Niet lang na D-Day...
wordt het hoofdkwartier van een Amerikaans luchtinfanteriebataljon...
zwaar aangevallen door Duitse Fallschirmjäger-eenheden.
Als de verbindingsofficier probeert om artilleriesteun te vragen...
ontdekt hij dat de Duitsers z'n radio storen.
Op 6 juni 1944...
landen de geallieerden eindelijk in Normandië om het westfront te openen.
Maar nazi-fanaten en volhouders blijven vechten om te overleven.
D-day was een veldslag.
Ze moeten de oorlog nog winnen.
7 juni 1944 in Normandië.
Er wordt geschoten in de straten van Vierville-sur-Mer...
op de klif boven Omaha Beach.
Amerikaanse en Duitse soldaten vechten om de controle over de kust...
en voor toegang tot een snelweg die helemaal naar Parijs leidt.
De Duitsers moeten de Amerikaanse troepen in bedwang houden...
na de landingen op D-day, een dag eerder.
In de huis-aan-huisgevechten vindt een genie-patrouille...
een dode Amerikaanse officier met een koffertje aan z'n pols.
Er zitten documenten in.
Als de Duitse officier de inhoud van de koffer bekijkt...
begrijpt hij al snel dat deze heel belangrijk is.
Er staan delen van de geallieerde plannen op.
Hij weet dat dit deel uitmaakt van een grotere invasie.
Hij heeft de operationele plannen voor het hele Amerikaanse 5e Korps.
FRANKRIJK
24 uur eerder...
bestormden de geallieerden de stranden van Normandië.
Ze vechten om hun bruggenhoofden te behouden en landinwaarts te trekken.
De Duitsers aan de kust zien de omvang van de landingen.
Maar Hitler is niet helemaal overtuigd.
De Führer maakt zich zorgen dat de landingen in Normandië...
niet de grote invasie zijn...
en dat er een nieuwe invasie komt in de buurt van Calais, in het noorden.
Maar de inhoud van de koffer is onmiskenbaar: Dit is de hoofdaanval.
De Duitse inlichtingenofficieren zien al snel dat dit een godsgeschenk is.
Ze hebben nu de geallieerde plannen voor D-day plus 17.
Zo konden ze hun plannen wijzigen om een Amerikaanse opmars te belemmeren.
Voor hun opmars moeten bruggenhoofden Utah en Omaha worden geconsolideerd.
Om dit te bereiken, moeten de Amerikanen Carentan innemen.
Carentan ligt landinwaarts en beschikt over de bruggen...
en snel- en spoorwegen om tanks en troepen verder Frankrijk in te voeren.
Vanwege de strategische waarde zetten de Duitsers lang voor de landingen...
een gebied in het noordwesten onder water om de stad te beschermen.
Op basis van de documenten...
sturen de Duitsers de 6. Fallschirmjäger-Division...
om Carentan te verdedigen.
De 6. Fallschirmjäger-Division is het enige regiment dat gevechtsklaar is...
goed opgeleid en aangevoerd.
Het telt veel veteranen en wordt als zeer betrouwbaar beschouwd.
Het leiderschap is uitstekend.
Friedrich von der Heydte is een officier...
met een indrukwekkende militaire carrière.
In het begin was hij pro-nazi...
maar hij werd sceptischer in de jaren voor de Slag om Normandië.
Maar hij is een officier met eergevoel.
Hij moet Carentan tot de laatste man verdedigen.
In voorbereiding op de Amerikaanse aanval...
plaatst hij zijn para's snel in een linie aan de rand van de stad...
om de voor de hand liggende naderingsroutes aan te vallen.
Von der Heydte wordt geholpen door de ondergelopen velden...
die aanvallers naar een lange weg dwingen, verbonden door vier bruggen.
Vanuit die richting...
komt overste Robert Cole, commandant van het 3rd Battalion...
van het 502nd Parachute Infantry Regiment...
onder direct vuur te staan...
als hij z'n luchtlandingstroepen op 10 juni naar Carentan leidt.
Robert Cole kwam uit Texas.
Hij was afgestudeerd aan de militaire academie West Point, in 1939.
Hij is een knappe jongeman in 1944.
Hij is eind 20 en voert het bevel over een bataljon.
Dat is een enorme verantwoordelijkheid voor een jonge vent.
Cole ontdekt dat de Duitsers de tweede brug hebben vernietigd.
De Amerikaanse genietroepen, die hem moesten vervangen...
werden verdreven door Duitse artillerie voor de bouw kon beginnen.
Cole is boos om het oponthoud. Met wat mannen en benodigdheden...
begint hij zelf aan een voetbrug.
Hij is daar met z'n kleine groep twee tot drie uur mee bezig.
Je ziet Coles ondernemende, praktische leiderschap.
Dit dankt hij aan het feit dat hij een jonge bevelhebber is...
die over een jeugdige dynamiek beschikt.
Een voor een. Kom maar.
De para's steken een voor een over.
De Duitsers schieten van ver op hen, onder meer met een 88 op de weg.
Door de ondergelopen velden moeten de troepen op de weg blijven.
Ze rukken verder op, tot voorbij brug drie.
Aan de overkant van de Madeleine worden ze beschoten vanaf de overkant.
Ze komen niet langs een Belgische poort.
De Belgische poort was een versperring die in de jaren 30 werd gebouwd...
om de grens te verdedigen.
Het is een groot metalen bouwwerk, zo groot als een schuurdeur.
Aan elkaar gekoppeld vormden ze een gigantische muur.
In 1940 namen de Duitsers ze in beslag.
Daarna werden ze gebruikt bij de verdediging van Normandië.
Ze werden vaak opgedeeld in losse obstakels om wegen af te sluiten...
of als muur of andere obstakels.
Door de Belgische poort moeten Coles troepen zich verzamelen...
waardoor ze kwetsbaar zijn voor artillerie.
Terwijl ze het metaal loswrikken, ketsen kogels alle kanten op.
Uiteindelijk creëren ze een gat.
Stel je voor, een bataljon van zo'n 700 man...
die die Belgische poort willen passeren...
een voor een, man voor man, individu voor individu.
De oversteek zal uren vergen.
Met een beschadigde brug achter hen moeten ze verder.
Terugtrekken is geen optie.
Overste Robert Cole gaat van soldaat naar soldaat.
Hij laat het 3rd Battalion van het 502nd Parachute Infantry Regiment...
hun oprukkende kameraden dekking geven.
Ze waren beland...
in wat men later een fatale trechter zal noemen...
langs die weg, door Belgische poorten...
waar groepjes mensen zich een weg proberen te banen.
Hij laat z'n paratroepers de hagen op de oever beschieten...
met kleine wapens en bazooka's.
Maar het is niet genoeg.
Verbindingsofficier kapitein St Julien Rosemond...
vraagt om artilleriesteun...
om de mannen van het bataljon extra dekking te geven.
Voorwaarts.
Als het donker wordt...
gaan de paratroepers nog steeds een voor een...
door het gat bij de Belgische poort.
Plotseling opent een ander Duits machinegeweer het vuur...
uit het moeras naast de verhoogde weg.
Het kruisvuur vormt een dodelijke bedreiging.
Soldaat Hans Brandt waadt het water in...
om de mitrailleur met een granaat uit te schakelen.
Een andere paratroeper zit hem op de hielen.
Maar als Brandt het moeras in gaat...
scheert een Duitse duikbommenwerper over de weg.
Een van de gedropte bommen schakelt de Amerikaanse soldaat uit.
De Luftwaffe probeerde de geallieerden aan te vallen...
maar meestal werd ze afgeslagen.
Het was ongewoon dat VS-soldaten beschoten werden...
door Luftwaffe-jagers in de eerste dagen van Normandië.
Als Brandt bijkomt...
zet een tweede Duits vliegtuig de aanval langs de weg voort.
Hij ontdekt dat zijn partner, die nog bewusteloos is...
het water in is gegleden.
Brandt tilt hem op en draagt hem weg voor medische hulp.
In de nasleep liggen de doden en gewonden verspreid over de weg.
De korte aanval doodt of verwondt 30 parachutisten uit de I-compagnie.
Voor mij is het enige wonder dat het niet erger was.
Dat kwam doordat de Duitsers niet meer vliegtuigen hadden.
De lopende gewonden worden brancarddragers.
Het echte gevecht moet nog beginnen en ze zijn al 20 à 25 procent verzwakt.
Dat is geen veelbelovende manier om de strijd in te gaan.
Cole besluit door te gaan met de andere drie compagnies.
Coles 3rd Battalion moet de Franse stad Carentan aanvallen...
om de bruggenhoofden Utah en Omaha met elkaar te verbinden.
Het bataljon rukt op over een smalle weg...
door een Belgische poort die de vierde brug blokkeert.
Cole en een paar anderen onderzoeken de andere kant van de Madeleine.
In de ochtendschemering...
nadert soldaat Albert Dieter een haag die grenst aan een boerderij.
Zonder waarschuwing openen geweren, mitrailleurs en mortieren...
het vuur op Dieter en de paratroepers die hem volgen.
Dieters linkerarm wordt kapotgeschoten.
Anderen achter hem worden ook geraakt.
Cole vraagt z'n verbindingsman kapitein St Julien Rosemond...
om artilleriesteun te vragen.
De Amerikaanse artillerie bestookt de vermoedelijke Duitse posities.
Maar het vijandelijk vuur blijft hevig en wordt zo niet heviger.
De Duitsers beseffen al snel dat de geallieerde vuurkracht enorm is.
Hoe reageren ze daarop?
Ze bemannen de frontlinie heel dun.
Als de geallieerden hen bombarderen, zullen er weinig doden vallen.
Dit kan betekenen dat de Amerikaanse artillerie de verkeerde doelen raakt.
Het vijandelijk vuur komt van verder weg.
Nu z'n mannen vastzitten, moet Cole beslissen:
Doorgaan of zich terugtrekken en hergroeperen.
Bataljoncommandant Robert Cole...
weet dat ze weer een knelpunt bij de Belgische poort zullen creëren...
als hij besluit tot terugtrekken.
Hij zit letterlijk tussen twee vuren.
Als ze daar blijven, zijn ze kwetsbaar langs de verhoogde weg.
De tegenstand vóór je is aanzienlijk.
Maar wat Cole betreft, heeft het geen zin om daar te blijven.
Z'n bataljon is vooruitgeschoven voor deze missie.
Hij ziet geen andere optie dan aan te vallen.
Cole besluit een boerderij in te nemen die de bron is van zwaar Duits vuur.
Met z'n langs de weg verspreide mannen...
steken ze onder een rookgordijn het 215 meter lange veld over.
Bajonetten bevestigen.
Hij zegt z'n tweede officier de mannen voor te bereiden op een bajonetaanval.
De bajonetaanval is een klassieke gevechtstactiek.
Een bajonet is een militair mes.
De bajonet werd bevestigd aan de voorkant van het geweer.
Het doel is om te steken en organen te beschadigen.
Maar veel mensen hebben moeite met zoveel wreedheid.
Bajonettraining is een manier om burgers te harden...
om te wennen aan het doden van de vijand.
Op een soldaat schieten met een geweer is één ding.
Hem met een mes aanvallen is iets heel anders.
In een veldslag wijst het opzetten van bajonetten bijna altijd op wanhoop.
De VS-infanterie gebruikte de bajonet niet vaak...
in Normandië tijdens WO II. Elite-eenheden deden dat wel.
Parachutisten- en Ranger-eenheden zetten soms hun bajonet op...
om de vijand te intimideren.
Cole laat z'n verbindingsman vragen...
voor een rookgordijn om hun opmars te verbergen.
Nu moet de adrenaline een rol gaan spelen voor de hoofdaanval.
Je wacht tot je in actie komt met een mengsel...
van opwinding, onrust en angst.
Tevreden met het rookgordijn...
laat hij Rosemond artillerievuur voorbij de boerderij richten.
Cole start de bajonetaanval met zijn fluitje...
en hij zwaait met z'n Colt .45.
Halverwege kijkt hij terug. De moed zinkt hem in de schoenen.
Voor Cole is dit het moment om aan te vallen.
Hij heeft z'n pistool klaar en z'n bravoure.
Hij denkt dat het hele bataljon bij hem zal zijn...
maar het zijn er maar een paar.
De meesten hebben het bevel nog niet gehoord.
Hij dacht, zijn ze voorwaarts gegaan?
'Wat is er gebeurd? Vallen we aan of niet?'
Het zag er nogal sneu uit.
Terwijl Duitse kogels het gras rond Cole kortwieken, dringt het door.
'O, ik denk dat we hem moeten volgen.
Oké. Hij weet vast wat hij doet.'
Op deze onzalige manier gaat een van de meest legendarische momenten...
in de historie van de US Airborne van start.
Terwijl de aanval op gang komt, volgen z'n mannen elkaar in een rechte lijn.
Ze zijn achter elkaar via de verhoogde weg gekomen.
Je moet je nu meer horizontaal uitspreiden...
om het doel aan te vallen. Dat is niet zo eenvoudig.
Ze schakelen over...
maar volgen de man voor hen.
Cole zwaait en gebaart dat ze zich moeten verspreiden.
Ze vatten het verkeerd op en laten zich vallen.
Cole moet ze in beweging krijgen. Hij komt terug.
Hij schoot op de Duitsers en zei:
'Ik weet niet eens waar ik op schiet maar ik moet daarheen.'
Hij ziet eruit als een gek in het open veld.
Hij schiet op de vijand om te inspireren.
Dat zorgt ervoor dat er meer actie komt...
om Cole te steunen en te zorgen dat die gestoorde bataljonscommandant...
niet zomaar in z'n eentje sneuvelt.
Het momentum neemt eindelijk toe.
Terwijl de para's om hem heen geraakt worden...
nadert Cole de boerderij die hun doel is.
Op volle snelheid raast hij een sloot in.
Terwijl de aanval doorgaat...
klautert overste Robert Cole ongedeerd uit de sloot.
De verbindingsofficier landt ook in het water.
Andere paratroepers passeren hen op weg naar de boerderij.
Sommigen wijken uit om het gebouw leeg te maken.
Luitenant Edward Provost leidt een andere groep...
langs de rand van het terrein.
Ze worden bestookt vanuit een verborgen mitrailleursnest.
Een aantal van z'n mannen wordt neergeschoten.
Provost en vier anderen naderen het mitrailleursnest...
met vuurlinies in de richting van de boerderij.
Technicus James Brune trekt de pin uit een granaat...
en gooit hem over de heg.
Heggen zijn een natuurlijke verdedigingsstructuur.
Meestal lopen ze langs alle vier kanten van een veld.
Ze moeten akkers beschermen tegen de harde kustwind.
Deze hagen zijn door de eeuwen heen gebouwd.
Ze zijn heel degelijk. Ze kunnen wel twee, drie meter hoog zijn.
Combinaties van steen en aarde.
De hagen kunnen zo dik zijn dat zelfs tanks er niet doorheen komen.
Ze creëren kleine slagvelden die grote gecoördineerde aanvallen ontkrachten.
De Duitsers hebben zich goed kunnen voorbereiden.
Ze hebben maandenlang getraind in deze hagen, de bocages.
In elke hoek van deze hagen kan een Duits machinegeweer staan.
Ze kunnen hun troepen onopvallend verplaatsen.
Dat bemoeilijkt de Amerikaanse opmars.
Vaak merken ze de vijand pas op als het te laat is.
Gelukkig overweldigt de granaat die James Brune over de heg gooide...
de Duitse soldaten die de positie bezetten.
Provost vindt dat hij kogels moet besparen.
Dus zegt hij tegen zijn mensen...
dat ze met bajonetten moeten steken.
Dat is een buitengewoon bevel in de moderne krijgskunst.
Met de bajonetaanval...
neemt overste Robert Cole het doel in.
De boerderij is in handen.
Het bataljon zet daar snel z'n commandopost op...
met een steunpunt aan de zuidkant van de Madeleine.
Coles mannen hopen hun aanval op Carentan voort te zetten.
Al op 7 juni geeft Eisenhower bevel...
om het gat tussen Omaha en Utah Beach te dichten.
Carentan is de sleutel.
Vanuit de stad stelt majoor Friedrich von der Heydte...
z'n Fallschirmjäger-troepen op tegen de Amerikaanse aanval.
Hij moet tot de laatste man standhouden.
De 17. SS-Panzergrenadierdivision rukt intussen langzaam op naar Carentan.
De tankversterking bij Carentan wordt opgehouden...
want de Duitsers kunnen hun troepen alleen 's nachts verplaatsen.
Overdag zit de lucht vol geallieerde vliegtuigen.
De bevoorrading blijft gedurende 10 juni ook belemmerd.
Er is nog veel chaos in de Duitse reactie.
Het is moeilijk om versterkingen aan te voeren en troepen te bevoorraden.
De Duitsers raken door hun munitie heen.
Toch volgt Von der Heydte de standaard Duitse militaire doctrine...
en beveelt een tegenaanval...
voordat de Amerikanen hun positie kunnen consolideren.
Terwijl ze het gebied rond de boerderij afzetten...
komt luitenant Edward Provost nog meer Duitsers tegen.
Tijdens het gevecht probeert hij de pin uit een granaat te trekken.
Hij wordt geraakt door een Duitse kogel.
Bloedend trekt hij zich terug naar de commandopost bij de boerderij.
Op de binnenplaats loopt Cole tussen soldaten.
Hij heeft een noodhulppost opgezet...
waar hij gewonde Amerikanen behandelt, die binnenstromen.
In een normaal gevecht zou Cole een commandopost achter de linies hebben.
Dan liet hij z'n medici hun ding doen.
Maar nu staat hij op een speerpunt met wie er ook maar bij hem is.
Er zijn niet veel hospikken, maar wel gewonden.
Zonder de juiste spullen moet Cole improviseren.
Met de steel van een pikhouweel stabiliseert hij een gebroken been.
Cole kijkt op en ziet een jonge soldaat z'n laars uittrekken.
Cole wil hem duidelijk maken hoe kwetsbaar hij is...
en dat hij beter een andere plek kan zoeken.
Het is hier onveilig. Wegwezen.
De jonge soldaat poeiert Cole af en blijft zijn kleine wond verzorgen.
Op dat moment raakt een Duitse kogel de onvoorzichtige paratroeper.
De Duitsers kenden de grond, ze wisten waar er een commandopost zou zitten...
of waar de Amerikanen zich zouden verzamelen.
Ze hadden zelf zo'n beetje hetzelfde gedaan.
- Het is een duidelijk doelwit. - Terwijl de Duitsers naderen...
heeft Cole dringend steun van z'n artillerie nodig...
om de Duitse tegenaanval af te slaan.
Communicatie is cruciaal.
Maar hun verbindingsofficier...
kan z'n radio niet gebruiken na de landing in het water.
Hij kan het geschut in de achterlinie niet bijpraten.
Je moet ze op z'n minst een idee geven van waar je bent...
zodat ze voorbij die linie kunnen schieten...
waar jij niet bent.
Net voor het middaguur...
wordt er een nieuwe radio bij hen bezorgd.
Maar die moet nog opgezet worden.
Rosemond heeft twee opties:
Via een procedure de juiste frequentie vinden op de nieuwe radio...
of de kristallen uit de oude radio vervangen...
om de frequentie van de artillerie over te nemen.
Hij begrijpt dat de tijd dringt...
en haalt die onderdelen uit de radio...
waarvan hij denkt dat ze zullen werken.
De Amerikaanse verdediging rond de boerderij begint in te storten.
Sergeant William Grant wordt in z'n arm geraakt.
Hij trekt zich terug om eerste hulp te krijgen.
Z'n mannen zien niet dat hij echt geraakt wordt.
Ze zien hem terugrennen.
Voor hen betekent dat: 'We trekken ons terug.'
Niemand wil achterblijven.
Terugtrekken.
Andere paratroepers voegen zich bij hen en gaan naar de brug.
Cole ziet de verplaatsing niet maar hij voelt dat er iets mis is.
Ze hebben hard gevochten en een zware nacht gehad.
Hij denkt dat hun energie en munitie opraken.
Qua vuurkracht moeten ze het afleggen.
Het dringt nu tot hem door dat hij de controle begint te verliezen.
Dat is geen fijn gevoel.
- Rosemond. - Cole eist meer artilleriesteun.
Rosemond blijft hard werken aan de radio.
Kom op.
Ondertussen trekken steeds meer Amerikaanse parachutisten zich terug.
Ze rennen terug naar de brug en roepen: 'Terugtrekken.'
Het heeft alles weg van een aftocht.
Rosemond zet de kristallen over in de nieuwe radio...
als Cole een bericht ontvangt van het regimentscommando...
met het bevel om te stoppen.
Terwijl groepen paratroepers zich terugtrekken naar de brug...
rijdt een Amerikaanse jeep met een Rode Kruis-vlag naar Carentan.
Generaal-majoor Maxwell Taylor van de 101st Airborne stuurt een afgezant...
naar majoor Von der Heydte...
vergezeld door twee Duitse krijgsgevangenen.
Von der Heydte verdedigt de Franse stad Carentan.
Die willen de Amerikanen innemen om Utah en Omaha Beach te verbinden.
Dit is geen Amerikaanse overgave.
In plaats daarvan bieden ze de Duitse majoor een eervolle overgave...
om de levens van zijn mannen en de burgers van Carentan te redden.
Von der Heydte weigert.
Hij geeft zich niet over...
want dat druist in tegen het plichtsbesef van de Duitse officieren.
Het is ook gevaarlijk voor hem, z'n carrière en z'n gezin.
Toen Von der Heydte het aanbod kreeg om zich over te geven, zei hij:
'Zou jij capituleren in zo'n situatie?'
Misschien bekijk ik het te veel vanuit het Duitse standpunt.
De strijd om de stad is net begonnen.
Het is bijna alsof iemand een voet tussen je deur zet en zegt:
'Wanneer geef je je huis aan mij?'
Maar het staakt-het-vuren helpt de Amerikanen hun linie te stabiliseren.
Hun hoofdeenheid maakt een crisis door. Ze hebben niet veel voorraden.
Dus een wapenstilstand als deze zal hen veel meer helpen...
dan de Duitsers.
Von der Heydte maakt ook gebruik van de wapenstilstand.
Duitse artillerie-waarnemers kruipen dichter...
naar de Amerikaanse commandopost.
Ze kunnen nu preciezere informatie doorgeven.
Zodra de wapenstilstand voorbij is...
laat Von der Heydte de Amerikaanse posities zwaar bombarderen.
Von der Heydte doet wat bijna elke commandant zou doen...
in zo'n situatie tijdens een staakt-het-vuren.
Hij reorganiseert z'n mannen en versterkt hun positie...
met de boodschap: 'We gaan nergens heen.'
Maar de Amerikanen hebben hun eigen artilleriewaarnemer weer ingezet.
Rosemond gebruikt zijn nieuwe radio...
om bijgewerkte doelen door te geven aan de Amerikaanse batterijen.
Maar door de hagen kan hij niet zien waar de artilleriegranaten landen.
Hij krijgt misschien een idee van waar de explosies plaatsvinden...
door explosies, of door rook hier en daar.
Maar dat is lang niet zo goed als wanneer je het direct kunt zien.
Hij vertrouwt op geluid, wat ook erg problematisch is...
in de context van een gevecht waarbij diverse wapens worden ingezet.
De Duitsers rukken op langs de bomen...
voordat ze naar de flank aan de binnenkant van de haag glippen.
Ze komen onder het artilleriescherm door...
onzichtbaar voor de verdedigende paratroepers, tot ze gaan schieten.
Terwijl ze meer artillerievuur nodig hebben...
krijgt Rosemond nog een tegenvaller te verduren:
De Duitsers storen z'n radio.
Je communicatie ligt eruit. Die wordt gestoord.
Daar moet je nu iets op verzinnen.
Dat betekent nog meer kopzorgen...
en dit kan fataal aflopen.
Het is dus heel belangrijk dat die radio's weer online komen.
Terwijl de Fallschirmjäger naderen, raakt de munitie van de para's op.
Zonder bevoorrading is het onmogelijk om de Duitse aanval af te slaan.
De commandopost ligt aan de zuidkant van een lange weg...
verbonden door bruggen en geblokkeerd door een Belgische poort.
Het is vrijwel onmogelijk om munitie te vervoeren.
De Duitsers kunnen de weg nog steeds aanvallen.
Ook gewonde soldaten versperren de weg.
Zelfs individuele munitiekoeriers komen moeilijk vooruit.
Ze besluiten de opstopping in hun voordeel te gebruiken.
Ze zetten een lopende band van mensen op.
Er liggen rijen gewonden te wachten. Er zijn mensen die dekking zoeken.
Ze geven de munitie gewoon door...
in de richting van wat zij kennen als de frontlinie.
Ook dit is geïmproviseerd.
Munitiekisten en -gordels gaan door honderden handen...
om de voornaamste Amerikaanse verdedigingslinie te bevoorraden.
Majoor Friedrich von der Heydte van de 6. Fallschirmjäger-Division...
staat voor soortgelijke uitdagingen.
Het lijkt misschien niet zo, maar Von der Heydtes munitie raakt op.
Voor hem is dit spervuur een laatste poging...
om de Amerikanen op afstand te houden.
Von der Heydte gooit alles in de tegenaanval.
Onder zware druk...
bezwijken Coles mannen onder golven intens vijandelijk vuur.
De Amerikaanse verdediging bezwijkt en de Duitsers rukken nog verder op.
Overste Robert Cole vervoegt zich bij z'n verbindingsofficier.
De twee mannen horen en zien een verandering.
Cole omschreef het later als een wegstervend geratel.
De term 'wegstervend geratel' vind ik erg aangrijpend.
Het staat gelijk aan doodsgereutel.
Dat komt voor wanneer er iemand sterft.
Wat hij ermee bedoelt, is:
'M'n eenheid gaat eraan als dit nog veel langer duurt.'
Cole meent dat z'n linie bezweken is.
Hij moet zich voorbereiden op de aftocht.
Rosemond blijft vastberaden.
Als hij contact kan maken met de artillerie...
kunnen de Amerikanen de Duitse aanval afslaan.
Z'n radio wordt nog steeds gestoord. Hij wisselt steeds van frequentie...
in de hoop dat z'n bericht overkomt.
Het probleem is dat de radio's in WO II niet erg betrouwbaar waren.
De Duitsers weten de frequenties van de Amerikanen...
en gebruiken stoorzenders...
die vaak gewoon op een bepaalde zender afgestemd zijn.
Daar zend je dan ruis op uit.
Begrepen? Sir, we hebben verbinding.
Eindelijk legt Rosemond contact via een ander kanaal.
Hij vraagt om een spervuur gevaarlijk dicht bij de boerderij.
Als je om steunvuur vraagt op coördinaten vlak bij jouw positie...
ben je dus bereid om wat onschuldige slachtoffers te maken...
om de meeste manschappen te redden en de Duitsers hier te vernietigen.
Maar de artillerist zegt dat ze geen munitie hebben.
Rosemond heeft geen opties meer.
De officier moet iets vinden waarmee hij op de Duitsers kan schieten.
Cole bereidt zich voor op het ergste.
Hij denkt dat hij z'n gewonden...
aan de zorg van de Duitsers moet overlaten, zo somber ziet hij het in.
Hij zou zelfs z'n gewonden achterlaten.
Dat was de laatste optie maar hij dacht er wel over na.
Door een meevaller krijgen de batterijen eindelijk hun lading.
Alle Amerikaanse kanonnen openen het vuur.
Waar Rosemond eerder steun kreeg van twee artilleriebataljons...
bereikt deze oproep elk stuk geschut.
Dat elk kanon deze strijd steunt...
geeft aan dat het een wanhopige situatie is.
Met een cruciaal doel.
Het artillerievuur vaagt de Duitse aanvallers weg.
Helaas slaat het spervuur zo dicht bij de boerderij in...
dat sommige Amerikaanse verdedigers er ook last van hebben.
Maar iedereen die erbij was, zei later...
dat het noodzakelijk was dat het zo moest gebeuren.
'We hebben goeie kerels verloren maar we hadden dat spervuur nodig.'
Majoor Von der Heydte valt terug naar de zuidwestelijke rand van Carentan...
voor een laatste gevecht.
Hij weet dat z'n munitie opraakt. Hij heeft zware verliezen geleden.
Uiteindelijk besluit hij te doen wat elke verantwoordelijke commandant...
in eenzelfde situatie zou doen: Hij laat z'n troepen de aftocht blazen.
Coles mannen hebben gewonnen, zij het tegen een hoge prijs.
De verliezen zijn enorm. Je begint met 700 man.
Tegen de tijd dat de gevechten voorbij zijn, zijn er nog 132.
Coles bataljon...
is amper nog inzetbaar voor het vervolg van de strijd in Normandië.
Maar ze hebben de deur naar Carentan geopend.
Von der Heydte houdt het zes dagen vol, maar zonder munitie...
kan hij niet langer wachten op versterkingen van de SS.
Hij geeft het bevel tot de aftocht en de Amerikanen nemen het knooppunt in.
Voor de SS is Von der Heydte...
de zondebok voor de nederlaag bij Carentan.
Von der Heydte wordt echter gedekt door hoge officieren...
zodat hij niet voor de krijgsraad komt.
Hij krijgt zelfs de bijnaam 'De Leeuw van Carentan'.
Kapitein Rosemond ontvangt het Distinguished Service Cross...
voor het herhaaldelijk oprukken onder vijandelijk vuur...
om de artillerie te kunnen aansturen.
Overste Robert Cole wordt geroemd om de heroïsche strijd.
Voorwaarts.
Op dat veld werden we blootgesteld aan die soldaten in de heggen.
Ze hadden ons perfect gedekt.
We moesten zo snel mogelijk het open terrein oversteken...
en tussen hen in duiken.
Hij krijgt de hoogste onderscheiding: de Congressional Medal of Honor.
Maar Cole sneuvelt bij Operatie Market Garden...
voordat hij dat verneemt.
De inname van Carentan helpt de Amerikanen de stranden af...
en consolideert de geallieerde opmars. Maar door het oponthoud...
kunnen meer Duitse versterkingen de stranden naderen.
De geallieerden ondervinden veel verzet...
om elke centimeter Frans grondgebied.
De oorlog in Europa zal nog bijna elf maanden duren.
Vertaling: René van Vliet