Deze serie bevat gevoelige onderwerpen waaronder zelfmoord.
Niet geschikt voor jeugdige kijkers.
Ik weet dat dit moeilijk is,
maar je moet ons vertellen wat er die dag gebeurde.
Oké.
Rachel. Ik kom eraan.
We konden ze niet zien.
We konden ze horen.
Eerlijk gezegd kan ik ze nog steeds horen.
-Rachel. -Nora.
Nora.
Het kan een seconde hebben geduurd.
Misschien een uur? Geen idee.
Maar toen was ze...
Nora.
Hou vol.
Weg.
Ze was weg.
Dot zag haar het eerst.
Rachel.
-Je bloedt. Waar bloed je? -Ik ben haar kwijtgeraakt.
Sommigen waren verstijfd.
Maar anderen wisten wat ze moesten doen.
We moeten hem dichtschroeien.
Hou haar vast.
Nu.
Sommigen van ons hadden het er zwaar mee. Ze lieten zich erdoor
breken.
Nee.
Verdomme.
De kuil was hier. Nora had me hierin gezet.
Er zijn geen positieve kanten...
En ik denk niet dat die er ooit zullen zijn.
Maar wat ik wel kan zeggen namens ons allemaal...
...is dat het ons verbond.
Tot iets wat
meer was dan we waren.
Ja, na die gebeurtenis werden we...
Ik kan het niet anders omschrijven. We werden een familie.
Hoe snel het allemaal gebeurde, dat is zo moeilijk te geloven.
Het idee dat we drie weken voor we...
We kenden elkaar totaal niet.
We waren verlegen en afstandelijk.
We bekeken elkaar en we waren beleefd.
We waren voorzichtig en hadden een muur om ons heen gebouwd
als vreemden die iets nieuws gingen doen...
Zonder enig idee wat er zou komen.
Wil er iemand taart?
Introvideo voor Passageways, opname uno.
Ik ben Josh Herbert en ik ben erg opgewonden voor de retraite.
Fijn.
Rosa met mijn medicijnen.
Ik heb de lijst activiteiten gezien.
Zoals ik al zei ben ik erg opgewonden,
bijna net zo opgewonden als voor het goochelkamp.
Ik ren 400 meter onder 50 seconden en ik til drie keer m'n eigen gewicht,
dus als je denkt dat ik moeite zal hebben met dat stomme peddelsurfen,
kun je oprotten.
Ik heb een verklaring geschreven.
'Ik ga tegen mijn wil naar deze retraite.
'Ik maak deze video omdat het verplicht is
'en ik ga nu alles noemen wat ik liever zou doen.'
Ik ben er nog niet uit, maar misschien dit bij het vertrek.
-'Over punaises lopen.' -Dit is een soort test.
Als je deze legendes niet kent, wil ik niet met je omgaan.
-'Keelontsteking krijgen.' -Ik ben vergeten wat ik moet zeggen.
Bo, gewoon drie woorden die jou beschrijven.
'De glijbaan bij de McDonald's aflikken.'
Ik maai gras.
Hij kan zich niet verkopen.
Ik laat je wel zien hoe het moet.
Drie woorden? Weet ik veel.
Ik ben Scotty Simms, live vanuit de slechtste hoek van wijk 850.
Maar niet lang meer, want ik ben een slimme en gemotiveerde ondernemer
met grootse ideeën voor mode en huidverzorging.
Dat zijn meer dan drie woorden.
Drie woorden die mij beschrijven, zijn 'man van smaak'.
Saaie, witte knul.
En ik bedoel dat ook letterlijk.
Ik verzamel whisky's.
Stiekem.
Ik hoef ze niet eens te verbergen, want mam heeft geen idee.
Prachtig mondgevoel.
Ik ben Rafael Garcia of gewoon Raf.
De meesten noemen me Raf.
Ik ben gewoon opgewonden om iedereen te leren kennen.
Ik ben nog nooit in Hawaï geweest.
Niet eens in een vliegtuig,
dus daarvoor ben ik wat zenuwachtig.
-Dingen die ik zal missen... -Kom binnen.
Je glimlacht. Dat is goed.
Ik bewonderde onze dierbare controlegroep.
'Dierbaar?'
-Dat woord verwachtte ik niet. -Vierendertig dagen, Daniel.
Zij hielden het 34 dagen vol en de vrouwen alle 50 dagen.
Dus al dat gesmeek om geld
en dat gedans als een aap voor mijn investeerders...
Het was de moeite waard.
De jongens waren de perfecte mislukkingen die we nodig hadden,
-dus hoe kan ik niet van ze houden? -Goed.
We gaan nu met ze aan de slag.
-Dat wilde ik even zeggen. -Gaat het wel, Dean?
-Je ziet er bezorgd uit. -Ik ben nooit bezorgd.
Ingewikkelde gevoelens zijn meer iets voor Dan.
Ik weet dat dit moeilijk is geweest,
maar ik vraag jullie nog om één laatste inspanning.
Ze zijn duidelijk ingestort.
Zodra we ontdekken hoe,
dragen wij de kroon.
Vooruit, laat ze praten.
Als het kan, begin dan met deze engel.
Ik wil weten hoe hij viel.
Ik begrijp niet goed wat jullie van me willen.
Gewoon jouw versie van wat er gebeurd is.
Zullen we die afdoen?
Het is toch maar een overdreven voorzorgsmaatregel.
Om wat ik gedaan heb?
-Ja, Rafael. -Het is Raf.
Ik word Raf genoemd.
Waarom vertel je ons niet over jullie eerste dag?
Ik weet nog dat ik geen namen kende.
Ik ben er nooit zo goed in geweest.
Misschien omdat iedereen zo slecht is met die van mij.
Maar ja, die...
Die eerste dag leerde ik de basis.
Je had de twee beste vrienden uit Florida.
Josh, wiens naam ik alleen van school kende.
De slimme knul met de hippe kleren.
De sportieve knul.
De emo met de bril.
En zijn stiefbroer Seth.
Wiens naam om een of andere reden
bij me bleef hangen.
En natuurlijk de trainingspakjongen,
die zijn moeder ontzettend haatte.
Goed zo, mam. Geweldig idee.
Waarom sturen we mij niet
naar een kringgesprek in een of andere wildernis met...
'Misschien is het leuk', zei ze. 'Misschien leer je er iets.'
Misschien leer ik hoe het is om bijna te verdrinken.
Misschien leer ik hoe het is
om een hoop water in mijn neus te krijgen.
Misschien leer ik hoe het is om je ontzettend te haten,
vuil kutwijf.
Fuck.
Sorry, maar ik kan niet doen alsof dat niet grappig was.
'Kutwijf.'
Hoi.
-Gaat het? -Nee.
-Henry, kom op. Niet nu. -Wat?
We zijn verdwaald, dood of verheven. Het gaat niet goed.
Ik zal het zo zeggen. Gaat het gezien de omstandigheden?
Waarom doe je dat?
Wat?
Huilen.
Het is niet erg. Het is zelfs gezond.
Het zou meer als normaal gedrag gezien moeten worden.
Jezus. Wie is er met hem meegekomen?
Is hij altijd zo?
-Dat weet ik niet. -We hebben andere vrienden.
-Hoi, Raf. -Hoe dan ook.
We zitten hier al te lang te niksen.
Laten we ophouden met huilen en iets doen.
Hé, hoe heet je ook alweer?
Hij zal zeggen dat hij Kirin heet, maar hij is een geboren Chad.
-Begin nou niet, Taylor. -Oké, jullie hebben een verleden.
Luister, waarom laten we Josh niet even met rust?
We zijn allemaal in deze nare droom terechtgekomen.
We moeten elke reactie als normaal beschouwen.
Als jij je moeder kutwijf wilt noemen, ga je gang.
Dat moest inderdaad. Ze is kut.
Kunnen we ophouden met praten en op pad gaan?
-Waarheen? -Om dingen te zoeken.
Onbewoonde eilanden bestaan niet. We hebben ze allemaal gevonden.
Dat is waar.
Al die eilanden zijn ingepikt door rijke kerels met Illuminati-geld.
Oké, allemaal opstaan.
Waarom heb ik gedaan wat hij zei?
Vanwege die dominante stem. Je kunt er niets tegen.
Ik haat hem sinds de brugklas en ik ben opgestaan.
Ze komen ons echt wel redden,
maar als er een chic hotel om de hoek is
en wij te lui zijn om het te zoeken,
zullen we ons echt dom voelen.
Laten we ons opsplitsen en verschillende kanten opgaan
en iemand terugsturen als je iets vindt.
Iedereen vanaf hier, jullie zijn één groep.
Ik bedoel...
Ik bedoel vanaf hier. De rest gaat met mij mee.
Kom op.
Het blijft gebeuren. Hij is net een trekstraal.
Hé, gaat het al beter?
Veel beter.
Ik word altijd vrolijk na het huilen.
Mooi zo.
Hoezeer ik er ook van baal om advies aan te nemen van een driecijferige...
-Een wat? -Sorry,
dat zeg ik altijd als iemand
een SAT-score van drie cijfers heeft.
Bedankt dat je lacht.
Ik weet dat hij de slimmerik uithangt, maar hij heeft geen ongelijk.
Als we hier blijven zitten nadenken, zullen we er kapot aan gaan,
dus laten we rondkijken, zodat we hier zo weer weg zijn.
Een week.
Er is een week voorbij en... Ik weet het niet.
Het voelt niet goed.
Het is zo somber zonder haar.
En Rachel... Ze voelt alleen maar pijn.
Maar intussen lig ik hier met jou, alsof...
Hoe?
Ik wil je het horen beschrijven.
Alsof ik zweef en zwak ben,
maar ik vind het fijn.
Alsof ik
high ben van alle drugs waarvoor ze ons op school waarschuwden...
-Dat wordt me te sentimenteel. -Jij vroeg erom.
Ik plaag je maar.
En trouwens...
Ik ben ook heel gelukkig.
Maar dat schuldgevoel...
Wat moeten we daarmee doen?
Heb je erover gepraat met je vriend God?
Ik heb dat de laatste tijd niet veel gedaan.
Bidden.
Wat denk je dat Hij zou zeggen?
Dankbaar te zijn voor al het goeds.
Hij helpt ons de rest te overleven.
Amen.
Ik baal er ontzettend van om dit te zeggen.
Ik zal er altijd van balen dat ik dit tegen een miss zeg.
Het is zo afgezaagd.
Je bent zo mooi.
Waarom word ik niet sterker?
Ik doe niets dan dingen tillen en ik volg een Paleo-dieet.
Misschien komt het ineens
en barsten je spieren uit je shirt zoals de Hulk.
De elementen hebben je brein verzwakt.
-Hier is het goed. -Ja.
De laatste hand.
Ja.
Ik weet dat dit de vorige keer niets heeft uitgehaald,
maar we kunnen niet weggaan zonder een sein achter te laten,
dus met dit en het vuur zitten we goed.
Wat betekent 'SOS' ook alweer?
Ik denk dat ik dit zou moeten weten, maar ik kom er niet op.
Weet je wie het zou hebben geweten?
Dat doet me eraan denken dat ik nu bij haar moet kijken.
Hé. Mag ik erbij zitten?
Het is tijd voor een nieuw verband, dus...
Wat als ik zou gaan beatboxen?
Je weet wel, R-A-P?
Wat als ik zo'n sukkel was die dat een goede grap vindt?
Je weet dat ik je dat nooit zou aandoen, hè?
Niet zoals in Patch Adams.
Wat ook betekent dat ik eerlijk tegen je zal zijn.
Na zeven dagen zou het niet zo opgezet moeten zijn.
Op het strand zitten helpt ook niet.
Al het zand dat erin komt.
We gaan hier vandaag weg, Rachel.
Je moet met ons meegaan.
-Al haar spullen moeten ook... -Die blijven hier.
Die moeten hier blijven.
Voor het geval ze terugkomt.
Martha.
Je hebt iets voor me achtergehouden.
Ik was onze spullen bij elkaar aan het rapen en vond dit in je koffer.
Dit is literatuur. Ik heb het alleen ingekeken,
maar het is al beter dan Jeffs suffe boek.
Met korte zinnen,
een paar pikante slaapkamerscènes,
als ze daar weer aan begint.
Het is een strandboek.
We hebben eindelijk een strandboek
en we gaan weg van het strand.
Sorry. Ik was het vergeten.
Gaat het wel?
Mag ik je iets vragen?
Heb je nieuwe emoties opgemerkt tussen bepaalde mensen hier?
Heb je het over depressieve stemmingen
op mijn drie uur? Want ik denk dat Rachel...
Nee, geen negatieve emoties. Ik bedoel...
Positieve emoties.
Zoals
tussen twee mensen die misschien meer zijn dan vriendinnen?
Shoni.
Shelby en Toni.
O, mijn god. Kom je daar nu pas achter?
-Dat speelt al zeker een week. -Een week?
Heb je ze in het bos zien neuken?
Ik had het kunnen weten.
Ik zocht ze om me te helpen met inpakken.
Ik ruik altijd een orgasme van veraf. Misschien voorhoofdsholteontsteking.
Wat?
Niets. Het is gewoon...
Hout. Voor het vuur, zoals je gevraagd had.
Nee, het is perfect.
Het idee dan. Ik had meer hout verwacht.
-Je bent wel een uur weggeweest. -Ben je mijn ploegbaas?
-Heb je me geklokt? -Hé.
Wat maakt het je uit wat ik doe?
Omdat ik je mis.
Onder andere.
Ik ben hier. Ik ben nergens heen gegaan.
Ik weet dat je er nog naar zoekt.
Hoe kan ik anders, Fatin? Die kuil is...
Het is mijn enige manier om te weten dat ik niet compleet...
Leah, het is een illusie.
-Waar ga je heen? -Dat is het niet.
Ik ga het weer proberen.
Om een minder zielig hoopje brandhout mee te nemen?
Om indien mogelijk mijn eer te redden.
WEES TEDER
-Bang? -Nee.
Ik weet het niet eens.
Het komt in golven, hoe waanzinnig dit alles is.
Ik word er zeeziek van.
Ik heb wat Dramamine, als je wilt.
Heel lief, maar ik bedoelde het niet letterlijk.
Ik bedoelde geestelijk.
Helaas past de wildernis niet zo goed bij me.
Het is voor mij geen stimulerende omgeving
en ik respecteer Moeder Natuur, maar ze is mijn muze gewoon niet.
Ze is meer iets voor Frost, Tennyson en Keats.
En net als alles heeft de witte man haar opgeëist.
Dat weet ik. En ik...
Het spijt me.
-Ben je een dichter? -Fuck.
Nee, maar hij wel.
Zijn teen is vast gebroken. Heb jij ooit iets gebroken?
Mijn arm toen ik in de vierde zat.
Ik had toen niet veel vrienden, dus ik zette er zelf allerlei namen op.
Volgens mijn psycholoog is het een basiswond.
Verdomme.
Ik zou medelijden moeten hebben, maar mijn medeleven is op.
Het is toch Raf? Ik heb ze je 'Raff' en 'Rafe' horen noemen.
-Het is Raf, ja. -Ja.
Maar het maakt niet uit. Ik hoor er allerlei versies van.
Ja. Maar Raf dus. Een goede, solide naam.
Godverdomme.
Even pauzeren.
-Ik moet even rusten. -Kom.
Ik weet dat het maar een teen is
en als ik nu met de andere jongens was,
zou die stomme driecijfer me een watje noemen.
Je zei 'driecijfer'.
Ja, het is goed. Pakkend.
Heb je iets hiervoor in je medicijnkit?
Ja. Hier heb ik van alles voor.
Hou je meer van ibuprofen of van paracetamol?
Allebei?
Als je wilt, mag je best teruggaan.
-Niemand hoeft een held te zijn. -Meen je dat?
Ik hou jullie maar op.
Jazeker. Beslis jij maar.
Bedankt, jongens. Serieus.
Geen probleem.
Hé, jongens.
Succes.
Oké.
Ik ben niet overtuigd van deze nieuwe plek.
Ik hou niet eens van bomen.
Mensen vinden ze rustgevend en spiritueel,
maar weet je hoe ik ze noem? Gewoon oud.
Vertel me nog eens waarom we van het strand weggaan. Dit is idioot.
Kom op, zo zijn we uit de zon, uit de wind, het is 's nachts warmer...
En weg van waar we haar verloren hebben.
Het zal goed zijn voor ons allemaal.
Hé, Marty. Ik heb hier een mooi plekje voor ons gemaakt.
Gaat het wel?
Denk je aan Nora of...
Nee.
Wat is er dan?
Ik zat te denken dat we al jaren samenwonen
en elkaar nog niet hebben vermoord.
Kom op, ga zitten.
Misschien kan ik beter alleen slapen.
Ik krijg het 's nachts warm en het is er zo krap dat ik...
Ik wil niet op je zweten.
Ik kan dus beter daar slapen.
Oké.
Maar geef mijn plek gerust aan iemand anders.
Aan Shelby bijvoorbeeld.
Weet je het dus?
Ik wilde het je vertellen, maar het kwam er niet...
Toni, het is prima.
Vind je het niet erg?
Verdomme.
Weten jullie waar de bijl is gebleven?
Ik had hem bij de spullen gelegd die Leah zou meenemen.
-Ze had al uren geleden terug moeten zijn. -Zou ze in orde zijn?
Ja.
Ze weet gewoon niet van ophouden.
Ik wil nederig voorstellen terug te gaan.
Dit is duidelijk een woestenij.
We vinden wel iets.
Niet voor het donker.
Waarom doe je dat steeds met je vingers?
Voor de tijd tot zonsondergang. Elke vinger is 15 minuten.
-Ben je een padvinder of zo? -Ja.
Ik hield er op de middelbare school mee op.
Ik wilde iets anders voor mezelf, in esthetische zin.
Je meent het.
Ik ben het niet graag eens met Testosteron Jones,
maar ik denk dat we iets zullen vinden.
We stuiten vast zo op een huis uit Architect's Digest.
-Van een of andere miljardair. -Laten we hopen van niet.
Waar heb je het over, Damien?
Ik geloof dat hij Henry heet.
Ik denk dat je vriend me gewoon
wilde vergelijken met de antichrist uit The Omen.
Maar ik heb geen zin om op het huis van een rijke kluizenaar te stuiten.
-Waarom niet? -Hij vermoordt ons vast.
Ga maar na.
Generaal Zaroff, The Most Dangerous Game, Poe Dameron, Ex Machina...
Dracula.
Indringers doden is hun ding.
Dracula is geen miljardair, maar een ondode.
Wel als je het aan de inflatie aanpast.
Geld en afzondering hebben ze veranderd
in bloeddorstige excentriekelingen.
Als eventuele miljardair vind ik je kritiek niet terecht.
Er zijn ook goede mensen.
Melinda Gates.
Daddy Warbucks.
Mr Peanut.
Hij is een heer. Hij tikt altijd zijn hoed aan.
Of lijkt hij rijk door zijn monocle?
Kunnen jullie je klem houden en beginnen met zoeken?
-Het is 'klep'. 'Je klep houden.' -Maakt niet uit.
Laten we dan teruggaan, losers.
Maar eerst moet ik pissen.
Ik moet ook pissen.
Bedankt, man.
Bedankt voor de privacy. Aardig van je.
Ja.
Vraagje.
-Heb je pijn met plassen? -Nee.
Ik heb hem vast gestoten.
Of ik heb te lang in het water gelegen en nu heb ik
-een zoutwaterpik. -Ja, dat is een doodvonnis.
-Meen je dat? -Nee, een zoutwaterpik bestaat niet.
-Het leven wel. -Wat is het leven?
Een doodvonnis.
Wat?
Ik heb niets om hem mee af te vegen.
Je moet daarmee ophouden.
Jij bent de enige die hem niet gewoon kan uitschudden.
Oké, eens kijken wat ik hier heb.
Probeer het eens met dit bonnetje.
-Wat doe ik er nu mee? -Jee. Gooi het gewoon weg.
Laat het nageslacht weten dat mijn mama me kattenvoer en lampjes liet kopen.
Heb jij deze granolareep laten vallen?
Shit, die was ik vergeten.
Luister, deze reep en ander voedsel dat we misschien hebben,
laten we dat voorlopig geheimhouden.
Ik weet het.
We worden hier vast zo weggehaald,
maar zo niet, dan moeten we voor onszelf zorgen.
Moet je die rijkeluiskinderen zien.
Denk je dat zij voedsel kunnen rantsoeneren?
Nee.
We moeten wat voor ons bewaren.
Hou jij hem maar bij je.
Nee, alsjeblieft.
Sorry, ik...
Het ging automatisch.
Ik verzamel alles voor het nieuwe kamp.
Ik...
Ik ben het trouwens met jou eens.
Ik weet ook niet of we wel moeten verhuizen.
Net of we accepteren dat dit nu ons leven is.
Dat thuis niet ergens anders is,
maar iets wat we hier moeten opbouwen.
Waarom houden we zo vast
aan het idee van acceptatie?
Is acceptatie niet gewoon een ander woord voor opgeven?
Ik wil het niet opgeven.
Misschien helpt dit niet,
maar je moet weten dat ik aan haar denk.
Ik denk elke dag aan haar.
Zoals...
Was het haar idee om mee te gaan?
Weet je nog hoe ze ervan gehoord had?
Was het op school of via je ouders of...
Of was het via iemand anders?
Ik snap niet waarom je me dit vraagt.
Probeer je te herinneren
hoe ze erover hoorde en waarom ze hier kwam.
Ze was bang.
En hoe hoorde ze ervan?
Ze was bang dat ik...
Dat ik zou sterven en dat zij...
Hoe wist ze van de retraite?
Dat is de reden, oké?
-Rachel, denk na. -Dat is de reden.
Dat is de reden, oké?
Ze wilde dit voor mij.
Ze probeerde me van mezelf te redden en...
Nu is ze weg en dat is mijn schuld.
Ze is weg en dat is mijn schuld.
-Hoe bracht ze je hier? -Ze is weg en het is mijn schuld.
-Ze is weg. -Rachel, je moet het me vertellen.
-Rachel... -Ben je blij?
Ze is weg en het is mijn schuld. Wilde je dat weten?
Ze is weg en het is mijn schuld.
Wat was dat nou?
Ik moest weten wat ze wist.
Ze stort bijna in en jij geeft haar het laatste zetje.
Wat mankeert jou?
Je moet je waanbeelden en je theorieën
nu begraven.
En als je er ooit weer mee in de buurt van Rachel komt,
vermoord ik je.
Sommige dingen zijn moeilijk te aanvaarden.
Te eng,
te akelig,
te groot.
Toen we er net waren,
wilde niemand toegeven hoe bang hij was.
Dat drong pas tot ons door toen...
De verkenningsmissie was geen groot succes.
We vinden wel iets.
Misschien hebben de anderen al iets.
Ze zijn terug.
Wat is dat nou?
Fuck. Jezus.
Fuck. Shit.
Fuck.
DJ.
Wat was er volgens jullie gebeurd?
We wisten het niet.
We dachten dat hij was gaan plassen,
op een rots was uitgegleden en meegesleurd was...
Meegesleurd was en...
Ik weet het niet, maar...
Het achtervolgt me.
Zoals veel dingen die er op dat eiland gebeurd zijn.
-Ik snap niet hoe het gebeurd is. -De zee was wild.
Misschien door een golf geraakt en door iets aangevallen.
Shit. De natuur speelt geen spelletjes.
-Wat doen we met hem? -We kunnen hem niet hier laten.
Elke vleeseter op dit eiland zal bij hem komen.
En dan bij ons.
We kunnen een marinebegrafenis doen,
zoals voor vrienden van mijn vader.
Ik bedoel op zee.
Absoluut niet.
-Met dat ding dat hem opgegeten heeft? -Nee. Bo heeft gelijk.
Dat is krankzinnig.
Als we hem extra gewicht geven en hem in de buurt houden,
zijn wij veilig.
Osama bin Laden is in de zee begraven.
God, wie boeit dat nu?
Wie regelt dit?
Want als er iets is wat je gezicht eraf kan vreten,
doe ik het liever niet.
Ik doe het wel.
Ik kan het niet alleen.
Raf, wil jij me helpen?
Ja.
Hij koos mij.
Ik weet niet waarom, maar hij koos mij.
Hij koos mij om samen met hem het donker in te gaan
en ik vond het fijn.
Het is warmer in het nieuwe kamp.
Ook een leuke sfeer. Martha heeft ervoor gezorgd.
Toch ben ik hier niet om je weg te halen.
Als je moet blijven, blijf je maar.
Ik had een decaan die me een pamflet gaf
over de vijf fases van rouw.
Ontkenning, aanvaarding en zo.
Suf. Heel suf.
Ik gebruikte dat pamflet om een spin uit mijn huis te halen
en toen gooide ik het weg.
Het kunnen er niet maar vijf zijn.
Als je iemand verliest,
voelt elke nieuwe seconde als een gloednieuwe cirkel van de hel.
Ik denk dus
dat het aantal seconden in je leven dat zij al weg zijn,
ermee overeenkomt.
Een miljard kleine, rottige fases.
Ik wil je niet opjagen.
Ik beslis niet hoeveel tijd je nodig hebt.
Ik hoop gewoon dat je gezelschap op prijs stelt,
want ik laat je hier niet alleen.
Ken je leuke spelletjes die we kunnen doen
om de tijd door te komen?
Miss Mary Mack.
Dat ken ik niet.
Miss Mary Mack, Mack, Mack
Haar jasje is kek, kek, kek
Met zilveren knopen, knopen, knopen
Wacht, is dat geen klapspelletje?
Je houdt me voor de gek.
Het is gewoon wat zelfspot.
Ik zal je vertellen wat dit is.
Ik kan niet verder.
Ik kan dit gevoel nooit kwijtraken.
Ik ben gewoon...
Ik ben gewoon moe.
En hoe aardig je ook bent,
ik wil niet dat je voor me zorgt.
Dat was altijd haar taak.
Ik ben er nog niet klaar voor om die aan een ander te geven.
Ga je mee?
Dit is veel beter, hè?
Ik weet dat het beter is,
in alle opzichten, maar iets klopt er niet.
Ik weet het. Alsof we het achtergrondgeluid
van de oceaan ingeruild hebben voor een bosachtig milieu.
Ik ben er nog niet aan gewend.
Het is gewoon anders. Meer niet.
Ik weet wat het is.
Dat was ik bijna vergeten.
Er ontbreekt iemand.
Daar is hij.
Welkom thuis, Marcus.
Dat scheelde niet veel.
Het spijt me, schat. Het is al goed.
Het komt wel goed.
Het komt goed met ons.
Dat hopen we.
-Hoe heet ze? -Sorry?
Ik heb die armbanden eerder gezien.
Als ze in elkaar zijn gehaakt, ben je bezet, toch?
Ja, dit is suf. Ik weet het.
Als een trouwring voor stomme kinderen.
Ik vind het wel gaaf. En jij vindt dat volgens mij ook.
Hier, iets om je op te warmen.
Een sweater en een berenjas.
Het is geen beer, maar je snapt het.
Waarschijnlijk aangespoeld uit het wrak.
'Dit is van Josh Herbert.'
Zijn moeder houdt van hem.
Eerder zijn huishoudster.
Ik zal Marisol maar vertellen dat ik nu van Josh ben.
Heet ze dus Marisol?
Ik heb ook een vriendin. Julia.
Ik zou haar een kaartje sturen,
maar het wordt eerder een briefje in een fles.
Hé, even serieus. Gaat het met je?
Dat vraag je vaak.
Ja, het is mijn ding.
Julia zegt dat ik net een kleutermeester in Noord-Californië ben.
Nee, ik bedoel dat ik het leuk vind.
Gaat het dus?
Niet echt.
Met jou?
Nee.
Maar in mijn achterhoofd reken ik op
'wat je niet doodt, maakt je sterker.'
Ik ben niet...
-Wat ben je niet? -Sterker.
Maar je bent veranderd.
Dat moet je vast toegeven.
Hoe?
Je bent die goede, rustige, katholieke knul uit Tijuana niet.
Ik zeg niet
dat je dat niet meer bent,
maar ik zeg dat er verschillen zijn.
Wat ik haat,
is dat je geen controle hebt.
Over waar je in verandert.
We wilden allemaal van alles zijn.
Sterk.
Bemind.
Veilig.
Machtig.
Opgenomen.
Gezien worden.
Met iemand zijn.
Zoals iemand zijn.
Zo wilden we allemaal zijn.
We wilden mannen zijn.
Maar de waarheid is
dat sommigen van ons monsters werden.
Hou je er niet van?
Ik drink niet veel.
Je kunt er een leeggooien voor DJ.
Door hem zijn we onderkoeld,
maar wel een leuk gebaar.
Daar gaan we dan.
-Op DJ. -Op DJ.
Hé.
Was het zo ellendig als je dacht?
Geef antwoord als ik je een vraag stel.
Goed.
Het was veel ellendiger dan ik me ooit had kunnen voorstellen
en ik kan niet geloven dat je me het bewust liet meemaken.
Dat zijn de gevolgen van zonden, Devon.
Val dood.
Niet te geloven hoe ondankbaar je bent.
Na wat jij gedaan hebt, wat ik heb moeten doen...
Welk deel van 'val dood' was niet duidelijk, mam?
Weet je wat? Ik heb het flink verpest.
Ik ben een rotkind. Echt.
Dat niet genoeg over de wereld of mezelf weet
om niet af en toe iets te verpesten,
en daar leef ik elke dag mee.
Er is iemand dood door wat ik gedaan heb.
Maar jij
bent een volwassene die de levens van die kinderen verwoest,
en het is geen ongeluk.
Je hebt dit gepland.
En je geniet ervan.
Ik ben dan wel een rotkind.
Maar jij bent een psychopaat.
Bedankt voor je medewerking.
We zullen je een keer terugroepen,
misschien morgen al,
dus wees daarop voorbereid.
Het beste.
Niet schreeuwen.
VOOR ONZE GELIEFDE JAMIE
Ondertiteld door: Brigitta Broeke
Creatief supervisor Bianca van der Meulen