Październik 1944 roku. Zachodnie Niemcy.
Amerykański kapitan obserwuje Niemca idącego do schronu
z amunicją.
Bobbie go obserwował.
A on nawet o tym nie wiedział.
Kapitan uzbraja ładunek wybuchowy i rzuca go
zanim żołnierz zareaguje.
6 czerwca 1944 roku wojska Aliantów lądują w Normandii
i otwierają front zachodni.
Jednak niemieccy fanatycy zaciekle walczą o przetrwanie.
Dzień D był bitwą.
Losy wojny dopiero się rozstrzygną.
8 października 1944 r., okolice Akwizgranu w Niemczech.
Żołnierze amerykańskiego 18. pułku piechoty
maszerują pod osłoną dymu.
Muszą szybko i dyskretnie przejść na pozycje wyjściowe do ataku
zanim Niemcy się zorientują.
Kapitan Bobbie Brown dowodzi kompanią C.
Ma 41 lat
i jest starszy niż większość oficerów i dowódców.
Służył w wojsku przez większość życia.
Bobbie nie chciał być ciężarem dla rodziny.
Pojechał do Columbus w Georgii, żeby wstąpić do wojska.
Powiedział, że ma 18 lat.
Był dość wyrośnięty, ale miał tylko 15.
Wojsko potrzebowało takich chłopców, więc go przyjęli.
W czasie pokoju Brown szkolił się z obsługi broni.
Po wybuchu wojny zaważono jego cechy przywódcze.
W Dniu D Bobbie lądował z 1. Dywizją Piechoty.
W sierpniu w kompanii C potrzebny był nowy kapitan.
Dowódca batalionu miał wielu kandydatów,
Wybrał Bobbiego, bo ze względu na jego ducha walki
i wyjątkowe wyczucie czasu żołnierze go uwielbiali.
Brown i jego ludzie znowu szykują się do walki.
Nagle wzmaga się wiatr i rozwiewa zasłonę dymną.
Kompania C zostaje odsłonięta.
Niemieckie działa szybko biorą żołnierzy cel.
Uwaga!
Padnij!
Szybko! Naprzód!
Po szybkiej letniej ofensywie
dowódca wojsk alianckich, gen. Dwight D. Eisenhower,
wybiera cel, którego zdobycie może zakończyć wojnę: Zagłębie Ruhry.
Zagłębie Ruhry było najważniejszym celem
wojsk alianckich w latach 1944-45. To niemiecki ośrodek przemysłowy.
Znajdowały się tam największe huty,
fabryki czołgów i uzbrojenia.
Po lądowaniu w Normandii
we wrześniu 1944 r. Alianci docierają do granicy Niemiec.
By utorować drogę do Zagłębia Ruhry,
Eisenhower wysyła cztery dywizje z zadaniem
zdobycia starego niemieckiego miasta Akwizgran.
Stawka jest wysoka dla obu stron.
Dla Eisenhowera byłby to także sukces propagandowy.
Zajmując Akwizgran Amerykanie wkroczyliby do Niemiec
i od razu zdobyliby pierwsze duże miasto.
Po ciężkim niemieckim ostrzale
Bobbie Brown i jego ludzie zbierają się u podnóża wzgórza.
Wiedzieli, że to bardzo trudna misja.
Na Wzgórzu Krucyfiksu były liczne stanowiska ogniowe.
Niemcy mogli z nich ostrzeliwać trasy podejścia Amerykanów.
Cel Browna jest jasny:
zneutralizować przeciwnika na wzgórzu
i przygotować się na kontrataki.
Szuka więc podejścia do najbliższego schronu.
Na niebie wypatruje alianckich samolotów.
Brown oczekiwał wsparcia lotniczego.
Miało to być osiem samolotów typu P-47 Thunderbolt.
Liczył na ich pomoc, ale oficer łącznikowy lotnictwa,
którego już wcześniej wysłano na Wzgórze Krucyfiksu,
nie dotarł na miejsce. Jego czołg zniszczono.
Brown nie może dłużej czekać.
Dalej, dalej!
Kontynuuje natarcie
pod ogniem niemieckiej artylerii.
Niemcy przygotowali się do ostrzału
podejścia wybranego przez Amerykanów jeszcze przed rozpoczęciem bitwy.
Rozmieścili w okolicy 84 działa,
które ostrzeliwały żołnierzy Browna.
Gdy podchodzą bliżej,
do akcji wkraczają karabiny maszynowe.
Aliancka artyleria ostrzeliwuje stanowiska na zboczu wzgórza,
ale Niemcy nie przerywają ostrzału.
Brown i jego ludzie atakują Wzgórze Krucyfiksu,
nazwane tak od krzyża na szczycie.
To pozycja obronna na północny wschód od Akwizgranu.
Od wysokości w metrach nazywa się je także wzgórzem 239.
Są tam stanowiska ogniowe i schrony.
Schrony na wzgórzu były nieco przestarzałe,
ale umożliwiały dogodne prowadzenie ognia
do atakujących Amerykanów.
Żołnierze utknęli pod ogniem.
Kapitan Brown i jego ludzie,
w tym radiooperator i goniec, ruszają naprzód.
Bobbie Brown nauczył swoich ludzi,
że jeśli ktokolwiek może działać, to powinien to zrobić.
I tak pomoże innym.
Jednak tym razem Brown wiedział, że jego kompania utknęła,
i to on musiał temu zaradzić.
Brown kryje się w zagłębieniu.
Jego żołnierze podążają za nim.
Drużyna Browna zdołała dotrzeć
do dołu wykopanego u podnóża Wzgórza Krucyfiksu,
bo poprzedniej nocy on sam udał się tam,
wykopał ten dół, a ziemię wyniósł na plandece.
Dzięki temu Niemcy nie zauważyli, że ktoś tam był.
Znajdują schronienie tuż pod stanowiskami przeciwnika.
Radiooperator kontaktuje się z dowódcami plutonów.
Nie ma dobrych wieści.
Jeden z nich jest ranny,
a oba plutony nadal są w potrzasku.
Lornetka.
Brown obserwuje schron
prowadzący ostrzał.
Próbuje ogarnąć sytuację.
Radiooperator spytał, czy saperzy mają iść przodem.
A Bobbie na to: ←Od nikogo nie wymagałbym samobójstwa”.
W ułamku sekundy Brown podejmuje decyzję.
Sam zajmie się schronem.
Amerykański kapitan Bobbie Brown przygotowuje plan działania.
Bobbie Brown postanowił,
że sam zrobi to, co dla jego ludzi było niewykonalne.
Mógł to zrobić.
Powiedział radiooperatorowi, że potrzebuje ładunków wybuchowych.
Radiooperator był zaskoczony.
Słucham?
Brown nie dysponuje wystarczającą siłą ognia.
Ma jednak materiały wybuchowe.
Schrony na Wzgórzu Krucyfiksu to część Wału Zachodniego,
czy też Linii Zygfryda.
Niemcy wybudowali ją w latach 30.,
by móc walczyć na dwóch frontach.
W roku 1939 Niemcy rzucili wszystkie siły
do ataku na Polskę, którą zajęli.
Nie musieli przy tym utrzymywać dużych sił
na zachodzie, gdzie byli Francuzi i Brytyjczycy,
bo mieli tam Linię Zygfryda.
Wystarczyła minimalna obsada. To tzw. ekonomia sił i środków.
To szczególnie ważne w okolicach Akwizgranu,
gdzie powstała podwójna linia fortyfikacji.
Wał Zachodni wokół Akwizgranu był dobrze przygotowany,
zwłaszcza w porównaniu z innymi odcinkami.
To ze względu na ważny strategicznie,
względnie płaski teren na południe od Akwizgranu,
gdzie wojska pancerne
mogły przebić się na wschód, w kierunku Ruhry i Renu.
Wbudowane w ziemię schrony maskowano trawą i inną roślinnością.
Posiadają one wąskie otwory strzelnicze
umożliwiające prowadzenie ognia.
Schrony różnią się wielkością.
Mogą mieć nawet 15 m szerokości i siedem metrów głębokości.
Wybudowano je według Normy B.
To znaczy, że mają żelbetowe ściany o grubości dwóch metrów.
Dwa metry żelbetu zapewniają ochronę
przed pociskami kalibru 200 mm i półtonowymi bombami lotniczymi.
To bardzo wytrzymałe budowle.
Bobbie Brown musi zaatakować taki obiekt.
Nie do końca wie, co zrobić.
Przed sobą dostrzegł lej
po ataku samolotów P-47.
Był w połowie odległości między nim
a schronem, do którego chciał dotrzeć.
Dowódca 2. plutonu, por. Charles Marvain,
ma dostarczyć mu materiały wybuchowe.
Niemcy wciąż ostrzeliwali pozycję Marvaina,
więc ten chętnie opuścił to miejsce.
Rzuca Brownowi ładunek wybuchowy.
Takie ładunki są przeznaczone do wyburzeń.
Materiał wybuchowy
znajduje się w specjalnej torbie.
Używa się ich do niszczenia przeszkód
takich jak zapory przeciwczołgowe czy schrony.
Ładunek zawiera 60 kostek trotylu
o masie 0,1 kg.
Zapalnik ma trzysekundowe opóźnienie.
Brown wychodzi z leja z przygotowanym ładunkiem.
Niesie niemal siedem kilogramów trotylu.
To wyjątkowo nietypowe zadanie.
Kapitan miał inne obowiązki.
Odpowiadał za prowadzenie łączności
z dowódcą batalionu i odbieranie rozkazów,
na przykład dotyczących wsparcia lub przejścia do odwrotu.
Rzadko zdarzało się, żeby kapitan sam prowadził natarcie.
Brown brnie w stronę schronu, z którego prowadzony jest ostrzał.
Czołga się i usiłuje trzymać się jak najbliżej ziemi.
Jeśli uniesie głowę, zginie.
Nie widzi samych Niemców,
a jedynie lufy karabinów w otworach strzelniczych.
Schrony obsadzono żołnierzami
z 352. pułku grenadierów.
Pułk grenadierów to w zasadzie pułk piechoty.
W 1942 r. Niemcy przemianowali pułki piechoty na pułki grenadierów
w nawiązaniu do pruskich jednostek z XVIII i XIX wieku.
Zostali starannie dobrani
i przerzuceni na Wzgórze Krucyfiksu,
gdy Amerykanie zbliżali się do Akwizgranu.
Mimo że schrony były przestarzałe,
to dawały niemieckim żołnierzom poczucie bezpieczeństwa.
Z dokumentów wynika, że po odwrocie z Francji w 1944 r.
te schrony były ważne dla morale żołnierzy,
bo wreszcie zapewniły im odpowiednie stanowiska obronne.
Dowódcą pułku jest podpułkownik Josef Eggerstorfer.
Podpułkownik Eggerstorfer miał 35 lat.
Był podoficerem, ale podczas wojny zrobił błyskawiczną karierę.
To weteran z frontu wschodniego.
Awansował na specjalnych warunkach.
To znaczy, że odbyło się to szybciej,
bo miał doświadczenie bojowe.
Eggerstorfer ma bronić Akwizgranu
za wszelką cenę.
Akwizgran ma wielkie znaczenie dla narodu niemieckiego.
Przez ponad 700 lat koronowano tam
władców I Rzeszy.
Odpowiada to imperialnym aspiracjom Hitlera.
Akwizgran ma mityczną i symboliczną wartość dla nazistów,
bo to dawna stolica cesarska Karola Wielkiego,
założyciela I Rzeszy.
Naziści stworzyli III Rzeszę,
więc istniał związek historyczny
między I Rzeszą i III Rzeszą.
Schrony bronią miasta od północnego wschodu.
W trakcie walki panujące w nich warunki pogarszają się.
Jest ciasno i duszno, wszędzie dym.
Strzelać dalej! Ognia!
Karabin maszynowy wytwarza niesamowity hałas.
Dla zwykłego żołnierza jego obsługa nie należy do łatwych.
Na zboczu poniżej schronu
Brown musi zdecydować, jak skutecznie użyć ładunku.
Zwykle nie robi się tego pod ogniem.
Ładunek umieszcza się pod ścianą.
Można nawet użyć kilku.
W bezpośrednim starciu ładunków używa się
w improwizowany sposób.
Brown opracowuje plan.
Zapalnik ma trzysekundowe opóźnienie.
Ma zatem mało czasu, by ukryć się przed wybuchem.
Gdyby podczołgał się do tylnej części schronu,
mógłby sprawdzić, czy przez tylne drzwi
dałoby się dostać do środka
lub chociaż wrzucić ładunek.
Jeśli wrzuci ładunek przez otwór strzelniczy,
schron osłoni go od wybuchu.
Brown przyśpiesza.
Biegnąc do otworu strzelniczego
napotyka niemieckiego żołnierza.
Zanim kapitan Bobbie Brown dociera do otworu,
żołnierz ucieka z powrotem do schronu.
Brown rzuca się do drzwi, by zamknąć go w środku.
Drzwi się nie zamykają.
Gdy Niemiec mijał zakręt,
karabin zsunął mu się z ramienia,
upadł i zablokował drzwi.
Brown zauważa karabin, otwiera drzwi i kopie go.
Uzbraja ładunek wybuchowy,
wrzuca do środka i zamyka drzwi.
Brown odskakuje, a schron wybucha.
Żołnierze Browna zobaczyli,
że ze wszystkich otworów schronu wydobywał się dym.
Buchnął ogień
i rozlegały się kolejne ogłuszająco głośne wybuchy.
Zniszczenia są ogromne.
Ładunek eksplodował z potężną siłą,
bo do wybuchu doszło w schronie.
Żaden Niemiec nie przeżył wybuchu.
Największym znalezionym kawałkiem ciała było udo.
Drużyna dowódcy kompanii C amerykańskiego 18. pułku piechoty
z niecierpliwością czeka
aż kapitan wreszcie wróci.
Brown od razu pyta o postępy.
Pomimo zniszczenia schronu
żołnierze kompanii C i A wciąż są ostrzeliwani przez Niemców
z Wzgórza Krucyfiksu.
Brown zniszczył pierwszy schron, ale są jeszcze kolejne.
Znajdują się wyżej,
więc załogi widzą Amerykanów
i mogą dogodnie prowadzić ostrzał.
Kiedy Brown spogląda na wzgórze,
za zniszczonym schronem zauważa następny.
To nie koniec.
Pierwszy schron mógł być stanowiskiem dowodzenia,
więc Brown chce zniszczyć kolejne takie obiekty,
służące do kierowania ogniem.
Do tego zadania zgłosił się ochotnik, ale Bobbie powiedział,
że grając w kości nauczył się jednego.
Żeby korzystać z dobrej passy.
Dajcie ładunek.
Tym razem oprócz zwykłego ładunku
Brown bierze ze sobą ładunek wydłużony.
Taki ładunek składa się z listwy z małym ładunkiem na końcu.
Różnica polega na tym, że ładunek wydłużony
można umieścić dokładnie obok otworu strzelniczego.
Takie ładunki można bardzo łatwo wykonać.
Ilość materiału wybuchowego można dobrać.
Saperzy przydzieleni do piechoty mają ze sobą zwykłe ładunki.
Resztę potrafią zrobić sami.
Brown wybiera kolejny cel.
Jego ludzie brną naprzód, zaś aliancka artyleria
ostrzeliwuje sektor, aby ich wesprzeć.
Niebezpiecznie byłoby zbytnio się zbliżać.
Oznacz cel dymem!
Brown rozkazuje wystrzelić granat dymny
na południe od schronu.
To sygnał dla dział kalibru 155 mm, gdzie przekierować ogień,
aby mógł podejść do schronu.
Z wnętrza schronu
Niemcy nie widzą żółtego dymu.
Gruby beton i zbrojenia zapewniają dobrą ochronę,
ale ograniczają możliwość obserwacji otoczenia.
Każdy schron ma określone pole ostrzału.
Schrony rozmieszcza się tak,
by ich pola ostrzału nachodziły na siebie.
Gdy jeden zostanie zniszczony,
pozostałe będą w stanie pokryć ogniem zbocze wzgórza.
Brown rusza naprzód.
Zamierzał znowu zaatakować od tyłu.
Ale tylko się zbliżył, ostrzał tak bardzo przybrał na sile,
że myślał, że Niemcy go zauważyli.
Brown musi się ukryć.
Nie mogli bardziej pochylić broni.
Musiał przeczołgać się odpowiednio nisko.
Ostrzał nagle ustaje.
Bobbie czołga się dalej, ale uświadamia sobie,
że lepiej będzie uderzyć od przodu.
Podchodzi na tyle blisko otworu, aby wychylić się
i umieścić w nim ładunek.
Jest bardzo blisko miejsca wybuchu.
Gdy już uzbroi ładunek,
zostaną mu trzy sekundy.
Wybuch jest potężny.
Jednak ładunek użyty przez kapitana Bobbiego Browna
nie zniszczył schronu.
Wybuch powiększa jednak otwór
i rozprasza żołnierzy wewnątrz.
Stwierdził, że to jeszcze nie koniec.
Chwycił ładunek i ruszył w stronę otworu,
który właśnie wybił w ścianie.
Brown uzbraja ładunek i ciska go do schronu.
Ostatnie sekundy przed wybuchem wykorzystuje na ucieczkę.
Zostawiając za sobą płonący schron,
Brown wraca do swoich ludzi.
Niezwykłe jest to,
że zadanie wykonuje kapitan.
Do zadań kapitana nie należy
niszczenie schronów.
To robota dla szeregowych i podoficerów.
Jednak do jesieni 1944 r. 1. Dywizja poniosła spore straty.
Brakowało mu ludzi
i mógł uznać, że nikt inny nie da rady.
Więc sam to zrobił.
Brown pyta, jak radzi sobie kompania.
Radiooperator zauważa, że manierka Browna
jest przestrzelona, a on krwawi.
Kapitanie! Jest pan ranny!
Brown był cały nabuzowany adrenaliną.
Podziurawiona manierka była najmniejszym problemem.
Jego ludzie zauważyli, że krwawił z kolana.
Bobbie uznał, że to tylko draśnięcie.
Nie martw się!
Brown ignoruje rany i prosi o meldunek.
Drugi pluton wreszcie ruszył w stronę szczytu wzgórza.
Stracili jednak wielu ludzi,
w tym dowódcę plutonu.
Niemcy wciąż stawiają zaciekły opór.
Miesiąc wcześniej dowódca garnizonu w Akwizgranie,
generał Gerhard Graf von Schwerin,
zwrócił się do Amerykanów z pewną prośbą.
Akwizgran był pierwszym zagrożonym miastem w Niemczech.
Większość ze 165 tysięcy mieszkańców chciała uciekać,
co doprowadziło do chaosu wśród żołnierzy i cywilów.
W obawie, że mieszkańcom nie wystarczy czasu na ucieczkę
Schwerin odwołuje ewakuację i ludzie wracają do domów.
Następnie pisze do Amerykanów z prośbą
o łaskę dla cywilów.
Była to także sugestia,
że miasto mogło poddać się Amerykanom.
Było to ryzykowne zagranie, ponieważ Hitler rozkazał,
by każde niemieckie miasto broniło się do ostatniego żołnierza.
Akwizgran ma bronić się niczym niemiecki Stalingrad.
W takim kontekście
nie pasuje to do wizji zaciekłej walki.
Pismo nie dotarło do Amerykanów.
Przejęli je naziści.
Schwerina odwołano ze stanowiska i aresztowano.
Zastępują go dowódcy gotowi walczyć do ostatka.
Kilka tygodni później, gdy rusza natarcie,
kapitan Bobbie Brown rozkazuje swoim ludziom
zdobyć schrony na niższej części wzgórza.
Gdy obserwuje stok,
dostrzega na szczycie szczególnie duży schron.
Jest dobrze uzbrojony i ostrzeliwuje jego ludzi.
Ładunek!
Brown po raz kolejny rusza do ataku.
Jest 8 października 1944 r. Kapitan Brown zbliża się
do szczytu Wzgórza Krucyfiksu.
18-metrowy krzyż, od którego nazwano wzniesienie,
został zniszczony.
Krzyż służył jako stanowisko, z którego niemieccy obserwatorzy
naprowadzali artylerię.
Niektórzy twierdzą, że krzyż runął
podczas ataku samolotów P-47 przed natarciem.
Inną wersję przedstawili Niemcy.
Twierdzili, że sami go zniszczyli.
Nie chcieli, żeby krzyż służył Amerykanom
jako punkt obserwacyjny, tak jak im.
Celem Browna jest zniszczenie umocnień
nieopodal Akwizgranu.
Zniszczył już dwa schrony.
Teraz atakuje trzeci.
To obiekt innego typu.
Służy do prowadzenia obserwacji
lub prowadzenia ognia.
To największy z tych schronów.
Posiada opancerzoną wieżę
z sześcioma lub ośmioma szczelinami.
Może tam być karabin maszynowy
w pełni chroniony przed atakiem.
Tak mogło to wyglądać.
Według źródeł ten schron to tzw. panzerturm.
Niemiecki termin panzer nie dotyczy wyłącznie czołgów,
lecz również grubego pancerza.
To nie są wieże czołgowe.
Nie poruszają się i są wykonane z innych części.
To po prostu opancerzone wieże.
Wieża to najlepiej widoczna część schronu.
Reszta obiektu jest ogromna i znajduje się pod ziemią.
Jest tam wszystko, czego potrzeba 45 żołnierzom i oficerom.
Panzerturm budowano w miejscach kluczowych dla obrony.
Niemcy stosują określone nazwy.
Amerykanie często błędnie je tłumaczyli
i stąd wzięły się te wieże czołgowe.
Panzerturm jest celem Browna.
Biorąc pod uwagę wielkość i położenie schronu,
a do tego wieżę, Bobbie Brown zapewne myślał,
że to niemieckie stanowisko dowodzenia.
Dlatego go zaatakował.
Z wnętrza bunkra
Niemcy ostrzeliwują zbocze, aby powstrzymać Amerykanów.
Niewiele o nich wiadomo.
Niewiele wiemy, bo dokumenty się nie zachowały.
Ale łączność między schronami działała całkiem sprawnie.
Wszystko zależy od sytuacji.
Od tego, czy mamy łączność
z sąsiednimi schronami i z przełożonymi,
i czy schron obok nas
trzyma się czy jego załoga się poddała.
To komplikuje sytuację dowódcy.
Trudno mu zdecydować, czy należy się poddać
czy walczyć dalej.
Szybko! Amunicja!
Tymczasem Niemcy
potrzebują wszystkich dostępnych środków bojowych.
Bobbie Brown podchodzi do schronu, tym razem z boku.
Może podejść do ścian, ale są one tak grube,
że potrzebowałby pół tony materiału wybuchowego.
W torbie ma siedem kilo trotylu.
Trotyl, czyli trinitrotoluen, to materiał wybuchowy,
który wciąż stosuje się w uzbrojeniu wojskowym.
Podczas wojny
jeden zakład mógł wytworzyć ponad 320 ton trotylu dziennie.
To wyjątkowo stabilny materiał,
dzięki czemu był tak powszechnie stosowany
w II wojnie światowej.
Jednak Brown musi umieścić ładunek w schronie.
Inaczej szkody będą niewielkie.
Zauważa też drugi schron.
Przypuszczał, że ten drugi,
stojący na betonowej płycie, to schron amunicyjny.
Wydawało mu się logiczne,
że jeśli ktoś wyjdzie z dużego schronu,
to pewnie pójdzie tam po amunicję.
Amunicja!
Tak jest.
Brown obserwuje,
jak niemiecki żołnierz wychodzi z głównego schronu.
To okazja, na którą czekał.
Kapitan Bobbie Brown patrzy, jak niemiecki żołnierz
wychodzi z dużego schronu i wraca z amunicją.
Bobbie go obserwował.
A on nawet o tym nie wiedział.
Brown podchodzi bliżej.
Żołnierz wchodzi do schronu z amunicją.
Odstawia skrzynię, żeby zamknąć za sobą drzwi
i widzi przed sobą amerykańskiego kapitana.
Brown jest szybszy i rzuca ładunek wybuchowy
na podłogę schronu, tuż obok amunicji.
Gdy ładunek wybuchł, Brown nie odskoczył
tak szybko jak wcześniej i stoczył się na dół,
aż do leja, w którym krył się przed natarciem.
Ponieważ Brown zaczekał na żołnierza,
jego ładunek spowodował wybuch amunicji,
którą ten wniósł do schronu, co zwiększyło siłę eksplozji.
Jego cierpliwość się opłaciła.
Atak na trzeci schron Brown przeprowadził wzorowo.
Bobbie żył dla takich chwil. Był nieustraszony.
O sobie zupełnie nie myślał. Był skupiony na misji.
Robił to, co musiał.
Po zniszczeniu trzeciego schronu
Amerykanie zdobywają południowe zbocze wzgórza.
Bobbie Brown zniszczył schrony dowodzenia.
Jego ludzie zaczęli posuwać się naprzód,
a załogi niemieckich stanowisk na Wzgórzu Krucyfiksu
kolejno im się poddawały.
Brown został ranny, ale jego zadanie nie jest skończone.
Bobbie Brown uważał, że to jeszcze nie koniec.
On tylko zwiększył szanse na zdobycie Wzgórza Krucyfiksu.
Musiał jeszcze sprawdzić przeciwległe zbocze,
by przygotować swoją kompanię do odparcia kontrataku,
którego się spodziewał.
Został więc na wzgórzu.
Gdy Brown rusza na północ,
dostaje się pod ogień karabinu maszynowego.
Rzuca się na ziemię.
Jest wystawiony na atak,
więc korzysta z każdej możliwej osłony.
Odczekawszy chwilę, Brown unosi głowę.
Reakcja Niemców jest natychmiastowa.
Rozlega się świst pocisków.
Chciał ustalić, skąd strzelano,
aby jak najlepiej rozmieścić ludzi i przewidzieć,
skąd nadejdzie kontratak.
Brown schyla się i zdejmuje hełm.
Tym razem postanawia,
że założy hełm na palec i pomacha nim,
żeby sprowokować Niemców do otwarcia ognia.
Brown ma już odpowiedź.
Niemcy są gotowi do ataku,
ale na razie nic nie może zrobić.
Brown wraca do swojej drużyny.
Melduje o wykryciu Niemców
i kieruje ogień artylerii na południe.
Informuje też dowódców,
że dotarli na szczyt Wzgórza Krucyfiksu.
Minęło zaledwie 40 minut od początku natarcia Browna.
Nie pozwoli Niemcom odbić wzgórza.
Pułk Browna musi zabezpieczyć teren...
zniszczyć resztę stanowisk ogniowych...
i obsadzić zdobyte pozycje.
Dopiero po wykonaniu tych zadań
Brown pozwala opatrzyć swoje rany.
Później okazuje się, że miał rację.
Niemcy rozpoczynają kontratak,
który on i jego ludzie odpierają.
Rankiem 18. pułk piechoty wciąż zajmuje Wzgórze Krucyfiksu.
Za odwagę i sprawne dowodzenie
Bobbie Brown otrzymuje po wojnie
najwyższe odznaczenie, jakie można zdobyć
w walce: Medal Honoru.
Spotkanie odbyło się w Białym Domu.
Prezydent Truman chciał wyróżnić Browna
i według legendy,
gdy założył mu medal na szyję, powiedział, że dla tego medalu
zrezygnowałby z prezydentury.
A Brown, który był bardzo bezpośredni,
odpowiedział: ←Wie pan przecież, że to nieprawda”.
Z powodu ran Brown żył w ciągłym bólu i popadł w depresję.
W roku 1971 Brown popełnił samobójstwo.
Zdobycie Wzgórza Krucyfiksu doprowadziło
do kapitulacji Akwizgranu w dniu 21 października 1944 r.
Na generała Gerharda Grafa von Schwerina,
dowódcę tamtejszego garnizonu, zrzucono całą winę.
Schwerina obwiniano za porażkę pod Akwizgranem.
Hitler chciał go postawić przed sądem.
Za Schwerinem ujęli się wszyscy przełożeni,
więc Hitler zapomniał o sprawie. Schwerin trafił zaś
na front włoski, z dala od Hitlera.
Akwizgran to pierwsze zdobyte niemieckie miasto.
Jego upadek był ciosem dla nazistów i zwykłych Niemców,
bo Amerykanie stanęli na niemieckiej ziemi.
Tymczasem Rosjanie zajęli część Prus Wschodnich.
Wojna dotarła na terytorium Niemiec.
Wraz z nadejściem jesieni pogoda się pogarsza...
Morale Niemców się poprawia, bo natarcia Rosjan na wschodzie
i Aliantów na zachodzie stają w miejscu.
Wojna w Europie będzie trwała jeszcze sześć miesięcy.
Tekst polski: Krzysztof Walczak