Relacja matki z dzieckiem jest bardzo ważna.
To biblijny archetyp.
Zostać obdarzonym miłością i opieką matki.
To najbardziej elementarna potrzeba.
Ty niestety tego nie doświadczyłeś.
Twój głód nie został zaspokojony,
zostałeś sam ze sobą.
I zacząłeś szukać uznania u innych.
I rzucać się, kiedy czułeś się opuszczony lub zawstydzony.
To przez te zachowania tu jesteś.
Są bezpośrednim skutkiem twoich ran.
Nie możesz się za to winić.
Ja tego nie robię.
Tak naprawdę,
myślę, że zasługujesz na drugą szansę.
Dobrze mi wyszło, co?
Moglibyśmy brać udział w reklamie Jogurtlandii.
Tak, spisałaś się.
Cholera! Może powinnam zarabiać na jogurtach, kiedy dorosnę?
Mamo, ty już jesteś dorosła.
Jak ty mnie nazwałeś?
Kupa, nie dorosła!
Patrz. Co ty na to?
GRY AUTOMATYCZNE
Skopać ci tyłek na automatach?
-Chciałabyś. -Idziemy!
-Tylko kilka miesięcy! -Kto tu jest matką?
-Co ty robisz? -No co?
Zachowujesz się jak pieprzona nastolatka.
-On potrzebuje matki. -Teraz muszę się zająć sobą.
Dzicz
Przerwa dobrze by ci zrobiła.
Mogę cię zastąpić,
przyciąć jej paznokcie.
Albo możemy się przejść. Ty i ja.
Rozprostowałabyś nogi.
Wiem, że mocno to odczułyśmy.
Wiem, że mamy problem,
ale myślenie, że wszystko stracone, nikomu nie pomaga.
A co niby mamy zrobić?
Pisać dziennik wdzięczności?
-Zacząć się uśmiechać? -Dorothy, co cię ugryzło?
Mam gówniany nastrój w gównianej sytuacji.
To odpowiednia reakcja na to, że Martha jest w stanie katatonii.
Nie pytaj więc, co mnie ugryzło,
chyba że chcesz dostać w twarz.
Dobra, spokój. Każdy ma prawo do swoich emocji.
Tylko nie złośćcie się na siebie nawzajem.
I dajcie sobie przestrzeń.
Przestrzeń na co?
Nie wiem, nadzieję?
Są też plusy.
Minęły dopiero cztery dni.
Przyjmuje wodę, a jej tętno jest miarowe.
Wciąż możemy dać radę.
Damy radę.
Cholera.
Co?
Odleżyny.
-Nie. -Toni, nie.
Będzie dobrze, obiecuję.
Dobra...
Zabierzemy ją do gorącego źródła.
To daleko, a Martha jest mało mobilna.
Możemy ją zanieść na łóżku.
Wiem, że to żmudne, ale to najlepsze, co możemy zrobić.
Zaniesiemy ją tam, umyjemy,
będzie jej cieplej, może jej stan się poprawi.
Kto jest ze mną?
Czyli wszyscy. Leah?
Idź poszukać bambusa,
żeby zrobić wystarczająco mocną platformę, która ją utrzyma.
Rachel, nie mogę.
To znaczy, mogę, ale nie powinnam się nigdzie ruszać.
Bez urazy, ale ta krótka smycz, na której się trzymasz, jest trochę...
Niepokojąca.
Załatwiasz się w odległości 15 metrów.
Widziałam twój tyłek tyle razy, że mogę cię po nim rozpoznać.
Ja tylko...
Muszę tu zostać. Muszę być czujna.
Wtedy nie byłam i...
Gdybym się nie zamyśliła,
-może znalazłabym ją... -Przestań.
Wszystko tak szybko się potoczyło. To nie twoja wina.
Ja pójdę po bambus.
Dziękuję.
Dobra, cała reszta...
szykujemy się. Nie wiem, ile nas nie będzie.
Spakujcie coś.
Wiem, że masz dużo na głowie,
ale myślisz, że mogłybyśmy spędzić chwilę same?
Nie rób tego teraz.
Nie szukaj uwagi.
To może zabrzmieć dziwnie, ale nie będę kłamał.
Lubię, kiedy dziewczyna ma więcej ciałka.
Szczególnie zaraz pod pępkiem,
jak to się nazywa?
To akronim. Cholera...
FUPA.
Stresowałem się przyjściem tutaj.
Zastanawiałem się, co powiem.
Nie myślałem, że zacznę od „FUPA”.
-Czego chcesz? -Nic. Przyszedłem się... przywitać.
To nie jest jakieś przyjazne osiedle.
Nie trzeba witających się sąsiadów.
Wręcz przeciwnie.
Jasne, przepraszam.
Przyniosłem wam to.
Ivan i Raf znaleźli jakieś stare siatki.
Wypróbowaliśmy je. Z początku szło słabo, ale dziś rano złapaliśmy trzy,
a to więcej, niż możemy zjeść, więc...
Dzięki, Seth.
Jasne, nie ma za co.
Nie mam wiele,
ale możecie na mnie liczyć.
KIEDY PISZESZ, ŻE MOGĘ NA CIEBIE LICZYĆ,
MÓWISZ POWAŻNIE? BO JEST 23 I STOJĘ SMUTNA POD TWOIMI DRZWIAMI
-Julia. -Wiedziałam, że zobaczę cię
-i od razu pożałuję, że przyszłam. -Nie, wchodź.
Dlaczego nie umiem radzić sobie sama?
Jestem jak dziecko.
W zasadzie chciałabym być dzieckiem, byłoby znacznie prościej.
Sikało się w majtki, a inni nie byli dupkami.
Chodzi o Jeremy'ego?
Byliśmy na imprezie u Jenny, on i jego kumple robili głupoty.
Jej rodzice mieli
wspaniałe stare płyty. Billie Holiday i Dusty Springfield.
Miałam ochotę słuchać muzyki i odprężyć się.
A on chciał lać tequilę do tyłka
i pieprzyć się ze mną w sypialni rodziców Jenny.
Więc wyszłam, bo...
Mam dość tego, że mnie nie rozumie.
Cholera, Jules,
to musi stać się nudne w którymś momencie.
Tak. Jestem pijana.
Dlatego nie mogłam pójść do...
Boże, dobra, chodź.
Szybko. Ruszamy się.
Twoja łazienka zawsze była taka ohydna?
Otwieram jej mój dom.
Daję azyl, a ona co?
Oczernia moją przestrzeń życiową.
Robię ci same problemy, Beth.
Wiem, Julio.
Przymknę trochę oczy, ale nie będę spała.
Nie czuję się z tym dobrze.
Wyślizguje mi się z dłoni.
Nie damy rady przed zmrokiem.
-Damy. Musimy tylko... -Stójcie.
Słyszycie to?
Cholera!
Jak mogłyśmy to przeoczyć?
Skręciłyśmy na wschód, żeby ominąć bagna.
O mój Boże...
Co teraz?
Może zaakceptujemy to.
Co?
Że utknęłyśmy tu, a Martha nie dojdzie do siebie?
Nie, że Martha...
jest w bezpiecznym miejscu.
Co?
Umysł potrafi takie rzeczy.
Daje to, czego chcemy.
-Jesteś niby neurochirurgiem? -Nie.
-Toni, spokojnie. -Bo co?
Myśli, że Martha odpłynęła do krainy marzeń.
-Nie kupuję tego. -To rzeka,
nie mur. Musimy ją pokonać.
Z całym szacunkiem, ale jebać to!
Nie wiemy, jak jest głęboka,
jak śliskie są skały
ani czy idziemy w dobrą stronę.
Źródło jest tam.
Zaraz za wzniesieniem.
Nie spuszczam z niego wzroku.
Damy radę.
Musimy w to wierzyć.
Ja nie mam już wiary.
Skończyła się.
A ja mam. Idziemy.
Martha!
Gdzie ona jest, do cholery?
-Gdzie jest Dot? -Gdzie one są?
Dot!
Trafione, zatopione!
Tak jest!
Nie mówiłem?
Mówiłem!
Zatopione jak nic! Po samo dno, jak Titanic,
zostały same bąbelki.
Josh, wyłącznik awaryjny.
Tak, jasne.
Przyniósłbyś mi trochę wody i krem z filtrem?
Muszę ponownie ustawić puszki.
Robi się.
To był test, Josh.
Nie przeszedłeś go.
Boże. Przepraszam.
Nie przepraszaj, tylko się ucz.
Nie zawsze musisz robić to, czego chcą inni.
To zachowanie cioty.
A co dostają cioty?
Ryby!
Nieźle.
Złowiliście ją?
-Tak. -Seth ją złowił.
Nie możesz żyć tak, jakby cię podłączyli do wariografu.
Rozmawialiście z tym dupkiem?
-Wzięliście to od niego? -Mieli więcej.
Co za różnica? Nie przyjmujemy jałmużny od śmieci.
Kiedy nie mamy jedzenia, to tak!
Może nie zauważyłeś. Byłeś zbyt zajęty
drapaniem się po jajkach, zabawami z nim
i podpalaniem bąków.
Mówisz tak, jakbyś się nie śmiał.
Ja się nie śmiałem.
Zachowujesz się tak, jakbyś prowadził ten obóz.
A coś słabo prosperujemy za twoich rządów.
Atmosfera zaczyna się robić...
jak na meczu piłki w niedzielę.
Brakuje tylko skrzydełek.
Więc tak, palancie, bierzemy, co dają.
Bo-Bo, zrób filety i bierzmy się za gotowanie.
Bzdura.
Uważasz, że powinniśmy brać rybę od tego zboczeńca?
Absolutnie nie.
Więc może powiedz to naszemu koledze.
Hej, olbrzymie.
-Może pozbędziemy się tej flądry? -Josh, daj spokój.
Jasne.
Masz rację,
nie ekscytuje cię myśl o braku posiłku, co?
Oczywiście.
Wiesz, co jest w tobie fascynujące?
Masz nerwicę natręctw,
jeśli chodzi o inwentarz i czystość.
Ale jednocześnie nie jesteś w stanie samemu
utrzymać czystość.
Spójrz, jak się pocisz.
Pot spływa ci do szczeliny w tyłku?
Josh, wyhamuj trochę.
W gorący dzień stoisz pewnie w kałuży swojego tłustego...
Zamknij mordę i wstawaj.
Scotty, nie rób niczego głupiego.
Trzeba było powiedzieć to swojemu chłopcu.
Jedyny inwentarz, jaki będzie robił Bo,
to zębów, kiedy dostanie w ryj.
Scotty, daj spokój. W porządku.
Nie jest w porządku.
Takie rzeczy nie będą uchodzić na sucho.
Ty biały, połamany, diabelsko głupi lamusie!
-Sam się prosiłeś! -Scotty, przestań.
Nie ma mowy!
Spójrz na mnie.
Chodźmy stąd.
To jedyne, co powinniśmy zrobić. Chodź.
A ty gdzie, do cholery?
Gdziekolwiek, byle daleko stąd.
Czuję kawę.
Właśnie zaparzyłem.
I dlatego z nami mieszkasz.
Dziękuję.
Nienawidzę tego tandetnego kubka.
MAMA POTRZEBUJE SWOJEJ KAWY
Mikołaj kompletnie się pomylił.
Tak, to zbyt urocze dla twardzielki z tatuażem.
Zapomniałam, że ci mówiłam.
O czym?
O moim tatuażu.
Masz tatuaż?
Kościotrupa na biodrze, na pamiątkę pracy przy rentgenie.
-Mówiłam ci dawno temu. -Nie.
Ale skoro już wiem, nie powinnaś narzekać na mój kolczyk.
Masz go na twarzy. Wbiłeś sobie kawałek metalu na samym środku.
A jeśli któregoś dnia będziesz się starał o pracę w banku?
Nie pracowałbym w instytucji finansowej.
To był zły przykład.
Banki to plaga, a pieniądze to manipulacja.
Dla mnie to jeszcze za wcześnie na takie rozmowy.
Pójdę na górę.
Julia jeszcze śpi?
Chyba tak. Jeszcze nie zaglądałem.
Julia spała u nas? Dlaczego nic nie wiem?
Mam pewną teorię.
Boże, co za bzdura. Paige nigdy nie może zostać.
Bo jest twoją dziewczyną.
A Julia to koleżanka, która miała problem. Seth spał na dole.
-Czy to coś wyjaśnia? -Nieważne.
Nadal uważam, że to podwójne standardy.
Bardzo długo spałam, prawda?
Tak.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale mamy rok 2025.
Na zewnątrz panuje nuklearna zima.
Ameryka to państwo totalitarne.
Cholera. Kto jest naszym dyktatorem?
Ke$ha. Tak.
Odeszła z branży muzycznej
i wkręciła się w militarne przewroty.
I jest, jak jest.
Jesteś taki zabawny.
Zawsze o tym zapominam.
Myślałam, że będę miała tequilowy oddech, ale jest całkiem świeży.
Słyszałem, jak płukałaś usta po zwymiotowaniu wczoraj.
Alkohol ma złą reputację, jeśli chodzi o podejmowanie decyzji.
Kiedy jestem pijana, podejmuję najlepsze decyzje.
Na przykład?
Wzięłam Ubera, zamiast prowadzić wczoraj.
Pamiętałam o płynie do ust.
-Tak. -I...
Nie pojechałam do Kelly, która by mnie jeszcze naćpała.
A przyjechałam tutaj.
Nie, Jules.
Nie mogę.
Nie dlatego, że nie chcę...
Od dawna tego chciałem.
Cholera.
Zaraz oszaleję...
Chodzi o to, że...
twoje życie jest bardzo chaotyczne.
Chcesz tego?
Seth?
Co dalej?
Przepraszam.
Zaczynamy budować.
Za dużo słońca i za mało składników odżywczych, żebym coś robił.
No, dawaj. Wstawaj.
-Rozciągnij się. -Granice.
Nie jestem po twojej stronie, po prostu...
postanowiłem utrzymać się przy życiu obok was.
Wiem.
Przepraszam.
Co robicie?
Wyluzuj.
Nie przyszliśmy z wami zadzierać.
Po prostu drugi obóz przeginał.
Jest bardzo toksycznie?
To pieprzony Czarnobyl.
To chodźcie. Mi casa es su casa.
Albo nasza casa.
Ale nie wiem, jak to powiedzieć. Chodzę na francuski.
Henry nie przyszedł z wami?
Nie. Ale nie daję mu dużo czasu.
Ma już dość od jakiegoś czasu.
Ciągle biega po wodę, żeby tylko uciec.
Przykro mi, że zaprzęgam was do pracy,
ale chcemy mieć dach nad głową.
Może powinniśmy to przemyśleć.
Przewyższamy ich liczebnie.
Myślisz o szturmie na zamek?
Nie, nie siłą.
-Nie wiem, nieważne. -Nie, to dobry pomysł.
Misja dyplomatyczna.
Zróbmy to.
Pójdziemy tam, cała piątka,
w pokoju i powiemy, czego chcemy.
-Czyli? -Skończyć z podziałami.
Jeden obóz, jedna drużyna, nowy początek.
Zróbmy to.
Dobra.
Ale najpierw muszę pogadać z Henrym.
Rodzina zaczyna się od...
rodziny.
Nie wiem, czy to coś daje.
Daj jej trochę czasu.
Tylko ty znasz prawdę o tym miejscu.
Fatin.
-Podasz mi jakąś szmatkę? -Tak, przepraszam.
Dziękuję.
Rachel, co jeśli nic...
Jeśli nic nie zadziała?
Cierpliwość i wiara.
Widzę, co się dzieje. Powinnaś odejść na chwilę,
przejść się, odświeżyć umysł.
-Nie. -To nie jest prośba.
Zajmę się Marty.
Ty dojdź do ładu ze sobą.
Coś tu się stanie, Toni.
To szczególne miejsce.
Co z tobą nie tak, pieprzona świrusko?
I na co się gapicie, kurwa?
Myślicie, że nie widzę, że odsuwacie się od niej?
Ty i te twoje nieustanne podróże umysłowe.
Zawsze jesteś w pobliżu, ale gówno robisz.
Gapisz się w otchłań i gadasz
jakieś pierdoły, co to ma być, Leah?
Ktoś, na kim mi zależy, traci głowę, ale ty musisz ją przebić, co?
Odsuń się!
I zejdź mi z oczu, do cholery.
-Toni. -A ty co?
Czytasz pamiętnik Nory i kolorujesz sobie.
Jak to ma pomóc niby?
Z tobą też już nie mogę.
Poza rzeką, co innego zrobiłaś?
Martha choruje i nagle twoje
umiejętności znikają.
Stajesz się ponurą suką,
która patrzy na moją przyjaciółkę jak na trędowatą.
Albo coś innego, czym gardzisz, kurwa.
Mylę się?
Moja przyjaciółka idzie na dno, a twoja siła idzie się jebać.
Nie jest tak?
-Toni, proszę. -Mam dość.
Nie uciekaj.
To tylko ja.
Prawdopodobnie nie są to najlepsze słowa,
biorąc pod uwagę okoliczności.
Chłopaki z Florydy zmienili obóz.
Co oznacza, że mamy większość.
Hasztag „grupa górą”.
To ironia, to wyrażenie.
Choć nie ma sensu mówić tego ironicznie, powtarzam się.
Kręcę się w kółko, mam nadzieję, że chociaż cię to bawi.
Trochę.
Tęsknię za tobą.
Niszczy mnie ta sytuacja między nami.
Myślę, że ciebie też.
Trochę.
Stanąłeś po ich stronie, Hen.
Wybrzmiewa mi to w głowie.
Nie, żebym chciał.
Więc dlaczego?
Kiedy próbowałem powiedzieć sobie, że tego nie zrobiłeś,
myślałem o twoich dłoniach pchających mnie pod wodę.
Ale to nie wszystko, prawda?
Co masz na myśli?
Boli cię coś więcej.
Wiem, że tak jest.
Cała ta...
sprawa z twoją mamą
i tym, jak się dogadujemy.
Nie jest to miłe uczucie.
To, jak bardzo cię lubi,
jak cię rozumie.
Może.
Jasne.
Może lubi mnie, bo jestem lizusem,
który rzuca żartami i podlizuje się 24 godziny na dobę.
Ale ona cię kocha.
Henry.
Przekłuwasz sobie twarz, nosisz...
to, co nosisz.
Robisz rzeczy,
które wyprowadzają ją z równowagi.
Cały czas.
Ale jest z tobą.
Dlatego wiem, że cię kocha.
Wiem to.
Tak przynajmniej myślę.
Ale okazuje to w bardzo dziwny sposób.
Na przykład wysyłając mnie
na jakiś okropny wyjazd dla szukających przygód.
Henry, jeśli chodzi o miłość,
nikt nie wie, jak ją okazywać.
Spójrz na mnie.
Chciałem ci ją okazać
i zanurzyłem cię w oceanie.
Co jest, kurwa?
Misja pokojowa, Kirin.
Tylko tyle i aż tyle.
Mamy dość konfliktu, Kirin. Chcemy znów być drużyną.
Jeden obóz, ośmiu śmiałków.
Chyba żartujesz.
Rozumiem.
Zostałem wyrzucony i nie mam pretensji.
Mam za sobą pięciu facetów, którzy wiedzą, co nas czeka.
Będzie tylko ciężej.
Zmienna pogoda. Szama jest, potem znika.
Stajemy się coraz słabsi.
Nie proszę o przyjaźń.
Nie proszę o wyciągnięcie ramion do uścisku,
a o takie, które mnie nie pobiją.
Bo nie ja tu jestem wrogiem.
A przynajmniej nie największym.
Prawda?
Śmierć nim jest.
To walka o nasze życie.
Naszą szansą na przetrwanie...
jest bycie razem.
NIE ODZYWASZ SIĘ CO SŁYCHAĆ?
ODPISZ, PROSZĘ MUSIMY POGADAĆ
NIE MOŻESZ MNIE OLAĆ NIE MOŻESZ DO NIEGO WRÓCIĆ
Kurwa!
Co tam sobie myślisz?
Żartuję.
Wiem, że nie lubisz tego pytania.
Usiądziesz?
Postarzałeś się.
Cholera.
Bez ogródek. Nie powinno to
zwiększyć mojej wartości w twoich zapiskach?
Wiesz o nim.
Wiem o wszystkich twoich miłościach.
Po mnie był Paul, twój sąsiad.
Potem Avishar z obozu.
Jiro, Amanda, Lana Del Rey,
Brandon P, Brandon T...
Możesz przestać. Nie potrzebuję urojeń, żeby wiedzieć, że jestem żałosna.
Żałosna? A kto tak mówi?
Pieprzyć to.
To kłamstwo nowoczesnej Ameryki.
Cała ta idea, że zauroczenia są smutne.
Czy jest coś piękniejszego od wszechogarniającej miłości?
Nie daj się zwieść.
Najlepsze piosenki nie mówią o chwilowych zachciankach
czy o ludziach bez uczuć.
Mówią o niszczącej miłości. I piszą je ludzie, którzy myślą
i czują...
z głębią graniczącą z szaleństwem.
Jak ty.
Powinnam już wracać.
Chodź, Leah.
LEAH JEST PODEJRZ
Tato, tęsknię za tobą.
Bardzo.
-Powinnam była zrobić to już dawno. -Co takiego?
Przelecieć na drugą stronę lustra.
O mój Boże.
Cholera.
Chyba jesteś gotowa.
Na co?
Na pływanie.
Wiem, o co chodzi.
Wiem, że mnie winisz.
Wiem, że kiedy na mnie patrzysz,
pamiętasz, co zrobiłam.
Że miałam szansę z łodzią
i dałam jej odpłynąć.
Wiem, że patrzysz na mnie
i widzisz tylko...
Może zawsze będziesz widziała
tylko powód,
dla którego z nią jest źle.
Część mnie chce spytać, czy da się jeszcze zawrócić.
Ale druga część,
ta, która cię zna,
wie, że się nie da.
Prawda?
Kochana...
Wszystko będzie dobrze.
Kogo ja oszukuję? Nie mogę nic obiecać.
Ale jestem przy tobie.
Jestem z tobą. Na skraju pieprzonego rozsądku.
Szaleństwo lubi towarzystwo, prawda?
Jesteś najrozsądniejszą osobą tutaj.
Może nie.
Spójrz.
Zobacz, czym się tak zajmowałam.
Tak, wiem, stałam się jak Leah.
Za szczęśliwy powrót.
Skąd to wziąłeś?
Znalazłem je jakiś czas temu, jak byłem zły na resztę.
Ukryłem, żeby go nie znaleźli.
Masz za uszami więcej, niż nam się wydaje.
Nie masz nic przeciwko, żeby usiąść z grupą?
Ani trochę.
Hej!
Coś się przed nami schowało.
Wykończmy je razem.
Co wy na to?
To tylko 330 ml na nas wszystkich,
ale niech to będzie symbol.
Przekazanie fajki pokoju.
Kirin, dołączysz? Chodź, gladiatorze.
-Pewka. -W porządku.
No to jedziemy. Za...
Nigdy więcej toastów, przemów czy grania pod publikę.
To zasługuje na amen.
Amen!
Co powiecie na partyjkę pokera, jakbyśmy byli grupką
tatusiów z przedmieścia?
J, chodź do nas. Zagramy w coś.
Josh, chodź, człowieku.
Zostaw go już i zaczynajmy, chcę skopać ci tyłek.
Powinien dołączyć. Pewnie jest mistrzem.
Chodź do nas, stary.
Chodź. Zagrajmy.
-Daj już spokój. -Zostaw go.
No dobra.
W co dzisiaj zagramy?
Texas Hold'em?
Omaha? Ogier? Sześć strzałów?
Linka? Czart? Kaczy dziób? Jude Law Draw? Pancernik?
Z całym szacunkiem, ale co ty gadasz?
-Freestyle'uje. -Freestyle'uje?
Możesz powiedzieć dowolne słowo lub frazę, które zabrzmi jak nazwa gry.
-Sranie w banię. -Tak.
Ja bym w to zagrał.
-Dupa burżuja. -Super.
Cycki w górę.
O tak. Jeśli taka gra istnieje,
piszę się od razu. Z miejsca.
Josh, daj jakąś wymyśloną nazwę gry.
Jakąkolwiek.
Nie wiem.
No dalej, jesteś zabawny. Spróbuj.
W porządku, nie musi.
Wiem, ale Josh, jesteś zabawny.
Powinieneś zacząć pisać posty
dla Spillza, jak wrócimy. Co ty na to?
W porządku.
Daj spokój. Na pewno masz coś fajnego.
Pokombinujemy, będzie świetnie.
Nie dotykaj mnie.
Jezu Chryste.
Nie masz dość, pojebie.
Sam to mówiłeś, ale teraz ci wierzę.
Co powiedziałem?
Wszyscy muszą cię lubić.
W przeciwnym razie zaczniesz jak głupi szukać uwagi.
Albo ukradniesz cholernego kota.
-Co? -O czym ty mówisz?
Powiedział mi.
To jego słowa.
Rzuciła go dziewczyna, to ukradł jej kota,
-żeby zechciała z nim pogadać. -Chodzi o kota Julii?
Nie wiem, o czym on mówi.
Mówiłeś, że się nim opiekujesz.
Ta Julia?
Nie zerwała z tobą. Mówiłeś, że wciąż jesteście razem.
Zerwali kilka miesięcy temu.
To prawda? Mówiłeś co innego.
-Posłuchaj. -Zostaw mnie.
Zostaw mnie, do cholery!
O mój Boże.
Zrobiłeś coś Julii.
Wiesz, że to dobry dzieciak.
Po prostu popełnił błąd.
Oddychaj.
Co jej zrobiłeś?
Henry, nie rozumiesz.
Nie muszę.
Skrzywdziłeś Julię. Krzywdzisz ludzi.
Nie znasz całej historii.
Nie wiesz, co mi zrobiła.
To daje ci prawo do robienia okropnych rzeczy?
To był wypadek, Henry.
-Nigdy nie chciałem... -Miałem rację.
Mówiłem, że mama się nad tobą lituje, żeby cię wkurzyć,
ale miałem rację.
Nie rozumiesz!
Nie wiem, jak kontrolować... Nie masz pojęcia, jakie to uczucie!
Kłamiesz, ukrywasz się
i udajesz, żeby zdobyć sympatię innych!
Teraz już wiem, po co żyję.
Żeby wrócić i powiedzieć im, że nie zasługujesz na ich litość.
Nie jesteś osobą, która raz się załamała.
Jesteś pieprzonym potworem!
Nie. Cholera.
Idź.
Henry, proszę.
Idź!
Matka, która zawodzi, to tragedia.
Blizny, jakie po sobie zostawia, są głębokie i nieodwracalne.
CENTRALA
SOS CZEKAJ TAM
Niewłaściwe podejście do młodych, rozwijających się dzieci,
brak wsparcia w wejściu w dorosłość,
to agresywny i niebezpieczny akt.
Daj telefon i wsiadaj.
Czy ona już wie?
Że poprosiłeś o usunięcie?
Oczywiście.
Jest tobą cholernie rozczarowana.
Jestem zdeterminowana, żeby nie stać się taką matką.
Nie chodzi o to, że te dzieci są moje.
To przedsięwzięcie jest moim dzieckiem.
To moje kruche,
piękne,
istotne dziecko.
A ja nie zawodzę moich dzieci.
Świętujcie, bo wygraliśmy.
Nie było skażenia eksperymentalnego.
Wszystko, co poszło nie tak z grupą kontrolną,
można sprowadzić do jednej, prostej rzeczy.
Złe męskie zachowanie.
Nadal nie wiem, skąd masz te informacje.
Później wszystko wam powiem.
Ale na razie uznajmy,
że to matczyna intuicja.
Nikogo nie ma w domu.
Idź sobie!
Przepraszam, nie chcę...
To dziwne, ale dzwoniła moja przyjaciółka, Leah.
Jest na takim wyjeździe.
Jest strona, podany jest adres.
Nazywa się Dawn of Eve.
Pomyślałem... Nie wiem, co sobie myślałem.
W każdym razie przepraszam, znowu.
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger