Als een VS-bataljon wordt omsingeld door Duitsers...
proberen soldaten van een Japans- Amerikaanse eenheid hen te bereiken.
Ze zitten vast aan de voet van de zogenaamde Suicide Hill.
Niemand beweegt op het bevel om aan te vallen.
Totdat een onwaarschijnlijke held het voortouw neemt.
Op 6 juni 1944...
landen de geallieerden eindelijk in Normandië om het westfront te openen.
Maar nazi-fanaten en volhouders blijven vechten om te overleven.
D-day was een veldslag.
Ze moeten de oorlog nog winnen.
Vrijdag 27 oktober 1944.
De Vogezen in Frankrijk.
De Amerikaanse sergeant Shiro Kashino leidt zijn soldaten over een pad...
diep in het bos.
Om 3.00 uur hebben ze moeite om hun route te zien.
Het is bijna onvoorstelbaar donker.
De overhang van de bomen...
de duisternis, de afwezigheid van stadslichten.
Het lijkt alsof je in een nachtmerrie zit.
Bang dat de mannen van het 442nd Regimental Combat Team...
in het bos verdwalen...
spelden ze stukjes wit papier op hun rug...
voor de soldaat die volgt.
Ze moeten een bataljon Amerikaanse soldaten redden...
die volledig zijn afgesloten door de Duitsers.
Het andere bataljon zit hemelsbreed 8 km verderop...
maar de valleien golven, wat de afstand vergroot.
Toen ze het leger in gingen...
zaten veel soldaten van het 442nd in strafkampen.
Na Pearl Harbor tekende president Roosevelt een decreet...
dat Japanse Amerikanen dwong om hun huizen te verlaten.
Iedereen die voor 1/16e Japans is, wordt vastgezet...
onder wie duizenden kinderen, ouderen en gehandicapten.
De regering bouwde tien zogenaamde permanente vestigingskampen...
verspreid over de Verenigde Staten.
Dit waren legerschuilkelders.
Het waren grote barakken met latrines...
in een niemandsland, omringd door prikkeldraad.
Dit zou de thuisbasis zijn voor meer dan 100.000 Japanse Amerikanen...
voor de komende drie jaar.
Japanse Amerikanen die op 7 december 1941 in het leger zaten...
worden in februari 1942 ontslagen of overgeplaatst.
Maar veel jongemannen melden zich nog aan...
als Roosevelt een jaar later het 442nd Regimental Combat Team activeert.
Vergeet niet dat het jongens waren.
Ze waren jong, van 17 tot 22 jaar.
Sommigen waren patriotten.
Ze wilden vechten om zich te bewijzen voor hun land.
Sommigen wilden weg uit de kampen. Het was een nare omgeving.
Na de opleiding vecht het 442nd in Italië en landt in Zuid-Frankrijk.
Ze moesten in het buitenland kogels ontwijken.
Ze wisten dat ze moesten winnen om hun leven te redden.
Ze wisten ook dat ze iets vertegenwoordigden...
van zichzelf en hun volk...
dat nog in de kampen zat of nog op Hawaï was.
Ze begrepen dat dit een test was van wie ze waren als Amerikanen.
Na hun start om 3.00 uur...
arriveert het 442nd laat in de ochtend op het vertrekpunt.
De eenheid die ze moeten redden, is nog 5 km verderop.
Het verdwenen bataljon is van het 141st Infantry Regiment...
een zusterregiment van het 442nd binnen de 36th Infantry Division.
De 36th Division had veel gevechtservaring.
Het was een voorloper bij de invasie van Zuid-Frankrijk in augustus 1944.
In september stortte hij zich op de Vogezen.
Daar kwam er een einde aan het 'plezier'.
Als het 141st Hill 595 wil innemen...
rukt het 1st Battalion te ver op.
De Duitsers naderen van achteren en scheiden hen van hun regiment.
Ze worden afgesneden van versterkingen, bevoorrading en hulp.
De omsingeling leidt tot de WO II-versie...
van The Lost Battalion.
Het was een term uit WO I, waarbij je in een situatie zat...
dat je een eenheid, die niet echt verloren was gegaan...
of waarvan je niet wist wat ermee gebeurde...
niet kon bereiken.
Luitenant Martin Higgins zet een verdedigingslinie op...
om hun positie veilig te stellen.
Drie dagen lang weert het afgesneden bataljon 'n reeks Duitse aanvallen af.
Alle pogingen om te ontsnappen, falen en het regiment kan hen niet bereiken.
Omdat hun resterende rantsoenen en munitie opraken...
wordt de situatie voor het Texaanse regiment uitzichtloos.
Ze weten niet hoelang ze het nog volhouden.
Sergeant Shiro Kashino en de leden van compagnie I...
vechten voor elke meter in het bos tijdens de reddingspoging.
Terwijl zij de aanval leiden...
voeren de Duitsers een felle tegenaanval uit.
De linkerflank van compagnie I ligt open.
Kashino ziet een peloton dat klem zit door een mitrailleursnest.
Kashino was een Japanse Amerikaan die opgroeide in de staat Washington.
Hij was een typisch Amerikaanse jongen.
Hij zat in het footballteam.
Hij werd uit z'n omgeving weggerukt en naar kamp Minidoka gestuurd.
Ik denk dat hij snel weg wilde uit Minidoka.
Hij zag het leger als een kans om zich te bewijzen.
Opeens doet Kashino een uitval...
om de druk te verlichten voor het peloton dat vastzit.
Hij rent omhoog en geeft de Duitsers een bewegend doel.
Kashino onderscheidde zich door consequent de uitdaging aan te gaan.
Als hij daarvoor z'n leven moest riskeren voor z'n soldaten...
dan deed hij dat. Keer op keer.
Het lukt Kashino.
Hij leidt de Duitsers af, zodat de anderen kunnen oprukken.
Hij gebaart dat ze het mitrailleursnest moeten uitschakelen.
Hij ligt zelf zwaar onder vuur maar hij dekt hun aanval.
Dat soort acties maakte hem geliefd bij z'n mannen.
Het bewees dat soldaten tot meer in staat waren...
dan ze zich konden voorstellen.
Nu de Duitsers afgeleid zijn...
kunnen de anderen het mitrailleursnest uitschakelen.
Terwijl de Amerikanen vechten...
kruipt boven hen een Duitse tank in positie.
Het lawaai en de chaos van de strijd maskeren z'n komst.
Sergeant Al Takahashi ziet de tank op het laatste moment.
Als z'n loop oplicht...
gooit hij zichzelf opzij.
De granaat van de tank belandt op de grond naast Al Takahashi...
maar ontploft niet.
Gelukkig is het een blindganger.
Maar als hij de andere kant op was gesprongen, had de klap hem gedood.
De Amerikanen vechten tegen een vijand...
die elke opmars zoveel mogelijk verliezen wil laten kosten.
Het is relatief zeldzaam in de oorlog in 1944...
dat de Duitsers een heel bataljon omsingelen.
Deze kans is voor propagandadoeleinden te mooi om te verliezen.
Duitse troepen moeten voorkomen...
dat de Amerikanen het bataljon redden.
Speciale bergeenheden moeten de Duitse stellingen versterken.
Gebirgsjäger, of bergtroepen, werden opgericht in WO I...
om de Oostenrijkse Alpen te verdedigen.
Ze zijn getraind om te vechten in zwaar weer...
en op grote hoogten.
Het typische aan de Gebirgsjäger is dat ze vooral gerekruteerd worden...
uit Alpenstreken in Oostenrijk en Beieren.
Majoor Seebacher voert het bevel over Heeres-Gebirgsjäger-Bataillon 201.
Franz Seebacher is een relatief jonge bataljonscommandant.
Hij is pas 26 als hij het bevel overneemt.
De Oostenrijker gaat bij het Oostenrijkse leger...
en wordt later overgeplaatst naar het Duitse leger.
Hij werkt aan een mooie carrière in de Tweede Wereldoorlog.
Seebacher kiest positie met 1000 man, mitrailleurs, artillerie en mortieren.
De Duitsers hebben landkaarten.
Ze kennen de regio.
Ze kennen de kracht en zwaktes van het terrein.
Ze plaatsen hun troepen bij de verdedigingslinie op de heuvels.
Zo kunnen ze op de Amerikanen in de vallei schieten.
De Duitse tegenaanval gaat door met meer tank- en artillerievuur.
Vuur.
Bomen ontploffen rond de soldaten van het 442nd Regimental Combat Team.
Elke soldaat die ik sprak, had het over de exploderende bomen.
Ze waren er doodsbang voor.
Stel je voor dat je in een bos bent met dennenbomen van 20 meter hoog...
en opeens barst er uit het niets artillerievuur los...
dat ontploft in de bomen.
Dus je bent niet alleen kwetsbaar voor de loodregen...
maar ook voor de takken die door de explosie zijn afgebroken.
Onder druk van Duitse scherpschutters en granaten...
moeten de Amerikanen zich terugtrekken.
Terugtrekken.
Ze stoppen de Duitse tegenaanval...
maar moeten ook wat van de zwaarbevochten terreinwinst afstaan.
Het is een pijnlijke tegenslag.
Zaterdag 28 oktober 1944.
Hun redders zijn nog vijf kilometer verderop.
Luitenant Higgins en de restanten van zijn bataljon...
van het 141st Infantry Regiment staan voor steeds grotere uitdagingen.
Na vier dagen in afzondering met zeer beperkte rantsoenen...
verhongeren ze langzaam.
Maar drinkwater is hun grootste zorg.
Je moet er toegang toe hebben.
Als je soldaten uitdrogen, betekent dat nog niet...
dat ze elk moment dood kunnen neervallen. Maar door de uitdroging...
zijn ze minder effectief in de strijd.
Een modderpoel net buiten hun gebied is hun enige drinkwaterbron.
Tot overmaat van ramp moeten ze hem delen met de vijand.
Een lijk zou de bron vervuilen.
Beide kampen waken ervoor om iemand in de buurt neer te schieten.
Maar zelfs zonder lijk is het wellicht niet veilig om te drinken.
Het is algemeen bekend dat water uit een rivier...
micro-organismen bevat waar je ziek van kunt worden.
Halazone-tabletten waren cruciaal om het water te zuiveren...
dat je ging drinken.
Halazone bevat chloor, wat bacteriën en parasieten doodt.
Discussie over de effectiviteit vertraagde het gebruik tot 1944...
toen bleek dat het veilig en effectief was.
Twee halazone-tabletten maken een veldfles water drinkbaar...
in ongeveer tien minuten.
Vier tabletten kunnen worden gebruikt voor troebel water.
Het is een lowtech, draagbaar waterzuiveringssysteem.
Het verdwenen bataljon had een voorraad voor slechts één dag.
Ze hebben meer halazone nodig, voedsel...
medische voorraden voor de gewonden en batterijen voor de radio.
De eerste droppings mislukten...
toen het door bewolking onmogelijk was om hun locatie te bepalen.
Maar de piloten zijn vastberaden.
Nu er P-47's in de lucht zijn...
maken Higgins en de mannen zich klaar voor de levering van proviand.
Met een markering geven ze hun positie aan de vliegtuigen door.
Ze trekken alles uit wat licht- of witgekleurd is...
en knopen dit aan elkaar.
Dit kan een piloot opvallen als hij overvliegt.
De stof vormt een signaal.
Het verdwenen bataljon is omsingeld door Duitsers.
De piloten moeten de vaten op de juiste plek droppen.
Higgins en de mannen kijken toe terwijl de vaten omlaag zweven.
Een voor een landen ze in vijandelijk gebied.
Alle voorraden vallen in Duitse handen.
De euforie verandert in somberheid.
'Daar komen de vliegtuigen met onze voorraden. Ik kan gaan eten.
Misschien kan ik water drinken.' Maar ze krijgen niets.
De aartsvijand krijgt alles.
Zonder bevoorrading...
wordt de situatie van het bataljon uitzichtlozer.
Higgins zal zich zorgen maken om de afname van z'n gezag.
Steeds meer mensen raken gewond.
Er zijn minder medicijnen.
Hij wil vast z'n munitie sparen. En dan heb je de onbekende factor nog.
Zal er nog hulp komen?
Opeens horen de Amerikanen het geluid van een naderende artilleriegranaat.
Als onderdeel van de 36th Infantry Division...
staat het verdwenen bataljon onder bevel van generaal-majoor Dahlquist.
Het irriteert hem dat het 141st z'n eigen mannen niet kan redden.
Dahlquist schakelt het 442nd Regimental Combat Team in...
om de klus te klaren.
Hij is nog steeds gefrustreerd door de mislukte redding...
en moeizame hulppogingen.
Z'n ongeduld is begrijpelijk.
Er is een heel bataljon afgesneden.
Andere eenheden moeten zich een weg naar dat bataljon toe vechten.
Het laatste wat hij wil, is dat een van z'n bataljons vernietigd wordt.
Maar dit kan een divisie ook hard raken...
qua moreel en vechtkwaliteiten.
Om rantsoenen en voorraden af te leveren...
wil Dahlquist granaten afvuren op z'n eigen mannen.
Zaken als geconcentreerde voedselrantsoenen...
waterzuiveringstabletten en medicijnen...
worden zorgvuldig verpakt en in holle hulzen gestopt.
Je schiet ze de perimeter in. Het weer speelt geen rol.
Je waarnemers weten waar het geïsoleerde bataljon zit.
Maar het is een redelijk ingenieuze oplossing...
al is het maar voor tijdelijk.
Het moet je een paar uur vooruithelpen...
tot je een betere manier vindt.
Er landt een rookgranaat buiten de linie van het verdwenen bataljon.
Hij is afgevuurd om de coördinaten van hun kamp te bevestigen.
Met wat aanpassingen van hun artilleriewaarnemer...
ontploffen de granaten boven hen.
Ze landen in de bomen en strooien rantsoenen over de grond.
De magere voorraden worden verdeeld onder de meer dan 200 soldaten...
die standhouden op de heuveltop.
Ondertussen blijft de reddingsbrigade naderen.
Na weinig terreinwinst graven sergeant Shiro Kashino...
en de andere mannen van het 442nd Regimental Combat Team...
zich in voor de tweede nacht van hun hulpmissie.
Anders dan de sergeant...
groeide soldaat Barney Hajiro op op Hawaï en heeft niet vastgezeten.
En anders dan Kashino wordt Hajiro gezien als een probleemsoldaat.
Barney Hajiro was een boeiende figuur. Hij had vanaf dag één de reputatie...
dat hij een luilak en een herrieschopper was.
Hij was een vurige jongen die vaak vocht...
en constant problemen had...
met z'n gelijken en z'n commandanten.
Nu wacht hem en de anderen weer een lange, natte nacht.
Midden in het bos zijn er geen gerieflijke kwartieren...
of andere gebouwen.
Het was eind oktober. Het werd winter.
Het was koud, het begon te regenen.
's Nachts groeven ze een geul...
in de hoop dat ze beschermd waren tegen exploderende bomen...
en daar sliepen ze.
Een ander probleem is het leveren van voedsel aan het 442nd.
Ook bij de redders verloopt de bevoorrading moeizaam.
Het terrein maakt het lastig voor trucks...
om het front te bereiken.
Overste Alfred Pursall van het 3rd Battalion...
roept vrijwilligers op om rantsoenen op te halen bij een weg in de buurt.
Kashino stemt ermee in de bevoorrading te leiden...
maar hij wil niet meteen vertrekken.
Kashino wees erop...
dat het lawaai van de vrachtwagens...
de aandacht van de Duitsers zou trekken.
Hij wil een uur wachten voor het geval de Duitsers de locatie aanvallen.
Pursall is het daar niet mee eens en geeft een direct bevel.
Hij stond op en gaf z'n mannen het bevel hem te volgen...
naar de vrachtwagens.
Kashino leidt zijn mannen door het donkere, stille bos.
In de verte...
rijden de bevoorradingstrucks een smalle weg op.
Voor de soldaten meer dan 180 meter kunnen oprukken...
doet zich een enorme explosie voor.
Sergeant Shiro Kashino leidt zijn mannen over een donker bergpad...
naar hun bevoorradingstrucks.
Dan barst het bos om hen heen in vlammen uit.
Wat Kashino had voorspeld, is ook gebeurd.
De Duitsers wisten de troepen te lokaliseren...
door het lawaai van de bevoorrading en ze openden het vuur.
De soldaten van het 442nd Regimental Combat Team...
hebben geen tijd om dekking te zoeken.
Het spervuur is te hevig.
De explosie verwondt acht man.
Als het vuur verdwijnt, helpen Kashino en andere minder gewonden...
de gewonden naar de hulppost.
Later, als Kashino aankomt bij de commandopost...
vindt hij overste Alfred Pursall.
Kashino daagt z'n commandant uit...
omdat hij hen onnodig in een gevaarlijke situatie bracht.
Hij zegt dat de mannen liever verhongeren...
dan dat er anderen door het bevel moeten sneuvelen.
Vanuit militair oogpunt gaat Kashino te ver.
Het is een schending van het krijgsrecht.
Een jonge onderofficier...
mag de bevelen van een meerdere niet in twijfel trekken.
Met de aanval op de bevoorrading...
stijgt het aantal slachtoffers onder de Japans-Amerikaanse soldaten...
na twee dagen vechten om leden van het 141st Infantry Regiment te redden.
Het verdwenen bataljon ligt nog altijd zo'n 3 km...
voorbij hun huidige locatie.
Ze rukten op door het donkere bos...
gingen een regen van mitrailleurvuur tegemoet...
zochten dekking...
en kropen dan weer een stukje de heuvel op.
Daardoor wisten de mannen nooit waar ze waren.
Ze wisten alleen dat er iemand op hen schoot...
en dat ze moesten doorgaan.
Zondag 29 oktober 1944.
's Ochtends winnen de Japans- Amerikaanse soldaten wat terrein...
op de ingegraven Duitse verdediging.
Maar voor generaal-majoor Dahlquist van de 36th Infantry Division...
is dat niet goed genoeg.
Dahlquist vindt dat de opmars sneller moet verlopen.
Hij neemt de ongewone stap om het front te bezoeken tijdens de strijd.
Hij vertrouwt z'n leiders niet.
In die zin is hij meer een micromanager dan nodig is.
Het moet een geweldige oppepper geven...
als een generaal aan het front zegt:
'Ik zeg niet alleen dat jullie voorwaarts moeten gaan.
Ik zal jullie leiden.'
Tijdens de bombardementen moeten de mannen dekking zoeken.
Dahlquist past zich nooit aan aan het moment...
door te zeggen: 'Nu zie ik wat jullie meemaken.'
Hij veroorzaakt juist verwarring door de hiërarchie te negeren.
Hij dringt bij de soldaten aan om op te rukken.
Uiteindelijk is voor overste Pursall de maat vol.
Hij stuurt Dahlquist weg van het front.
Als overste Pursall zich zo tegen de generaal keert...
moet hij wel ten einde raad zijn.
Voor een gewone soldaat...
draagt het gekibbel tussen die twee gezagsdragers niet bij...
aan de eenheid of het moreel om deze missie voort te zetten.
Binnen de verdedigingslinie van het verdwenen bataljon...
is weer het geluid te horen van vliegtuigen...
die levensreddende middelen willen distribueren.
Het is de derde poging om goederen te droppen...
en het lukt.
Eten, medicijnen en munitie komen uit de vaten.
Dat is een opluchting voor luitenant Martin Higgins en z'n mannen.
Het is beter beheersbaar geworden.
Maar het is niet afgelopen. Je hoopt dat in die tijd...
eigen troepen jou zullen weten te bereiken.
Tot die tijd is je crisis nog niet voorbij.
Ondertussen vechten sergeant Shiro Kashino...
en de soldaten van het 3rd Battalion van het 442nd...
zich een weg naar het verdwenen bataljon.
Ze moeten opnieuw verder over verraderlijk terrein.
Aan het eind van de heuvelrug...
wachten Higgins en z'n mannen op redding.
Maar om daar te komen, moet het 3rd Battalion de helling oversteken.
De ingegraven Duitse soldaten eisen een tol voor elke terreinwinst.
Zelfs als ze proberen te klimmen...
nadert het Duitse vuur hen van alle kanten.
Als ze om de Duitsers heen proberen te trekken...
komen leden van het 442nd Regimental Combat Team...
langs een smal front tot stilstand, op zoek naar het verdwenen bataljon.
Het was een gevecht om centimeters.
Ze zaten bijna hulpeloos vast.
Ze wisten niet waar de volgende explosie vandaan zou komen...
waar de volgende granaat zou vallen...
of waar het volgende mitrailleursalvo zou woeden.
Er komt een bevel om de bajonetten op te zetten.
Een bajonet is een mes op het uiteinde van een militair geweer.
Soldaten trainen om bajonetten te hanteren...
om diepe inwendige wonden te veroorzaken.
Maar ze worden zelden gebruikt.
Veel mensen hebben liever een vuurgevecht.
Een messengevecht is heel persoonlijk en fysiek.
Kogels uitwisselen met iemand is abstract.
De bajonet is een wanhoopswapen. Een officier laat hem pas opzetten...
als de omstandigheden hopeloos zijn.
Als ze de bajonetten opzetten, blijkt elke waarneembare beweging...
een kogelregen aan te trekken van de Duitse verdedigers boven.
Er worden nog meer mannen neergeschoten.
Onder wie sergeant Shiro Kashino.
We weten niet veel, behalve dat hij zich steeds blootstelde aan vuur.
Op zeker moment raakte hij voor de derde keer gewond...
in een paar dagen tijd.
Barney Hajiro ziet dat z'n pelotonscommandant bloedt.
Hij staat erop dat Kashino medische hulp zoekt.
Jaren later vertelde Hajiro me bijna vol ongeloof:
'Ik zeg als soldaat tegen een sergeant...
dat hij naar achteren moet.' Hij was verbaasd dat Kashino...
die nooit een uitdaging uit de weg was gegaan...
kennelijk zo ernstig gewond was dat hij echt naar achteren ging.
Majoor Franz Seebacher ziet hoe de VS-troepen zich beneden verzamelen.
De Amerikanen krijgen niet veel steun vanuit de lucht...
of van tanks of artillerie. Ze vechten als de Duitsers.
Het is een uitputtingsslag.
Beide kampen hebben nog maar weinig munitie en manschappen.
Het is een strijdtoneel waar men geen mededogen kent.
Maar Seebacher weet dat hij geen keus heeft.
Ze moeten deze hoogten beschermen om een kans te hebben...
om de geallieerden tegen te houden voordat ze de Rijn bereiken.
De Amerikanen worden nog steeds van bovenaf beschoten...
als ze het bevel krijgen om aan te vallen.
Maar heel even gaat er niemand voorwaarts. Ook Barney Hajiro niet.
Hajiro vertelde me jaren later dat je niet achteruit kon.
Je kon alleen maar vooruit.
Hij keek naar zijn mannen en zag dat ze vastzaten.
Hij wist dat ze allemaal zouden sneuvelen als ze niets deden.
Met z'n automatische geweer in de aanslag...
zoekt Hajiro extra munitie en wendt zich tot soldaat Takeyasu Onaga.
Die zegt hem dat hij z'n P-38 moet pakken als hij geraakt wordt.
Hajiro kan zich dat nog goed herinneren. Die droevige blik...
op het gezicht van z'n vriend, in dat schuttersputje.
Het was gedurende die fractie van een seconde...
voordat Hajiro opstond en de aanval leidde.
Met Hajiro aan de leiding volgt de rest van compagnie 'I'.
Z'n beste kant kwam naar boven in de strijd.
Het is een van die vreemde omstandigheden...
dat mannen tijdens een beproeving in zichzelf krachten kunnen vinden...
waarvan ze het bestaan niet wisten.
Dat gold ook voor Barney Hajiro.
Mannen worden gedood door mitrailleur- en artillerievuur.
Vlak achter z'n vriend...
houdt Onaga in om een boom op te tillen...
die op een medesoldaat is gevallen.
Vervolgens rukt hij verder de heuvel op.
Hij gooit een granaat richting de vijand.
Zonder waarschuwing slaat er een kogel in z'n keel.
Hajiro ziet z'n vriend vallen.
Ik denk dat hij boos was.
Hij was er kapot van.
Hij raakte z'n munitieman kwijt.
Hij wist dat hij een magazijn had om z'n punt te maken.
Hij rende als een gek, voortdurend schietend.
De soldaten van Heeres-Gebirgsjäger- Bataillon 201 houden stand.
Het is ongetwijfeld zenuwslopend...
om mannen al schreeuwend de heuvel op te zien komen.
In deze situatie wordt de oorlog puur emotioneel...
en volkomen onvoorspelbaar.
Na dagen wordt de patstelling doorbroken.
Er worden geen gevangenen gemaakt.
Soldaat Barney Hajiro zet z'n aanval voort.
Hij vindt nog een mitrailleursnest.
Een automatisch geweer weegt 7 à 9 kilo.
Je draagt bovendien je helm en je uitrusting.
Je rent een steile heuvel op. Ik weet niet hoe hij het deed.
Je moet een adrenalinestoot voelen die je erdoorheen helpt.
Hij blijft klimmen.
Maar bij een derde mitrailleursnest heeft hij geen geluk meer.
Barney voelde een kogel door z'n arm gaan.
Hij viel, maar tegen die tijd waren z'n mannen achter hem.
Zij schakelden de Duitsers uit.
Wat hij wilde doen, was hem gelukt: de aanval de heuvel op leiden.
De hospik wil Hajiro naar de hulppost sturen...
maar Hajiro weigert.
Hij was z'n geweer kwijt maar niet z'n strijdlust.
Hij zei: 'Als ik een pistool had gehad, was ik blijven schieten.'
Ik blijf vechten.
Hajiro erkent uiteindelijk de ernst van z'n verwonding...
en trekt zich terug, maar hij weigert hulp.
Hij wilde ervoor zorgen dat de mensen die het harder nodig hadden...
hulp kregen.
Het is een soort ereteken om de laatste man te zijn...
en om te zorgen dat er eerst voor alle anderen gezorgd wordt.
Na het verlies van Shiro Kashino, Barney Hajiro en talloze anderen...
drijft het 442nd de Duitsers terug.
Maar ze hebben nog geen contact gemaakt met het verdwenen bataljon.
De volgende ochtend, op maandag 30 oktober...
rukt een patrouille Japans-Amerikaanse soldaten op door de bossen.
Het slagveld was verlaten.
Er heerste een vreemde rust en dus gingen ze verder...
niet wetend wat ze konden verwachten.
Misschien werden ze opgewacht door mitrailleur- of mortiervuur.
Ze ontdekken een communicatiedraad en besluiten deze te volgen.
Als je twee eigen eenheden zo dicht bij elkaar hebt...
is het altijd link.
Ik denk dat wat er zich die week in het bos heeft afgespeeld...
de stress alleen maar heeft verhoogd.
Ze nemen beweging waar en bereiden zich voor.
Er verschijnt iemand vanachter een boom.
Het is een Amerikaan van het verdwenen bataljon.
Mutt Sakumoto vond als eerste het verdwenen bataljon.
Hij wist niet wat hij moest zeggen.
Hij vroeg of ze sigaretten wilden.
Dit bleek een geweldige, bescheiden, mooie erkenning...
van wat beide kanten hadden meegemaakt.
Een sigaret was een grote opluchting na de gruwelen die ze hadden beleefd.
Na zeven dagen isolatie worden de overlevenden van het 1st Battalion...
van het 141st Infantry Regiment gered.
Van de oorspronkelijk 274 soldaten...
dalen er 211 de heuvel af, onder wie 32 gewonden.
Er is veel media-aandacht...
maar de beelden die het leger vrijgeeft...
erkennen niet de rol van de Japans-Amerikaanse soldaten...
die zoveel hebben opgeofferd.
Van het 442nd...
sneuvelen 52 soldaten tijdens de missie en raken er 280 gewond.
Het aantal slachtoffers onder hen is hoger dan het aantal geredde mannen.
Twee weken later...
roept generaal-majoor John Dahlquist het 442nd bijeen...
om hun een eervolle vermelding voor de actie geven.
Hij wordt boos als het aantal aanwezigen kleiner is dan verwacht.
Een van z'n officieren moet hem inlichten...
dat dit alles is wat er over is van het 442nd.
Als hij hersteld is...
blijft sergeant Shiro Kashino vechten.
Hij krijgt een Silver Star, twee Bronze Stars...
en zes Purple Hearts voor zijn diensten.
Hij loopt een Distinguished Service Cross mis...
want hij wordt onterecht veroordeeld en uit z'n rang gezet.
Meer dan 50 jaar later...
wordt z'n naam gezuiverd in een militair onderzoek.
Z'n medesoldaten vroegen het leger na vele jaren om erkenning.
Die kreeg hij, maar hij was helaas zes maanden eerder overleden.
Soldaat Barney Hajiro is genomineerd voor de Congressional Medal of Honor.
Hij krijgt echter het Distinguished Service Cross...
vanwege z'n Japanse afkomst.
Het zou 55 jaar duren voordat de Amerikaanse regering erkende...
dat hij recht had op de hoogste militaire onderscheiding van het land.
Die kreeg hij op 21 juni 2000 van president Bill Clinton.
Aan het eind van WO II is het 442nd Regimental Combat Team...
een van de meest onderscheiden eenheden in het VS-leger.
Ze keerden terug naar Italië...
om in de lente van 1945 de Gotenstellung te doorbreken...
...terwijl de oorlog in Europa nog voortduurde.
Vertaling: René van Vliet