Czterdzieści, czterdzieści jeden, czterdzieści dwa.
Czterdzieści dwa dni na tej cholernej skale.
Naprawdę prowadzisz ten dziennik.
Z jakiegoś masochistycznego powodu
lubię myśleć, co bym w tej chwili robiła.
-Gdybyśmy tu nie były. -I co byś robiła?
Byłabym pewnie w spa, usuwała laserem włosy łonowe.
To był mój rytuał przed Majorką. Moja rodzina zawsze lata w tym tygodniu.
Który w ogóle jest tydzień?
Czas tutaj to jakaś pętla. Nie mam pojęcia.
Dzisiaj jest 18 lipca.
Cholera jasna.
Co jest?
Nic. To moje urodziny.
Dzisiaj. Wielka osiemnastka.
Nie.
Nie, Fatin. Nie możesz powiedzieć reszcie, proszę.
Posłuchaj mnie.
Mogę i powiem.
Fatin, ja nie obchodzę urodzin.
To głupota.
Egocentryzm. I...
„Gratulacje dla mnie.
„Wyślizgnęłam się z waginy, czas urządzić paradę dla przyjaciół”.
Zapomnijmy o tym.
Laski, nie zgadniecie.
Schłodźcie alkohol i pobudźcie żądze.
Dziś urodziny Dorothy, kurwa!
Dzicz
Jak długo jeszcze mam to robić?
To zależy od ciebie.
Siedzę tam z nim i siedzę,
a nie potrafię stwierdzić, czy jest...
ciepło, zimno, umiarkowanie, a może nie mam nic.
Powiedziałem wszystko, co mogłem.
Po 15 dniach wydarzyło się coś, o czym żaden nie chce mówić.
Skąd to wahanie?
Martwisz się, że nie dotrzymamy umowy?
To też.
Ale też cała kwestia udawania.
-Nie wszystkim wychodzi to tak dobrze. -Chyba tego nie kupujesz?
Myślę, że robi niezłe przedstawienie.
Nie mogę udawać, że nie nabrałem się na jej mały atak paniki.
To był błąd.
Ale jeśli dowie się, co rozdzieliło chłopców,
będzie kwita.
Nadal żywisz do niej dość złość.
To nic przyjemnego dać się tak zmanipulować.
Znacznie lepiej jest być po tej stronie, prawda?
Myślę, że wiem, czego ci trzeba. Mały gest dobroci z naszej strony.
Transkrypcje.
Z połączeń od Jeffa do ciebie,
do twoich nauczycieli, nawet do władz.
Pytał, czy nic ci nie jest.
Są prawdziwe?
Próbował, Leah.
Tak wytrwale,
że stało się to dla nas problemem.
Nie skrzywdziliście go.
Postąpimy dobrze, jeśli ty też.
Pomożesz nam z tym, a my pozwolimy ci do niego zadzwonić.
Co jest? Wszystko dobrze?
-Wydawało mi się, że coś słyszałam. -Ktoś cię śledził?
Myślę, że to się nie uda.
-Brzmi jak zrywka. -Nie żartuj. To działa za wolno.
Czas ucieka. Z każdą sekundą są bliżej, by mnie złapać.
Odetchnij.
-Nie mamy dużo czasu na ruch. -Leah.
Napij się.
Nie przepadam za tym smakiem.
To jedyny w zielonej butelce. Wiedziałaś?
W mojej rodzinie zanosiliśmy zwykle
wszystkie butelki do recyklingu, dla pieniędzy.
Zielone butelki mają mniejszą wartość, więc mogłem je zatrzymać.
Ustawiałem je na regale w pokoju
i przy zachodzie słońca...
wyglądały jak klejnoty.
Musimy wrócić do domu.
Wiem.
Ten ruch, który musimy wykonać...
od czego zaczniemy?
Od większej grupy.
Musimy znaleźć innych, ściągnąć ich tu.
Ja znam dziewczyny, wiem, od kogo zacząć, ale...
Muszę też poznać twoich.
Ich mocne strony, słabości,
komu można zaufać.
W pewnym momencie, pewnego dnia...
wiele się o sobie dowiedzieliśmy.
Tamtego dnia postanowiliśmy...
...otoczyć tego wielkiego, cholernego kota,
uzbroić się w najlepsze włócznie,
a potem zadźgać go na śmierć. Dźgać!
-Martwy jaguar. -Tak mamy to rozegrać?
Nie wiem nawet, na co patrzę.
Wygląda jak ludzka komórka. Rysowaliśmy takie na biologii.
-Czy to rybosom? -To przecież jaguar!
-Bo, nie widać, że to jaguar? -Może to nie takie oczywiste.
Nie możemy po prostu podbiec i go zadźgać.
To nie bijatyka na dzielni.
„Na dzielni”? Nie wiesz nic o moim życiu.
Może mieszkam na osiedlu z czerwonej cegły wśród dobrych ludzi?
Nie mieszka.
Dobra, mój pomysł jest słaby,
zobaczmy, co ty wymyślisz.
Czy może przegrzałoby to twój pusty mózg?
Co ty powiedziałeś?
-Słyszałeś, pacanie! -Chłopaki, wyluzujcie.
Wszyscy mają trochę racji.
Bezpośredni atak byłby samobójstwem.
Scotty, dobry pomysł z włóczniami.
To najlepsza opcja, jeśli chodzi o broń.
Odznaki. Co myślisz?
Cokolwiek zrobimy, musi to być z daleka.
Nie mamy broni dalekiego zasięgu.
To oznaczałoby pułapkę.
Nie wiem, czy to, o czym myślę, to właściwy kierunek
czy jakaś bzdura z Indiany Jonesa,
ale możemy zrobić pułapkę przykrytą strzechą, do której jaguar...
-by wpadł? -Tak!
Wprost na ostre włócznie!
-Czemu nie? -Właściwy termin to „pułapka zapadkowa”.
Ale tak, to mogłoby się udać.
Super. Teraz tylko potrzebujemy odpowiednio dużego dołu.
Możemy jakiś wykopać?
-A może oczyścimy bunkier? -Tak.
-I wsadzimy włócznie. -Jestem tu nowy,
ale czy koty nie są bystre?
Nie wpadnie do niego tak po prostu.
Może damy przynętę? Suszony indyk?
Tak, Bo, kurwa, tak!
Czy to wystarczy?
Możemy dodać Spam.
Zrobić suflet mięsny.
Jasna cholera. Czy my to właśnie ogarnęliśmy?
Chyba udało nam się to rozpracować!
Chodźcie tu.
Wiem, że to tandeta, ale zróbcie to dla mnie.
Zabijemy pierdolonego jaguara, na trzy.
-Raz, dwa... -Zabijemy pierdolonego jaguara!
Dobra...
Musimy zrobić włócznie, oczyścić bunkier i zebrać drewno.
Ja porąbię drewno.
Kto by pomyślał, że Second City Improv przyda się na bezludnej wyspie?
Znana szkoła improwizacji,
gdzie uczą cię współpracy, techniki „tak i”.
Dobra, zapomnij, palancie.
Cholera, stary.
-Co jest? -Masz na sobie mrówkę ognistą.
-Boże. -Cholera. Ty też.
O nie!
Spillz.
Możemy połączyć siły? Zrobić coś razem?
Mega chętnie.
Ale idę z Kirinem zebrać materiały.
Myślisz, że...
mógłbyś zrobić mi przysługę i oczyścić z Rafem bunkier?
Tak, jasne.
Drużyna St. J!
Wezmę tylko leki i możemy się zbierać.
Wiesz, że poszedłbym z tobą.
Ale to się nie uda,
jeśli nie będziemy w zgodzie ze świerzbem.
Rozumiem, spoko.
Prawdziwy 50-latek uwięziony w ciele nastolatka.
Kończy dziś 18 lat.
Może legalnie głosować, kupować pornole
i nie jest już obiektem seksualnym dla Jeffrey'a Galanisa.
-Boże, czemu? -Trochę mi smutno,
bo jestem pewna, że Dot wolałaby spędzić urodziny
na laserach albo w restauracji hibachi.
Albo gdziekolwiek indziej.
A spędza czas z naszymi żałosnymi tyłkami
i butelką wina musującego z... Idaho? Jezu, Barbaro, szanuj się trochę.
Musimy iść na całość.
Mam na myśli imprezę, nie jakieś życzenia.
Mówię o luksusowej, pełnowymiarowej imprezie urodzinowej.
Nie będziemy nawet potrzebować szampana.
Będziemy.
-Upijemy się samą zabawą... -I szampanem.
Będzie jak w domu.
Nie tylko dla jubilatki, ale i dla nas. Do dzieła!
-Stałam tu, ale... -To niesamowite!
-Nie cieszysz się? -Tak.
Przypominasz rozwiedzionego tatę,
który zabiera nas do knajpy przepraszać za pięć lat nieobecności.
Jestem bardzo obecna.
Zrobimy przyjęcie niespodziankę...
-Czy Dot lubi niespodzianki? -Nienawidzi ich. Koniec cytatu.
Zostańmy przy niespodziance. Dziś jest jej dzień.
Damy jej coś, co pokocha.
Wszystko zaczyna się układać w całość.
Światło księżyca, ognisko, może coś w stylu luau?
Przywłaszczenie kulturowe, ale spoko.
-Jaki dziś dzień? -18 lipca.
Jezusiku! Osiemnastka 18-tego! Złote urodziny!
Musimy ją czymś zająć. Fatin, Leah, odwróćcie uwagę Dot.
-Jak mamy... -Wymyślicie coś.
Rachel, Martha, wstajemy. Zaczniemy tutaj
i przeniesiemy to na plażę.
Co ty zrobiłaś?
Chyba uwolniłam jakąś imprezową bestię.
Nie jest w temacie imprezy, ale skoro już ją mamy, trzeba jej użyć.
Dobra długość, dobry zasięg. Co myślisz?
W porządku.
Czuję się, jakbym znów obsługiwał stoliki w Banderze.
To restauracja.
W Chicago.
Możesz próbować. Ale przejrzałem cię.
Masz mnie. Nie obsługiwałem stolików, zbierałem gary...
Ale jesteś spostrzegawczy, skąd...
Nie o tym mówię.
Mówię o twojej grze.
O tym, jak rozpracowujesz grupę.
Chcesz być ukochanym doradcą.
O to chodzi.
Masz rację, Kirin.
Jestem złym geniuszem, którego diaboliczny plan
to być miłym dla innych.
Może i chcę, żeby mnie lubiano.
Może nie może. Totalnie chcę, żeby mnie lubiano.
Nie jestem z tego dumny.
Ale...
Spójrz na mnie. Żartuję, staram się.
A ty mówisz i robisz, co chcesz, nic cię nie obchodzi.
Ja taki nie jestem.
Nie mówię tego, żebyś mnie polubił,
mówię to, bo to prawda.
Nieważne, stary.
Wystarczy.
Co jest?
Leki nie działają?
Podnieś to.
-Jak się trzymasz tam na dole? Kapie? -Nie myśl o moim kutasie.
I podnieś, jak prosiłem.
Ja też cię przejrzałem.
Udawanie twardziela też nie zadziała!
A teraz...
Skoro oczyściliśmy już atmosferę...
Odkładając rzeżączkę na bok...
Chciałbym móc...
pieprzyć przypadkowe dziewczyny jak ty.
Ale jak tylko ktoś mi się spodoba,
nie widzę nikogo innego, idę na całość.
Taki jesteś?
Taki jestem.
Tak się przywiązałem,
że kiedy dziewczyna ze mną zerwała,
nie mogłem rozstać się z kotem.
Taka była dobra?
Świetna. Ale naprawdę zabrałem jej kota.
Jej rodzice nazwali to porwaniem.
Ja „pożyczką”.
Pojebało.
To dlatego tu jestem.
Żeby nabrać dystansu i przestać się tak uzależniać od innych.
Słuchaj, musisz więcej działać.
Jak to mówią,
zawsze zanoś piasek na plażę.
Jasne.
To dobra rada.
Super, co?
Nauczyłem się tego na obozie cyrkowym, kiedy byłem dzieckiem.
-Może skup się na zadaniu. -Tak.
Dziwne, że nie znamy się lepiej.
Dlaczego nie należysz do klubu LatinX?
Nie jestem latino, ale chodzę jako wolny słuchacz.
Co myślisz o tych określeniach?
Latynos, latynoski?
Może być Meksykanin.
Mogę tak mówić? Dajesz mi pozwolenie?
To nie jest oszczerstwo.
Wiem.
Zawsze mówię rodzicom, żeby nie zakładali sombrero na Cinco de Mayo.
Nie rozumieją, że ich przywłaszczenie
wybiela ducha antykolonialnego oporu.
-Dużo się nauczyłeś w tym klubie. -Tak.
Dlatego świętuję tylko Dia de los Muertos.
Dobre meksykańskie Halloween.
„Meksykańskie Halloween”?
-Nie powiedział tego. -Zrobił to.
Zrobił ze świętej, sięgającej wieki tradycji jakiś kaukaski syf.
Tak bardzo się starał.
Już zaczynałam mu kibicować.
Ja też.
Wciąż to robię.
Dlaczego go nie powstrzymałeś, nie wytłumaczyłeś błędu?
To jego problem, nie mój.
Wiem, nie mówiłam, że to twoja odpowiedzialność.
Nie wiem.
Nauczyłem się, że kiedy pozwalasz ludziom mówić,
odkrywają przed tobą więcej siebie.
To jedyna dobra rzecz w byciu cichą osobą.
Ja tyle o sobie nie mówię.
Może mają rację, kiedy mówią,
że mniej to więcej.
Przed wami...
Ekskalibur.
Jak zwykle najbardziej pracowity.
Ivan!
Słuchaj, to świetne.
Wczuwasz się, to całe Wakanda coś, ale...
Wakanda? Nie. To nie Marvel, głupolu.
Nie jestem filisterem.
To Camelot!
Należy do Artura.
O tym właśnie mówię.
Musisz być taki super cały czas?
Nie wiem. A ty taki mały?
Z malutkim kutaskiem?
To było niezłe.
Mówię tylko, że mamy coś do zrobienia,
więc może przestań się wygłupiać i zmężniej.
Nie wierzę, że nawet tutaj mi to mówią.
Rozumiesz, że mamy wspólnego wroga, prawda?
Ale dzięki takim gender-policjantom,
którzy nie lubią moich topów i tak zwanych „luźnych nadgarstków”...
Stary, nie mówiłem nic takiego.
Nie będę wyjaśniać ci podtekstów, ale zrobiłeś to.
Nie chcę brać niczyjej strony. Podkreślam, żadnych stron.
Ale mając na uwadze pułapkę, Ivan,
twoja włócznia powinna być trochę bardziej funkcjonalna.
Właśnie! Dzięki, że jesteś ze mną.
Moja włócznia jest bardzo funkcjonalna.
Co więcej... to statement.
Jezu Chryste. Jaguara nie obchodzi twoje wyrażanie siebie.
Chce nas zabić i trzeba prawdziwych mężczyzn, by go dorwać.
Co niby czyni ciebie prawdziwym mężczyzną?
Wiele rzeczy. Stoję, kiedy sikam.
Lubię duże śniadania.
I robię, co mogę, by ciężko pracować i oszczędzać na utrzymanie mojej rodziny.
Nie wiem, czy to urocze, czy to jakieś rap-pierdolety.
Wiesz co, pierdol się, pieprzona cipo!
Wyglądacie na ożywionych.
Tak.
Przychodzimy z darami.
Co to jest?
Przynęta.
-Prawdziwa przynęta. -Cuchnie.
Dzięki czemu będzie skuteczna.
Lepsza od suszonego mięsa.
Dobra robota.
Salutowanie harcerza.
A wy co, robicie różdżki?
Dobra, skończ z tą pierdoloną krytyką.
-To nie różdżka. -Sporo zrobiliście.
Jak skończymy ostrzyć te ostatnie, zaniesiemy je do bunkra.
To się uda, kurwa.
Cholera!
Tam jest!
-Podekscytowane? -Dorothy.
Co robisz?
Ciągnę tę kłodę do obozu.
Może posłużyć jako belka albo siedzenie...
Nie możemy ci na to pozwolić. Obóz to strefa zakazana.
O czym ty mówisz?
Reszta tam jest. Ćwiczą tai-chi...
Capoeirę.
Jedną z tych delikatnych sztuk walki.
Ale... To święte sporty i nie możemy im przeszkadzać.
-Wszystko z nią dobrze? -Tak.
Typowa Leah.
Ale serio, możesz wrócić po to później
i pomóc nam łapać ptaki?
-Martha nie ma ochoty na polowanie. -Co z nią? Nic jej nie jest?
Nie chcę być niedyskretna, ale to B-I-E-G-U...
Nic jej nie jest. Boli ją brzuch.
To...
Pójdziesz z nami?
Fatalnie ci idzie z procą, ale lepiej dać ją tobie niż tej wariatce.
Tak.
Miejmy to za sobą.
Nie panuję nad tym.
Spisałyśmy się, co?
Dot lubi klasykę, więc poszłyśmy w prostotę.
Wetknęłam kilka czterolistnych koniczyn na szczęście.
Nie są to prawdziwe czterolistne koniczyny,
-oderwałam kilka listków. -Jak ci się podoba?
Nie mam czasu na cokolwiek, co nie byłoby szczere. Jestem na nie.
Wielkie nie. Prosiłam o koronę.
To jest jakiś smutny wieniec.
Gdybym zobaczyła go na drzwiach, pomyślałabym, że ta osoba się poddała.
Shelby...
-Przepraszam. -W porządku.
Jestem tylko trochę rozczarowana. Nie tobą, pracą.
I Toni.
Zaczyna się. Dawaj.
Znasz mój gust. Nie mogłyście dodać trochę koloru?
Kwiaty, owoce leśne, coś kolorowego?
Zrozumiano.
Spróbujemy raz jeszcze.
Dziękuję. Wiem, że jestem wymagająca, ale...
Chcę, żeby było wspaniale.
Rozumiem. Damy radę.
Sklonowano cię?
Czy ty w ogóle jesteś sobą?
Toni, jaką znam, dałaby jej kopniaka za takie zachowanie.
Cicho, u niej to urocze.
Wręcz cholernie seksowne.
Dobra, przestań.
Żenada.
Ale poważnie.
Podoba mi się, że jesteś taka szczęśliwa.
Nigdy nie byłaś taka spokojna.
Tak, to świetne...
ale i dziwne.
Czuję, że naprawdę w nią wierzę.
Że nie ma ukrywania się i tajemnic.
Czuję się bezpiecznie.
A to coś nowego.
Plaża wygląda świetnie.
Zrobiłam amulety. Przygotowałam gry.
I nie powinnam tego mówić,
ale mój zamek z piasku to, kurde, dzieło sztuki.
Zobacz, rozrysowałam to. Trzy poziomy, dookoła muszelki.
Zimne ognie na szczycie.
Nie mogę się doczekać, żeby go zobaczyć.
Reszta powinna się od ciebie uczyć.
Ratujesz moje życie.
Cieszę się.
To faktycznie może się udać.
Może być magicznie...
Przyjaciele, szampan, idealna pogoda, piękne otoczenie...
Nie przesadzaj.
Nie mów o tym tak poetycko.
To nie żaden raj.
Boże, Rachel, przepraszam.
Nie chciałam powiedzieć, że ta wyspa...
Albo że nie chcę wracać, bo...
To było niesamowicie bezmyślne.
-W porządku. -Nie.
Nie powinnam cię niczym obarczać. Czy to zbyt wiele? Jak się czujesz?
W porządku, nie ma sprawy.
Jestem dziś trochę wrażliwa, ale to nic.
Naprawdę.
Ale serio musisz iść zobaczyć mój zamek,
to moje opus magnum.
Na pewno jest piękny.
Piątka.
Niekoniecznie się spisałem, ale to za to, że skończyliśmy.
Przepraszam, że nie zszedłem.
Klaustrofobia. Chyba najgorsza z fobii.
Jest jeszcze ksenofobia.
Dobrze, że jej nie mam.
Przepraszam.
Jak myślisz, że by to ocenił?
Siedem.
Siódmy poziom...
regurgitacji dokumentacyjnej.
-Nieźle. -Dzięki.
Myślisz, że mógłbym zostać jego stażystą?
Zrobiłbym wszystko dla tej fuchy.
Poza przeprowadzką do Chicago.
Moje zatoki nie wytrzymałyby w tamtym klimacie...
Przepraszam.
Wiem, że dużo mówię.
Tak, może trochę.
Bez urazy.
Do siódmego roku życia prawie nie mówiłem.
Sepleniłem i było mi z tym dziwnie.
Kiedy przestałem, zacząłem nadrabiać stracony czas.
Kiedyś przy kolacji tata powiedział do mamy:
„Zaczynam żałować, że wydaliśmy pieniądze na pana Brimmera”.
Logopedę.
To mało przyjemne.
Tacy już są.
Na moje rodzeństwo to zadziałało, są nadludzcy.
Super popularni, grają w siatkówkę na USC,
oboje są modelami dla firmy ortodontycznej.
A w tym wszystkim
jestem ja...
z niezbyt dużą liczbą przyjaciół, skłonnością do wysypek.
Dlatego mnie tu przysłali.
Żebym był mniej...
taki.
„Nauczysz się wytrwałości”.
Może to działa.
Tak myślisz?
Udaje ci się przetrwać.
Nawiązujesz przyjaźnie.
San Diego.
Dawajcie, robimy pułapkę.
Dobra, zabierajmy się za to.
Podasz mi kolejną linkę?
-Jeszcze? -Proszę.
Dwie liny.
Potrzebuję dwóch.
Jeszcze dwie?
Możemy złączyć nasze dłonie i jeszcze raz zrobić okrzyk?
-Co? Podobało mi się. -Nie.
Jesteśmy w punkcie zero, musimy być przebiegli jak jaguar.
Niespodzianka!
Nienawidzę was.
Wszystkich.
My też cię kochamy, Dorothy.
Nie, żebym się nie spodziewała, bo masz gównianą pokerową twarz.
OK, nie jestem mistrzynią niespodzianek. Zmieńmy temat.
Za naszą pracowitą królową.
I...
EMERYTKA
Na emeryturze!
O mój Boże!
Fatin mogła się wygadać, ale wiem, że to ty za tym stoisz.
Starczy tego. Zaczynamy imprezę!
Słuchajcie...
Wiedzcie, że poprzeczka jest bardzo nisko,
ale...
to najlepsze urodziny, jakie miałam.
Moje najlepsze były dwa lata temu.
Toni wkręciła nas do kasyna.
Marty chciała zobaczyć jakichś słabych magików.
To byli Penn & Teller, iluzjoniści.
Ja byłam iluzjonistką, przemknęłyśmy obok ochroniarza.
Brzmi dobrze, ale moja szesnastka to było coś.
Motywem był Wielki Gatsby, wypożyczyliśmy stary samochód,
a tata zaskoczył mnie filmem urodzinowym
zrobionym przez samego...
Joela Scotta Osteena.
Ja...
To...
Co? To było dobre. Mnie się podobało.
To wszystko...
przypomina mi...
że od teraz będę świętować jedne urodziny.
Nie dwoje.
Więc pieprzyć wasze urodziny.
Ja się tym zajmę.
-Nie. -Co?
Może powinnaś choć raz...
zachowywać się jak na swój wiek.
Jestem już dorosła, więc...
-Więc nie jak na swój wiek. -To nasz prezent.
Przeszłaś na emeryturę.
Jak Barbara.
Ja się tym zajmę, dobrze?
To się nie uda.
Dlaczego tak mówisz?
-To był twój pomysł. -Tak, Hen. Nie załamuj się tu.
Nie mówię, że umrzemy, ale będziemy musieli zmienić plan.
Pierwsze plany nigdy się nie udają.
Widzieliście kiedyś wczesne szkice oryginalnego twórcy Królika Bugsa?
Tak.
Ja widziałem.
Widziałeś?
Nie, idioto. Wrabiam cię! Dlaczego miałbym je widzieć?
W każdym razie są okropne.
Królik wygląda jak halucynacje po dragach.
Wciąż żyje.
Kurwa! Wydostanie się! Rzuć mi to!
Samotne niebo nad nami!
Rety, totalny brak poczucia rytmu.
Wygląda, jakby tańczył dla KitKota, a nie TikToka.
Wiesz, ja...
chciałem tylko powiedzieć...
Wykazałeś się w bunkrze.
A ty uciekłeś.
Jakie to męskie.
Musiałem. Ktoś zawsze ginie.
Nie chciałem to być ja.
Wiem, że to twój styl,
ale żartami nie przysporzysz sobie mojej sympatii.
Potrzebuję uznania.
Zmierzałem do tego.
Przepraszam za wcześniej. Za to, co powiedziałem.
Przegiąłem.
Nie wiem nawet...
Nie wiem, skąd mi się to bierze, dlaczego tak się czuję, ale...
Przepraszam.
W porządku.
Wakanda na zawsze, bracie.
Jestem gladiatorem!
Nie pozwolę mu na odebranie całej glorii.
-Dorwij go. -Zabierzcie mnie na północ!
W górę!
Ej, chłopie, trzymaj.
Tak, wojowniku O'Connor.
Może i zadałeś ostateczny cios, ale czym jest rycerz bez swojej broni?
Gdyby nie moje zdolności, to co, kurwa?
Czy to nie prawdziwa bohaterka...
-Gdzie ona jest? -Twoja włócznia jest tam.
Była okropna.
Ekskalibur zmarł za nas.
Złożył najwyższą ofiarę!
Pogrążyliśmy go...
To ciebie powinni nosić na rękach, oblewać szampanem.
Nie.
Wrzuciliśmy go!
Poskładałeś to wszystko razem.
W stylu „tak i...”.
To?
To twoja zasługa.
Nie.
Skoro świętujemy,
aplauz dla człowieka, który nas do tego zachęcił.
Mistrz strategii, Seth „Spillz” Novak!
Tak!
Przemówienie!
Nie.
Dobra, postaram się coś powiedzieć.
Jak się macie dziś wieczorem?
Dobrze.
Ktoś tu jest na randce?
Ktoś niedawno brał ślub? Nie? Dobra.
A rozbitkowie? Ktoś tu utknął na bezludnej wyspie?
-Tak. -My wszyscy!
Dokładnie pamiętam dzień, kiedy poznałem...
każdego z was.
Nie chodzi o to, że jesteście jacyś wyjątkowi,
ale o to, że nie da się zapomnieć... pieprzonej katastrofy lotniczej.
A tak na poważnie...
wszyscy wywarliście na mnie duże wrażenie.
Scotty i Bo razem na śmierć i życie.
Choć nie myśleli pewnie, że śmierć faktycznie będzie możliwa.
-Nie. -Ja nie.
Pamiętam Ivana i jego mokasyny.
Wiem, że nie są najwygodniejsze,
ale może pożyczę je kiedyś.
-Pogadamy. -Tak.
Josh, który po półtorej godziny od poznania się
zaoferował mi sześć różnych leków homeopatycznych
i lek powodujący uzależnienie.
Henry'ego nie pamiętam, bo nie muszę.
Kirin, którego od początku uznałem za kompletnego dupka.
Serio, kiedy zrobisz coś, żebym zmienił zdanie?
-Spillz, ty mały skurwielu! -Żartuję.
Nie krzywdź mnie. Proszę. Usiądź.
Na poważnie, bez twojego podejścia „najpierw działaj, myśl później”...
Wielokrotnie nam pomogłeś... szacunek.
Jest też Raf.
Nie będę tu żartował, nie ma zabawnej puenty.
Już pierwszego dnia zmierzyliśmy się z porządnym gównem i...
Nie wiem, czy to kwestia małomówności,
ale masz w sobie spokój, dzięki któremu zachowuję zdrowy umysł.
Byliśmy obcymi ludźmi!
Byliśmy obcymi sobie osobami i co zrobiliśmy, kurwa?
Znaleźliśmy się tu razem
i zabiliśmy pierdolonego jaguara!
Dobra gadka, stary.
Zrobiliśmy to.
Co za ściągnięcie spodni!
Nuklearne.
Człowieku, kurwa.
Wracaj do nas.
Dobra, napijmy się!
To nie minie.
Ból?
Rozumiem.
Moja przyjaciółka...
zabiła się w zeszłym roku.
Wiem, że ciężko obwiniać jedną osobę,
ale ponoszę dużo winy.
Pocałowałam ją.
Ale kiedy nasi rodzice się dowiedzieli, powiedziałam, że było odwrotnie.
Wszyscy zaczęli myśleć, że coś z nią nie tak.
Nawet ona sama.
Wina...
Wstyd, jaki czułam...
Czasem chciałam nawet
odejść razem z nią.
Jak miała na imię?
Becca.
Jak zdołałaś się pozbierać?
„Drogi Panie, jesteś moją tarczą.
„Moim obrońcą.
„Moim uzdrowieniem. Moim żywicielem.
„Jesteś moim spokojem. Moją radością. Moją mądrością i moją siłą.
„Jesteś chwałą i Tym, kto pomoże mi unieść głowę”.
To była moja wiara.
Trzymanie się tych słów.
„Jesteś moją tarczą, moim obrońcą”.
W kółko, jak mantry.
Pomagało mi to poczuć się stabilnie.
Aż pewnego dnia tak było.
„Drogi Panie...”
„Jesteś moją tarczą”.
„Moim obrońcą”.
„Moim spokojem”.
„Moją radością”.
„Moją mądrością i moją siłą”.
„Jesteś chwałą”.
„Tym, który pomoże mi unieść głowę”.
Amen.
Tu jesteś!
Martwiłem się o ciebie.
Bracie.
Musisz...
Nie pozwól, żeby cię to niszczyło,
pozwalasz im wtedy wygrać.
Zaufaj mi.
Wiem, jak się czujesz.
Pewnego razu
Chloe King ściągnęła mi spodnie
podczas dyktanda w szóstej klasie.
Było dokładnie tak samo,
z tym, że zostawiła mi majtki i literowałem słowo „amnestia”.
Innym razem
mój brat kazał mi lizać sedes, ale nie wierzch.
-Spód deski klozetowej... -Josh.
Dziękuję.
Naprawdę.
Ale nic mi nie jest.
Zawsze, stary.
Tylko nie teraz, bo...
czas na sen.
„Dobranoc, Joshy”.
Nie było mnie tam...
Byłem z resztą, więc...
usłyszałem to później.
Mów dalej.
Proszę.
Nie powinienem nikomu mówić.
Ale nie wiem, ja...
Czasami po prostu...
Chcę to powiedzieć na głos.
Muszę to usłyszeć.
Poszedł do niego...
i...
Raf.
Oni słuchają.
Znajdziemy inny sposób.
Ja znajdę inny sposób.
Właściwie jestem zmęczony.
Przepraszam.
Co tam zaszło?
-Miała go! -I powstrzymała go.
-Zdradziła nas! -Pójdę po nią.
-Zrobimy przegrupowanie. -Nie!
Nie cierpię takich obiecujących ludzi.
To takie trudne, kiedy cię rozczarowują.
Seth?
Myślisz, że jestem jak ty?
-Myślisz, że jestem jak ty? -Co ja zrobiłem?
Nie jestem jak ty, kurwa!
Ani trochę, kurwa!
Ani trochę!
Nie ruszaj się!
Nie jestem jak ty.
Nie jestem.
Nie jak ty.
Wcale.
Nie jestem ani trochę jak ty, kurwa.
Wcale.
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger