D-Günü'nden kısa bir süre sonra, bir Amerikan hava indirme
taburuna ait çiftlik evi karargâhı, Alman paraşütçü birliklerinin
ağır karşı saldırısına uğrar.
Topçu irtibat subayı, saldırganların püskürtülmesi için
ihtiyaç duyulan silah desteğine ulaşmaya çalıştığında
Almanların telsizini bozduğunu fark eder.
6 Haziran 1944'de
Müttefik Kuvvetler nihayet Normandiya'ya çıkarma yaparak batı cephesini açmıştı.
Ama fanatik Naziler tüm güçleriyle
savaşmaya devam ediyorlardı.
D-Günü (Çıkarma Günü) bir muharebeydi.
Ama hâlâ kazanılması gereken bir savaş vardı.
D-Günü'nün ertesi günü
7 Haziran 1944.
Normandiya, Fransa.
Omaha Sahili'ne bakan bir yamaçtaki küçük bir kasaba olan
Vierville-Sur-Mer sokaklarından silah sesleri yükseliyor.
Amerikalılar ve Alman askerleri kontrol için savaşıyor.
Amaç, sadece kıyıyı ele geçirmek değil, aynı zamanda
Paris'e giden ana yola ulaşmak.
D-Günü çıkarmaları sonrasında Almanlar,
Amerikan birliklerini küçük tutunma noktalarında tutmak zorundaydı.
Evden eve gerçekleşen çatışmalarda, muharebe mühendis devriyesi,
bileğine evrak çantası kelepçelenmiş ölü bir Amerikalı subay bulur.
Çantada bazı belgeler vardır.
Alman subay evrak çantasının içindekilere göz attığında...
Askeri tarihçi
...bunların son derece önemli olduğunu hemen anlar.
Müttefik planlarının parçalarını görür
ve bunun daha büyük bir istilanın parçası olduğunu anlar.
Beş Amerikan kolordusuna ait operasyon planları elindedir.
24 saat önce, müttefikler Normandiya sahillerine hücum etmiştir.
MANŞ DENIZI, FRANSA
Kıyıbaşlarını sağlamlaştırmak ve ilerlemek için can havliyle savaşıyorlardır.
Sahildeki Almanlar, çıkarmaların kapsamının devasa olduğunun farkındadır.
Ancak Hitler tam olarak ikna olmuş değildir.
Führer'in karargâhında Normandiya çıkarmalarının
büyük bir istila olmadığı düşünülüyor,
kuzeydeki Calais bölgesine başka bir istilanın gerçekleştirileceğine
dair endişeler ifade ediliyordu.
Ama evrak çantasındaki belgeler göz ardı edilemez nitelikteydi,
bu, asıl çıkarmaydı.
Alman istihbarat subayları, bunun Tanrı'nın bir hediyesi olduğunu
hemen anladılar.
Bunlar D-Günü dahil sonraki 17 güne ait müttefik planlarıydı.
Ellerine mühim bir imkân geçmişti. Planlarını değiştirip
ABD'nin ilerlemesini durdurabilirlerdi.
Amerikalıların ilerleyişi Utah ve Omaha kıyıbaşı mevzilerini
sağlamlaştırmalarına bağlıydı.
Bunu başarmak için de Carentan'ı ele geçirmeleri gerekiyordu.
Çıkarma noktalarının iç kısımdaki Carentan,
tank ve askerlerin Fransa'ya ilerlemesini kolaylaştıracak
köprü, otoyol ve demiryollarına sahipti.
Bariz stratejik değeri nedeniyle, çıkarmalardan çok önce,
Almanlar kasabayı korumak için kuzeybatıdaki alanı su altında bırakmıştı.
Ele geçirilen belgelere dayanarak,
Alman komutanlığı Carentan'ı savunmak için
seçkin 6. Paraşütçü Alayı'nı görevlendirir.
6. Paraşütçü Alayı,
tümen içinde savaş görmüş tek alaydı.
İyi eğitilmiş ve iyi yönetiliyordu.
Saflarında birçok gazi vardı,
ve çok güvenilir bir kuvvet gözüyle bakılıyordu.
Gücün kaynağı, üst düzey liderlik.
Friedrich Von der Heydte
seçkin bir askeri kariyere sahip bir subaydı.
Başlangıçta oldukça Nazi yanlısıydı,
ancak Normandiya Muharebesinden önceki yıllarda çok daha şüpheci hale gelmişti.
Yine de, onurlu bir subaydı ve
ona Carentan'ı son adama kadar savunması emredilmişti.
Amerikan saldırısına hazırlanırken,
olası ilerleme yollarını hedef almak için süratle paraşütçülerini
etrafa yerleştirerek savunma hattını oluşturur.
Kuzeybatıdaki sular altındaki arazi Von der Heydte'ye avantaj sağlar,
saldırganlar, birbiri ardınca sıralanan dört köprünün yer aldığı
uzun bir geçiş yolunu kullanmak zorunda kalır.
Yarbay Robert Cole o yönden ilerliyordu.
Kendisi Amerikan 502. Paraşütlü Piyade Alayı 3. Tabur'un komutanıydı.
Hava indirme birliklerini 10 Haziran'da
Carentan'a doğru ilerletirken birden saldırıya uğrar.
Robert Cole Teksas'lıydı.
Birleşik Devletler Askeri Akademisi West Point'ten 1939'da mezun olmuştu.
1944'te çok gençti.
Yazar, The Americans At Normandy
20'li yaşlarının sonlarında olmasına rağmen tabur komutanıydı.
Bu genç adamın üzerinde inanılmaz bir sorumluluk vardı.
Cole, geri çekilen Almanların
ikinci köprüyü yok ettiğini fark eder.
Yeniden inşayla görevlendirilen Amerikan muharebe mühendisleri,
inşaata başlayamadan Alman topçu unsurunca
geri çekilmeye zorlanmıştır.
Gecikmeye kızan Cole, yanına birkaç asker ve biraz malzeme alarak,
kendi imkânlarıyla geçici bir köprü yapmaya başlar.
İki üç saatin büyük bir kısmını bu küçük grupla beraber
köprüyü yaparak geçirir.
Cole'daki o "ben yaparım" yaklaşımını,
hemen işe koyulan liderlik anlayışını görmemek mümkün değil.
Ayrıca bunun genç bir tabur komutanı
olmasından da kaynaklandığını düşünüyorum,
Cole'un sahip olduğu bir tür
gençlik dinamizminden.
Her seferde bir kişi! Aşağı gelin!
Git! Git!
Uzaktan gelen Alman ateşinin altında
paraşütçüler tek tek geçmeye başlarlar.
88'lik top da Alman ateş gücüne dahildir.
Her iki taraftaki su altındaki alanlar, hava indirme birliklerini yola hapseder.
İlerlemelerini sürdürerek üçüncü köprüyü geçerler.
Cole'un askerlerine
Madeleine Nehri karşı kıyısından ateş açılır.
Bir Belçika kapısı geçit vermemektedir.
Belçika kapısı, 1930'larda Belçika sınırını
savunmak için inşa edilmiş bir savunma engeli olup
büyük bir ahır kapısı büyüklüğünde metal bir yapıydı.
Çok sayıda Belçika kapısı bir araya getirilerek
dev bir duvar oluşturulurdu.
Askeri tarihçi, Overlord: The D-Day Landings
1940'ta Almanlar bunları ele geçirdi ve Normandiya kıyılarının
savunmasında kullandılar.
Çoğu zaman tek engel olarak yollarda,
duvarlarda veya diğer geçitlerde engel olarak kullanılıyorlardı.
Belçika kapısı, paraşütçülerin iyice birbirlerine yaklaşmasına ve
görüşü iyi olan topçu için açık hedef haline gelmelerine neden olur.
Metali aralamaya çalışırken
mermiler her yönden sekmektedir.
Sonunda bir boşluk açmayı başarırlar.
Düşünsenize,
yaklaşık 700 kişilik bir tabur Belçika kapısından
tek tek, adam adam
geçmeye çalışıyor.
Karşıya geçmeleri saatlerini alacaktır.
Arkalarında hasarlı bir köprü varken Cole,
adamlarının ilerlemesini sağlamalıdır.
Geri çekilmek bir seçenek değildir.
Yarbay Robert Cole
502. Paraşüt Piyade Alayı 3. Tabur askerlerinin
yanına tek tek giderek, ilerleyen silah arkadaşları için
koruma ateşi açmalarını sağlar.
Daha sonraki neslin
ölümcül geçit adını vereceği bir yolda ilerliyorlardır.
İnsanların yığıldığı geçiş yolunda,
Belçika kapılarından geçip ilerlemeye çalışıyorlardır.
Yönetimi altında, Amerikalı paraşütçüler
hafif silahlar ve bazuka ateşi ile uzak kıyıdaki çalıları hedef alır.
Ama bu, yeterli değildir.
Topçu irtibat subayı, Yüzbaşı Saint Julien Rosemond
tabur için, arka taraftaki topçu birliğinden koruyucu ateş desteği
talep eder.
Hadi! Hadi!
Karanlık çöktüğünde paraşütçüler Belçika kapısındaki
boşluktan birer birer ilerlemeye devam etmektedir.
Aniden, geçidin yanındaki bataklıktan
başka bir Alman makineli tüfeği ateş açar.
Bu çapraz ateş oldukça ölümcüldür.
Er Hans Brandt, el bombasıyla makineli tüfeği
etkisiz hâle getirmek için suya girer.
Başka bir paraşütçü de hemen ardından onu takip eder.
Brandt bataklığa girer girmez,
bir Alman pike bombardıman uçağı geçiş yolu üzerinde süzülmeye başlar.
Alman uçağından atılan bombalardan biri,
Amerikalı eri bayıltır.
Alman Hava Kuvvetleri, Normandiya'da müttefik kuvvetlere saldırmaya çalışmış
ama müttefik avcı uçaklarınca püskürtülmüşlerdi.
Bu nedenle Normandiya harekâtının ilk birkaç gününde
Amerikan askerlerinin Alman Hava Kuvvetleri tarafından
bombalanması epey sıra dışıydı.
Brandt kendine geldiğinde, ikinci bir Alman uçağının
geçiş yolu boyunca saldırıya devam ettiğini görür.
Baygın silah arkadaşının
suya düştüğünü fark eder.
Arkadaşını kaldırır ve tıbbi müdahale için geriye taşır.
Saldırı sonrası ölü ve yaralılar geçiş yolu boyunca dağılmış durumdadır.
Kısa saldırı, I Bölüğü'nden 30 paraşütçüyü
öldürür veya yaralar.
Bana göre tek mucize daha da kötü olmamasıydı.
Bunun nedeni de
Almanların çok uçağının olmamasıydı.
Sedyeler yürüyebilen yaralılarca taşınır.
Daha gerçek savaş başlamadan
birlik %20-25 oranında kayıp vermişti.
Yani, bu çatışmaya kesinlikle iyi başlamamışlardı.
Cole, kalan üç bölükle devam etme kararı verir.
Cole'un 3. Taburu, Utah ve Omaha'daki
kıyıbaşı mevzilerini birleştirmek için
Fransız kasabası Carentan'a saldırmakla görevlendirilmişti.
Tabur, dar bir geçiş yolu boyunca ilerler,
askerler dördüncü köprüyü bloke eden Belçika kapısından teker teker geçer.
Cole ve diğerleri Madeleine Nehri'nin uzak tarafını araştırır.
Sabahın erken saatlerinde
Er Albert Dieter, bir çiftlik sınırındaki bir çalıya yaklaşır.
Dieter ve onu takip eden paraşütçüler kendilerini birden bire,
Alman tüfek, makineli tüfek ve havan ateşi altında bulur.
Dieter'in sol kolu yaylım ateşinde parçalanır.
Arkasındakiler de vurulur.
Cole, Topçu İrtibat Subayı Yüzbaşı Saint Julien Rosemond'e
topçu desteği istemesini emreder.
Sonunda Amerikan topçusu şüphelenilen Alman mevzilerini vurur.
Ancak düşman ateşi, daha ağır olmasa da şiddetini korumaya devam eder.
Almanlar baskın bir müttefik ateş gücü olduğunu hemen anladılar.
Buna tepkileri ne oldu?
İlk cepheyi çok az adamla tuttular, böylece müttefikler Alman hatlarını
bombaladıklarında, kayıplar nispeten düşük olacaktı.
Bu, Amerikan topçusunun yanlış hedefleri vurduğu anlamına geliyor olabilirdi.
Düşman ateşi daha geriden geliyordu.
Adamları kapana kısılan Cole karar vermek zorunda.
İlerlemeye devam mı etmeli yoksa geri çekilip toparlanmalı mı?
3. Tabur Komutanı
Yarbay Robert Cole, geri çekilme kararı verirse
tekrar Belçika kapısında yığılacaklarının farkında.
Bir klişe olsa da
resmen iki bıçak arasında.
Çünkü oldukları yerde kalırlarsa
geçiş yolunda savunmasız kalacaklardı.
Önlerinde de ciddi bir düşman kuvveti vardı ama
Cole'un bakış açısına göre orada öylece durmak anlamsızdı.
Bu özel görev için taburunun ilerlemesi gerekiyordu ve bu nedenle
ilerlemek ve taarruz etmek zorunda
olduğunu düşünüyordu.
Cole, ağır Alman ateşinin kaynağı olan
çiftlik evini ele geçirmeye karar verir.
Adamları yol boyunca uzanmış halde,
214 metrelik alanı sis altında geçeceklerdir.
- Süngü tak! - Süngü tak!
Yaverine, askerleri
süngü hücumuna hazırlamasını söyler.
Süngü hücumu klasik bir savaş taktiğidir.
Süngü bir tür askeri bıçak,
genelde, süngü muharebede kullanıldığında
tüfeğin ön ucuna takılır.
Amaç, iç organlara zarar vermek için vücuda saplamak.
Ancak böylesi bir vahşet çoğu insan için zordur.
Süngü eğitimi ile siviller sertleşerek
düşman askerlerini öldürme fikrine alışırlardı.
Düşman askerine tüfekle ateş etmek bir şeydir.
Yüz yüze bıçakla saldırmak başka bir şey.
Savaşta, süngü tak emri
neredeyse her zaman çaresizliği çağrıştırır.
ABD piyadelerinin II. Dünya Savaşı'nda
Normandiya'da süngü kullanması pek yaygın değildi.
Sadece bazı elit birliklerle sınırlıydı, paraşütçü ve
Özel Kuvvetler, bazen düşmanı
korkutmak için süngü hücumuna kalkardı.
Cole irtibat subayına ayrıca, ilerlemelerini gizlemek için
sis mermisi ile topçu atışı istemesini emreder.
Şimdi, askerlerin asıl taarruz dediği,
adrenalinin tavan yapma zamanı gelmiştir.
Muhtemelen bir tür heyecan,
korku ve endişe karışımıyla
hücuma başlamayı bekliyorlardı.
Cole sis perdesinden memnundur.
Rosemond'dan topçu ateşini çiftlik evinin ötesine yönlendirmesini söyler.
Cole, düdüğüyle süngü hücumunu başlatır ve
45'lik colt'unu eline alır.
Hücum!
Yarı yolda, dönüp arkasına bakar.
Gördükleri kalbini durdurur.
Cole'a göre,
şu an hücum ediyorlardı.
Cesurdu, tabancası elindeydi.
Tüm taburun onunla hücum
edeceğini sanıyordu ama sadece birkaç asker vardı.
Askerlerin çoğu hücum emrini duymamıştı.
Askerler "Öylece ilerlediler mi? Burada ne oldu?" diyordu.
"Hücum ediyor muyuz, etmiyor muyuz?
Ne oluyor?" Onlar için durum kötü görünüyordu.
Cole'un etrafında Alman mermileri uçuşurken, geridekiler mesajı alır.
"Sanırım onu takip etmeliyiz."
"Ne yaptığını biliyor olsa gerek."
Hatalı başlamış olsa da, ABD hava indirme tarihinin
tartışmasız en efsanevi anlarından biri tam o anda başlamıştır.
Hücum hız kazanırken bile adamları birbirini tek çizgide takip eder.
Geçiş yolundan inerler.
Tek sıra halinde ilerliyorlardır.
Şimdi de hedefe saldırmak için yatay olarak yayılmaları gerekmektedir,
söylemesi icradan daha kolay.
Bu pozisyona geçerler ama önlerindekini takip etme eğilimindedirler.
Cole kollarını sallayarak
açılmalarını işaret eder.
İşareti yanlış anlayıp yere yatarlar.
Cole onları harekete geçirmeliydi. Geri döner.
Tabancasını Almanlara doğrultarak
"Neye ateş ettiğimi bile bilmiyorum ama oraya gitmeliyim" diyor.
Dışarıda, açıkta, düşmana ateş eden, cesaret aşılamaya çalışan
çılgın birine benziyordur.
Askerleri harekete geçiren unsur biraz da bu olmuştu muhtemelen.
Cole'a destek vermek,
bu çılgın tabur komutanının orada tek başına ölmesini
engellemek istemişlerdi.
Sonunda momentum oluşur.
Hadi!
Çevresindeki paraşütçüler vurulmasına rağmen
Cole, hedefleri olan çiftlik evine yaklaşır.
Süratle koşarken, su dolu bir hendeğe atlar.
Hücum devam ederken hendeğe düşen
Yarbay Robert Cole yaralanmamıştır.
Ancak topçu irtibat telsiz operatörü de
suya düşer.
Diğer paraşütçüler onları geçerek çiftlik evine doğru ilerler.
Bazıları binayı ele geçirmek için yön değiştirir.
Teğmen Edward Provost,
bina yanındaki başka bir gruba liderlik etmektedir.
Aslında gizli bir makineli tüfek yuvasından çıkan yoğun ateşe gidiyordur.
Adamlarından birkaçı vurulur.
Ama Provost ve dört asker, çiftlik evine doğru ateş açmış olan
makineli tüfek yuvasına yaklaşır.
Amerikalı Teknisyen Çavuş James Brune
el bombasının pimini çeker ve çitin üzerinden fırlatır.
Sıra halindeki çalı çitleri doğal tahkimattı.
Genelde araziyi sert kıyı rüzgârlarına karşı
korumak için tasarlanır ve arazinin dört tarafını çevrelerlerdi.
Çalı çitleri yüzyıllar boyunca yükselmiştir.
Oldukça da sağlamdırlar.
İçinde kaya ve toprak barındırabilir, iki-üç metreye kadar yükselebilirler.
Çalılıklar o kadar kalın olabilir ki, tanklar da dahil
birçok silah onlara işlemez.
Bu nedenle büyük koordineli saldırılar yapılamaz ve
sayısız küçük çaplı muharebe yaşanır.
Almanların hazırlanmak için çok zamanları olmuştu.
Aylarca bu çalılık, ağaçlık arazide eğitim yapmışlardı.
Bu çalı çitlerin herhangi bir köşesinde
bir Alman makineli tüfeği olabilirdi,
ayrıca Almanlar gizlenerek
ilerleyebiliyor bu da Amerikalıların ilerleyişini çok zorlaştırıyordu.
Çoğu zaman düşman varlığı çok geç fark edilirdi.
Neyse ki, James Brune'ün çalı çiti üzerinden attığı el bombası,
mevzilenmiş Alman askerlerini sersemletir.
Provost, mühimmatı ihtiyatlı kullanmak zorunda olduklarını düşünür.
Bu nedenle adamlarına
kurşunlamak yerine düşmanı süngülemelerini emreder.
Bu, modern savaşta verilen
nadir bir emirdir.
Süngü hücumuyla,
Yarbay Robert Cole hedefi ele geçirir.
Çiftlik evi ele geçirilmiştir.
Tabur, hızla komuta karargâhını kurar.
Madeleine Nehri güneyindeki bu tutunma noktası sayesinde
Cole'un adamları, Carentan saldırılarını sürdürebilmeyi ummaktadır.
7 Haziran'a geldiğimizde, Eisenhower, Omaha ve Utah sahilleri
arasındaki boşluğun kapatılmasını bizzat emreder.
Carentan çok önemlidir.
Kasabada, Binbaşı Friedrich Von der Heydte,
birinci sınıf paraşütçü birliklerini gelen Amerikan hücumuna karşı yerleştirir.
Kendisine son adamına kadar direnmesi emredilmiştir.
Bu arada 17. SS Panzer Tümeni Carentan'a doğru ağır ağır ilerlemektedir.
Carentan'a tank desteği gecikmiştir çünkü
Alman birlikleri sadece gece hareket edebiliyordu.
Gündüzleri, gökyüzü müttefik uçaklarıyla dolu oluyordu.
10 Haziran boyunca, ikmal kesintisi devam eder.
Alman direnişinde hâlâ çok fazla kaos hakimdir.
Takviye kuvvet
ve birliklerin ikmali zordur, bu nedenle
Almanların mühimmatı tükenmeye başlar.
Yine de Von der Heydte
standart Alman askeri doktrinini uygular ve
Amerikalılar mevzilerini güçlendirmeden karşı saldırı emri verir.
Şu çalılığa konuşlanın.
Çiftlik evinin etrafını tahkim ederken...
Daha kalabalık olabilirler!
...Teğmen Edward Provost daha çok Almanla karşılaşır.
Çatışmada el bombasının pimini çekmeye çalışır
ve bir Alman mermisi ona isabet eder.
Yaralı Teğmen çiftlik evindeki karargâha geri çekilir.
Avluda, Cole askerler arasında gidip geliyordur.
Yaralanıp avluya gelen Amerikalıları tedavi ettiği
derme çatma bir ilkyardım istasyonu kurmuştur.
Normal savaşta,
hatların gerisinde Cole'un tabur komutanlığı olurdu.
Orada sıhhiye kendi işini yapıyor olurdu.
Ama bu bıçak sırtında,
yanındakilerle idare etmek zorundaydı.
Çok fazla sıhhiye yok ama yaralılar vardı.
Uygun malzemeler olmadan Cole doğaçlama yapar.
Kırık bir bacağı kazma sapıyla sabitler.
Cole başını kaldırıp baktığında genç bir erin botunu çıkardığını görür.
Cole, ere açıkta olduğunu,
oradan çekilmesi gerektiğini söylemeye çalışır.
Kendini daha iyi koruması için uyarır.
Orada vurulursun! Çekil oradan!
Genç asker Cole'un endişelerini umursamaz.
Asker! Hemen!
Küçük yarasını tedaviye devam eder.
O anda, dikkatsiz paraşütçü Alman mermisiyle vurulur.
Almanlar araziyi,
hangi binaların komuta merkezi olacağını veya
Amerikalıların nerede toplanacaklarını biliyorlardı
zira onlar da aynını yapmışlardı.
Oldukça açık bir hedef.
Almanlar yaklaşırken,
Cole, Alman karşı saldırısını durdurmak için topçusunun
isabetli atışlarına şiddetle muhtaçtır.
Haberleşme oldukça önemlidir.
Ancak telsiz o gün
suya düşmüş olduğundan kullanılamaz hale gelmiştir.
Topçu irtibat subayı arka pilleri değiştiremez.
Ateş açacak birimin ateşi,
kendi bulundukları yere değil de, düşmana yönlendirebilmesi için
onlara, nerede olduklarına dair fikir vermek istemektedir.
Neyse ki, öğleden hemen önce,
çiftlik evine ikmal konvoyu ile yeni bir telsiz gelir.
Ama yine de kurulması lazımdır.
Rosemond'un iki seçeneği vardır,
ya yeni telsizde doğru frekansı bulmak için gerekli hesaplamaları yapacak
ya da topçu bataryalarının frekansına ulaşmak için
eski telsizin kristallerini değiştirecektir.
Zamanın önemini anlar,
bu yüzden bir şekilde işe yarayacağını düşündüğü parçaları
yeni telsizden söker.
Çiftlik evinin etrafındaki Amerikan savunması çökmeye başlar.
Çatışmada Çavuş William Grant
kolundan vurulur ve ilk yardım almak için geri çekilir.
Adamları bunu görür, ama vurulduğunu görmez.
Gördükleri şey, çavuşlarının geri çekildiğidir.
"Geri çekiliyoruz"
diye yorumlarlar ve kimse geride kalmak istemez.
Geri çekiliyoruz!
Diğer paraşütçüler onlara katılır ve köprüye doğru ilerlerler.
Cole bu hareketi görmese de bir şeylerin ters gittiğini hisseder.
Askerlerinin ne çetin savaştığını,
zor bir gece geçirdiklerini biliyordur.
Dolayısıyla ya güçlerinin tükenmeye başladığını
ya da cephanelerinin azalmış olduğunu düşünür.
Bu da ateş üstünlüğü denkleminde onları yanlış tarafa koymaktadır.
Çatışmanın kontrolünü
kaybetmeye başladığını anlar.
Hiç de iyi bir his değildir bu.
Rosemond!
Cole daha çok topçu desteği talep eder.
Rosemond yoğun bir şekilde telsiz üstünde çalışmaya devam eder.
Hadi!
Bu arada, geri çekilen birkaç Amerikalı paraşütçü, kısa süre sonra,
"Geri çekilin" diye bağırarak köprüye koşan adam seline dönüşür.
Bozguna benzer bir hâl hakimdir.
Rosemond kristalleri yeni telsize takmaya çalışırken...
...Cole'a, Alay Komutanlığından...
...ateşkes emri gelir.
Amerikan paraşütçüleri köprüye doğru geri çekilirken
bir ABD cipi, Almanların elindeki Carentan'a Kızılhaç bayrağıyla yaklaşır.
101. Hava İndirme Komutanı Tümgeneral Maxwell Taylor,
iki Alman savaş esiri ile beraber Binbaşı Friedrich Von der Heydte'ye
bir elçi gönderir.
Von der Heydte, Amerikalıların Utah ve Omaha sahillerini bağlamak için
ele geçirmek istedikleri Fransız şehri Carentan'ı savunmaktadır.
Amerikalılar teslim olmamıştır.
Aksine Alman Binbaşıya adamlarının ve Carentan sivillerinin
hayatlarını kurtarması için onurlu bir teslim olma teklifi sunmaktadırlar.
Von der Heydte reddeder.
O zamanın Alman subaylarının
görev anlayışına aykırı olduğu için teslim olmaz.
Ayrıca kendisi, kariyeri ve ailesi için de bir tehlikedir bu.
Von der Heydte'e teslim ol dendiğinde,
"Siz aynı durumda teslim olur muydunuz?" diye cevap verir.
Belki de çok fazla Alman bakış açısından bakıyorum, bu çok saçma.
Kasabayı almak için çatışma daha yeni başlamış.
Bu, birinin kapınıza dayanıp şunu söylemesi gibi,
"Pekâlâ, evi ne zaman teslim edeceksin?"
Ateşkes sırasında Amerikalılar, hatlarını kuvvetlendirme imkânı bulur.
Öncü güçleri bir krizin içerisindedir.
İkmal ve tedarik yeterince iyi değildir.
Yani, böyle bir ateşkes
Almanlardan çok onlara yarar diye düşünüyorum.
Von der Heydte de ateşkesten yararlanır.
Alman topçu gözcüleri, sürünerek Amerikan komuta merkezine
daha da yaklaşma fırsatını bulurlar.
Artık daha kesin bilgi ve koordinatları telsizle bildirebilirler.
Ateşkes sona erdiği an, Von der Heydte Amerikan mevzilerine karşı
ağır topçu bombardımanı emrini verir.
Von der Heydte, ateşkes esnasında neredeyse her komutanın
benzer durumda yapacağını yapmıştır.
"Hiçbir yere gitmiyoruz" mesajıyla adamlarını yeniden organize etmiş ve
konumlarını sağlamlaştırmıştır.
Amerikalıların topçu gözcüsü de telsiz temasını yeniden kurmuştur.
Rosemond, yeni telsizi kullanarak güncel hedefleri
Amerikan bataryalarına aktarır.
Ancak çalı çitleri yüzünden atışların gerçekte
nereye düştüğünü doğrulayamıyordur.
Patlamaların nerede gerçekleştiği konusunda
etraftaki duman ona bir fikir verebilir.
Ama asla insanın gözüyle görmesi kadar iyi olamaz.
Çatışma alanında oldukça yanıltıcı olan sese güveniyor,
ki burada muhtemelen
çok sayıda silah ateşleniyordur.
Almanlar, çitin iç yan kısmına sızmadan önce
ağaçlık sınırı takip ederler.
Amerikan topçu yaylım ateşi sayesinde
paraşütçülere ateş edene kadar
görünmeden ilerleyebilmişlerdir.
Topçu ateşini destekleme ihtiyaçları arttıkça,
Rosemond bir darbe daha alır.
Az önce ne dedim!
Almanlar telsizini karıştırır.
İletişimleri kesilmiştir, telsiz
kullanılmaz haldedir.
Bir şekilde halletmeleri gerekmektedir.
Çözülmesi gereken bir sorun daha ve
bu seferki ölümcül bir sorun olabilir.
O telsizlerin tekrar faal hale getirilmesi
çok önemlidir.
Alman paraşütçü birliği yaklaşırken
Amerikan paraşütçülerinin mühimmatı azalmaya başlar.
İkmal olmadan, Alman hücumunu durdurmak imkânsızdır.
Daha fazla cephane lazım!
Bu sonuncusu! Dikkatli kullan!
Çiftlik evi komuta merkezi, köprülerle birbirine bağlı
ve bir Belçika kapısıyla engellenen uzun bir geçiş yolunun güney ucundadır.
Mühimmatı araçla getirmek
neredeyse imkânsızdır.
Almanlar hedef alabileceği için geçit yolu tehlikeliydi.
Yaralı askerler de yolu tıkamaktadır.
Tek tek cephane getiren koşucular bile ilerlemekte zorlanıyordur.
Siperlerdeki sıkışıklığı kendi avantajlarına kullanmaya karar verirler.
İnsandan bir ikmal hattı oluştururlar.
Kurtulmayı bekleyen yaralılar, siper alan insanlar var.
Böylece, cephaneyi, ön cephe diye
bildikleri yönde doğru aktarırlar.
Bir kez daha doğaçlama yaparlar.
Cephane kutuları ve mühimmat kemerleri, Amerikan ana direniş hattının
ikmali için yüzlerce elden geçer.
Alman 6. Paraşütçü Alayı'ndan Binbaşı Friedrich Von der Heydte de
benzer zorluklarla karşı karşıyadır.
Cole'a öyle gelmeyebilir
ama Von der Heydte'nin mühimmatı tükenmektedir.
Onun için bu yaylım ateşi,
Amerikalıları uzak tutmak için bir nevi son çaredir.
Von der Heydte tüm gücüyle karşı hücuma geçer.
Baskı altındaki Cole'un askerleri
dalga dalga gelen şiddetli düşman topçu ateşine daha fazla dayanamaz.
Amerikan savunması çözülür ve Almanlar daha da yaklaşır.
Yarbay Robert Cole, topçu irtibat subayına katılır.
İki adam bir değişikliği duyup, görebilir.
Cole daha sonra buna ölen çıngırak diyecektir.
Ölen çıngırak terimi bence oldukça dokunaklı,
zira bir nevi ölüm çıngırağını andırıyor.
Bu, biri öldüğünde olur.
Bu terimle size söylediği şey,
"Bu biraz daha sürerse birliğim ölecek."
Cole, hatlarının yarıldığını düşünür,
geri çekilme hazırlıklarına başlaması gerekmektedir.
Rosemond kararlılığını korur.
Topçu bataryalarıyla temas edebilirse
Amerikan ateş gücü Alman saldırısını durdurabilir.
Telsizi hâlâ bozukken, mesajını iletme umuduyla
frekansları değiştirmeye devam eder.
Sorun, İkinci Dünya Savaşı'nda telsizlerin pek güvenilir olmamasıydı.
Almanlar, ABD telsiz kanal frekanslarını biliyorlardı.
Belirli bir kanala ayarlı bir telsiz olan
bozucular yeterli oluyor, o kanalda sadece gürültü yayınlanıyordu.
Duyuyor musun?
Komutanım! Bağlandık!
Yüzbaşı Rosemond sonunda farklı bir kanaldan bağlanır.
Çiftlik evinin oldukça yakınına tehlikeli bir yaylım ateşi talep eder.
Pozisyonunuza topçu atışı istemeniz,
yani askeri çevrelerin “Tehlike yakın” dediği durum,
aslında, daha büyük birimi kurtarmak ve düşman saldırısını dağıtmak için
dost birlikten kayıp vermeyi göze alarak buradaki Almanların
yok edilmesini istemenizdir.
Ancak hattaki topçu subayı cephanelerinin olmadığını söyler.
Rosemond'un seçeneği kalmamıştır.
Almanlara ateş edecek bir subayla irtibat kurmalıdır.
Cole, kendini en kötü senaryoya hazırlar.
Yaralılarını geride, Almanların insafına
bırakmak zorunda kalacağını düşünür.
Bu da durumu ne kadar umutsuz algıladığını anlatıyor.
Yaralıları geride bırakmaya hazır olması.
Bu, son seçenekti
ama Cole'un düşündüğü de buydu.
Amerikalıların şansı döner
ve mühimmat bataryalara ulaşır.
Doldur!
Amerikan bombardımanı büyük bir şiddetle başlar.
Öncesinde sadece iki topçu taburu Rosemond'u desteklerken,
bu çağrıyla tüm bataryalar ateş açmıştır.
Tüm bataryaların bu çağrı ile destek vermiş olması, durumun ne denli
umutsuz olduğunu gösterir.
Bu, önemli bir hedeftir.
Topçu yaylım ateşi Alman hücumunu alt üst eder.
Ne yazık ki, atışlar çiftlik evine çok yakındır.
Savunmadaki bazı Amerikan askerlerinin de vurulması kaçınılmazdır.
Ama daha sonra orada bulunan
neredeyse herkes bunun gerekli olduğunu, böyle olması gerektiğini söylemi ştir.
Dedikleri gibi, "Birkaç iyi adam kaybettik ama o bombardıman gerekliydi."
Binbaşı Von der Heydte askerlerini son direnişini
gerçekleştireceği Carentan'ın güneybatı kenarına çeker.
Cephanesinin bittiğinin farkındadır.
Ağır kayıplar vermiştir.
Sonuç olarak, benzer durumda tüm sorumlu komutanların yapacağını
yapmaya karar verir.
Askerlerine geri çekilme emri verir.
Günün kazananı ağır bedel ödeyen
Cole'un askerleridir.
Kayıp sayısı şok edici düzeydedir. Yaklaşık 700 askerle başlamışlar,
çatışma bittiğinde 132 asker hayatta kalmıştır.
502. Paraşüt Piyade Alayı 3. Tabur'un Cole'un taburunun harp etkinliği,
Normandiya Savaşı'nın kalan kısmının
genelinde yok sayılmıştır.
Ama Carentan'ın kapısını açan onlar olmuştur.
Altı gün dayanan Von der Heydte'nin mühimmatı tükenme noktasındadır
artık SS takviyelerini bekleyemez.
Kasabadan geri çekilme emri verir ve Amerikalılar değerli merkezi ele geçirir.
SS, Von der Heydte'yi, Carentan'daki yenilginin
günah keçisi ilan eder.
Ancak kıdemli subaylar askeri mahkemede yargılanmaması için
Von der Heydte'yi korurlar.
Hatta tam tersine, "Carentan Aslanı"
diye adlandırılır.
Yüzbaşı Saint Julien Rosemond, düşman ateşi karşısında
durmadan ilerleyip topçuları yönlendirdiği, pozisyonunu koruduğu için
seçkin hizmet haçına layık görülür.
Yarbay Robert Cole, verdiği cesur mücadele için ödüllendirilir.
Hadi!
Bu alandan geçerken
çalı çitinde düşmanla karşılaştık ve
uzun süren çatışma başladı.
Çalı çitleri bizi çok iyi korudu.
Bu yüzden mesele, açık alanı
olabildiğince çabuk geçmek ve aralarına girmekti.
Cole, en yüksek muharebe ödülü olan
Şeref Madalyası'na layık görülür.
Ancak daha bunu öğrenemeden Market Garden Harekâtı'nda
keskin nişancı ateşiyle ölür.
Carentan'ın ele geçirilmesiyle Amerikalılar
Normandiya sahillerinden çıkar ve müttefik kazanımlarını pekiştirir.
Ancak gecikme, daha fazla Alman takviye kuvvetinin
sahillere yaklaşmasına sebep olur.
Müttefikler, Fransız toprağının her santiminde sert direnişlerle karşılaşır.
Avrupa'daki savaş yaklaşık 11 ay daha sürecektir.
Alt Yazı Çevirisi: Serkan Şahin Zorlu