Niedługo po Dniu D
niemieccy spadochroniarze przypuszczają kontratak
na stanowiska amerykańskiego batalionu.
Oficer łącznikowy artylerii usiłuje wezwać wsparcie ogniowe,
aby ich odeprzeć, ale Niemcy zakłócili sygnał jego radiostacji.
6 czerwca 1944 roku
wojska Aliantów lądują w Normandii i otwierają front zachodni.
Jednak niemieccy fanatycy zaciekle walczą o przetrwanie.
Dzień D był bitwą.
Losy wojny dopiero się rozstrzygną.
7 czerwca 1944 roku. Normandia, Francja.
Na ulicach Vierville-Sur-Mer, miasteczka położnego na skarpie
nad plażą Omaha, trwa wymiana ognia.
Amerykanie i Niemcy walczą o panowanie nad tym rejonem.
Obejmuje on wybrzeże,
ale i dostęp do drogi prowadzącej do Paryża.
Niemcy muszą uniemożliwić Amerykanom wyjście poza przyczółek
zdobyty podczas lądowania w Dniu D.
W trakcie walk miejskich patrol niemieckich saperów
znajduje martwego Amerykanina z teczką przykutą do nadgarstka.
Znajdują się w niej dokumenty.
Gdy niemiecki oficer sprawdził zawartość teczki,
uświadomił sobie, że to ważne znalezisko.
Były to plany Aliantów wskazujące, że rozpoczęła się większa inwazja.
To plany operacyjne wszystkich pięciu korpusów amerykańskich.
FRANCJA
24 godziny wcześniej Alianci wylądowali na plażach Normandii.
Walczą, aby umocnić przyczółków i ruszyć w głąb lądu.
Niemcy widzą, jak wielka jest skala operacji.
Ale Hitler nie jest do końca przekonany.
Sztab Führera obawia się, że lądowanie w Normandii
to nie inwazja na wielką skalę
i że do kolejnego desantu dojdzie już niebawem,
w okolicach Calais.
Z dokumentów wynika jednak jasno, że to główne natarcie.
Niemiecki wywiad uświadomił sobie, że to istny dar niebios.
Dysponowali planami Aliantów na kolejne 17 dni.
Dzięki temu mogli zmienić własne plany tak,
aby powstrzymać Amerykanów.
Plan natarcia wymaga połączenia przyczółków Utah i Omaha.
Aby się to udało, Amerykanie muszą zdobyć Carentan.
W położonym w głębi lądu Carentan są mosty,
drogi i linie kolejowe umożliwiające przerzut czołgów
i żołnierzy na terenie Francji.
Ze względu na jego położenie
jeszcze przed inwazją
Niemcy zalali tereny na północny zachód od miasta.
Po analizie dokumentów
Niemcy skierowali do obrony Carentan
6. pułk spadochronowy.
W całej dywizji
jedynie 6. pułk był gotowy do walki.
Był świetnie wyszkolony.
Żołnierze mieli doświadczenie bojowe, a sama jednostka była niezawodna.
Najważniejsze jest jednak dowództwo.
Fredrich von der Heydte miał imponujący przebieg służby.
Początkowo popierał nazizm,
ale z czasem nabrał bardziej sceptycznego nastawienia.
Wierzył jednak w honor oficerski.
Rozkazano mu bronić Carentan do ostatka.
Przed amerykańskim atakiem
obsadza swoimi ludźmi pozycje obronne na przedmieściach,
by zabezpieczyć możliwe podejścia.
Zalane pola na północnym zachodzie ułatwiają mu działanie,
zmuszając Amerykanów do przejścia długą groblą z czterema mostami.
Nacierający z tego kierunku
ppłk Robert Cole, dowódca 3. batalionu
amerykańskiego 502. pułku spadochronowego,
podchodzi pod Carentan
dnia 10 czerwca i od razu zostaje zaatakowany.
Robert Cole pochodził z Teksasu.
Był absolwentem Akademii Wojskowej
w West Point, rocznik 1939.
W 1944 r. był jeszcze młody.
Przed trzydziestką dowodził już batalionem.
To ogromna odpowiedzialność dla młodego człowieka.
Cole zauważa, że wycofujący się Niemcy zniszczyli drugi most.
Amerykańscy saperzy mieli odtworzyć przeprawę,
ale niemiecka artyleria odparła ich zanim przystąpili do pracy.
Rozwścieczony opóźnieniem Cole wraz z garstką ludzi
sam zaczyna budować prowizoryczną kładkę.
Wraz ze swoją niewielką grupą
pracował nad tym przez kilka godzin.
Jako dowódca Cole był bardzo zaradny
i odznaczał się praktycznym podejściem.
To również dlatego,
że Cole był młodym dowódcą batalionu
i cechował go młodzieńczy zapał.
Pojedynczo! Przechodźcie! Dalej!
Spadochroniarze ruszają na drugi brzeg
pod ogniem artylerii, w tym działa Flak kalibru 88 mm.
Ze względu na zalane pola nie mogą zejść z drogi.
Kontynuują więc natarcie i mijają trzeci most.
Po drugiej stronie La Madeleine dostają się pod ogień przeciwnika.
Nie mogą też pokonać belgijskiej bramy.
Belgijska brama to rodzaj zapory. Opracowano je w latach 30.
do zabezpieczenia granicy.
To metalowa konstrukcja wielkości bramy od stodoły.
Łączono je ze sobą i tak tworzono całe mury.
Niemcy zdobyli je w 1940 r.,
a później użyli do obrony wybrzeża Normandii.
Pojedynczymi bramami często blokowano drogi.
Stawiano je przy murach czy innych przeszkodach.
Żołnierze Cole'a gromadzą się pod belgijską bramą,
co naraża ich na atak artylerii.
Gdy forsują zaporę, pociski rykoszetują na wszystkie strony.
W końcu powstaje wyrwa.
Wyobraźcie sobie batalion złożony z 700 żołnierzy,
którzy przedzierają się
przez tę belgijską bramę jeden po drugim, pojedynczo.
Sforsowanie zapory zajmie im wiele godzin.
Za sobą mają uszkodzony most, więc muszą nacierać dalej.
Odwrót nie wchodzi w grę.
Podpułkownik Robert Cole rozkazuje swoim żołnierzom
z 3. batalionu 502. pułku spadochronowego,
aby zapewnili osłonę ogniową swoim towarzyszom.
Znaleźli się w miejscu,
które było swego rodzaju wąskim gardłem.
Byli na grobli, przy zaporze,
którą usiłowały pokonać kolejne grupy.
Amerykańscy spadochroniarze ostrzeliwują zarośla
ogniem broni strzeleckiej i wyrzutni typu Bazooka.
To jednak wciąż za mało.
Oficer łącznikowy artylerii, kapitan St. Julien Rosemond,
prosi o wsparcie ogniowe,
aby zapewnić żołnierzom dodatkową osłonę.
Naprzód!
Gdy zapada zmrok,
kolejni spadochroniarze wciąż przechodzą
przez wyrwę w belgijskiej bramie.
Z bagien nieopodal grobli zaczyna ich ostrzeliwać
kolejny niemiecki karabin maszynowy.
Ogień krzyżowy to śmiertelne zagrożenie.
Szeregowy Hans Brandt rusza przez mokradło,
by zniszczyć karabin granatem.
Tuż za nim idzie kolejny spadochroniarz.
Gdy Brandt brnie naprzód,
nad groblę nadlatuje niemiecki bombowiec.
Jedna z bomb
zrzuconych przez samolot ogłusza amerykańskiego żołnierza.
Niemieckie samoloty atakowały wojska Aliantów,
ale zwykle były skutecznie zwalczane.
Na początku kampanii rzadko zdarzało się,
by myśliwce Luftwaffe ostrzelały amerykańskich żołnierzy.
Gdy Brandt wstaje,
kolejny niemiecki samolot atakuje wzdłuż grobli.
Drugi żołnierz jest wciąż nieprzytomny
i zsunął się do wody.
Brandt podnosi go i szuka pomocy medycznej.
Na grobli leżą zabici i ranni żołnierze.
30 spadochroniarzy z kompanii I zginęło lub zostało rannych.
To i tak cud, że nie skończyło się jeszcze gorzej.
Niemcy mieli po prostu zbyt mało samolotów.
Część rannych musi służyć za noszowych.
Walka jeszcze się dobrze nie zaczęła, a oni już mieli 20-25% strat.
To wyjątkowo niepomyślny początek.
Cole postanawia, że pozostałe trzy kompanie ruszą dalej.
3. batalion Cole'a ma zaatakować miasto Carentan,
by połączyć przyczółki Utah i Omaha.
Żołnierze nacierają wzdłuż wąskiej grobli,
przechodząc kolejno przez zaporę na czwartym moście.
Ludzie Cole'a sprawdzają teren nad rzeką Le Madeleine.
Wczesnym rankiem
szeregowy Albert Dieter podchodzi do żywopłotu wokół farmy.
Nagle Niemcy rozpoczynają ostrzał
z karabinów, broni maszynowej i moździerzy.
Dieter zostaje trafiony w lewą rękę.
Pozostali również zostają ranni.
Cole rozkazuje oficerowi łącznikowemu artylerii
wezwać wsparcie ogniowe.
Amerykańska artyleria niszczy domniemane niemieckie pozycje,
ale ostrzał zdaje się wciąż przybierać na sile.
Niemcy rozumieją, że Alianci dysponują ogromną siłą ognia.
Co zatem robią?
Rozmieszczają stanowiska na tyle daleko od siebie,
aby w razie ostrzału straty były względnie nieduże.
To może oznaczać, że artyleria ostrzeliwuje niewłaściwe cele.
Niemcy prowadzą ostrzał z większej odległości.
Cole musi podjąć decyzję,
czy kontynuować natarcie czy wycofać się i przegrupować.
Dowódca 3. batalionu, ppłk Robert Cole, wie,
że w razie odwrotu przy belgijskiej bramie utworzy się
kolejne wąskie gardło.
Znalazł się między młotem a kowadłem.
Jeśli się nie ruszą,
będą całkowicie bezbronni.
Przed sobą mieli przeciwnika,
ale Cole nie mógł po prostu siedzieć w miejscu.
Jego batalion miał zadanie do wykonania,
więc jedynym wyjściem było kontynuowanie natarcia.
Cole postanawia zdobyć farmę,
z której Niemcy prowadzą ostrzał.
Jego ludzie czekają przy grobli.
Dzięki zasłonie dymnej mają pokonać 200 m pola.
RZEKA LA MADELEINE
Bagnet na broń!
Żołnierze szykują się do walki na bagnety.
Atak na bagnety to klasyczna taktyka bojowa.
Bagnet to nóż wojskowy. Gdy używa się go w walce,
mocuje się go przy wylocie lufy karabinu.
Zadaje się nim rany kłute i uszkadza narządy.
Jednak dla wielu ludzi jest to zbyt brutalne.
Szkolenie z walki na bagnety ma oswoić cywilów
z zabijaniem wrogich żołnierzy.
Strzelanie do wroga z karabinu to jedno,
ale atakowanie go nożem to coś zupełnie innego.
W walce atak na bagnety to często desperacki krok.
W Normandii piechota rzadko walczyła na bagnety,
ale w jednostkach doborowych wyglądało to nieco inaczej.
Spadochroniarze i Rangersi czasami stosowali tę taktykę
w celu zastraszenia sił przeciwnika.
Oficer łącznikowy artylerii rozkazuje
ustawić przed atakiem zasłonę dymną.
Adrenalina robi swoje.
Żołnierze szykują się do głównego natarcia.
Czekają na jego rozpoczęcie Mają mieszane uczucia.
Są podekscytowani, ale i przerażeni.
Zadowolony z zasłony dymnej,
Cole każe, aby artyleria ostrzelała teren za farmą.
Cole daje gwizdkiem sygnał do ataku na bagnety
i rusza ze swoim Coltem .45.
W połowie drogi odwraca się. To, co widzi, przeraża go.
Cole uważa, że nadszedł czas, by atakować.
Ma pistolet i jest przygotowany.
Sądzi, że idzie z nim cały batalion,
a to tylko kilku ludzi.
Większość żołnierzy nie usłyszała rozkazu do ataku.
Myśleli sobie: ←Już ruszyli?
Co się stało? Atakujemy czy nie?”
Wyglądało to dosyć kiepsko.
Dopiero po chwili żołnierze orientują się w sytuacji.
←Aaa, mieliśmy za nim iść”.
←No dobra. Chyba wie, co robi”.
I w ten niefortunny sposób rozpoczął się legendarny epizod
z historii amerykańskich wojsk spadochronowych.
Szarża nabiera tempa, ale żołnierze biegną jeden za drugim.
Idąc po grobli poruszali się gęsiego.
Teraz muszą utworzyć tyralierę
i zaatakować cel, ale to nie takie proste.
Mają zmienić szyk,
a zamiast tego idą jeden za drugim.
Cole macha rękami i każe im się rozproszyć.
Żołnierze nie rozumieją sygnału i padają na ziemię.
Cole musi ich ponaglić. Zawraca.
Strzela do Niemców, jakby myślał:
←Nie wiem, do czego strzelam, ale mniejsza z tym”.
Zachowuje się jak szaleniec. Jest na odkrytym terenie,
strzela i usiłuje motywować innych.
Tworzy poczucie, że coś się dzieje,
żeby pozostali zechcieli dopilnować, żeby ich szalony dowódca
nie zginął sam.
Natarcie wreszcie rusza.
Choć żołnierze wokół Cole'a padają,
on sam zbliża się do celu.
Nie zwalniając wpada do rowu wypełnionego wodą.
Szarża trwa.
Ppłk Robert Cole nie doznał żadnych obrażeń.
Ale operator radiostacji również wpada do wody.
Inni spadochroniarze biegną w stronę farmy.
Niektórzy walczą już w zabudowaniach.
Ppor. Edward Provost prowadzi kolejną grupę
wzdłuż granicy farmy.
Trafia pod ostrzał z ukrytego gniazda karabinu maszynowego.
Traci kilku ludzi.
Provost i czterej żołnierze zbliżają się do gniazda,
które ostrzeliwuje farmę.
Kapral James Brune wyciąga zawleczkę z granatu
i rzuca go przez żywopłot.
Żywopłoty to przeszkoda terenowa.
Zwykle otaczały pola z czterech stron,
aby chronić je przed silnym wiatrem.
Sieć żywopłotów tworzono od stuleci.
Niektóre były bardzo duże. Miały nawet trzy metry wysokości.
Do tego kamienie i ziemia.
Żywopłoty okazują się odporne na wiele rodzajów uzbrojenia.
Tworzą się w nich małe pola walki, a większe ataki są bezskuteczne.
Niemcy dobrze się przygotowali.
Miesiącami ćwiczyli wśród żywopłotów zwanych bocage.
Za każdym z nich mógł być ukryty niemiecki karabin maszynowy.
Umożliwiały też ukrycie ruchów wojsk,
co utrudniało działania Amerykanów.
Przeciwnika często zauważano zbyt późno.
Granat rzucony przez Jamesa Brune'a
ogłusza niemieckich żołnierzy.
Provost chce oszczędzać amunicję.
Swoim żołnierzom również każe
używać bagnetów zamiast strzelać.
To dość niezwykły przypadek we współczesnej walce.
Dzięki atakowi na bagnety
ppłk Robert Cole osiąga swój cel.
Farma zostaje zdobyta.
Batalion organizuje stanowisko dowodzenia.
Zdobywszy ten przyczółek
żołnierze Cole'a chcą ruszać dalej, na Carentan.
Już 7 czerwca Eisenhower rozkazał
zamknąć prześwit pomiędzy plażami Omaha i Utah.
Kluczowe znaczenie ma tutaj Carentan.
Major Fredrich von der Heydte
szykuje swoich spadochroniarzy
do obrony przed natarciem.
Ma rozkaz bronić się do ostatniego żołnierza.
Tymczasem do Carentan zmierza 17. Dywizja Pancerna SS.
Jednostki pancerne się spóźniają,
bo Niemcy mogą je przerzucać jedynie nocą.
W ciągu dnia działania prowadzi alianckie lotnictwo.
Dostarczanie zaopatrzenia również jest utrudnione.
Reakcja Niemców wciąż jest chaotyczna.
Ciężko jest im sprowadzić posiłki i zaopatrywać swoich żołnierzy,
więc powoli kończy im się amunicja.
Mimo to von der Heydte działa zgodnie z niemiecką doktryną
i organizuje kontratak
zanim Amerykanie zdążą się umocnić.
Gdy zabezpieczają teren wokół farmy,
podporucznik Edward Provost napotyka kolejnych Niemców.
Gdy próbuje wyciągnąć zawleczkę z granatu,
zostaje trafiony niemiecką kulą.
Ranny porucznik wycofuje się na stanowisko dowodzenia na farmie.
Na dziedzińcu Cole przechodzi między żołnierzami.
Utworzył punkt medyczny
i pomaga rannym Amerykanom,
którzy trafiają tam z pola walki.
W normalnej sytuacji to stanowisko byłoby na tyłach.
Byłby tam personel medyczny.
On jednak jest na czele natarcia
i dysponuje ograniczonymi zasobami.
Brakuje mu lekarzy, a ma rannych.
Bez odpowiedniego sprzętu Cole improwizuje.
Złamaną nogę usztywnia uchwytem od kilofa.
Cole zauważa młodego żołnierza, który zdejmuje but.
Cole zwraca mu uwagę, że nie jest bezpiecznie
i powinien przenieść się w inne miejsce.
Zabieraj się stąd!
Młody żołnierz ignoruje Cole'a
i dalej opatruje drobną ranę.
Nieostrożnego spadochroniarza trafia niemiecki pocisk.
Niemcy dobrze znali ten teren
i układ zabudowań.
Wiedzieli, gdzie są Amerykanie,
bo sami byli tam wcześniej.
To dość prosty cel.
Niemcy się zbliżają.
Cole potrzebuje wsparcia artylerii,
by powstrzymać ich kontratak.
Łączność jest najważniejsza.
Ale oficer łącznikowy artylerii
nie może uruchomić radiostacji, która wpadła do wody.
Nie ma łączności z artylerią.
Trzeba podać chociażby własne położenie,
żeby artyleria je znała
i strzelała dalej.
Tuż przed południem
na farmę dociera zaopatrzenie, w tym nowa radiostacja.
Trzeba ją jeszcze uruchomić.
Rosemond ma dwie możliwości.
Może szukać częstotliwości na nowym urządzeniu
lub użyć elementów starej radiostacji,
by połączyć się z bateriami artylerii.
Rozumie, że trzeba się śpieszyć,
więc przekłada do radiostacji części,
które jego zdaniem powinny działać.
Amerykańskie pozycje obronne wokół farmy ledwie się trzymają.
Sierżant William Grant zostaje ranny w ramię
i wycofuje się do punktu medycznego.
Pozostali nie widzieli, że został ranny,
tylko, że się wycofał.
Uznali, że musiał zacząć się odwrót
i postąpili tak samo.
Odwrót!
Pozostali dołączają do nich i kierują się w stronę mostu.
Cole tego nie widzi, ale wyczuwa, że coś jest nie tak.
Wie, jak ciężko walczyli,
przez co zdążyli przejść,
i że najprawdopodobniej
zaczyna im brakować sił i amunicji.
Wobec tego nie są w stanie utrzymać przewagi ogniowej.
Uświadamia sobie,
że traci panowanie nad sytuacją,
a to wyjątkowo paskudne uczucie.
- Rosemond! - Cole żąda wsparcia artylerii.
Rosemond wciąż pracuje przy radiostacji.
Dalej!
Tymczasem do wycofujących się w kierunku mostu żołnierzy
dołączali kolejni, nakazując odwrót.
Klęska jest coraz bardziej prawdopodobna.
Rosemond przekłada części do nowej radiostacji,
zaś Cole otrzymuje wiadomość z dowództwa pułku...
z rozkazem wstrzymania ognia.
Gdy spadochroniarze wycofują się z pola walki na most,
do zajętego przez Niemców Carentan zbliża się jeep z czerwonym krzyżem.
Generał Maxwell Taylor wysłał do majora von der Heydte
swojego przedstawiciela
wraz z dwoma niemieckimi jeńcami.
Von der Heydte broni francuskiego miasta Carentan,
które Amerykanie chcą zdobyć, by połączyć plaże Utah i Omaha.
Amerykanie nie chcą się poddać.
Proponują niemieckiemu majorowi honorową kapitulację,
co pozwoli mu ocalić życie żołnierzy i cywilów w Carentan.
Von der Heydte odmawia.
Nie poddaje się,
ponieważ to wbrew zasadom niemieckich oficerów.
To również zagrożenie dla jego kariery i rodziny.
Na propozycję kapitulacji von der Heydte odpowiada:
←A wy byście się poddali?”.
Z punktu widzenia Niemców to absurdalna propozycja.
Bitwa o miasto dopiero się zaczęła.
To tak, jakby ktoś stanął na progu i spytał,
kiedy może zająć cały dom.
W czasie zawieszenia broni Amerykanie umacniają pozycje.
Są w trudnej sytuacji i brakuje im zaopatrzenia.
Taki chwilowy rozejm może im pomóc bardziej
niż Niemcom.
Von der Heydte także wykorzystuje zawieszenie broni.
Niemieccy obserwatorzy artyleryjscy zbliżają się
do amerykańskiego stanowiska dowodzenia.
Teraz dysponują dokładniejszymi informacjami.
Gdy tylko rozejm się kończy,
Von der Heydte rozkazuje ostrzelać amerykańskie pozycje.
Von der Heydte robi to, co zrobiłby każdy dowódca
w podobnych okolicznościach.
Reorganizuje pododdziały, umacnia pozycje i daje do zrozumienia,
że nigdzie się nie wybiera.
Amerykanie też mają obserwatora artyleryjskiego.
Nowa radiostacja umożliwia
przekazanie zaktualizowanych informacji o celach.
Żywopłoty uniemożliwiają jednak potwierdzanie trafień.
Na podstawie huku i dymu można mniej więcej stwierdzić,
gdzie eksplodują pociski.
To jednak nie zastąpi bezpośredniej widoczności.
Poleganie na samych odgłosach nie pomaga,
zewsząd dobiega huk różnych rodzajów broni.
Niemcy idą wzdłuż linii drzew
i przechodzą na flankę pośród żywopłotów.
Podczas ostrzału amerykańskiej artylerii
przeszli niezauważenie i szykują się do otwarcia ognia.
Artyleria jest teraz bardzo potrzebna Amerykanom,
- ale Rosemond ma nowy problem. - Słucham?!
Niemcy zakłócili jego radiostację.
Zostali bez łączności.
Muszą znaleźć jakieś rozwiązanie.
To kolejny problem,
i to wyjątkowo poważny.
Nie ma nic ważniejszego
niż przywrócenie łączności.
Niemcy się zbliżają,
a spadochroniarzom kończy się amunicja.
Bez zaopatrzenia nie zdołają odeprzeć ataku Niemców.
Stanowisko dowodzenia znajduje się na południowym końcu grobli
połączonej mostami i zablokowanej przez belgijską bramę.
Dostarczenie amunicji pojazdami jest niemożliwe.
Niemcy wciąż mogą ostrzeliwać groblę.
Na drodze są również ranni żołnierze.
Nawet amunicyjni mają problemy z przemieszczaniem się.
Postanawiają więc wykorzystać ludzi leżących wzdłuż rowów.
Tworzą ludzką wersję przenośnika taśmowego.
Czeka tam sporo rannych
i ukrytych żołnierzy.
Przekazują więc amunicję
w kierunku pierwszej linii walk.
A więc znowu improwizują.
Przed dotarciem na główne pozycje skrzynki z amunicją
przechodzą przez setki rąk.
Major von der Heydte
z 6. pułku spadochronowego
ma podobne problemy.
Cole tego nie wie, ale von der Heydte też nie ma już amunicji.
Ten ostrzał to jego ostatnia próba
odparcia Amerykanów.
Von der Heydte rzuca do kontrataku wszystkie pododdziały.
Żołnierze Cole'a
co chwilę znajdują się pod ciężkim ostrzałem.
Obrońcy zaczynają ustępować. Niemcy zbliżają się coraz bardziej.
Ppłk Robert Cole dołącza do oficera łącznikowego artylerii.
Zauważają oni pewną zmianę.
Cole porównał ją do rzężenia umierającego.
To określenie jest dość przejmujące,
bo wiąże się z agonią.
Tak się dzieje, gdy ktoś umiera.
To tak, jakby mówił:
←Jeszcze trochę i wszyscy zginiemy”.
Cole przeczuwa klęskę.
Musi zacząć szykować się do odwrotu.
Rosemond jest zdeterminowany.
Jeśli nawiąże kontakt z artylerią,
to być może uda się odeprzeć atak Niemców.
Sprawdza kolejne częstotliwości w nadziei,
że z kimś się połączy.
Ówczesne radiostacje były dosyć zawodne.
Niemcy znali amerykańskie częstotliwości
i zakłócali je,
chociażby dostrajając się do nich
i nadając wyłącznie hałasy.
Słyszycie? Pułkowniku, udało się!
Kapitan Rosemond w końcu nawiązuje łączność.
Naprowadza artylerię niebezpiecznie blisko farmy.
Planując ostrzał w ten sposób
ryzykuje ostrzelanie sił własnych.
To znaczy, że jest gotów ponieść pewne straty,
by ocalić większą jednostkę, powstrzymać przeciwnika
i zniszczyć go.
Artylerzysta mówi jednak, że bateria nie ma amunicji.
Rosemond nie ma wyboru.
Prosi rozmówcę, by znalazł mu jakiekolwiek wsparcie ogniowe.
Cole przygotowuje się na najgorsze.
Obawia się, że będzie musiał zostawić rannych,
których czeka niewola.
Musiał sądzić, że sytuacja była beznadziejna,
skoro był gotów na coś takiego.
To była ostateczność,
ale brał to pod uwagę.
Szczęśliwym trafem, baterie w końcu otrzymują amunicję.
Wszystkie amerykańskie działa rozpoczynają ostrzał.
Wcześniej Rosemonda wspierały baterie z dwóch batalionów.
Tym razem użyto wszystkich.
Do wsparcia w tej bitwie skierowano wszystkie działa.
To świadczy, że było naprawdę źle.
Cel ma krytyczne znaczenie.
Artyleria niszczy niemieckie jednostki.
Pociski spadają jednak tak blisko farmy,
że trafiają również amerykańskich obrońców.
Mimo to wszyscy potwierdzali później,
że trzeba było tak postąpić.
Zginęli dobrzy żołnierze, ale ten ostrzał był konieczny.
Von der Heydte wycofuje się na odcinek południowo-zachodni,
by podjąć ostatnią próbę obrony.
Kończy mu się jednak amunicja i poniósł ciężkie straty.
W końcu postanawia zrobić to, co zrobiłby każdy dowódca
w podobnej sytuacji.
Daje rozkaz do odwrotu.
Żołnierze Cole'a wygrali, słono za to płacąc.
Straty były bardzo duże. Na początku mieli 700 ludzi.
Po walce zostało ich 132.
Do końca walk w Normandii
3. batalion 502. pułku nie odzyskał
pełnej wartości bojowej.
Otworzył jednak drogę do Carentan.
Von der Heydte walczy przez sześć dni, ale bez amunicji
nie może dłużej czekać na wsparcie jednostek SS.
Nakazuje odwrót z miasta, które zajmują Amerykanie.
Po porażce pod Carentan
von der Heydte staje się kozłem ofiarnym dla SS.
Bronią go jednak dowódcy wojsk lądowych i spadochronowych,
więc nie staje przed sądem wojskowym.
Zyskuje nawet przydomek ←Lew z Carentan”.
Kapitan St. Julien Rosemond zostaje odznaczony
za swoje działania w trakcie walki,
utrzymanie pozycji i naprowadzanie artylerii.
Ppłk Robert Cole jest wychwalany za heroiczną walkę.
Naprzód!
Biegnąc przez pole byliśmy narażeni na ostrzał
zza tamtych żywopłotów.
Mieli nas na muszce.
Musieliśmy pokonać ten odcinek
jak najszybciej i dotrzeć do ich pozycji.
Otrzymuje najwyższe odznaczenie, czyli Medal Honoru.
Cole ginie jednak
podczas operacji Market Garden od kuli snajpera.
Zdobycie Carentan umożliwia Amerykanom
wyjście z przyczółków i umocnienie zajętych pozycji.
Opóźnienie umożliwiło jednak Niemcom ściągnięcie posiłków.
Alianci muszą walczyć o każdy centymetr francuskiej ziemi.
Wojna w Europie będzie trwała jeszcze 11 miesięcy.
Tekst polski: Krzysztof Walczak