Bu bölüm, ergen intiharı dâhil olmak üzere hassas konulara değinmektedir.
İzleyicinin dikkatine.
Biliyorum, hassas bir konu
ama o gün olanları senden dinlememiz gerekiyor.
Anladım.
Rachel! Geliyorum!
Onları göremiyorduk.
Seslerini duyuyorduk.
Açıkçası hâlâ duyabiliyorum.
-Rachel! -Nora!
Nora!
Bir saniye sürmüş olabilir.
Belki de bir saat. Bilmiyorum.
Ama sonra o...
Nora!
Dayan Nora!
Gitti.
Ölmüştü.
Onu ilk gören Dot'tu.
Rachel!
-Kanaman var. Neren kanıyor? -Onu kaybettim.
Kimimiz dondu kaldı.
Kimimizse ne yapacağımızı biliyor gibiydik.
Dağlamamız gerek.
Elini tutun.
Şimdi!
Olanlar kimimize diğerlerine oranla çok ağır geldi,
paramparça oldular.
Hayır. Hayır!
Şerefsiz!
Çukur buradaydı. Nora buraya koymuştu.
Olumlu yanı yok.
Gelecekte olacağını da sanmıyorum.
Ama hepimiz adına şunu söyleyeceğim...
Bizi birbirimize bağladı.
Bizi dönüştürdü, bilemiyorum,
eskisinden daha yakın olduk.
Evet, olanlardan sonra hepimiz...
Bunu söylemenin başka yolu yok, aile hâline geldik.
Her şey öyle hızlı gelişti ki inanmakta güçlük çektik.
Düşününce, daha üç hafta öncesinde...
Birbirimizi hiç tanımıyorduk.
Aramızda bir tuhaflık ve mesafe vardı.
Göz ucuyla bakmalar, nezaket.
Dikkatliydik, duvarlar örmüştük,
yeni bir yöne girmiş olan yabancılardık.
Başımıza geleceklerden haberimiz yoktu.
Kek isteyen?
yaban
Passageways tanıtım videosu, çekim uno.
Ben Josh Herbert. Bu tesis beni çok heyecanlandırıyor.
Süper.
Rosa, ilaçlarımı getirmiş.
Tesisteki etkinlik listesini gördüm.
Dediğim gibi, çok heyecanlıyım.
Neredeyse sihir kampına gitmiş kadar.
400 metreyi 50 saniyenin altında koşup ağırlığımın üç katını kaldırıyorum.
Ayakta kürek çekmek beni zorlar sanıyorsanız
daha çok beklersiniz.
Beyannamemi hazırladım.
"Bu inzivaya istemediğim hâlde gidiyorum.
"Bu videoyu zorunlu olduğu için çekiyorum.
"Bu yolculuğa tercih edeceğim şeylerin listesi şöyle."
Hâlâ karar vermedim ama ilk gün bunu giyebilirim.
-"Raptiyelerin üstünde yürümek." -Turnusol kâğıdı gibi.
Bu efsaneleri tanımıyorsanız sizinle iletişim kurmam.
-"Boğaz ağrısı çekmek." -Ne diyeceğimi unuttum.
Bo, kendini anlatan üç kelime söyle.
"McDonald's'taki kaydırağı yalamak."
Çim biçerim.
Kendini pazarlamayı bilmiyor.
Tut, sana göstereyim.
Üç kelime mi? Bilmem.
Adım Scotty Simms. Florida'nın berbat bir köşesinden sesleniyorum.
Uzun süre burada kalmam çünkü akıllı, hevesli bir girişimciyim.
Moda ve cilt bakımına dair büyük fikirlerim var.
Scotty, üç kelimeyi aştın.
Beni tarif eden üç kelime "zevk sahibi biri" olurdu.
Sıkıcı beyaz çocuk.
Yani resmen öyle.
Nadir viskileri topluyorum.
Gizli gizli.
Saklamak için pek uğraşmıyorum, annemin dünyadan haberi yok.
Ağızdaki hissi çok hoş.
Ben Rafael Garcia. Kısaca Raf.
Çoğu insan bana Raf der.
Ne bileyim, galiba herkesle tanışmayı seviyorum.
Hiç Havai'ye gitmedim.
Hatta hiç uçağa binmedim.
Bu yüzden biraz gerginim.
-Özleyeceğim şeyler... -Gir.
Gülümsüyorsun. İyi bir gelişme.
Sevgili kontrol grubumuza bayıldım da.
"Sevgili" mi?
-Böyle söylemeni beklemiyordum. -34 gün Daniel.
34 gün dayandılar. Kadınlarsa tam 50 gün dayandı.
Vay canına, para için yalvarmalar,
yatırımcıların gözüne girmek için yapılan maymunluklar...
Hepsine değdi.
İhtiyacımız olan kusursuz başarısızlık erkeklerden geldi,
-onlara nasıl bayılmam? -Evet.
Onları işlemeye hemen başlayacağız.
-Haber vermek için uğradık. -Sen iyi misin Dean?
-Endişeli gibisin. -"Endişe"yle işim olmaz.
Karmaşık hisler daha ziyade Dan'in olayıdır.
Zor olduğunu biliyorum
ama ikinizden de son bir gayret rica ediyorum.
Mahvolduklarına şüphe yok.
Nasıl olduğunu anladığımızda
tacı biz takacağız.
Şimdi gidip her şeyi öğrenin.
Mümkünse bu küçük melekten başlayın.
Nasıl düştü, bilmek istiyorum.
Benden ne istediğinizi hiç bilmiyorum.
Neler olduğunu kendi gözünden anlatmanı.
Onları çıkarsak mı?
Zaten yeterince önlem alındı.
Yaptığım şey yüzünden mi?
-Evet Rafael. -Adım Raf.
Raf'ı tercih ediyorum.
Raf, ilk gün olanları anlatsana.
İsimleri bilmediğimi hatırlıyorum.
Hiç becerememişimdir.
Belki de herkes benimkini sürekli unuttuğundandır.
Ama o...
O ilk gün, temel şeyleri biliyordum.
Floridalı iki yakın arkadaş vardı.
Josh'ın adını okuldan biliyordum.
Hoş kıyafetleri olan akıllı çocuk.
Lakrosçu tip.
Gözlüklü emo.
Onun üvey kardeşi Seth.
Adı nedense...
...aklımda kaldı.
Bir de tabii eşofmanlı çocuk vardı,
annesinden nefret ediyordu.
Bravo anne ya. Ne güzel fikir.
Acaba... Acaba beni
boş işler için saçma sapan ıssız bir yere göndersek...
"Eğlenceli olabilir." dedi. "Belki bir şeyler öğrenirsin."
Boğularak ölmeme ramak kaldı, bunu mu öğreneceğim?
Belki burnuma
tonlarca su kaçmasının nasıl bir his olduğunu öğrenirim.
Belki de senden aşırı, ölümüne nefret etmeyi öğrenirim.
Sarkık memeli seni!
Sikeyim!
Kusura bakmayın, komik değilmiş gibi davranamam.
"Sarkık memeli!"
Merhaba.
-İyi misin? -Hayır.
-Henry, yapma. Şimdi olmaz. -Ne?
Kaybolduk, öldük veya kıyamet koptu. İyi değiliz.
Şöyle diyeyim o zaman, bunları düşününce iyi misin?
Bunu neden yapıyorsun?
Neyi?
Ağlamayı.
Sorun yok aslında. Sağlıklı bir şey.
Normal bir davranış olarak görülmeli bence.
Yok daha neler! Bu çocuğu tanıyan var mı?
Hep böyle midir?
-Pek bilmiyorum. -Farklı arkadaş gruplarındayız.
-Selam Raf. -Neyse.
Uzun zamandır kıçımızın üstünde oturuyoruz.
Ağlamayı kesip bir şeyler yapalım.
Baksana, adın neydi?
Kirin diyecek ama tam bir Chad olduğunu hepimiz biliyoruz.
-Başlama yine Taylor. -Anlaşıldı, aranız kötüymüş.
Kirin, Josh'ı iki saniye rahat bıraksak ve kafasına göre takılsa?
Hepimiz kendimizi bu korkulu rüyanın içinde bulduk.
Dilediğimiz gibi tepki verebilmeliyiz.
Annene sarkık memeli diyeceksen hiç durma, de.
İhtiyacım vardı. Sıçtı sıvadı.
Konuşmayı kesip harekete geçsek ya?
-Nereye gideceğiz? -Bir şeyler ararız.
Issız ada diye bir şey kalmadı, hepsini keşfettik.
Bak, bu doğru işte.
Bütün adalar Illuminati parasıyla zenginler tarafından kapışıldı.
Pekâlâ, herkes ayağa!
Niye bana söylediğini yaptım?
Otoriter baba sesi bu, mücadele edemezsin.
Ortaokuldan beri ondan nefret ederim ama ben de kalktım.
Kurtarmaya geldikleri kesin
ama yakınlarda şahane bir otel falan varsa
ve tembellik edip aramazsak
geri zekâlı gibi hissedeceğiz.
Bence ayrılıp farklı yönlere gidelim.
Bir şey bulan, birini geri yollasın.
Buradan itibaren herkes bir grup.
Yani...
Yani buradan itibaren. Diğerleri benimle birlikte.
Gidelim.
Hâlâ devam ediyor. Çekici ışın gibi.
Baksana, iyi misin? Kendine geldin mi?
Çok daha iyiyim.
Ağlayınca hep kafam güzel olur.
Güzel.
Böyle üç haneli tiplerden nasihat almayı sevmesem de...
-Üç ne? -Pardon.
Üniversite sınavından üç haneli puan alanlara
böyle derim de.
Güldüğün için sağ ol.
Biliyorum, ukalaca ve ağır bir laf. Neyse, sonuç olarak o haklı.
Burada düşüncelere dalıp oturursak aramız bozulur.
Harekete geçelim. Çok geçmeden buradan kurtuluruz.
Bir hafta.
Bir hafta oldu. Nasıl desem,
hiç doğru gelmiyor.
Onsuz her şey daha durgun.
Ve Rachel'ın sanki tek bildiği artık sadece acı.
Bir yandan da burada seninle beraberim, sanki...
Sanki nasıl?
Tarif etmeni istiyorum.
Sanki uçuyorum, zayıfım
ama hoşuma gidiyor.
Sanki
ortaokul toplantılarında içmeyin dedikleri her uyuşturucuyu almış gibiyim.
-Ağlaklık sınırımı zorluyorsun. -Sen istedin.
Seni gıcık ediyorum işte.
Bu arada...
...ben de çok mutluyum.
Bunca suçluluk duygusu...
Nasıl başa çıkacağız?
Bunu dostun Tanrı'ya sordun mu?
Aslında son zamanlarda onu hiç yapmıyorum.
Dua etmeyi yani.
Sence ne der?
İyi şeyler için şükredin, der.
Kalanları atlatmamıza yardım edeceğini.
Âmin be.
Bunu söylemek çok canımı sıkıyor.
Bunu bir güzellik kraliçesine söylemek hep canımı sıkacak.
Sanki malumu ilam ediyorum gibi.
Çok güzelsin.
Niye güçlenmiyorum?
Sürekli bir şeyler kaldırıp resmen paleo diyeti yapıyorum.
Belki aniden olur.
Kasların tişörtünü yırtarak çıkıverir. Hulk gibi falan.
Elementler beynini pelteye çevirmiş.
-Burası iyi. -Evet.
Son dokunuş.
Evet.
Geçen sefer bir halta yaramadı
ama yaşadığımıza dair iz bırakmadan iç kısımlara gidemeyiz.
Bununla sinyal ateşini kıyaslarsak işimizi görür bence.
"SOS" ne demek demiştin?
Bilmem gerekiyormuş gibi geliyor ama çıkaramadım bir türlü.
Kim bilirdi, biliyor musun?
Bu da aklıma şunu getirdi, gidip bakma sırası bende.
Selam. Otursam olur mu?
Sargıyı yenileme vakti geldi.
Ya beatbox'a başlamış olsaydım?
Rap falan hani?
Bunun iyi bir espri olduğunu düşünecek kadar hıyar olsaydım ya?
Ama bunu sana hayatta yapmam.
Patch Adams ayakları yok.
Yani sana karşı dürüst olacağım.
Yedi gün geçti, bu kadar şişmemeli.
Bu plajda olman da iyi gelmiyor.
Kum içeri giriyor.
Bugün gidiyoruz Rachel.
Bizimle gelmeni istiyorum.
-Onun eşyaları da, hepsi... -Kalıyor.
Kalması gerek.
Belki geri döner.
Martha.
Hiç söylemiyorsun yahu.
Eşyalarımızı topluyordum, valizinde bunu buldum.
NORA ROBERTS BEYAZ DÜŞLER
Edebiyat budur. Öylesine göz gezdirdim
ama Jeff'in kitap müsveddesinden çok daha iyi.
Kısa cümleleri var,
hafızaya atmalık birkaç yatak sahnesi var.
Tabii bir daha lazım olursa.
Plaj kitabı.
Elimizde tam bir plaj kitabı var
ve biz plajdan ayrılıyoruz.
Kusura bakma, kitabı unutmuşum.
İyi misin?
Bir şey soracağım.
Buradaki insanlar arasında farklı tavırlar görüyor musun?
Saat üç yönündeki, klinik olarak bunalımlı
tavırlardan mı bahsediyorsun? Rachel'ın sebebi var.
Hayır. Kötü tavır demek istemedim. Daha ziyade...
...cıvıltılı tavırlar.
Mesela,
iki kişi arasındaki arkadaşlığı aşan tavırlar.
Shoni.
Shelby ve Toni.
Hadi canım, daha yeni mi öğreniyorsun?
-Bir haftadır falan böyleler. -Bir hafta mı?
Ormanda sevişirlerken mi yakaladın?
Ah be, bilmem gerekirdi.
Eşyalarımı toplarken yardım edeceklerdi.
Orgazmın kokusunu bir kilometreden alırım. Acaba sinüslerime bir şey mi oldu?
Ne var?
Hiç. Sadece...
Odun. Sinyal ateşi için. İstedin ya.
Tabii, mükemmel.
Kavramsal açıdan. Daha fazla getirirsin sanmıştım.
-Bir saattir yoksun. -Vardiya şefim mi oldun?
-Süre mi tutuyorsun? -Yapma.
Vaktimi nasıl geçirdiğim neden umurunda?
Seni özlediğimden.
Diğer şeylerin yanında.
Buradayım. Bir yere gitmedim.
Hâlâ onu aradığını biliyorum.
Yapamıyorum Fatin. O çukur...
Orası gerçekten ve tamamen aklımı kaybetmediğimi...
Leah, o bir serap.
-Nereye? -Yok, ben... Öyle değil.
Bir daha denerim dedim.
Ateş için daha çok odun toplarım.
Biraz itibarımı kurtarmaya çalışırım.
HASSAS OL
-Korktun mu? -Yok.
Hiç bilemiyorum ya.
Dalgalarla geliyor. Bütün bunların delice olması yani.
Deniz çarpıyor.
Mide bulantısı ilacı var, istersen.
Çok iyisin ama benzetme yapmıştım.
Yani manevi açıdan.
Ne yazık ki doğa benimle pek aynı fikirde değil.
Benim için güçlendirici bir ortam değil.
Doğa Ana'ya şükürler olsun ama şahsen bana pek ilham vermiyor.
Frost, Tennyson, Keats. Doğa onların ilham perisi.
Diğer her şey gibi doğayı da beyaz adam sahiplendi.
Biliyorum. Ben çok...
Çok özür dilerim.
-Şair misin? -Aman be!
Yok yahu ama şuradaki öyle.
Bence parmağı kırıldı. Bir yerin kırıldı mı hiç?
Dördüncü sınıfta kolum kırılmıştı.
Pek arkadaşım yoktu, bir sürü sahte imza atmıştım.
Terapistim derin bir yara olduğunu söylüyor.
Lanet olsun!
Onun için üzülmem gerek ama empati pınarlarım kurudu.
Adın Raf, değil mi? "Raff" veya "Rafe" dediklerini duydum.
-Raf, evet. -Tamam.
Ama fark etmez. Her türlüsünü sürekli duyuyorum.
Anladım. Ama Raf yani. Gayet güzel, sağlam bir isim.
Of ya! Kahretsin!
Beş dakika mola.
-Beş dakika lazım. -Gidelim.
Biliyorum, altı üstü bir parmak.
Diğer çocuklarla olsaydım
o üç haneli hıyar bana ödlek derdi.
"Üç haneli" dedin.
Evet, güzel laf. Akılda kalıyor.
Ecza dolabında bunun için bir şey var mı?
Evet. Her şey var.
Ibuprofen mi Acetaminophen mi tercih edersin?
İkisi de desem?
Geri dönmek istersen dönebilirsin.
-Kahramanlığa gerek yok. -Ciddi misin?
Size ayak bağı olurum.
Tabii. Karar senin.
Sağ olun millet. Cidden.
Sorun değil.
Millet.
İyi şanslar.
Tamam.
Bu yeni yerden hiç emin değilim.
Ağaçları sevmem bile.
Herkes huzurlu ve manevi buluyor
ama bir de bana sor. Bence yaşlı işi.
Plajdan niye ayrılmıştık? Hiç akıl kârı değil.
Güneşten ve rüzgârdan korunacağız. Geceleri daha sıcak...
Onu kaybettiğimiz yerden de uzak.
Hepimiz için iyi olacak.
Bak Marty, bizim için şahane ortam yaptım.
İyi misin?
Nora'yı mı düşünüyorsun yoksa...
Hayır.
Sorun ne o zaman?
Düşündüm de yıllardır birlikte yaşıyoruz,
hâlâ birbirimizi öldürmedik.
Gel hadi, biraz dinlen.
Aslında yalnız kalmayı düşünüyordum.
Deli yatıyorum. Alan da çok dar.
Seni bunaltmak istemem.
Şurada yatarım.
Peki.
İstersen yerimi başkasına verebilirsin.
Shelby'ye mesela.
Yani biliyor musun?
Anlatacaktım. Doğru zamanı bulamadım ve...
Toni, sorun değil.
Kızmadın mı?
Kahretsin ya!
Baltaya ne olduğunu bilen var mı?
Leah'nın getireceği malzemelerin içine koydum.
-Saatler önce dönmeliydi. -Bugün onu görmedim. Durumu iyi mi?
Evet.
Ne zaman duracağını bilmiyor, o kadar.
Naçizane önerim, geri dönmemiz.
Burası belli ki çorak.
Bir şeyler buluruz.
Akşam olmadan bulamayız.
Parmaklarınla niye öyle yapıp duruyorsun?
Gün batımına kalan süre. Her parmak 15 dakika.
-İzci falan mısın? -Evet.
Dokuzuncu sınıfta bıraktım ama.
Kendim için farklı bir şey istedim. Estetik açıdan.
Hadi canım.
Testosteron Jones'la aynı fikirde olmaya bayılmıyorum
ama bence de bir şey bulacağız.
Mimarlık dergilerindeki evler gibi bir evle karşılaşmak üzere olabiliriz.
-Milyarder birine ait falan. -Aman öyle olmasın.
Ne demek istiyorsun Damien?
Sanırım adı Henry.
Sanırım arkadaşın
Kehanet filmindeki Deccal çocuğa gönderme yaptı.
Ama zengin bir münzeviye denk gelmeyi hiç istemiyorum.
-Niye ki? -Çünkü kesin bizi öldürür.
Adaya düşen zenginleri düşünsenize.
İnsan Avcısı'ndaki General Zaroff, Ex Machina'daki Poe Dameron...
Drakula.
Olayları davetsiz misafirleri öldürmek.
Drakula milyarder değil, ölümsüz.
Enflasyonu hesap edersen o da milyarder.
Para ve tecrit hepsini dönüştürüp
kana susamış garip tipler yapmış.
Müstakbel milyarder olarak bize giydirmeni kınıyorum.
Aramızda iyi insanlar da var.
Melinda Gates.
Daddy Warbucks.
Mr. Peanut.
O tam bir beyefendi. Şapka çıkarıp duruyor.
Mr. Peanut milyarder mi yoksa monokl mü?
Şu muhabbeti kesim de bir şeyler bulmaya bakalım.
-"Kesin." "Muhabbeti kesin." -Ne haltsa.
Madem öyle, dönelim ezikler.
İşeyeyim de.
Benim de çişim var.
Sağ ol ya.
Mahremiyet için sağ ol, acayip iyisin.
Evet.
Soru.
-İşerken acıyor mu? -Hayır.
Bir yerde yaraladım galiba.
Belki suda çok kalmışımdır ve artık
-tuzlu su sikim vardır. -Evet, ölüm cezasından farkı yok.
-Ciddi misin? -Hayır, tuzlu su siki diye bir şey yok.
-Hayat diyorum. -Hayat ne?
Ölüm cezasından farkı yok.
Ne var?
Kurulayacak bir şeyim yok.
Hadi ama. Aş bunu.
Sallayıp geçemeyen tek tanıdığım sensin.
Tamam, bir bakayım neler varmış.
Şunu dene. Market fişi.
-Şimdi ne yapacağım? -Vay arkadaş. Olduğu gibi bırak!
Gelecek nesiller bilsin, annem kedi maması ve ampul için beni markete gönderdi.
Bu granolalı bar senden düştü sanırım.
Kahretsin, yanımda olduğunu unutmuşum.
Bak, bu bar ve sahip olabileceğimiz diğer yiyecekler
şimdilik aramızda kalsın.
Hayır, biliyorum.
Buradan yakında kurtulacağız
ama olur da kurtulamazsak kendimizi düşünmemiz gerek.
Şu zengin çocuklarına bak.
Sence kaynakları yönetmeyi bilirler mi?
Yok.
Kendimize birazını ayırmalıyız.
Buna sahip çıkmalısın.
Lütfen yapma.
Pardon, ben bir an...
Otomatiğe bağlamışım.
Gördüğüm her şeyi yeni kampa götürüyorum.
Ben...
Ben de aynı fikirdeyim bu arada.
Yani taşınmalı mıyız, emin değilim.
Bu hayatı kabullenmek gibi geliyor.
Evimiz orada değilmiş gibi.
Burası yuvamız olmalıymış gibi.
Bu kabullenme kavramına
niye takılıp kaldık?
Kabullenmek, pes etmek değil mi?
Pes etmek istemiyorum Rachel.
Belki faydası olmaz ama...
Onu düşündüğümü bilmeni isterim.
Onu her gün düşünüyorum.
Sanki...
Gelmek onun fikri miydi?
Bunu nereden duymuş, hatırlıyor musun?
Okulda mı yoksa anne babandan mı?
Yoksa başka biri daha mı var?
Bunu niye sorduğunu anlamıyorum.
Çabala Rachel. Hatırlamaya çalış,
nasıl öğrenmiş ve neden buraya gelmiş?
Korkuyordu.
Peki nasıl öğrenmiş?
Korktuğu şey, benim...
Öleceğimden korkmuş ve...
Ama tesisi nereden duymuş?
Neden sorusunun cevabıydı bu.
-Düşün. Rachel düşün. -Nedeni bu.
Nedeni bu, tamam mı?
Bunu benim için istedi.
Beni kendimden korumaya çalışıyordu ve...
Artık yok. Bu benim suçum.
Artık yok ve bu benim suçum.
-Seni buraya nasıl getirdi Rachel? -Artık yok. Benim suçum!
-Yok! Benim suçum! -Rachel, hatırlaman ve anlatman gerek!
-Rachel... -Mutlu musun?
Artık yok, benim suçum! Bunu mu bilmek istedin?
O artık yok ve bu benim suçum!
Bu neydi be?
Bildiklerini öğrenmek zorundaydım.
Kızın akıl sağlığı pamuk ipliğine bağlı, gidip koparıyorsun.
Senin derdin ne?
Sanrılarını ve teorilerini al,
hemen nereye gömersen göm!
Bunları bir daha Rachel'ın 30 metre yakınına getirirsen
seni gebertirim.
Bazı gerçeklikleri kabul etmek çok zordur.
Çok korkunçtur,
çok çirkindir,
çok büyüktür.
Buraya ilk geldiğimizde
ne kadar korktuğumuzu kimse kabullenmek istemedi.
Kimse bunu tam anlayamadı, ta ki...
Keşif görevinde hiç başarılı olamadık.
Bilmiyorum. Bir şeyler buluruz.
Belki de diğerleri bulmuştur bile.
Dönmüşler.
Bu ne lan?
Siktir. Tanrım.
Siktir. Kahretsin.
Siktir.
DJ.
-Evet. -Ne olduğunu nereden anladınız?
Bilmiyorduk.
İşemeye gittiğini,
bir kayadan kayıp sürüklendiğini düşündük.
Sürüklendi ve...
Bilmiyorum ama...
Hiç aklımdan çıkmıyor.
O adada olan pek çok şey gibi.
-Nasıl olduğunu bile anlamıyorum. -Dalgalar tehlikeliydi.
Dalgakırana çarpmış ve bir şey ona saldırmıştır.
Yapma yahu. Doğa oyun oynamaz.
-Onu ne yapacağız? -Burada bırakamayız.
Adadaki bütün etçiller onun peşinden gelir.
Sonra da bizim.
Donanma cenazesi yapabiliriz,
babamın görevdeki arkadaşları gibi.
Yani denizde.
Kesinlikle olmaz.
-Onu yiyen şeyle mi dostum? -Hayır. Beyler, bence Bo haklı.
Aklınızı kaçırmışsınız.
Onu aşağı salıp yakınında kalırsak
güvende oluruz.
Usame Bin Ladin de denizde gömülü.
Şu an kimin umurunda yahu?
Tamam, kim taşıyacak?
Çünkü orada insanın yüzünü söküp çıkaran bir şey varsa...
Ben hayır diyorum.
Ben yaparım.
Yalnız başıma yapamam.
Raf, yardım eder misin?
Olur. Evet.
Beni seçti.
Nedendir bilmem ama beni seçti.
Karanlığa benimle yürümek istedi.
Bu çok hoşuma gitti.
Yeni kamp daha sıcak.
Ortam da güzel. Martha ada çayı yaktı.
Bununla beraber, seni buradan çıkarmaya gelmedim.
İhtiyacın varsa kal.
Rehber öğretmen bana bir broşür vermişti.
Üzüntünün beş aşaması denen şeyle ilgili.
İnkâr, pazarlık aşaması falan filan.
Aptalca. Çok aptalca.
O broşürle evdeki örümceği yakaladım
ve sonra broşürü çöpe attım.
Sadece beş aşama olması imkânsız.
Birini kaybediyorsun
ve her geçen saniye cehennemin yeni bir katı gibi oluyor.
Yani bence,
onlar olmadan hayatının kaç saniyesi kalmışsa
o kadar aşaması olmalı.
Bir milyar berbat aşama.
Seni zorlamayacağım.
Ne kadar zamana ihtiyacın olduğunu ben bilemem.
Umarım sana eşlik etmem sorun olmaz
çünkü seni burada yalnız bırakmam.
E, oynayacak güzel oyunların var mı?
Biraz vakit geçer.
Bayan Mary Mack.
Çıkaramadım.
Bayan Mary Mack, Mack, Mack
Giyinmiş hep siyah renk, renk
Gümüş rengi düğmeleri, düğmeleri
Dur biraz, alkış oyunu değil mi bu?
Beni kandırdın.
Kendi çapımda biraz eğlendim.
Sana burada ne olduğunu anlatayım.
Aşamıyorum.
Bu duygudan kurtulmam mümkün değil.
Ben sadece...
Sadece yorgunum.
Çok iyi davransan da
bu şekilde bana göz kulak olmanı istemiyorum.
Bu daima onun işi oldu.
O yeri doldurmaya hazır değilim.
Geliyor musun?
Daha iyi durumdayız, değil mi?
Öyleyiz, biliyorum.
Neredeyse her açıdan ama bir sorun var sanki.
Aynen. Okyanus seslerinin beyaz gürültüsü yerine
orman ambiyansı geldi.
Ben de pek havasına giremedim.
Bence sadece farklı, hepsi bu.
Ne olduğunu anladım.
Az daha unutacaktım yahu.
Biri eksik, sorun bu.
İşte geldi.
Eve hoş geldin Marcus.
Ucuz atlattı.
Çok özür dilerim bebeğim. Geçti. Her şey düzelecek.
Hepimiz iyi olacağız.
Yine umut anasını satayım.
-Kızın adı ne? -Anlamadım?
O bileklikleri görmüştüm.
Bağlanmışsa kapıldın demek, değil mi?
Evet, aptalca, biliyorum.
Aptal çocuklar için evlilik yüzüğü gibi.
Bence biraz havalı. Aslında bence sen de öylesin.
Al, biraz sıcak tutar.
Sweatshirt ve ince mont.
Bira yok ama olayı anladın.
Enkazdan çıkmış galiba.
"Josh Herbert'a aittir."
Annesi onu seviyormuş.
Daha ziyade temizlikçisiymiş.
Marisol'a artık Josh'a ait olduğumu söyleyebilirim galiba.
Yani adı Marisol mu?
Benim de sevgilim var. Julia.
Kartpostal yollarım demiştim
ama herhâlde artık şişede mesaj yollamam gerekecek.
Ciddi soruyorum. İyi misin?
Bunu herkese çok soruyorsun.
Biliyorum, olayım bu.
Julia, Kuzey California'daki bir kreş öğretmeni gibisin, diyor.
Yok, demek istediğim, bence çok güzel bir şey.
Peki iyi misin?
Pek sayılmaz.
Sen?
Hayır.
Ama bir yandan da aklımdan şu geçiyor,
"Seni öldürmeyen şey güçlendirir."
Ben hiç...
-Hiç nesin? -Güçlü değilim.
Ama değiştin.
Bunu kabul edersin herhâlde.
Nasıl?
Artık Tijuana'lı o küçük, iyi, sessiz, Katolik çocuk değilsin.
Yani öyle değilsin
demek istemedim
ama arada farklar var.
Nefret ettiğim şey,
onu kontrol edememek.
Neye dönüştüğünü.
Hepimiz bir şeyler olmayı istedik.
Güçlü olmayı.
Sevilmeyi.
Güvende olmayı.
Kuvvetli olmayı.
Kabul görmeyi.
Fark edilmeyi.
Biriyle birlikte olmayı.
Bir başkası gibi olmayı.
Bunların hepsini olmak istedik.
Adam olmak istedik.
Ama gerçek şu ki...
...bazılarımız canavara dönüşüyordu.
Sevmedin mi?
Pek fazla içmem.
Bir tanesini DJ için dökebilirsin.
Onun yüzünden hipotermik olduk
ama güzel bir jest.
Başlıyoruz.
-DJ için. -DJ için.
Merhaba.
Sandığın kadar acınası mıydı?
Bir soru sorunca cevap ver.
Tamam, olur.
Hayal edebileceğimden sonsuz kat daha acınasıydı.
Beni bile isteye bunun içine soktuğuna inanamıyorum.
Günahın kefareti de böyledir Devon.
Siktir git ya.
Nankörlüğüne inanamıyorum.
Yaptığın şeyin ardından kimleri araya soktum ve...
"Siktir git"in nesini anlamadın anne?
Var ya, resmen berbat hâldeyim.
Boktan biriyim. Öyleyim.
Arada bir her şeyi mahvetmeden
dünyayı ve kendimi tanımıyorum.
Her günüm böyle geçiyor.
Yaptığım şey yüzünden biri öldü.
Ama sen,
bu çocukların hayatını mahveden dört başı mamur bir yetişkinsin,
bu bir kaza değil.
Sen planladın.
Bundan keyif alıyorsun.
Ben berbat hâlde olabilirim
ama sen psikopatsın.
Bugün tam bir ekip oyuncu oldun, sağ ol.
Seni bir ara yine çağıracağız,
yarın bile olabilir.
Hazır ol.
Kendine iyi bak.
Bağırma.
SEVGİLİ JAMIE'MİZE
Alt yazı çevirmeni: Uğur Çoturoğlu
Proje Kontrol Sorumlusu: Verda Tuna