Amerykański batalion zostaje otoczony.
Żołnierze pochodzenia japońskiego
idą z odsieczą.
Zatrzymują się u podnóża Wzgórza Samobójców,
gdzie nikt nie reaguje na rozkaz ataku.
Do akcji wkracza wtedy nietypowy bohater.
6 czerwca 1944 roku
wojska Aliantów lądują w Normandii i otwierają front zachodni.
Jednak niemieccy fanatycy zaciekle walczą o przetrwanie.
Dzień D był bitwą.
Losy wojny dopiero się rozstrzygną.
Piątek, 27 października 1944 roku.
Wogezy we Francji.
Amerykański sierżant Shiro Kashino prowadzi żołnierzy wąską ścieżką
w głębi lasu.
Jest godzina 3:00 i ledwo są w stanie dostrzec szlak.
Jest niesamowicie ciemno.
Dookoła gęsty las.
Nigdzie nie widać żadnych świateł.
Panuje mrok.
Wydaje się, że to scena z sennego koszmaru.
Z obawy, że żołnierze 442. pułkowego zespołu bojowego
zgubią się w lesie,
każdy ma przypięty kawałek papieru
widoczny z tyłu.
Mają oni uratować żołnierzy amerykańskiego batalionu
całkowicie odciętych przez siły niemieckie.
W linii prostej są osiem kilometrów od nich,
ale trudny teren znacząco ich spowalnia.
Przed wstąpieniem do wojska
wielu żołnierzy 442. zespołu internowano w obozach.
Po ataku na Pearl Harbor
prezydent Franklin Roosevelt podpisał dekret
nakazujący przesiedlenie Amerykanów pochodzenia japońskiego.
Internowano każdego, kto choć w 1/16 był Japończykiem,
w tym tysiące dzieci, osób starszych i niepełnosprawnych.
Na terenie Stanów Zjednoczonych wybudowano
10 obozów przesiedleńczych.
Przypominały one koszary.
Były to baraki ze wspólnymi toaletami.
Stały na odludziu, ogrodzone drutem kolczastym.
Mieszkało w nich ponad sto tysięcy ludzi.
Trwało to trzy lata.
Amerykanów japońskiego pochodzenia służących w wojsku
zwalniano ze służby lub zmieniano im przydziały.
Jednak gdy powstał 442. zespół bojowy,
wielu młodych ludzi internowanych w obozach
wstąpiło do wojska.
To byli młodzi chłopcy.
Mieli od 17 do 21 czy 22 lat.
Byli patriotami.
Chcieli walczyć za swój kraj.
Nienawidzili też obozów.
I nic w tym dziwnego.
442. zespół bojowy walczył we Włoszech i na południu Francji.
Walczyli poza granicami kraju
i musieli zwyciężać, aby przeżyć.
Wiedzieli też, że walczą
w imieniu swoich bliskich,
którzy zostali w obozach lub na Hawajach.
Był to test przynależności do narodu amerykańskiego.
Żołnierze ruszyli o 3:00
i późnym rankiem dotarli na pozycje wyjściowe.
Muszą przejść jeszcze pięć kilometrów.
Odcięty batalion należy do 141. pułku piechoty,
jednego z oddziałów 36. Dywizji Piechoty.
36. Dywizja miała duże doświadczenie bojowe.
W sierpniu 1944 r. uczestniczyła w walkach we Francji.
We wrześniu była już w Wogezach.
Wtedy, jak to się mawia, zabawa się skończyła.
Gdy 141. pułk zaatakował wzgórze 595,
1. batalion znalazł się zbyt daleko.
Niemcy atakują od tyłu i oddzielają go od reszty pułku,
a zarazem od posiłków i zaopatrzenia.
Okrążenie stało się nowszą wersją
historii o odciętym batalionie.
To określenie z I wojny światowej. Dotyczy podobnej sytuacji,
w której nie dochodzi jeszcze do zniszczenia jednostki
ani nawet do utraty łączności.
Tyle że nie można się do niej dostać.
Porucznik Martin Higgins organizuje obronę,
by zabezpieczyć swoją pozycję.
Przez trzy dni odcięty batalion odpiera serię niemieckich ataków.
Próby wyjścia z okrążenia
lub dotarcia do batalionu kończą się niepowodzeniem.
Kończy się żywność i amunicja.
Sytuacja żołnierzy staje się coraz trudniejsza.
Nie wiadomo, jak długo wytrzymają.
W ramach misji ratunkowej
sierżant Shiro Kashino i kompania I walczą o każdy szlak.
Gdy prowadzą natarcie,
Niemcy rozpoczynają kontratak.
Lewa flanka kompanii I jest odsłonięta.
Jeden z plutonów dostaje się pod ogień karabinu maszynowego.
Kashino miał japońskie korzenie. Dorastał w stanie Waszyngton.
Był typowym młodym Amerykaninem.
Grał w drużynie futbolowej.
Został przesiedlony
i trafił do obozu Minidoka w Idaho.
Bardzo chciał się stamtąd wydostać,
a wojsko było dla niego szansą, by się wykazać.
Nagle Kashino zrywa się, by wesprzeć
atakowany pluton.
Biegnie pod górę i odwraca uwagę Niemców.
Kashino zawsze stawał na wysokości zadania.
Potrafił ryzykować życiem dla towarzyszy broni.
Robił to zresztą wielokrotnie.
Plan Kashino działa.
Gdy ściąga ogień na siebie, pozostali mogą nacierać.
Daje im znak, aby zniszczyli stanowisko karabinu maszynowego.
Sam jest pod ostrzałem,
ale osłania ich ogniem z pistoletu maszynowego Thompson.
To wzmocniło jego więź z innymi i dowiodło,
że żołnierze są zdolni do rzeczy
niemal niewykonalnych.
Niemcy są rozproszeni,
więc pozostali mogą ich wyeliminować.
Gdy Amerykanie kontynuują walkę...
do akcji wkracza niemiecki czołg.
Bitewny zgiełk zagłuszył ryk jego silnika.
Sierżant Al Takahashi zauważa go w ostatniej chwili.
- Gdy czołg strzela... - Ognia!
sierżant rzuca się na bok.
Pocisk uderza w ziemię tuż obok Ala Takahashiego.
Ale nie wybucha.
Na szczęście to niewypał.
Gdyby skoczył w drugą stronę, na pewno by zginął.
Niemcy zdążyli się okopać
i starają się zadać Amerykanom jak największe straty.
W roku 1944 rzadko się zdarzało,
żeby Niemcy otoczyli cały aliancki batalion.
To może być dla nich wielki sukces propagandowy.
Niemcy muszą zatem udaremnić wszelkie próby
ocalenia tego batalionu.
Niemcy wysyłają w rejon walk jednostki górskie.
Gebirgsjäger, czyli strzelcy górscy,
podczas I wojny światowej bronili austriackich Alp.
Szkolono ich do walki w trudnych warunkach.
A także na dużych wysokościach.
Żołnierzy do tych jednostek werbowano przede wszystkim
na terenach Alp w Austrii i Bawarii.
Major Franz Seebacher dowodzi 201. batalionem strzelców górskich.
Franz Seebacher to dosyć młody dowódca.
Ma zaledwie 26 lat, gdy obejmuje dowództwo.
Pochodzi z Austrii i to tam wstąpił do wojska.
Potem trafił do armii niemieckiej.
Prawdziwą karierę zrobił podczas II wojny światowej.
Żołnierze Seebachera dysponują bronią maszynową,
artylerią i moździerzami.
Niemcy mają mapy.
Znają teren
i wszystkie jego zalety i wady.
Stanowiska obronne rozmieszczają
na wzgórzach,
skąd mogą ostrzeliwać Amerykanów.
Niemcy prowadzą ogień z czołgu i moździerzy.
Ognia!
Wokół żołnierzy 442. zespołu bojowego eksplodują drzewa.
Wszyscy żołnierze opowiadali o tych rozrywanych drzewach.
Bali się ich.
Wyobraźcie sobie ten las,
pełen drzew wysokich na 20 metrów.
Nagle zaczyna strzelać artyleria,
pociski wybuchają wśród drzew,
więc nie dość, że jesteśmy narażeni na ostrzał,
to jeszcze eksplozje odrywają całe gałęzie.
Z powodu ostrzału i niemieckich snajperów
Amerykanie muszą się wycofać.
Odwrót!
Zatrzymują niemiecki kontratak,
ale opuszczają odcinek, o który tak ciężko walczyli.
To bolesne rozczarowanie.
Sobota, 28 października 1944 roku.
Oddział ratunkowy nie dotarł do celu.
Porucznik Martin Higgins i jego żołnierze
ze 141. pułku piechoty są w trudnej sytuacji.
Po czterech dniach w okrążeniu, bez zaopatrzenia,
powoli kończy im się żywność.
Największy problem to brak wody pitnej.
Jest po prostu niezbędna.
Żołnierze mogą się odwodnić.
Nie umrą od razu,
ale im bardziej się odwodnią,
tym będą mniej skuteczni.
Tuż za ich pozycjami
jest kałuża. To jedyne źródło wody pitnej.
Co gorsza, muszą się nią dzielić z wrogiem.
Zwłoki mogłyby zanieczyścić wodę...
więc nikt nie strzela, gdy ktoś jest w pobliżu kałuży.
Woda i tak może nie nadawać się do picia.
Ponieważ wodę czerpano ze strumieni i rzek
pełnych mikrobów
powodujących choroby.
Do uzdatniania wody stosowano
pantocyd.
Pantocyd zawiera chlor,
który zabija bakterie i pasożyty.
Z powodu pewnych zastrzeżeń
na większą skalę wprowadzono go dopiero w 1944 r.,
gdy wykazano, że można go stosować bezpiecznie.
Dwie tabletki uzdatniają całą manierkę wody
w ciągu 10 minut.
Do mętnej wody dodaje się cztery tabletki.
To prosty, przenośny system oczyszczania wody.
Zapas tabletek w odciętym batalionie wystarczył na jeden dzień.
Żołnierze potrzebują pantocydu, żywności,
medykamentów dla rannych i baterii do radiostacji.
Próba dostarczenia ich samolotami
nie powiodła się z powodu gęstych chmur.
Jednak piloci się nie poddają.
Słysząc nadlatujące P-47
Higgins i pozostali szykują się do odebrania zrzutu.
Przygotowali oznaczenia, aby wskazać pilotom swoje pozycje.
Zamierzają użyć rzeczy
w jasnych kolorach, które po połączeniu
mogą zwrócić uwagę pilota.
Z materiału tworzą znak.
Ponieważ batalion jest otoczony,
piloci muszą wykonać zrzut bardzo precyzyjnie.
Żołnierze obserwują,
jak zasobniki opadają ku ziemi.
Jeden po drugim lądują na terenie przeciwnika.
Zapasy trafiają w ręce Niemców.
To się nazywa rozczarowanie.
←Lecą samoloty. To nasze zapasy.
Super. Wreszcie coś zjem.
Albo napiję się wody, a tu jednak nic z tego.
Wszystko trafiło do mojego wroga”.
Bez zaopatrzenia
sytuacja batalionu staje się jeszcze trudniejsza.
Higgins martwił się, jak to wszystko się skończy.
Miał coraz więcej rannych,
a medykamentów brakowało.
Martwił go również brak amunicji.
A do tego niepewność.
Czy ktoś im pomoże?
Nagle Amerykanie słyszą dźwięk
nadlatujących pocisków.
Batalion należy do 36. Dywizji Piechoty
i jako jednostka podlega
generałowi dywizji Johnowi Dahlquistowi.
Poirytowany z powodu nieudanej misji ratunkowej,
Dahlquist powierzył wykonanie tego zadania
442. pułkowemu zespołowi bojowemu.
Na wieść o kolejnym niepowodzeniu
jego frustracja się wzmaga.
To zrozumiałe, że tracił cierpliwość.
Jego batalion jest odcięty.
Inne jednostki muszą się do niego dostać.
Nie chce przecież, żeby jeden z jego batalionów rozbito.
Tu chodzi o coś więcej.
To może zniszczyć morale całej dywizji i obniżyć
jej sprawność bojową.
By dostarczyć niezbędne zapasy,
Dahlquist planuje ostrzelać swoich ludzi.
Daleko na tyłach
racje żywnościowe,
tabletki pantocydu i medykamenty
są pakowane i umieszczane w pociskach artyleryjskich.
Potem wystrzeliwują je
do swoich,
bo dobrze wiedzą, gdzie jest ten batalion.
To pomysłowe rozwiązanie,
ale tylko tymczasowe.
Ma im zapewnić trochę czasu,
aż ktoś wymyśli coś innego.
Pocisk dymny ląduje na obrzeżach stanowisk batalionu.
Wystrzelono go, aby potwierdzić współrzędne.
Po przekazaniu kilku poprawek przez obserwatora
- pociski trafiają w cel. - Ognia!
Spadają na drzewa, a na ziemię sypią się racje żywnościowe.
Zebrane zapasy zostają rozdzielone wśród 200 żołnierzy,
którzy walczą na wzgórzu.
Tymczasem siły odsieczy kontynuują natarcie.
Sytuacja jest trudna. Sierżant Shiro Kashino
i żołnierze 442. pułkowego zespołu bojowego
okopują się na kolejną noc.
Szeregowy Barney Hajiro
dorastał na Hawajach i nie trafił do obozu przesiedleńczego.
Hajiro nie cieszy się najlepszą opinią.
Barney Hajiro był bardzo ciekawą postacią.
Od samego początku uchodził za obiboka,
a do tego za rozrabiakę.
Był narwany, wdawał się w bójki
i ciągle miał jakieś kłopoty
z kolegami i z przełożonymi.
Przed nim kolejna długa, deszczowa noc.
W środku lasu nie ma wygodnych kwater
czy innego schronienia.
Był koniec października. Zbliżała się zima.
Było zimno, zaczynało padać,
a oni co noc kopali okopy,
kryli się w nich przed odłamkami z drzew
i tak spędzali noce.
Kolejny problem to dostarczanie żywności.
442. zespół bojowy
nie miał zabezpieczonego zaopatrzenia.
W tym trudnym terenie ciężarówki nie mogły
dotrzeć na front.
Dowódca 3. batalionu, ppłk Alfred Pursall,
szuka ochotników do dostarczenia racji żywnościowych.
Kashino zgadza się podjąć tego zadania...
ale nie chce od razu wyruszać.
Kashino zwrócił uwagę,
że Niemcy mogli zwrócić uwagę na warkot silników
ciężarówek z zaopatrzeniem.
Chce zaczekać godzinę na wypadek, gdyby Niemcy zaatakowali transport.
Pursall się nie zgadza i wydaje mu rozkaz.
Wstał więc i poprowadził ludzi wzdłuż ścieżki,
do ciężarówek.
Kashino prowadzi swoich ludzi przez ciemny, cichy las.
Wąską drogą w oddali
jadą ciężarówki z zaopatrzeniem.
Żołnierze nie uszli nawet 200 metrów...
gdy nastąpiła potężna eksplozja.
Gdy sierżant Kashino prowadzi swoich ludzi górską ścieżką,
by dotrzeć do ciężarówek,
las wokół nich staje w płomieniach.
Stało się dokładnie to, co przewidział Kashino.
Niemcy zlokalizowali żołnierzy
po dźwięku silników i rozpoczęli ostrzał.
Żołnierze 442. pułkowego zespołu bojowego
nie mają czasu, żeby się ukryć.
Ostrzał jest zbyt silny.
Wybuch rani ośmiu ludzi.
Po wszystkim Kashino i lżej ranni żołnierze
pomagają pozostałym.
Na stanowisku dowodzenia Kashino zastaje
podpułkownika Alfreda Pursalla.
Kashino krytykuje dowódcę
za niepotrzebne narażanie żołnierzy.
Dodaje, że woleliby głodować
niż pozwolić innym ginąć z powodu takiego rozkazu.
Z wojskowego punktu widzenia Kashino posuwa się za daleko.
Narusza wojskowe regulaminy.
Młody podoficer nie może
kwestionować rozkazów przełożonego.
Na skutek ataku na transport
wzrasta liczba Amerykanów pochodzenia japońskiego
poległych w walce
w ciągu dwóch dni prób ocalenia
żołnierzy 141. pułku.
Od pozycji odciętego batalionu wciąż dzielą ich
ponad trzy kilometry drogi.
Szli przez ciemny las,
pod ogniem broni maszynowej,
szukali schronienia,
potem znowu brnęli pod górę.
W rezultacie nie wiedzieli nawet, gdzie są.
Wiedzieli tylko, że ktoś do nich strzelał,
a oni musieli iść dalej.
Niedziela, 29 października 1944 roku.
Walki trwają od rana,
a żołnierze w końcu czynią pewne postępy
atakując pozycje niemieckie.
Dla dowódcy 36. Dywizji Piechoty, gen. Johna Dahlquista,
to jednak zbyt mało.
Dahlquist domaga się większych postępów.
Osobiście udaje się na front w trakcie walki.
Nie ufa dowódcom.
Być może za bardzo ingeruje w dowodzenie.
Zwykle byłaby to ogromna zaleta.
Generał sam rusza na front
i mówi: ←Wiecie co?
Nie wysyłam was do ataku.
Ja go poprowadzę”.
Żołnierze muszą kryć się przed ostrzałem.
Dahlquist nie dostosowuje się do sytuacji
i nie okazuje zrozumienia.
Zamiast tego wprowadza zamęt ignorując hierarchię.
Rozkazy wydaje bezpośrednio żołnierzom.
Dowódca 3. batalionu,
podpułkownik Pursall, ma tego dość.
Każe generałowi, aby wynosił się z jego frontu.
Ppłk Pursall musiał być na skraju wytrzymałości,
skoro zrobił coś takiego.
Kiedy zwykli żołnierze widzą,
jak dwóch oficerów skacze sobie do oczu,
to nie motywuje ich to do wykonania zadania.
Na pozycjach odciętego batalionu
ponownie słychać samoloty,
które mają zrzucić zaopatrzenie.
To trzecia próba zrzutu z powietrza.
Tym razem się udaje.
W zasobnikach jest żywność, medykamenty i amunicja.
To bardzo ważne dla żołnierzy porucznika Martina Higginsa.
Jest lepiej. Całkiem znośnie,
ale to jeszcze nie koniec, zatem mają nadzieję,
że odsiecz wreszcie do nich dotrze.
Póki co jednak kryzys trwa.
Tymczasem
sierżant Kashino i żołnierze 3. batalionu
walczyli, aby znaleźć się bliżej odciętego batalionu.
Mają do pokonania kolejny odcinek trudnego terenu.
Dwa kilometry dalej, na końcu grzbietu,
żołnierze Higginsa czekają na ratunek.
Aby tam dotrzeć, 3. batalion musi oczyścić zbocze.
Okopani Niemcy stawiają zaciekły opór.
Gdy próbują iść naprzód...
zewsząd ostrzeliwują ich Niemcy.
Po próbie obejścia niemieckich pozycji
żołnierze 442. zespołu bojowego utknęli
próbując dotrzeć
do odciętego batalionu.
Walczyli o każdy metr terenu,
ale znajdowali się w potrzasku.
Nie wiedzieli, gdzie nastąpi kolejny wybuch,
gdzie upadnie kolejny granat,
czy też skąd zaczną do nich strzelać.
Wreszcie pada rozkaz: bagnet na broń.
Bagnet to nóż mocowany do wojskowego karabinu.
Ćwicząc walkę z bagnetami żołnierze uczą się
zadawać głębokie śmiertelne rany.
Jednak rzadko tak walczą.
Ludzie wolą strzelać niż używać noża.
Taka walka to bezpośredni kontakt z przeciwnikiem.
Wymiana ognia jest bezosobowa.
Bagnetów używa się tylko w ostateczności.
Oficer każe założyć bagnety,
gdy sytuacja jest rozpaczliwa.
Żołnierze zauważają,
że na każdy ich ruch okopani na górze Niemcy
reagują nasilając ostrzał.
Są uwięzieni i pozbawieni osłony. Wielu jest rannych,
w tym sierżant Shiro Kashino.
Wiemy tylko,
że bardzo często ryzykował
aż wreszcie został ranny po raz trzeci
w ciągu kilku dni.
Hajiro widzi, że dowódca plutonu krwawi.
Odsyła go do sanitariusza.
Po latach Hajiro wciąż nie mógł uwierzyć,
że gdy jako szeregowy kazał sierżantowi
wycofać się z walki, to Kashino,
który nigdy się nie poddawał,
był tak ciężko ranny, że posłuchał go.
Major Seebacher
obserwuje żołnierzy amerykańskich ze szczytu wzniesienia.
Amerykanie nie mają wsparcia lotniczego,
broni pancernej ani artylerii.
Walczą jak Niemcy.
To walka na wyczerpanie, a obu stronom
brakuje już amunicji i żołnierzy.
Warunki do walki są bardzo ciężkie.
Seebacher wie jednak, że nie ma wyboru.
Niemcy muszą bronić tych gór,
by uniemożliwić Aliantom dotarcie do Renu.
Amerykanie wciąż znajdują się pod ostrzałem,
lecz otrzymują rozkaz do ataku.
Przez chwilę nikt,
nawet szeregowy Barney Hajiro, nie rusza się z miejsca.
Po latach Hajiro powiedział mi, że nie mogli się wycofać.
Mogli tylko brnąć naprzód.
Wiedział, że żołnierze byli w potrzasku,
i że zginą tam, jeśli czegoś nie zrobią.
Hajiro miał ręczny karabin maszynowy Browning.
Znalazł dodatkową amunicję i zwrócił się do amunicyjnego,
szeregowego Takeyasu Onagi.
Onaga chce dać Hajiro swój pistolet P-38.
Hajiro dobrze pamiętał wyraz smutku na twarzy
swojego kolegi z okopu.
To było na chwilę przed tym
jak Hajiro wstał i poprowadził atak.
Pozostali żołnierze kompanii I ruszają za nim.
W walce pokazał się z najlepszej strony.
To jedna z tych dziwnych sytuacji,
gdy ludzie odnajdują w sobie siłę,
z której istnienia nie zdają sobie sprawy.
Tak było w przypadku Barneya Hajiro.
Żołnierze padają od ognia broni maszynowej i artylerii.
Onaga idzie za swoim kolegą.
Zatrzymuje się, by podnieść drzewo,
które przygniotło innego żołnierza.
Następnie rusza dalej...
i ciska w przeciwników granatem.
Nagle kula trafia go w gardło.
Hajiro widzi, jak jego kolega upada.
Chyba się wściekł.
Był też przerażony.
W dodatku stracił amunicyjnego.
Musiał mu zatem wystarczyć jeden magazynek.
Biegł jak szalony, cały czas strzelając.
Strzelcy górscy z 201. batalionu bronią się
przed Amerykanami.
Widok zbliżających się przeciwników
może być przerażający.
W takiej sytuacji do głosu dochodzą emocje.
Pojawia się chaos.
Po kilku dniach udaje się
przełamać impas. Nikomu nie zależy na jeńcach.
Szeregowy Barney Hajiro biegnie dalej
i znajduje kolejny karabin maszynowy.
Browning waży dziewięć kilo.
Do tego dochodzi hełm i oporządzenie.
Biegł tak pod górę.
Nie wiem, jak dał radę.
To jest możliwe wyłącznie
dzięki przypływowi adrenaliny.
Rusza dalej,
ale gdy trafia na trzecie stanowisko,
szczęście go opuszcza.
Barney poczuł, jak kula przeszywa mu ramię.
W końcu upadł.
Ale pozostali byli tuż za nim
i atakowali Niemców.
Osiągnął to, co zamierzał.
Poprowadził atak na wzgórze.
Sanitariusz chce odesłać Hajiro,
ale ten odmawia.
Stracił broń, ale chciał walczyć dalej.
Rzucił: ←Gdybym miał broń, strzelałbym dalej”.
Będę walczył.
W końcu Hajiro zdaje sobie sprawę z powagi sytuacji
i zgadza się wycofać, choć nie chce pomocy.
Chciał, żeby najpierw pomóc żołnierzom
w gorszym stanie.
Postąpił honorowo, zaczekał do samego końca
i upewnił się, że wszystkim udzielono pomocy.
Pomimo utraty Shiro Kashino, Barneya Hajiro
i wielu innych
442. pułkowy zespół bojowy pokonuje Niemców.
Jednak nie nawiązano jeszcze kontaktu z odciętym batalionem.
Następnego ranka, dnia 30 października,
żołnierze pochodzenia japońskiego wyruszają na patrol.
Pole walki było puste.
Panował dziwny spokój, więc szli powoli naprzód,
mimo iż obawiali się
karabinów maszynowych
i kolejnych moździerzy.
Natrafiają na przewód...
i postanawiają iść wzdłuż niego.
Zawsze istnieje ryzyko, gdy dwa oddziały własne
są tak blisko siebie.
Biorąc pod uwagę to,
co się tam wydarzyło,
musiało być naprawdę nerwowo.
Zauważają ruch i szykują się do walki.
Zza drzewa wyłania się postać.
To Amerykanin z odciętego batalionu.
Mutt Sakumoto, który jako pierwszy na nich trafił,
nie wiedział, co powiedzieć,
więc spytał, czy ktoś chce zapalić.
Ten skromny gest idealnie dopełnił historię tego,
przez co przeszły obie strony.
Papieros dał im ulgę po tych wszystkich okropieństwach.
Po siedmiu dniach żołnierze 1. batalionu
141. pułku piechoty zostają uratowani.
Na początku było ich 274.
Ze wzgórza schodzi 211, w tym 32 rannych.
Prasa opisuje ich historię,
ale armia amerykańska nie docenia
roli żołnierzy pochodzenia japońskiego,
którzy tak wiele poświęcili.
442. pułkowy zespół bojowy
stracił 52 żołnierzy, a kolejnych 280 zostało rannych.
Liczba ofiar przewyższa liczbę uratowanych.
Wkrótce potem
generał dywizji John Dahlquist przekazuje żołnierzom
wyróżnienie od prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Jest zły, bo żołnierzy jest mniej niż oczekiwał.
Jeden z oficerów informuje go,
że z 442. zespołu bojowego zostało tylko tyle.
Gdy powrocie do zdrowia
sierżant Shiro Kashino kontynuuje walkę.
Otrzyma Srebrną Gwiazdę, dwie Brązowe
i sześć Purpurowych Serc.
Miał otrzymać Krzyż za Wybitną Służbę,
ale został niesłusznie skazany przez sąd wojskowy,
i zdegradowany.
Ponad 50 lat później
w wyniku śledztwa Kashino oczyszczono z zarzutów.
Jego koledzy starali się, by jakoś go wyróżniono.
Udało się, ale niestety pół roku po jego śmierci.
Szeregowy Barney Hajiro miał otrzymać Medal Honoru,
ale otrzymał Krzyż za Wybitną Służbę
ze względu na japońskie pochodzenie.
Po 55 latach amerykański rząd przyznał,
że w pełni zasłużył
na najwyższe odznaczenie wojskowe.
21 czerwca 2000 r. nadał mu je prezydent Bill Clinton.
Pod koniec wojny
żołnierze 442. pułkowego zespołu bojowego
należeli do najczęściej odznaczanych
w Siłach Zbrojnych USA.
Wiosną 1945 r. wrócili do Włoch, by przełamać Linię Gotów.
Wojna w Europie wciąż trwała.
Tekst polski: Krzysztof Walczak