retina daje coś takiego,
-muszę go kupić. -Dlaczego to opublikowałeś?
Myślałem, że to tylko dla nas.
Naprawdę jesteś zły?
Nie zły, ale...
Nie jestem osobą publiczną. Krępuje mnie to.
„Krępuje"?
To jak z okładki włoskiego Vogue'a.
Dobra, czekaj.
Mogę coś powiedzieć?
Instagram
to miliony zdjęć.
Białe pary robiące to, co robią biali ludzie.
Ich zdjęcia jest miliard, naszych kilka.
Takie rzeczy...
muszą się tam znaleźć.
Rozumiesz?
By stało się to normalne, bezpieczniejsze.
To dawanie nadziei.
W tej chwili jakiś chłopiec siedzi w swoim pokoju,
scrolluje, żeby poczuć się lepiej,
i trafia na film z dwoma czarnymi
mężczyznami zaplątanymi w kołdrę, której nie oblekam,
bo to strasznie trudne do zrobienia.
Właśnie tego mu potrzeba.
Dobra.
Czyli wchodzisz w to?
Nie będę kazał ci tego usuwać.
Ale następnym razem
spytaj mnie.
-Kirin! -Dawaj, stary!
Co to za poruszenie?
Boże. Pewnie odgrywa najpopularniejsze ruchy z filmiku.
Jakiego filmiku?
Ten playback drużyny lacrosse.
Patrz.
Taniec uliczny.
Mamy 2019 rok, czas iść dalej!
Mów za siebie.
Chcę być tam, gdzie ty bawisz się Z aniołami
Chcę budzić się w twoich objęciach
Robiliśmy sobie jaja z tego filmiku,
ale obejrzeliśmy go 52 razy.
Może nam się podoba?
O mój Boże.
Mój gust umarł.
Wiesz, co ja z tego wyciągnąłem?
Z tego całego pokazu?
Co?
Że trener Metzger to niezłe ciacho.
Spójrz na jego Insta.
Nie mylisz się.
Świetna szczęka. Chłopięcy wygląd.
Najbardziej seksowny z personelu.
Zagłębię się w te archiwa.
Chcę zobaczyć go w kwiecie wieku.
O Boże.
To jego koniec!
Co my w ogóle robimy?
-Nie porozmawiamy o tym? -O czym, Rafe?
Zgwałcił go, to agresja wobec wszystkich. Zero tolerancji.
Nie zastanowimy się nad jakimś planem?
Nie!
Gdzie to masz, kurwa?
Co? Co gdzie mam?
Zapalniczkę, skurwielu.
Myślisz, że masz do niej prawo?
-Rozejrzyjcie się. -Nie.
-Sprawdźcie plecak! -Pozwól mi wstać.
W plecaku nie ma.
Kirin! Jezu!
Mów, gdzie jest.
Jest w moich spodniach, w nogawce.
-Sprytnie schowałeś. -Nie schowałem jej!
Wystarczająco już dostał.
-Zamknij się. -Mamy to, po co przyszliśmy.
Przepraszam, cholera.
Przepraszam.
Myślałem, że Henry rozpali ogień bez tego.
-Mamy to. Możemy już iść? -Patrzcie.
Kirin?
-Josh! -Kurwa!
Jedz piach, kurwo!
Josh, nie rób tego.
Nie zbliżaj się do niego!
-Uspokój się! -Daj spokój, Kirin.
Kirin, daj spokój!
Jedz piach, pieprzona kurwo!
-Zabijesz go! -Już to robiliśmy!
Proszę, Henry, pomóż mi.
Mamy ogień, możemy już iść?
Zjeżdżajmy stąd.
Kirin.
Kurwa.
Raf!
Grupa się podzieliła.
Mógłbyś nam naświetlić dlaczego?
Nie wiem.
Różnice zdań.
-W jakiej sprawie? -No, wiecie.
Problemy.
Potrzebujemy dokładnych informacji.
Jakieś konkretne wydarzenie, problem,
coś, co mogło spowodować rozpad.
Przykro mi, nie będę upraszczał
skomplikowanych narracji.
Byliśmy ósemką różnych ludzi,
każdy z innym życiem.
Jak mogliśmy się nie rozpaść?
Wiem, że wystawiam się teraz na trolling,
ale możesz powiedzieć mi, jak bardzo jest źle?
Bez komentarza.
Cholera. Martha, możesz na to zerknąć?
To...
Dobra, Martha.
Choć raz w życiu zdejmij rękawice i powiedz prawdę.
Jest w chuj źle!
Spytałam.
Wróciłyśmy, laski. Tęskniłyście?
Cholera! Kto zostawił tu tę butelkę?
-Ja. -Co za idiota zostawia rzeczy tam,
-gdzie chodzimy? -To był wypadek.
Pomyśl o tym, kurwa!
-Usiądź na chwilę. -Nie.
Przejdę się.
Wszystko dobrze?
Szczerze, nie wiem.
Miałyśmy dziwny moment.
Królowe jacuzzi!
Będziemy mieć ciepłe źródło!
Przed nami dzień w spa!
Na tym skończę.
Nie mówiła mi o tym.
„Królowe jacuzzi?”
Jesteśmy nimi!
Znalazłyśmy gorące źródła.
Zaraz za wzniesieniem. Czysta woda, idealna temperatura.
-Kto jest gotowy na kąpiel? -Jak rozstawię pułapki.
Będę mieć jacuzzi w kształcie serca
ze światełkami zmieniającymi kolor.
Pomogę ci z tym.
Dobra, Martha na pokładzie.
Tymczasem, Barbara,
czas wywalić nogi do góry i się wykąpać.
I wziąć gorący kompres
albo myjkę czy coś.
Nieźle.
Próbowałam robić, jak mówiłaś.
Wizualizować lepsze rzeczy.
Dobrze ci idzie?
Powiedzmy.
Zmieniając temat.
Możemy na chwilkę przewinąć?
Wrócić do pierwszej nocy.
Pamiętasz, jak odebrałaś telefon Jeanette?
Pamiętasz, kto dzwonił?
Czemu pytasz?
Bez powodu.
-Po prostu się zastanawiałam. -Padł, Fatin.
Od razu.
Bardzo jasno to powiedziałam.
Tak, masz rację.
Nieważne.
I czemu...
Mówisz mi, żebym szła do przodu, a nagle ściągasz mnie w tył?
Przepraszam.
„Nie ścinaj włosków, na których wiszą ludzie”. Twoja rada.
O nie!
Co ty robisz?
Chcę wziąć trochę tego zajebistego kremu J.
Wiedziałem, że ma bergamotkę!
Uwielbiam bergamotkę.
Nie możesz odłożyć go z piaskiem.
-Nie możesz. -Wyluzuj, stary.
Nic się nie dzieje.
Pewnie zdenerwowałeś się tym, co się zdarzyło.
Było nieciekawie.
Dalej jest.
Myślisz, że zamarznie?
Jak bardzo mu jest zimno?
Kiedy zajdzie słońce,
-będzie po nim. -Tak?
Zmroziłeś go, bracie.
Myślisz, że osiągnąłem poziom bestii?
Nie wiem, jakie są kryteria, ale czuję, że tak.
Bez wątpienia!
Co tu się dzieje, kurwa?
-Pozwolimy na to? -Próbuje sobie radzić.
Nie, on się przechwala!
Stłukliśmy właśnie kogoś, a on się przechwala!
-Zapominasz chyba... -Nie, Taylor!
Nie ubieraj tego w wymyślne słowa.
On wciąż broni tego chorego dupka.
Chłopaki.
Nie możecie się z tym zgadzać.
-Możecie coś powiedzieć? -„Możecie coś powiedzieć?”
Josh. Drobna rada. Lepiej, żebyś w to nie wchodził.
Nie ma mowy.
Tryb bestii. El diablo. 666.
Zadzierasz z diabłem, dostajesz patyki!
Świetnie, J! Tak trzymaj!
-To jakiś cyrk. -Tak.
-Josh, możesz... -Nie dekoncentruj mnie!
O mój Boże!
Płoniesz, Josh! Stój! Jesteś w ogniu!
O mój Boże.
Co, do cholery...
J, ty pieprzony idioto!
Nic ci nie jest?
Nie.
Wiecie co?
Dużo dziś przeszliśmy.
Zawołajmy Henry'ego i siądźmy w kółku.
Pozbądźmy się wszelkich...
Gdzie jest Raf?
Ivan?
Brakuje rzeczy.
Wiedzieliście, dokąd poszedł?
Przypuszczaliśmy.
I co to było?
By zrobić to, co uważał za słuszne.
Chyba wam się to nie spodobało.
Przychodzi mi do głowy taki kiczowaty tekst z kubka,
który to wyraża.
To, co słuszne,
nie zawsze jest popularne.
Choć...
kiedy ten wątek historyczny
ciągnął się ku sprawiedliwości,
zrozumiałem, że los czasem sprzyja,
i to, co jest słuszne, jest też bardzo popularne.
BRAK MIEJSCA NA RASIZM
Zająłem stanowisko i ludziom się to podoba.
Nie starczy mi. Masz dolara?
Dzięki. Oddam ci.
Pani Wozniak polubiła i udostępniła.
Żartujesz? Myślałem, że interesuje ją tylko matma.
Jest naszą sojuszniczką.
Król!
Jesteś wielki, stary.
-Jak się z tym czujesz? -Nie, żeby mi się nie podobało.
Mam prawo czuć się z tym dobrze.
Mam prawo czuć się jak Malala.
Bo jeśli robisz to, co on,
-kupując markowe kosmetyki... -Ivan, to było super.
...podkład w kolorze kawy, nakładasz go na swoją białą twarz
w roku pańskim 2013,
czyli nie tak dawno, żebyś mógł pójść z dziewczyną
na imprezę jako KimYe, zasługujesz na ostracyzm.
A ja zasługuję, by czuć się dobrze.
Boże.
Co?
Dobra.
Wracamy na chwilę?
Nie chcesz na to patrzeć, prawda?
Możemy tu nie stać w tym momencie?
Kirin O'Connor.
Boże, wiedziałem.
Co wiedziałeś?
Jest po jego stronie.
Cholerny, bezwstydny, niemoralny stronnik.
Wchodzi między nas i ciągnie nas w dół.
Cześć.
Raf.
Przyniosłem ci bluzę i trochę jedzenia.
Dzięki.
Jasna cholera.
Wiedzą, że tu jesteś?
Trzymasz się?
Tak.
Dziesięć dni w samotności. Kto miałby czas na rozmyślanie?
-Nie mogę... Cholera. -Jezu.
Nie, to nic takiego.
Potrzebowałem porządnego kopniaka w śledzionę.
Chodź, siadaj.
Raf, ty...
Naprawdę mnie znasz.
Może nawet lepiej niż Henry.
Nie myślisz chyba, że...
Przepraszam, nie powinienem pytać.
Nie zasługujesz na to, co ci robią.
Nie wiesz, jak dobrze usłyszeć coś takiego.
Tyle czasu byłem sam,
że zacząłem myśleć, że mi się należy.
Czekaj!
Miałaś zaczekać, aż ustawię sidła.
Czekałam.
Gdybyś się nie wlokła, to byś nie została w tyle.
Chodź.
Boże, rety.
Wiesz, byłam tą bardziej pozbieraną.
Z naszej dwójki? Byłam tą...
odważną, wyluzowaną.
Zauważyłam.
Byłam w szoku.
Ale dzisiaj powiedziała coś.
Coś dobrego, miłego.
Coś, co kiedyś bym powiedziała,
ale nie miałoby to znaczenia.
A teraz czuję, że...
Że to nie było dla mnie.
Nie może naprawdę tak myśleć.
Boże, wiem, skąd to wszystko.
Za długo byłam z pracownikami opieki społecznej, żeby nie wiedzieć.
Chcę, żeby to minęło, Marty.
To uczucie, że...
Powiedz to.
Że jestem gówno warta.
Nie wiem, czy poczujesz się dzięki temu lepiej, ale...
Moi rodzice wciąż żyją,
a ja i tak...
Czuję się tak samo jak ty.
Przepraszam.
-Zaczęłam mówić o sobie. -Nie.
Przestań.
Twoi rodzice są świetni.
To nie twoja wina, że tak się czujesz.
Byłaś w gównianej sytuacji.
Ten pieprzony koleś, nie mogę nawet...
Nie powinnam była tego mówić.
Wiele rzeczy wpływa na to, kim jesteśmy.
Albo kim się nie czujemy.
Zaczynamy kwestionować wszystko.
Ale wiem jedno.
Jesteś bardzo wartościową osobą.
I zasługujesz na najlepsze w tym życiu.
Zasługujesz na to.
Nie wierzę, że miałeś jaja, żeby wrócić.
Gdzie są rzeczy, które zabrałeś?
Nie, żebym nie wiedział,
ale chętnie usłyszę to od ręki.
Z pierwszej ręki.
Co?
Czekamy!
Mógł umrzeć z głodu.
Albo zamarznąć.
Boże, kogo to obchodzi? To przestępca!
Jak się czujesz, Josh?
Wiedząc, że nakarmił tego drania?
Josh, przepraszam.
Przepraszam, nie chciałem...
On mógł tam umrzeć, kurwa.
Nikogo to nie obchodzi?
Wyrzućcie go, dobra.
Ale nie skazujcie go na śmierć.
Nie jesteśmy pieprzonym sądem!
Wynoś się.
I nie wracaj.
Kirin, nie to mieliśmy mu powiedzieć.
Od kiedy wyrzucenie go wchodzi w grę?
Dobra, napięcie rośnie,
wszyscy zaraz wybuchniemy.
Kirin, nie mówiliśmy o wygnaniu.
Sam mówiłeś, zero tolerancji, prawda?
To twoje motto życiowe, Taylor.
Wyrzucisz je teraz przez okno?
Josh. Powiedz, co ty uważasz.
Josh.
To nie musi mieć miejsca.
Ma się wynieść.
Ma się stąd wynieść.
I oddać mi mój sweter.
Zabierzcie mu ten cholerny sweter!
-Kirin, nie! -Oddawaj!
Stary, co ty robisz?
Wynoś się!
Idę!
Idę, kurwa!
-Henry. -Cholera.
Nie.
Gdzie idziemy?
Chcę pokazać ci moją wystawę.
Długo to zajmie? Nie lubię spędzać czasu w szkole po lekcjach.
Po ośmiu godzinach w placówce zaczynam tracić siły życiowe.
Tędy.
Ceramika! Szacunek.
Chodź. Tutaj.
O mój Boże!
Nie pokazywałeś mi tego.
Luc.
To jest...
doskonałe.
Jest jeszcze jeden.
LICZYSIĘMIŁOŚĆ#MIŁOŚĆQUEER
Przestań.
Podoba ci się?
Zakochałem się.
Nie skończyłem jeszcze twoich ramion.
Może pójdziemy do ciebie i zostaniesz moim modelem?
Tak. Będziemy jak Kate i Leo!
Dokąd idziesz?
Rzucić okiem.
Ivan. Nie.
Ivan, chodźmy do domu.
Jestem ciekawski.
Kirin?
Wszystko dobrze?
Jasne.
Szczęśliwego pieprzonego happy hour.
Podzieliłbym się, ale cię nie kurwię.
Zaczyna się. Nieunikniona agresja.
-Ivan, chodźmy. -Dlaczego mnie nie znosisz?
Bo ośmieliłem się chronić siebie i szkołę przed rasistą?
Wynoś się.
Nie możesz kazać mi stąd wyjść.
To, że biegasz w szkolnej bluzie,
nie daje ci władzy nad tym miejscem.
Boże!
Pieprzony mądrala z ciebie!
A przy okazji...
Gówno wiesz. Taka jest prawda.
Tak? To mnie oświeć.
Był dobrym człowiekiem, kurwa!
Był dobry.
Żona, dzieci.
Opiekowali się mną.
Obiady, Święto Dziękczynienia.
Był dla mnie rodziną.
Ivan. Powinniśmy iść.
Moją cholerną rodziną.
A teraz nie mam nikogo,
bo nie mogłeś zamknąć dupy!
Czekałem na to. Punkt wrzenia białasa.
Nie jestem... To żaden...
Chciałbyś, żeby ta szafka była mną, co?
Nie!
-Cholera! -Dalej, powiedz to, O'Connor!
Powiedz, co chcesz powiedzieć!
-Zamknij się, Taylor! -Mówię poważnie!
Oczyść się. Nazwij mnie, jak chcesz.
-Wynoś się stąd! -Nazwij mnie pedałem!
Nie!
Nie będę, kurwa...
Nazwij mnie ssącym pałę pedałem!
-Wyrzuć to z siebie! -Co ty robisz?
Dobra!
Ty pieprzony pedale!
Spieprzyłeś całe moje życie,
ty ssący pałę pieprzony pedale.
Mówi się, że każdy toczy swoją walkę, o której nikt nie wie.
Jedni chcą się poczuć wartościowi.
Myślałam, że nie wrócisz.
Powinnam była powiedzieć to wtedy.
Ale powiem teraz.
I jutro.
I każdego kolejnego dnia.
Kocham cię.
Inni próbują znaleźć spokój.
Albo przynajmniej uciec.
A jeszcze inni stają przed takim mrokiem, jakiego nie potrafię nawet nazwać.
Ani sobie wyobrazić.
Przed mrokiem, który nie odchodzi.
Są też ukryte walki, które wychodzą na jaw.
Te, które się wyrywają i...
dają się poznać.
Seth...
Miewał kiedyś nocne koszmary.
Mama musiała go przytulać,
aż mu przechodziło.
Ciemność...
sprawia, że są jeszcze gorsze.
Mama ustawiła japoński ekran przy lampie w rogu pokoju.
I wtedy było lepiej.
Nie mogę przestać o nim myśleć.
Nie ma księżyca, jest kompletny mrok.
Jest przerażony i w ciemności!
A jaka była twoja?
Twoja walka.
Taka, o której nikt nie wie.
Są dwie.
Zawsze dwie.
Najpierw walczysz, by nie dać im wygrać.
Potem walczysz, aby walka nie wygrała z tobą.
Tu Luc. Zostaw wiadomość.
Cześć!
Właśnie do ciebie dzwoniłem.
Opcja nuklearna, wyświetliłeś i nie odpowiedziałeś.
Co to?
Zdecydowanie musimy oczyścić atmosferę.
Ja...
Moja rodzina jedzie na weekend do Vancouver na Dzień Waszyngtona.
Miałem nie jechać,
ale pojadę, nie będzie mnie.
Już wiesz.
Luc, co się dzieje?
Wyrzucili go przez ciebie.
Żartujesz, prawda?
Chyba nie jest ci szkoda
-jakiegoś obelżywego homofoba? -Sprowokowałeś go.
To, co mówił o swoim życiu, było prawdą.
Nie chcę niczego usprawiedliwiać.
Ale nie zrobiłeś tego dla ideałów, Ivan,
po prostu kopałeś leżącego.
Jest białym, cis, hetero atletą.
-Zdarza mu się leżeć? -Nie.
Rozumiem.
Choć nie wszystko.
Nie chodzi nawet o niego.
Wiem, kim jesteśmy.
Czarni, geje, zawsze walczymy.
Wiem, że musimy być ostrożni, źli i twardzi
przez większość czasu,
ale ty...
Co?
Zapominasz o całej reszcie.
-Luc, możemy... -Muszę iść.
JESTEM CI DŁUŻNY
BĄDŹ CZUŁY
Rękodzieło artystyczne?
Testuję wskazówki od Henry'ego.
Na co to?
Taylor.
Powiedz, że to nie to, co myślę.
Tak, Kirin, to dla nich.
Chyba żartujesz.
Będą mieli dzięki temu ogień, a my nie musimy oddawać zapalniczki.
To nie...
To nie fajka pokoju.
-A co, kurwa? -Nie wiem. Narzędzie?
Gest?
Najmniej...
istotna rzecz, jaką mogę zrobić, żeby te wrota piekła
były choć trochę lżejsze do przejścia dla dwójki dzieciaków.
„Lżejsze”?
Od kiedy lekko traktujesz innych?
Nie wiem.
Co najmniej sześć miesięcy za późno.
Nigdy cię nie przeprosiłem.
Za to, co ci zrobiłem.
I przepraszasz?
Czy może jest ci przykro, że twój chłopak się od ciebie odsunął?
Nie, mówię poważnie.
Może za późno na to, ale to prawda.
Kirin, przepraszam.
Muszę to mówić?
Nie, wiem.
Nie wrócę.
BĄDŹ CZUŁY
Może to bezczelne, ale zastanawiam się, czy może jakaś część ciebie
uważa te doświadczenia za jakąś lekcję.
Myślę, że doprowadziło to do...
Jak to nazwać?
Aktu miłosierdzia.
Którego wcześniej nie było w twoim repertuarze.
Może teraz też go nie ma?
Co masz na myśli?
Mogłem tego żałować.
Żałowałeś?
Na wyspie możesz zdecydować się postąpić słusznie,
ale nie ma to znaczenia, kiedy wszystko się zawali.
Powinnaś to nazwać.
Mała Dot?
-Wal się, Shelby. -Przepraszam.
To było zbyt proste.
Przepraszam, B.
Czy to pasta do zębów?
Dorothy!
Czy ty trwonisz cenne zasoby w imię próżności?
Tak. I nie będę za to przepraszać.
Błagam!
Marty?
Co się stało?
Skrzywdziłam go.
Chciał się wydostać z pułapki i przegryzł ją.
Jest tam.
Królik.
-Ma małe i krwawi. -To nie twoja wina.
Ja nie krzywdzę! Nie krzywdzę!
Był niewinny.
Jestem potworem!
Marty!
Chodź tutaj.
Usiądź. Weź wdech.
Teraz wydech.
Już dobrze. Połóż się.
-Czego ci trzeba? -Znajdź małe, proszę.
Dobrze, zrobimy to.
Powiem reszcie, jaki jest plan, i wracam za pięć sekund.
Widziałaś ją kiedyś w takim stanie?
Może raz.
Tu nie może chodzić o królika.
Możemy go poszukać?
-Spróbować? -Jasne.
Martha!
Leah.
Myślałaś, że to on, prawda?
Twój pisarzyna?
Cholera. Nie chciałem cię rozczarować.
Co mogę zrobić? Czy to pomoże?
To „wasza piosenka”, prawda?
Super kawałek.
Szkoda, że nie mój, ale rozumiem.
Jesteś...
Ben Folds.
Twoja pierwsza miłość.
Pacjent zero twoich obsesji.
Nie istniejesz.
Nie.
Ale to nie znaczy, że nie jestem tu po coś.
Wszystko, co dzieje się w głowie,
ma jakieś znaczenie.
Na litość boską,
przecież tylko ty znasz prawdę o tym miejscu.
Tracę głowę.
Albo...
robisz, co musisz, żeby przetrwać.
Martha!
Te głosy są prawdziwe.
Idź, Leah.
Martha!
Idź!
Marty!
Martha!
Martha?
Marty?
Znalazłaś ją. Martha!
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger