Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
To stało się tak nagle.
Mogła nam powiedzieć, że źle się czuła.
Na pewno tego nie zrobiła, bo uznała, że jesteś zbyt zajęta.
Babcia zawsze taka była, przecież wiesz.
Daisy…
Czy ty…
obwiniasz o to mnie?
Nie. Po prostu…
Babcia na pewno chciała widywać cię częściej.
Spędzać z tobą więcej czasu.
Bo…
ona…
bardzo cię kochała, mamo.
Babcia…
straciła matkę, gdy była bardzo młoda.
Listy?
Babcia dostawała je od twojej prababci po jej śmierci.
Listy od zmarłej?
Poprosiła Lalkę o ich napisanie, by babcia dostawała po jej odejściu
jeden list na każde urodziny.
Lalkę? To istnieją lalki, które potrafią pisać listy?
Dawno temu pewien człowiek wynalazł maszynę do pisania dla niewidomej żony.
Nazwał ją Samozapamiętującą Lalką.
Później ludzie zaczęli nazywać Lalkami kobiety pracujące na stanowiskach skrybów.
Skrybów? Pisały za ludzi listy?
Tak.
Kiedyś wielu ludzi nie potrafiło czytać ani pisać.
Później to się zmieniło i upowszechniły się telefony.
Niewielu pisze dziś listy.
Taki zawód pewnie już nie istnieje.
Dawniej, gdy ludzie chcieli napisać coś ważnego albo trudnego,
prosili o pomoc Lalkę.
Te listy były dla babci bardzo cenne.
Ach tak?
Musimy już wracać.
Nasi pacjenci czekają.
Dobrze.
Jedźmy, Daisy.
Zostanę tu jeszcze trochę.
Po pogrzebie zrobiło się tu pusto.
Babcia byłaby samotna.
Daisy…
Jedź już, mamo.
Dla ciebie praca zawsze była ważniejsza od rodziny.
To nieprawda.
Zależy mi na babci.
I na tobie, bardzo!
Chodźmy. Zawiozę cię na stację.
Daisy, wrócimy po pracy.
Babciu…
Znowu powiedziałam mamie kilka przykrych słów.
A przecież wiem,
jak ciężka jest jej praca.
„Wszystkiego najlepszego, Ann”.
Dzieje się wiele smutnych rzeczy,
które mogą cię przytłaczać.
Ale nie trać nadziei.
Jesteś przygnębiona, a do oczu cisną ci się łzy,
ale pamiętaj:
twoja mama bardzo cię kocha.
Wszystkiego dobrego z okazji dziesiątych urodzin.
Na pewno bardzo urosłaś,
ale wciąż kochasz książki i taniec.
Wyrosłaś już z zagadek i owadów?
Wszystkiego dobrego w dniu 18 urodzin.
Jesteś już kobietą.
Czy jesteś w kimś zakochana?
Nie mogę udzielić ci żadnych rad,
ale na pewno wybrałaś kogoś wspaniałego.
Wszystkiego najlepszego, Ann.
Przeżyłaś już 20 lat. To niesamowite.
Tylko pamiętaj: nawet dorośli mogą czasem ponarzekać.
Jeśli będzie ci smutno, pamiętaj, że jestem przy tobie.
Ann.
Pamiętaj, że zawsze będę nad tobą czuwać.
Ann.
Dostawała taki list
w każde urodziny?
Prababcia…
musiała bardzo się martwić o babcię.
Wycinek z gazety?
Kto to jest?
Te listy napisała
bardzo znana w tamtym czasie Lalka.
Kiedyś napisała list miłosny do księżniczki.
A także libretto opery dla znanej śpiewaczki.
Napisała nawet sztukę dla znanego dramaturga.
Pracowała w firmie pocztowej w Leiden,
ale odeszła, gdy miała 18 lat.
Później słuch o niej zaginął.
Nazywała się…
Znalazłem ją na froncie północnym.
Nie ma imienia.
No już, przywitaj się!
Tak się nie traktuje dzieci!
To nie dziecko, Gil.
To broń.
Narzędzie służące do walki.
Pozwolisz, że nadam ci imię?
Violet.
Czuję, że kiedyś do niego dorośniesz.
Nie bądź narzędziem.
Bądź ucieleśnieniem swojego imienia.
Violet Evergarden.
Wystąp.
Autorka tegorocznego hymnu na cześć morza
przekaże jego tekst tegorocznej bogini morza,
pani Ilmie Felice.
To był naprawdę dobry hymn, Violet.
Musiałaś ciężko nad nim pracować.
Prawda, Violet?
Tak.
Różnił się od zwyczajnego listu.
Morze nie zna granic.
Żyje w nim wiele stworzeń.
Jest niewyczerpane i piękne.
Jednak nie ma żadnych osiągnięć, pozycji ani osobowości.
Trudno było je wychwalać.
To ja napiszę przyszłoroczny hymn!
Musisz zostać do tego wybrana.
Napiszę wiele świetnych listów,
a na pewno mnie wybiorą! Prawda, Violet?
Tak. Mam nadzieję, że to zrobią.
Zadbam o to!
Dobrze.
Violet Evergarden.
Panie burmistrzu, pani burmistrzowo.
Violet, to burmistrz Leiden
i jego żona.
Miło mi państwa poznać.
Pojadę dokądkolwiek, aby wykonać zlecenie.
Samozapamiętująca Lalka Violet Evergarden służy pomocą.
Jakaś ty piękna. Naprawdę przypominasz lalkę.
Tak…
Wiele o tobie słyszałem.
To ja wyznaczyłem cię do napisania hymnu
z okazji festiwalu dziękczynnego na cześć morza.
Przysięga, którą napisałaś
dla króla Damiana z Flugel, i tamte listy miłosne…
były piękne.
Zupełnie jak ty.
Pisząc tekst przysięgi koronacyjnej,
ubrałam tylko w słowa wizje i aspiracje króla.
Choć nazywacie mnie piękną,
nie ma żadnego związku pomiędzy mną a tym, co piszę.
Bez urazy.
Violet chciała powiedzieć…
To był komplement.
Teraz jesteś Lalką, ale wcześniej
byłaś żołnierką, która ocaliła Leidenschaftlich.
To nie ja ocaliłam Leidenschaftlich.
To zasługa niezliczonych żołnierzy.
Wojna pochłonęła jednak wiele istnień.
Ja też za to odpowiadam.
A zatem…
nie zasługuję na pochwały.
Zjemy coś?
Dla mnie yakisoba.
Choć raz zjedz coś innego.
Dobrze.
Violet?
Erica.
Kopę lat.
Świetnie wyglądasz!
Dziękuję. Minęło sporo czasu.
Radzisz sobie jako asystentka dramaturga?
Tego samego, dla którego pisała Violet?
Tak.
Przedstawiłam go Erice po spektaklu.
Poprosiłam go, żeby przyjął mnie na uczennicę.
On ciągle coś pisze i przepisuje.
Ciężko za nim nadążyć,
ale wiele się uczę.
Masz ochotę na yakisobę?
Nie widzisz, że teraz rozmawiamy?
Musisz być dla mnie taka wredna?
Może do nas dołączysz?
Nie mogę. Dziękuję za zaproszenie,
ale dziś mamy próbę spektaklu, który wystawimy w przyszłym miesiącu.
Napisałaś sztukę?
Tak.
Wystawimy ją w domu kultury. To nic wielkiego, ale zapraszam.
Muszę już iść.
Do zobaczenia.
Marzenia naprawdę się spełniają, jeśli bardzo tego chcemy.
Nie zawsze się tak dzieje.
Co wtedy robić?
Ja też już pójdę.
Mam dużo pracy.
Weź dzień wolnego.
Mamy festyn!
Nie. Muszę się trzymać swojego planu pracy.
Pora na mnie.
Majorze…
Majorze…?
Ratuj się!
Zostaw mnie tu. Uciekaj!
Nie pozwolę ci umrzeć!
Przestań!
Dość tego!
Musisz żyć.
Violet.
Musisz żyć.
Bądź wolna.
Z całego serca…
kocham cię.
Najdroższy majorze Gilbercie,
dziś też o tobie myślałam.
Nieważne, co widzę i co robię,
moje wspomnienia związane są z tobą.
Czas mija,
a przeszłość się oddala,
ale chwile spędzone z tobą wciąż do mnie powracają.
Nie rozstawałeś się ze mną.
Gdy nie byłam w stanie nic zrobić, ty nauczyłeś mnie żyć.
To ty dałeś mi te słowa.
„Kocham cię”.
Wtedy usłyszałam je po raz pierwszy.
To dlatego wciąż muszę do ciebie pisać.
Mam nadzieję, że ten list kiedyś do ciebie dotrze,
a moje marzenia się spełnią.
Trzy corse reszty.
Dziękuję.
Przesyłka waży 1,2 leib. Poproszę 11 corse.
Tu Firma Pocztowa CH.
Pojadę dokądkolwiek, aby wykonać zlecenie.
Samozapamiętująca Lalka Iris Cannary służy pomocą.
Tak. Jest tutaj.
Dziękuję za cierpliwość.
Lalka, o którą pan poprosił, będzie dostępna dopiero za trzy miesiące.
Może ja pomogę?
Ach tak.
Rozumiem.
Zarezerwuję termin za trzy miesiące od dzisiaj.
Tak. Zgadza się.
Do widzenia.
Iris.
Nie dąsaj się, rozmawiając z klientem.
Przez telefon tego nie zobaczy.
Słychać to w twoim głosie.
Dobrze.
Ty też masz dużo zleceń, prawda?
Nie tyle, co ty.
Chyba już zawsze będę trzecia.
Dziękuję wam za ciężką pracę!
Dobry wieczór, prezesie.
To był ciężki tydzień. Obyście dobrze po nim wypoczęły.
Ja jadę w podróż służbową.
Będę pracować na szczycie w sprawie traktatu handlowego z Gardarik.
Racja.
Ja pójdę na przyjęcie do burmistrzowej.
Poszukam nowych klientów.
Wszystkie ciężko pracujecie.
Ostatnio zacząłem grać w tenisa.
Myślałem, że znajdę wśród was partnerkę do gry.
Nie widzisz, że grozi nam kryzys?
Musimy pracować, póki możemy.
Przez to okropne urządzenie ludzie przestaną kiedyś pisać listy.
Budowa wieży niedługo się skończy.
Wtedy każdy będzie miał telefon.
Racja.
Zmieni się wiele rzeczy.
W tym nasza firma pocztowa.
Praca Lalki stanie się kiedyś…
przeżytkiem.
Przestaniemy być potrzebne i znikniemy.
Właśnie dlatego musimy pracować, póki możemy!
Violet, ty też pójdziesz na przyjęcie?
Nie. Ja…
Nie każ mi zabierać mojej rywalki!
Tak, nie zmuszaj jej do tego.
Mam już inne plany.
Dobra!
Co to miało być? Przyłóż się!
Przyłożyłbym się, gdybym grał z dziewczyną,
ale mam tylko ciebie.
Wszystkie są zajęte.
Nawet Violet odmówiła.
To miło, że wreszcie gdzieś wyjdzie.
Choć lubię jej towarzystwo.
Dzięki niej mam powodzenie.
Gdy dostarczam pocztę, ludzie pytają:
„Pracujesz w Firmie Pocztowej CH?
Z Lalką Violet? Musisz mi ją przedstawić!”.
Nie wykorzystuj Violet do swoich niecnych celów!
Tak czy siak…
Ciekawe, dokąd poszła.
Jesteś nadopiekuńczy.
Kapitanie.
Więc to ty zostawiasz co miesiąc kwiaty na grobie mojej matki.
Powinnam przyjść jutro, w rocznicę jej śmierci,
ale mogłabym spotkać innych krewnych.
Przeszkodziłam ci?
Nie.
Ale niepotrzebnie szłaś tu taki kawał drogi.
Masz dziś wolne.
Właśnie dlatego mogłam tu przyjść.
Robisz to w jego imieniu?
Nie robię tego w imieniu majora.
Przyszłam tu z własnej woli.
Ile lat minęło od zakończenia wojny?
Chyba rozumiesz, że on już…
Zapomnij o Gilbercie.
Nie mogę.
Póki żyję,
nigdy go nie zapomnę.
Hej!
Violet…
Nie, to nie fiołek, tylko bratek.
Czyżby?
Widzę, że się na tym znasz.
Nawet jeśli już go nie zobaczę…
„Nie mogę o nim zapomnieć”.
Moja wstążka.
Halo? Tu Firma Pocztowa CH.
Mogę rozmawiać z Lalką?
Ja nią jestem.
Naprawdę? Mam dla ciebie zadanie.
Możesz do mnie przyjechać?
Dziś firma jest zamknięta.
Naprawdę?
Rozumiem…
Przepraszam, ale brzmisz jak dość młoda osoba.
A co ma wiek do pisania listów?
Myślałem, że Lalki dojeżdżają do klientów. To było kłamstwo?
Nie, to nie kłamstwo.
Więc przyjedź tu!
Kto tam?
Lalka z Firmy Pocztowej CH.
Wejdź!
Przepraszam.
Miło mi cię poznać.
Pojadę dokądkolwiek, aby wykonać zlecenie.
Samozapamiętująca Lalka Violet Evergarden służy pomocą.
Naprawdę przyjechałaś.
Zgodnie z życzeniem.
Jesteś młoda. Poradzisz sobie?
Zrobię, co w mojej mocy.
Yuris!
Jesteśmy, braciszku!
Wchodzimy!
Chwileczkę!
Schowaj się, szybko!
Szybko!
Braciszku!
Czy ktoś tu przed chwilą był?
Nie.
Na pewno? Zdawało mi się, że kogoś słyszałam.
Jak się czujesz?
Przestańcie mnie codziennie o to pytać!
Wszystko w porządku?
Wtedy bym tu nie leżał, prawda?
Przepraszam.
Braciszku!
Poczytam ci swoją książkę!
Nie czytam takich głupot.
Twój brat źle się czuje.
Mało powiedziane.
Przeszedłem trzy operacje i leżę w szpitalu od roku.
Lucas mówił, że chciałby cię odwiedzić.
Chce cię zobaczyć.
Nie chcę go tutaj.
Dlaczego? Byliście sobie tak bliscy.
Nie chcę go tutaj!
Co to?
Jakie stare.
Nie dotykaj tego, głupku!
Zostawił to ktoś,
kto odwiedził pacjenta w sali obok.
Tylko to przechowuję.
Spać mi się chce!
Przepraszamy.
Pójdziemy się przejść.
Dobry pomysł. Prześpij się.
Wrócimy później.
Przepraszam…
Mogę już wyjść?
Czy mógłbyś wyjaśnić,
dlaczego miałam się ukrywać?
Paniczu…
Możesz mi mówić Yuris.
Dobrze, Yuris.
Chcę, żebyś coś dla mnie napisała. Mama, tata i brat nie mają o tym wiedzieć.
List?
Tak. Listy do całej trójki.
Przeczytają je po mojej śmierci.
Dlatego przechowaj je po napisaniu.
Nie wysyłaj ich od razu.
Dobrze.
Wiesz, co mam na myśli? Robicie takie rzeczy?
To żaden problem.
Miałam już podobne zlecenie w przeszłości.
Pisałam do dziewczynki młodszej od ciebie.
Jej matka chciała,
żeby dostawała po jednym liście
na każde urodziny, przez 50 lat po jej śmierci.
Przez 50 lat? Czyli było 50 listów?
Tak.
Adresatka otrzymuje je do teraz, co roku.
Mnie niestety nie stać na tyle listów.
Tam trzymam pieniądze. Sprawdź, na ile starczy.
To ile za to napiszesz?
Trzy listy…
Po 20 znaków na każdy.
Tylko 20 znaków?
„Mamo, trzymaj się. Yuris”.
To za mało! Tyle sam bym napisał!
Chcę, żeby mama, tata i brat
poczuli się lepiej,
gdy je przeczytają.
Użyłam standardowej stawki.
Nasza firma oferuje specjalną zniżkę dla dzieci.
Pieniądze z twojej puszki
wystarczą na każdy list, jaki zechcesz napisać.
Naprawdę?
Tak.
Zmyślasz!
Nie, nie zmyślam.
To specjalny przepis,
który stosujemy w wyjątkowych wypadkach.
Widzisz? To on.
Nie rozumiem.
Ale to brzmi super!
To znaczy „dobrze”.
W porządku, zaczynajmy.
Twoja dłoń…
Straciłam ją na wojnie.
Kilka lat temu ja też byłam w szpitalu.
Jesteś w stanie nią pisać?
Długo uczyłam się nią posługiwać,
ale już to potrafię.
Radzę sobie nawet z takimi gestami.
Jesteś całkiem zabawna.
Ludzie mówią mi tylko:
„Jak się czujesz?”, „Co ci jest?”, „Prześpij się”.
Nie jesteś taka jak mama, tata i pielęgniarki.
Czym się od nich różnię?
Inni się o mnie martwią albo mi współczują.
Są nadopiekuńczy.
Mam już tego dość.
Rozumiem.
Postaram się wyzbyć tych uczuć.
Naprawdę jesteś zabawna.
No dobrze…
Napisz mi list!
Do mojego taty.
Do taty?
Tak. Tata pojechał na wojnę.
Do kraju o nazwie Leidenschaftlich.
Powiedział, że niedługo wróci, ale jeszcze go nie ma.
Chcę mu przekazać, że ja, brat i mama jesteśmy bezpieczni.
Napiszesz dla mnie list?
Zaprośmy Violet na kolację.
Tak! Chodźmy do tamtej restauracji,
do której ją zabraliśmy, gdy tu przyjechała.
To ty.
Kapitan Dietfried.
Podpułkownik Hodgins.
Nie, teraz jesteś prezesem.
Wciąż zapominam, że wojna skończyła się wiele lat temu.
Czego chcesz?
Cóż…
Violet!
Kapitanie…
Przepraszam za moją zuchwałość.
Nie przejmuj się.
Proszę.
Czy to moja…?
Wróciłeś, żeby mi ją oddać?
Zauważyłem, że ją upuściłaś.
A więc Violet poszła…
Byłam na cmentarzu.
Na grobie matki majora.
Dziękuję, kapitanie.
No dobra.
Zostawmy rzeczy i chodźmy coś zjeść.
Dobry pomysł.
Violet, chodź z nami.
Dobrze.
Słuchaj…
Moja rodzina sprzedaje naszą starą łódź.
Łódź?
Tak.
W dzieciństwie często nią pływał.
Zostało na niej dużo książek i zabawek, które do niego należały.
Może chciałabyś coś zabrać?
Mogłabym?
To tylko stare graty.
Pójdę tam! Nieważne, gdzie jest ta łódź!
Nie wiedziałem, że co miesiąc odwiedzasz jej grób.
Powinnam była wam powiedzieć?
Nie.
Nie musisz.
Twój wolny czas należy do ciebie.
Wybierzesz się zobaczyć tę łódź?
Dam wcześniej znać.
Mówiłem już, że nie musisz!
Violet.
Mam jechać z tobą?
Poradzę sobie. Nie musisz się o mnie martwić,
współczuć mi, ani być wobec mnie nadopiekuńczym.
- Widzisz? Poradzi sobie. - Siedź cicho i jedz!
Violet ma rację.
Nie możesz wciąż się o nią martwić.
To chyba normalne?
Ten drań, Dietfried…
Violet ma złamane serce, a on pogarsza sprawę.
Może kontakt z nim dobrze jej zrobi.
Mogą dzielić się wspomnieniami o majorze.
On wykorzystał fakt, że Violet była sierotą
i zrobił z niej maszynę do zabijania!
Dlatego nie powinien się do niej zbliżać?
Nawet jeśli się zmienił?
Chcesz, żeby się wzajemnie pocieszali?
A co w tym złego?
Violet wciąż kocha majora.
Boję się, że jeśli czegoś nie zrobimy, to żal ją zniszczy.
Może kapitan zdoła pocieszyć ją tak, jak my nie możemy.
Jeśli będę miał kiedyś dziecko,
to niech to będzie chłopiec.
Z córką nie wytrzymałbym nerwowo.
To jedna z książek, które tak uwielbiał.
Grał też w dużo gier z naszym ojcem.
To też należało do majora?
Nie, to akurat moje.
Przepraszam.
Nie musisz być taka oficjalna.
Dobrze.
Gdy ty i major byliście dziećmi,
na pewno często żeglowaliście razem.
Tak. Ojciec zabierał nas ze sobą.
Poświęcił życie armii,
ale lubił też żeglować.
Tylko to po nim odziedziczyłem.
To nasz rodzinny kwiat.
A kogo to obchodzi?
Coś ty powiedział?
Właśnie to chciałeś nam pokazać, prawda?
Po to, żebyś mógł nam powiedzieć, że mamy być tacy jak ty?
Bracie…
Chciałeś nam pokazać,
że nie mamy wyboru.
Bracie!
Ty, twój ojciec i wszyscy inni w rodzinie Bougainvillea
muszą wstąpić do wojska, tak?
Ojcze, przestań!
Nie bij mojego brata!
Ja się zgadzam!
Będę kiedyś taki jak ty!
Skoro byłem takim buntownikiem,
Gil nie miał wyboru i musiał słuchać ojca.
To przeze mnie nie mógł decydować sam.
A ja okropnie go traktowałem.
Nie mam rodzeństwa,
więc do końca tego nie rozumiem.
Mimo to wiem,
że uczucia ludzi bywają skomplikowane,
gdy chodzi o ich bliskich.
Rozumiesz, co czują inni ludzie?
To nie miała być sarkastyczna uwaga.
Wiem.
Czy mogłabym zachować tę książkę i tę grę?
Tak.
Chodźmy stąd.
Wszystko w porządku?
Dziękuję.
Straciliśmy coś ważnego.
Ty i ja.
Przepraszam za wczoraj.
Za to, że kazałem ci o nim zapomnieć.
Ja też tego nie potrafię.
W końcu to mój młodszy brat.
Tak.
Chciałbym go przeprosić za wiele rzeczy.
I wiele mu powiedzieć.
A teraz list do mojego brata.
Chociaż nie wiem, co napisać.
Sion ma tylko pięć lat.
Może powiesz mu, co czułeś,
gdy się urodził?
Racja.
Bardzo się cieszyłem.
Był ciepły i delikatny, jak świeżo upieczony chleb.
Ale potem…
Miałeś wrażenie, że ukradł ci rodziców?
Tak.
Byłeś zazdrosny, gdy rodzice wychwalali jego, a ciebie nie?
To prawda.
Choć był taki uroczy, gdy za tobą biegał.
Skąd to wszystko wiesz?
Słyszałam to już wcześniej.
Napisz to, a potem dodaj:
„Żyj za mnie pełnią życia.
Bądź dobry dla mamy i taty, gdy już mnie nie będzie”.
„Niech mama i tata…
cię rozpieszczają”.
Wydaje mi się, że mówisz rzeczy, których nie masz na myśli.
Nie chcesz, żeby rodzice rozpieszczali twojego brata,
tylko ciebie.
Wiesz wszystko.
Napisałam już wiele listów.
Słowa, nastawienie i uczucia mają podwójne dno.
Zaczynam rozumieć, że jest coś poza tym,
co widać na pierwszy rzut oka.
Ale czasem trzeba mówić wprost.
Inaczej inni nie poznają naszych prawdziwych uczuć.
Może być?
Jest dobrze. Dziękuję.
Zachowam te listy.
Ze mną będą bezpieczne.
Dobrze.
Przekaż je mojej rodzinie w dniu, gdy pójdę do nieba.
Szpital powiadomi pocztę.
Dobrze.
Przysięgniesz na paluszek?
Na paluszek?
Tak.
Dwie osobą łączą palce w ten sposób,
a jedna z nich przysięga, że dotrzyma słowa.
Dziękuję.
Twój palec jest zimny.
Czuję to przez rękawiczkę.
Ja też pewnie ostygnę jeszcze przed nadejściem zimy.
Mimo wszystko…
Myślę, że twoje listy
ogrzeją serca twoich rodziców i brata.
Zadbam o to, by je otrzymali.
Cóż, wykonałam swój obowiązek.
Czekaj!
Chciałbym napisać jeszcze jeden list.
Do Lucasa?
Słuchałam was spod łóżka.
Tak.
Jeśli chcesz mu coś powiedzieć, to lepiej zrób to, póki możesz.
Tak myślisz?
Tak.
Ja nie mogłam o wszystko spytać. Ani wszystkiego powiedzieć.
Komu?
Osobie, która dała mi słowa „kocham cię”.
Czy ta osoba umarła?
Wierzę, że wciąż gdzieś żyje.
Co chciałaś jej powiedzieć?
Że zaczynam rozumieć, co znaczą słowa „kocham cię”.
Rozumiesz? To wszystko?
Lucas powiedział…
że chce mnie zobaczyć.
Nie zgodziłem się.
Przyjaźniliśmy się od dzieciństwa.
Zawsze bawiliśmy się razem.
Ale moje ręce i nogi stały się…
kościste.
Nie chcę, żeby mnie takim widział.
Przeleję te uczucia na papier.
Co do zapłaty…
Yuris!
Wezwę pielęgniarkę.
List do Lucasa napiszemy innym razem.
Przepraszam.
Nie masz za co.
To same zagubione listy?
Przejąłem je od Rolanda.
Możemy je odesłać znanym nadawcom.
Jestem prezesem, więc mam ci w tym pomóc?
Dzisiejsza młodzież nie lubi brać nadgodzin.
A ja tak ciężko pracuję, że powinienem być wiceprezesem.
Musiałbyś ukończyć kurs księgowości.
Wiceprezes powinien znać się na takich rzeczach.
Rety! Już wiem, jak zdobyć awans!
Muszę się wziąć do roboty!
Czy to nie…?
Tak, na tej półce trzymamy najświeższe listy.
To pismo…
Coś nie tak?
Nie.
Adres nadawcy na wyspie Ecarte.
Kiedyś okupował ją Gardarik.
Odzyskała niepodległość po wojnie.
Czemu zawdzięczam to spotkanie, prezesie?
Wczoraj…
Chodzi o Lalkę, która u ciebie pracuje?
Powiedziała ci coś?
Nie.
Spokojnie.
Zobaczyła łódź i odeszła.
Mówiła, że będziesz się o nią martwił.
Powiedziała, że da mi znać, jeśli tam pójdzie.
Nie jesteś jej opiekunem.
Nie masz prawa jej kontrolować.
Jak śmiesz to mówić, draniu!
Przepraszam.
To był błąd.
Nie potrafię rozmawiać w inny sposób.
Nie jestem tu, żeby rozmawiać o Violet.
Czy to…
Czy mógłbyś to zbadać?
Prezesie.
Wybacz, że przeszkadzam.
Musimy o czymś porozmawiać.
O co chodzi?
Jeszcze tego nie potwierdziłem.
Ale możliwe… Choć mogę się mylić.
Chodzi o majora?
Tak.
Masz o nim jakieś wieści?
Dowiedziałeś się czegoś nowego
o majorze Gilbercie?
Pojedziecie tam?
Tak. To może być ktoś inny, ale pojedziemy.
W porządku! Wszystkim się tu zajmiemy.
Nic ci nie jest, Violet?
Czy nic mi nie jest?
Czy powinnam spotkać się z majorem?
Czy wszystko ze mną w porządku?
Minęło wiele lat.
Myślicie, że major mnie rozpozna?
Daj spokój, Violet!
O czym z nim rozmawiać, gdy go zobaczę?
O tym, jak sobie radzę?
Czy o tym, co czuję?
Czy będę w stanie to wyrazić?
Czy zachowuję się głupio?
Violet.
Czeka cię długa droga.
Wykorzystaj ten czas na napisanie listu.
Wróciliśmy, Daisy.
Wybacz, że tak późno.
Daisy?
„Wyjechałam na jakiś czas do Leiden”.
Kraj w końcu znacjonalizował
wszystkie firmy pocztowe.
Tę, w której pracowała ona, przerobiono na muzeum.
Ciekawe, dokąd się udała po odejściu.
Nie spiesz się ze zwiedzaniem!
Przepraszam. Nie zauważyłam pani.
Nie szkodzi.
Jeśli masz jakieś pytania, to śmiało je zadawaj.
Dobrze.
Wiele lat temu pracowałam tu jako recepcjonistka.
Naprawdę?
Tak.
Przepraszam. Co to za znaczek?
A, ten.
Wydają go tylko na wyspie Ecarte.
Wyspa Ecarte…
Naprawdę kiedyś tu pani pracowała?
Zgadza się.
Błogosławione morze
Ty, co łączysz cały świat
Mewy tańczą na niebie nad tobą
Ryby pływają wśród twoich fal
Skorupiaki przekopują twoje dno
Ty dajesz światło
Podtrzymujesz życie
Obdarzasz nas swą miłością
Będziemy żyć przy tobie
Aż po kres naszych dni
Powierzamy ci swoje ciała
Czyniliśmy to, czynimy I czynić będziemy
Ten rytuał miał polegać na składaniu podziękowań morzu,
a zmienił się w opłakiwanie tych, co nie wrócili.
Nikt nie wrócił.
Na wyspie pozostali już tylko
starcy, kobiety i dzieci.
Mężczyźni zginęli na wojnie, a nie w morzu.
Nasi przodkowie zasługują na przeprosiny.
Naszych ojców zabili żołnierze z Leiden, prawda?
Tak.
Chciałbym, żeby wszyscy z Leiden umarli!
Odczytany przed chwilą hymn
powstał z okazji festiwalu dziękczynnego w Leiden.
Podobno napisała go znana Lalka.
Violet Evergarden.
Chodźcie wszyscy! Pora jeść!
Chodźmy.
Chodźmy!
Kocham cię, nauczycielu!
Chodźmy!
No już!
Majorze, minęło tak dużo czasu.
Myślałam o tobie
każdego dnia, gdy nie mogłam cię zobaczyć.
Mam nadzieję, że moje modlitwy zostaną wysłuchane,
a marzenia się spełnią.
Obym mogła cię jeszcze kiedyś zobaczyć.
Violet.
Zaczekasz tu chwilę?
Idę z tobą!
Jeśli Gilbert naprawdę tam jest,
to nie wiadomo, w jakim jest stanie.
- A zatem… - Nie dbam o to!
Tak czy siak…
Nic o nim nie wiem.
Podobno nie używa własnego nazwiska.
To mała wyspa.
Major na pewno chce unikać plotek.
Zaczekaj tu, dobrze?
Zaczekam.
Tak długo jak trzeba, jeśli to oznacza, że zobaczę majora.
Nigdy tu nie byłaś. Może się trochę rozejrzysz?
Zrozumiano.
Nie wiem, kto to jest.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
- Czyim jest pan tatą? - Nie jestem…
- To kim pan jest? - Wygląda pan groźnie.
Jestem z firmy pocztowej.
Czyli dostarcza pan list?
Cóż…
Właśnie! Mam coś dla pana!
Boi się!
Chodźmy!
Z synem chyba też bym sobie nie poradził.
Jesteś czyjąś siostrą?
Ja…
Też jesteś z poczty?
Tak.
Wiedziałem!
To dla ciebie!
Proszę!
Owad… Czy to modliszka?
Nie boisz się?
Brakuje jej jednego z odnóży.
Pan Gilbert też nie ma ręki.
Czy brakuje mu też…
prawego oka?
Sporo wiesz!
To wasz nauczyciel?
Zgadza się.
Czy wszystko…
z nim dobrze?
Tak! Nie ma prawej ręki, ale radzi sobie z jedną.
- I bardzo szybko biega! - Jeszcze jak!
Prawda?
Opowiecie mi o nim coś więcej?
O waszym nauczycielu?
Jasne!
Jest bardzo miły!
Wyjaśnia wszystko po kilka razy, gdy czegoś nie rozumiemy.
Kto tam?
Proszę!
Jeśli czegoś nie rozumiesz…
Nie sądziłem…
że przeżyłeś…
Gilbercie.
Tutaj wymawiają to imię inaczej.
Rozumiem.
Wybacz, że cię tak zaskoczyłem.
Jak mnie znalazłeś?
Napisałeś list dla dziecka, prawda?
Niedoręczone listy wracają na pocztę.
Sprawdzamy je ostatni raz przed zwróceniem nadawcy.
Przypadkiem natrafiłem na twój list.
Co tu robisz?
Po tamtej bitwie…
obudziłem się w szpitalnym łóżku.
Nie miałem nieśmiertelników,
więc wysłali mnie do szpitala w klasztorze.
Pracowałem w nim przez jakiś czas.
A potem, zamiast wrócić do domu, włóczyłem się po świecie.
Aż trafiłem tutaj, rok temu.
Pisałem listy na prośbę dzieci i zostałem nauczycielem.
W tej szkole.
Powinienem był powiadomić armię, ale…
To nieistotne.
Wiedziałeś, że Violet przeżyła?
Tak.
Więc czemu do niej nie przyjechałeś?
Przez cały czas na ciebie czekała!
Przeze mnie była nieszczęśliwa!
Lepiej jej beze mnie.
Ona też przyjechała.
Czeka na zewnątrz.
Wiesz, jak bardzo chciała cię zobaczyć?
Nie może tu wejść.
Gilbercie…
Już nigdy nie mogę się z nią spotkać.
Posłuchaj…
On nie żyje.
Gilbert Bougainvillea nie żyje.
Tak wszyscy myśleli.
Z biegiem lat wszyscy to zaakceptowali.
Pozwól mi teraz wieść inne życie.
Gilbercie…
Trwa winobranie.
Muszę pomóc mieszkańcom.
Wszyscy mężczyźni z tej wyspy pojechali na wojnę
i żaden już nie wrócił.
Hodgins, proszę… Odejdź.
Jeszcze tu wrócę.
Czy ty…
mnie nienawidzisz?
Nie rozumiem twojego pytania.
Czyżbym cię jakoś zawiodła?
Jeśli robię coś źle, to powiedz. Wszystko naprawię!
Nie.
To nieprawda.
Powiedziałem ci, że nie jesteś narzędziem,
a mimo to cię wykorzystałem.
Wykorzystuj mnie! Jestem twoją bronią!
Zaczynamy przegrywać bitwę.
Co mam robić?
Majorze, wydaj mi rozkaz!
Prezesie!
To on!
To naprawdę on!
Rozmawiałam z dziećmi.
Nie widziałeś się z nim?
Widziałem.
Czy poza ręką i okiem odniósł inne rany?
Nie.
Więc mogę już do niego iść?
Powiedział…
że nie może się z tobą zobaczyć.
Jest zajęty?
Zaczekam, aż skończy pracę.
Nie o to chodzi.
No to do wieczora.
Violet!
To do jutra.
Dobrze.
Wrócę jutro i spróbuję z nim porozmawiać.
Musi się z tobą zobaczyć.
Czy to oznacza,
że może to zrobić,
ale nie chce?
Dlaczego?
Nie potrafię tego wyjaśnić.
Mówi, że tak będzie lepiej dla was obojga.
To nieprawda.
Ja…
Violet…
Violet!
Gdy skończysz, przenoszenie winogron na szczyt stanie się dużo prostsze.
Bardzo nam pomogłeś.
Chyba zapowiada się ulewa.
Majorze!
Znalazłem go.
Majorze.
Majorze!
Wybacz, że przyszłam do twojego domu.
Skoro przeżyłeś, to czemu się nie odezwałeś?
Czemu do mnie nie przyjechałeś?
Chciałam się z tobą zobaczyć.
Chcę wrócić do naszej rozmowy.
Zaczęłam już rozumieć
znaczenie słów „kocham cię”.
Odejdź.
Odejdź!
Zaczekam.
Będę tu czekać…
aż będę cię mogła zobaczyć.
Już mnie nie potrzebujesz.
Będąc przy tobie, przypominam sobie…
jak zabrałem ciebie, dziecko, na pole bitwy.
Straciłaś obie ręce
przez moje rozkazy.
Majorze… Czyżbyś żałował,
że istnieję?
Na pewno…
sprawiam ci ból.
Teraz już rozumiem, co czujesz.
Nie wiem wszystkiego,
ale trochę już rozumiem.
Ty idioto!
To dla was.
Dziękuję.
Nie mieliśmy się gdzie zatrzymać.
To mała wyspa. Nie mamy nawet gospody.
Violet! Ta latarnia morska pełni też rolę poczty.
Ach tak…
Znów nadszedł czas kwitnienia tych kwiatów.
„Oczy księcia przypominały błękitne szafiry.
Jego miecz przyozdobiono czerwonymi rubinami”.
Czytanie idzie ci coraz lepiej,
Violet.
Zostań przy mnie.
Nie opuszczaj mojego boku, Violet.
Dobrze.
Jesteście z firmy pocztowej w Leiden?
Tak.
Czy Violet Evergarden to dziewczyna,
która przyjechała z tobą?
Do waszej firmy zadzwonił ktoś ze szpitala.
Chłopiec o imieniu Yuris jest w stanie krytycznym.
Yuris? Kto to taki?
To jeden…
z moich klientów.
Przekaż je mojej rodzinie w dniu, gdy pójdę do nieba.
Dobrze.
Muszę wracać.
Wracam do Leiden.
Violet!
Chcesz wracać? W środku burzy?
Łodzie wypłyną najwcześniej jutro rano.
Idziesz do Gilberta.
Prawda?
Chcę go zobaczyć.
Chcę go zobaczyć!
Ale…
przysięgłam na paluszek!
Złożyłam Yurisowi obietnicę.
Nie napisałam jeszcze ostatniego listu.
Powrót zajmie ci co najmniej trzy dni.
- Przyspiesz! - Szybciej się nie da!
Benedict i Iris pojechali do szpitala
z listami, które przechowywałaś.
Dobrze.
Przepraszam.
Yuris, przyszła Lalka.
Chcesz, żeby napisała list, prawda?
Violet?
Jestem Iris. Zastępuję ją.
Violet jest teraz daleko stąd.
Odnalazła wreszcie ukochaną osobę.
Tę, która nauczyła ją słów „kocham cię”?
Zgadza się.
Więc on żyje.
To dobrze.
Słyszałam o tobie.
Chcesz, żebym napisała list do Lucasa?
Tak.
Co mam napisać?
Yuris?
Yuris!
Yuris, wszystko będzie dobrze.
Tak, proszę mnie połączyć!
Yuris… Dzwoni Lucas.
Co mam z tym zrobić?
Powiedz „halo”.
Yuris!
Tak.
Halo?
Lucas…
Tak?
Przepraszam, że nie pozwoliłem ci tu przyjść.
I że nie chciałem się z tobą spotkać.
Przepraszam.
Tak mi przykro…
Dlaczego mnie przepraszasz?
Było mi smutno, że nie mogłem cię odwiedzić,
ale uznałem, że tego właśnie chcesz.
Starałem się…
ale nie mogłem się powstrzymać.
Wiele razy przychodziłem pod szpital.
Czasem widziałem w oknie twoją twarz.
Przepraszam, że powiedziałem ci coś tak przykrego.
Nie.
Wcale nie jestem zły.
Yuris…
Od początku byliśmy przyjaciółmi.
Bądźmy nimi już zawsze.
Tak…
Dobrze.
Dziękuję.
To okropne urządzenie czasem się przydaje.
Yuris!
Iris nie zdążyła napisać listu.
Ale Yuris zdołał po raz ostatni porozmawiać z Lucasem przez telefon.
Powiedział mu to, co chciał.
„Przepraszam” i „dziękuję”.
Listy, które napisałaś,
trafiły do rodziców i brata.
„Mamo, twoje naleśniki były pyszne.
Gdybym jadł więcej warzyw,
na pewno byłabyś szczęśliwsza”.
„Tato, lubiłem nasze wyprawy na ryby i wspólne obozy.
Mamo i tato, cieszę się, że byłem waszym synem.
Kocham was.
Yuris”.
Mam też list do młodszego brata.
Do mnie?
Tak.
„Sion,
przepraszam, że złościłem się na ciebie i bywałem wredny.
Bardzo się cieszyłem,
gdy się urodziłeś.
Dziękuję, że mogłem być twoim starszym bratem.
Żyj za mnie pełnią życia.
Bądź dobry dla mamy i taty, gdy już mnie nie będzie.
Baw się z nimi.
Niech cię rozpieszczają,
mój drogi braciszku.
Twój starszy brat”.
Dziękuję, braciszku!
Tak się cieszę!
Mamo, tato, wy też się cieszycie?
Tak.
Dziękujemy, Yuris.
Yuris ucieszył się, że odnalazłaś osobę,
która była ci droga.
Rano odwiedzimy go jeszcze raz.
Jeśli nie wyjdzie, to rozwalę drzwi
i zdrowo mu przyłożę!
Nie.
Jeśli ktoś ma uderzyć majora, to ja.
Żartowałam.
Wracam do firmy pocztowej
jutrzejszym statkiem.
Co?
Wrócę i będę pisać listy.
Mam mnóstwo pracy.
Violet…
Major żyje i jest bezpieczny.
Myślałam, że już go nie zobaczę.
Ale usłyszałam jego głos.
To…
To mi wystarczy.
Dobrze, spróbuj.
Tak! Wjeżdża na górę!
Niesamowite.
Teraz będzie nam dużo łatwiej.
To ten starszy pan i dziewczyna z poczty!
Starszy pan?
To nasz nauczyciel zrobił tę maszynę!
- Wspaniała! - Tak!
- Ile winogron! - Uniesie więcej?
Cudowna!
Ja też chcę spróbować!
Jest wspaniała, prawda?
Tak.
Mógłbyś dać to swojemu nauczycielowi?
Tak, przekażę mu to!
Pa!
Nie musisz dźwigać tego brzemienia sam.
Wszyscy młodzieńcy z naszej wyspy wyjechali.
A na wojnie zginęło wielu ludzi.
Wszyscy ponosimy za to winę.
Myśleliśmy, że nasze życie będzie prostsze
po wygraniu wojny.
Nienawidziliśmy ludzi z Leidenschaftlich.
Ale…
ostatecznie wszyscy cierpieliśmy.
Wszyscy.
Jeśli masz jakiś dom, to powinieneś do niego wrócić.
Nie. Zostanę tutaj.
Na zawsze.
Bardzo nam tu pomagasz.
Hej!
To na tej wyspie odnalazłeś wreszcie swoją drogę?
Wygląda na miłe miejsce.
Bracie.
Żyłeś tu sobie beztrosko
i nie przyjechałeś nawet na pogrzeb matki.
Rodzice cię kochali. Nie to co mnie.
Przepraszam.
Violet odwiedzała grób twojej matki za ciebie.
Przychodzi tam co miesiąc.
Myślałem, że jeśli cię jeszcze spotkam,
to będę cię przepraszał.
Ale teraz
mam tylko ochotę wsadzić cię do worka
i zaciągnąć do Violet.
Źle zrobiłem…
biorąc ją pod swoje skrzydła.
Więc czego naprawdę chciałeś?
Żeby miała prawdziwe dzieciństwo.
Żeby mogła się bawić.
Cieszyć się
pięknymi rzeczami.
Żeby to wszystko
przynosiło jej sercu natchnienie.
Chciałem jej to dać.
Ale…
To do ciebie. Przeczytaj.
Najdroższy majorze Gilbercie.
Wybacz, że odwiedziłam cię bez zapowiedzi.
To mój ostatni list do ciebie.
To, że dziś żyję
i nauczyłam się, jak kochać innych,
zawdzięczam tobie.
Dziękuję, że mnie przyjąłeś.
Dziękuję, że mi czytałeś.
Za to, że nauczyłeś mnie czytać i robić wiele innych rzeczy.
Dziękuję.
Za to, że kupiłeś mi tamtą broszkę.
Dziękuję.
Za to,
że zawsze trzymałeś mnie przy sobie.
Dziękuję.
Z całego serca…
Za to, że dałeś mi słowa
„kocham cię”.
Te słowa od tamtej chwili
codziennie mnie prowadziły.
Skoro już wiem, co oznaczają,
chcę ci powiedzieć, że cię kocham.
Majorze…
Dziękuję.
Dziękuję…
za wszystko.
Nie tylko ty nie potrafisz być ze sobą szczery.
Nazwisko Bougainvillea przetrwa dzięki mnie.
Bądź wolny.
Idź.
Violet!
Majorze.
Gilbert.
Majorze!
Violet!
Majorze…
Violet…
Nie jestem już twoim panem ani dowódcą.
Skrzywdziłem cię.
Nie jestem tym, za kogo mnie masz.
Nie jestem dobrym panem. Ani dobrym człowiekiem.
Nie zasługuję na ciebie.
Ale nawet teraz…
Wciąż…
cię kocham.
Ja…
Chcę, żebyś ze mną została.
Ja…
Majorze…
Ja…
Violet, nie płacz.
Widzisz? Sam się za chwilę rozpłaczę.
Chcę otrzeć twoje łzy.
Proszę, odsłoń twarz.
Ja…
Majorze…
Kocham cię, Violet.
Zawsze chciałem to zrobić.
Po ukończeniu pozostałych zleceń
Violet odeszła z firmy pocztowej.
Przejęła pocztę w latarni morskiej na wyspie.
Pocztę przeniesiono później na główną ulicę.
Po upowszechnieniu się telefonów praca Lalki stała się pieśnią przeszłości.
Ale Violet na pewno
napisała wiele listów dla mieszkańców wyspy.
Inaczej…
Ten znaczek wydała Fundacja Firmy Pocztowej CH.
Sprzedaje się go tylko na tej wyspie.
Do wyspy należy rekord największej liczby listów
wysyłanych rocznie na mieszkańca.
Kiedyś istniał zawód wykonywany przez kobiety zwane Lalkami.
Na wyspie mieszkała znana Lalka,
którą wszyscy kochali.
Nazywała się…
Violet Evergarden.
Moja babcia też dostawała napisane przez nią listy.
Gdy nie potrafię czegoś powiedzieć,
mogę zawrzeć to w liście.
Ja też chcę wyrazić swoje uczucia bliskim.
W końcu ci najbliżsi mi ludzie
będą przy mnie tylko przez ten krótki czas.
„Tato…
Mamo…
Dziękuję”.
KOCHAM WAS