Bir Amerikan taburu Almanlar tarafından kuşatılıyor.
İmdatlarına, tecrit edilmiş bir Amerikalı Japon biriminin askerleri yetişiyor.
İntihar Tepesi diye adlandırdıkları tepenin eteğine kıstırılan askerler
saldırı emrine rağmen ilerlemiyorlar.
Ta ki, beklenmedik bir kahraman çıkıp diğerlerine önderlik edene kadar.
6 Haziran 1944'de Müttefik Kuvvetler
nihayet Normandiya'ya çıkarma yaparak...
İNGİLTERE- ALMANYA FRANSA
...batı cephesini açmıştı.
Ama fanatik Naziler tüm güçleriyle savaşmaya devam ediyorlardı.
D-Günü (Çıkarma Günü) bir muharebeydi.
Ama hâlâ kazanılması gereken bir savaş vardı.
27 Ekim Cuma, 1944. Vosges Dağları, Fransa.
D- Günü'nden sonraki 143. gün
Amerikalı Çavuş Shiro Kashino
ormandaki dar bir yolda ilerleyen askerlerinin başında.
Gece saat üç ve önlerini görmekte zorlanıyorlar.
Müthiş bir karanlık vardı. Ağaçların gölgesi, gecenin karanlığı.
Gökyüzünü biraz da olsa aydınlatabilecek hiç şehir ışığı yoktu.
Yazar, Just Americans
Bir kâbusun ortasındaymışsınız gibi.
442. Alay Muhabere Grubu'ndaki askerler
ormanda birbirlerini kaybetmemek için
sırtlarına kare beyaz kâğıtlar iğnelemişlerdi.
Görevleri, Alman güçleri tarafından kuşatılan
bir Amerikan taburu bölümünü kurtarmaktı.
Tabur kuş uçuşuyla 8 km uzaklıkta olsa da
vadideki iniş ve çıkışlar yüzünden mesafe uzuyordu.
BÖLÜK KARARGÂHI 442. PİYADE MUHAREBE GRUBU
442. gruptaki birçok asker orduya
gönüllü olarak katılmadan önce tutuklama kamplarında yaşıyorlardı.
Pearl Harbor saldırısından sonra
Başkan Franklin Roosevelt'in imzaladığı bir başkanlık kararnamesi
ABD'de yaşayan Amerikalı Japonların tehcirine neden oldu.
Aile soy ağacında 1/16 oranında Japonluk olan herkes enterne edildi.
Bunlar arasında binlerce çocuk, yaşlı ve sakat da vardı.
Hükümet, ülkenin çeşitli yerlerine adına kalıcı tehcir kampları
denilen 10 adet kamp inşa etti. Bunlar aslında askeri sığınaklardı.
Ortak tuvaletleri olan büyük kışlalardı,
dağ başına inşa edilmişlerdi ve etraflarında dikenli teller vardı.
Buralar, sonraki üç yıl boyunca 100.000'den fazla Amerikalı Japon'a
ev sahipliği yaptı.
Amerikan ordusunda görev yapan Amerikalı Japonlar 7 Aralık 1941'de
ya görevden alındı ya da Şubat 1942'de başka görevlere atandılar.
Ama bir sene sonra Roosevelt, tecritli 442. Alay Muharebe Grubu'nu kurunca
kamplardaki birçok genç adam bu gruplara katılmak için gönüllü oldu.
Bunlar genç çocuklardı.
Yaşları 17-18 ila 21-22 arasında değişen delikanlılar.
Bazıları vatanseverdi.
Kendilerini ülkelerine kanıtlamak için savaşmak istiyorlardı.
Bazılarının ise tek istediği o kamplardan kurtulmaktı. Korkunç bir ortamdı.
Eğitimini tamamlayan 442. Grup önce İtalya'ya, sonra güney Fransa'ya gitti.
Başka bir ülkede mermilere karşı savaşıyor ve
hayatlarını kurtarabilmek için kazanmaları gerektiğini biliyorlardı.
Bir yandan da hem kendileri hem de halen kamplarda olan ya da
Hawaii'de yaşayan soydaşlarını temsil ettiklerini biliyorlardı.
Bunun Amerikalı kimliklerine dair bir sınav olduğunu da biliyorlardı.
Gece 3.00'de yola koyulan
442. Grup sabahın erken saatlerinde atlama noktalarına ulaşıyor.
Kurtarmaları gereken birim hâlâ 5 km ötede.
Kayıp tabur, 141. Piyade Alayı'na ait ve
36. Piyade Tümeni içinde 442'nin kardeş alayı.
36. Tümen o tarihlerde ciddi derecede çatışma deneyimi kazanmıştı.
Yazar, Alamo in the Ardennes
FRANSA - ALMANYA İSVİÇRE
Ağustos 1944'deki güney Fransa işgalinde ön saflardaydı.
Eylül ayında Vosges'a gitmişti.
Ama bir anlamda eğlence burada sona ermişti.
141. Alay, 5-9-5 tepesini almak üzere saldırıya geçtiğinde
1. Tabur fazla ilerledi.
Almanlar onları arkadan sardı ve alayın geri kalanından ayırdılar.
Takviye, ikmal ve destek almalarını engellediler.
Bu olay, Kayıp Tabur efsanesinin II. Dünya Savaşı versiyonunu
meydana getirdi.
Bu, I. Dünya Savaşı'ndan kalma bir terimdi. Orada da benzer bir durum olmuş,
bir birim kaybolmuştu.
Ama gerçekten kayıp değildi, çünkü ortadan kayboldukları ya da başlarına
ne geldiğinin bilinmediği bir durum söz konusu değildi.
Nerede oldukları biliniyordu ama onlara ulaşılamıyordu.
Üsteğmen Martin Higgins
kendilerini korumak için bir savunma hattı çiziyor.
Kuşatılan tabur, üç gün boyunca Alman saldırılarını püskürtmeyi başarıyor.
Ancak kuşatmayı kırma ya da hattın içine girme teşebbüsleri
başarısız oluyor.
Kalan gıda ve cephanelik azalırken
Teksaslı alayın durumu giderek zorlaşıyor.
Daha ne kadar dayanabilecekleri belli değil.
Çavuş Shiro Kashino ve I Bölüğü üyeleri, kurtarma görevi sırasında
ormanda kazandıkları her mesafe için savaşmak zorundalar.
Saldırıya öncülük eden birim, Almanların şiddetli karşı saldırısıyla karşılaşıyor.
I Bölüğü'nün sol tarafı savunmasız kalıyor.
Kashino bir müfrezenin bir yuvadan gelen makineli ateşinde kaldığını görüyor.
Kashino, Washington Eyaletinde büyümüş Amerikalı bir Japon'du.
Aslında her açıdan gerçek bir Amerikan çocuğuydu.
Amerikan futbolu oynamıştı.
C VE D KABULLER BAŞLADI
Ama birden kendini Idaho'daki Minidoka tehcir kampında bulmuştu.
Bence Minidoka'dan çıkmak istiyordu ve
orduyu kendisini kanıtlamak için bir fırsat olarak görmüştü.
Kashino birden koşmaya başlayarak dikkatleri üzerine çekiyor.
Yokuş yukarı tırmanarak Almanlara hareketli bir hedef sunuyor.
Kashino karşısına çıkan zorlukları her seferinde yeniyordu.
Hizmet ettiği askerler için kendi hayatını riske atmak gerekiyorsa
tereddütsüz yapıyordu. Hem de defalarca yaptı.
Kashino başarılı oluyor.
Alman ateşini kendi üstüne çekiyor, ve diğerlerine ilerleme imkânı veriyor.
Arkadan dolanıp makineli tüfek yuvasına saldırmalarını işaret ediyor.
Üzerine yağmur gibi mermi yağdığı sırada
Thompson tüfeğini kullanarak birazdan gerçekleşecek saldırıyı kamufle ediyor.
Bence bu hareketler hem adamlarının onu sevmesini sağladı
hem de askerler bu sayede daha önce akıllarına bile gelmeyecek şeyleri
yapabileceklerini görmüş oldular.
Açtığı ateşle Almanların dikkatini dağıttığı için
diğer adamlar makineli tüfek yuvasını etkisiz hale getirebiliyor.
Amerikalılar mevzi kazanmak için çatışırken...
...bir Alman tankı da sessizce yukarıdan yaklaşıyor.
Silah sesleri ve karmaşa sayesinde duyulmadan yanaşabiliyor.
Teknik Çavuş Al Takahashi canavarı son anda görüyor.
- Namlu atışa hazır hale geliyor... - Feuer!
Hemen kendini yana atıyor.
Tankın ateşlediği fişek Al Takahashi'nin yanındaki toprağa düşüyor
ama neyse ki patlamıyor. Patlamayan bir mermi.
Ama diğer tarafa atlamış olsaydı çarpışma onu kesin öldürürdü.
Amerikalılar, Müttefiklerin her türlü kazanımını
olabildiğince zorlaştırmak isteyen, kararlı bir düşmanla çarpışıyordu.
1944 yılındaki savaşta Almanların tüm bir
Amerikan taburunu kuşatması nadir bir olaydı.
Askeri tarihçi
Halk desteği sağlayacak bu müthiş fırsatı ellerinden kaçıramazlardı.
Bu yüzden Alman askerlerine, Amerikan taburunu kurtarma girişimlerini
engelleme emri verildi.
Alman pozisyonlarını güçlendirmek için özel dağ birimleri görevlendirildi.
Gebirgsjäger ya da diğer adıyla Dağ Askerleri
I. Dünya Savaşı'nda Avusturya Alpleri'ni savunmak için kurulmuş bir birimdi.
Zorlu hava koşullarında savaşmak üzere eğitilmişlerdi.
Yüksek irtifalarda savaşabiliyorlardı.
Gebirgsjäger'in özelliği
genelde Alp bölgelerinde yaşayan insanlardan oluşmasıydı.
Yani Avusturya ve Bavyera'dan.
2-O-1 Dağ Askerleri Taburu'nun başında Binbaşı Franz Seebacher vardı.
Franz Seebacher nispeten genç bir tabur komutanıydı.
Kumandayı ele aldığında henüz 26 yaşındaydı.
Avusturyalıydı ve önce Avusturya ordusuna yazılmış
sonra da Alman ordusuna transfer olmuştu.
II. Dünya Savaşı'nda parlak bir kariyer profili çizdi.
Seebacher 1.000 adamıyla pozisyon alıyor.
Makineli tüfekleri, hafif topları ve havanları var.
Almanların haritaları da var.
Bölgeyi biliyorlar, arazinin güçlü ve zayıf yanlarından haberdarlar.
Savunma hattındaki askerlerini tepenin üstüne yerleştiriyorlar.
Böylece vadinin aşağısındaki Amerikalıları kolayca hedef alabiliyorlar.
Alman karşı saldırısı daha fazla tank ve topçu ateşiyle devam ediyor.
Feuer!
442. Alay Muharebe Grubu askerlerinin etrafında ağaçlar havaya uçuyordu.
Konuştuğum askerlerin hepsi istisnasız havaya uçan ağaçlardan bahsediyordu.
Hepsi çok korkmuştu.
20 metrelik çam ağaçlarıyla dolu bir
çam ormanında olduğunuzu düşünün.
Birden topçu ateşi geliyor ve ağaçları havaya uçuruyor.
Yani sadece kurşun yağmuruyla değil
patlamada kopan ve uçuşan kütük parçalarından da korunmanız gerekiyor.
Alman keskin nişancıları ve topçu ateşi karşısında Amerikalılar geri çekiliyor.
Geri çekil!
Alman karşı saldırısını durdurabiliyor ama
bugün zorla kazanılan bazı alanları da kaybetmiş oluyorlar.
Böyle bir geri çekilme hiç kolay değil.
28 Ekim 1944, Cumartesi.
Kurtarma timleri hâlâ 5 km ötede olduğu için
Üsteğmen Martin Higgins ve 141. Piyade Alayı Taburu'ndan
geriye kalanların durumu, her geçen gün daha zor hale geliyor.
Dört gündür izole kalan askerler yavaş yavaş açlıktan ölmeye başlıyorlar.
Ama en büyük sorunları içme suyu.
Bir şekilde bir suya erişiminiz olmalıydı.
Askerleriniz sürekli su kaybediyorsa
bu o an düşüp ölecekleri anlamına gelmez.
Ama vücutları her geçen gün daha da susuz kaldığından
savaşma güçleri azalır.
Güvenlik hattının hemen dışındaki
çamurlu bir gölet tek içme sularıydı.
Daha da kötüsü bunu düşmanla paylaşmaları gerekiyordu.
Suya düşecek bir ceset suyu zehirleyebilirdi.
O yüzden iki taraf da suyun yakınındakilere ateş etmiyordu.
Ama içinde ceset olmasa da bu suyu içmek güvenli olmayabilirdi.
Nehir suyu, ırmak suyu içmek zorunda kalabileceklerini biliyorlardı ama
buralarda sizi hasta edebilecek her türlü mikroorganizmalar yaşar.
O yüzden bu tarz suları arıtmak için halazon tabletleri kullanıyorlardı.
Halazon, bakteri ve parazitleri öldüren, klor karışımlı bir kimyasal bileşikti.
Klorun ne kadar etkili olduğu konusundaki tartışmalar yüzünden
1944'e kadar halazon yaygın olarak kullanılmamıştı ama
bu tarihte yapılan araştırmalar güvenli ve etkili olduğunu göstermişti.
İki tane çözülmüş halazon tableti, bir matara dolusu suyu
10 dakika içinde içilebilir hale getiriyordu.
Çamurlu sular için dört tablet kullanılıyordu.
Basit, portatif bir su arıtma sistemiydi.
Ama kayıp taburun tablet stoğu bir günde bitmişti.
Acilen daha fazla halazon, gıda, yaralılar için
tıbbi malzeme ve telsiz piline ihtiyaç duyuyorlardı.
Havadan ikmal teşebbüsleri başarısız olmuştu çünkü
bulutlar askerlerin yerini tespit etmeyi imkânsız hale getiriyordu.
Ama pilotlar kararlıydı.
- Havada P-47'lerin sesini duyan... - Evet, çocuklar.
...Higgins ve adamları malzemeleri almak için hazırlanıyorlar.
Yerlerini uçağa belli edecek dikkat çekici bir işaret meydana getiriyorlar.
Açık renkli ya da beyaz renkli bulabildikleri tüm kıyafetleri çıkarıp
birbirine bağlıyorlar. Bu sayede pilotun uçarken
onları görmesini umuyorlar.
Kumaş bir bayrak görevi görecekti.
Kayıp tabur, Almanlar tarafından kuşatıldığı için
pilotların yiyecek kutularını doğru yere bırakmaları gerekiyordu.
Ancak Higgins ve adamlarının gözleri önünde gökyüzünden inen kutular...
...birer birer düşman bölgesine iniyor.
Tüm malzemeler Almanların eline geçiyor.
Tam bir hayal kırıklığı yaşadılar.
Uçaklar geliyor, malzemeler geliyor.
"Harika. En sonunda yemek yiyeceğim, belki biraz su içeceğim diyorsunuz" ama
sonra "Hayır, hiçbirini alamayacağım. Hepsini can düşmanım aldı" diyorsunuz.
Malzemeleri alamayan kayıp taburun durumu giderek kötüye gidiyor.
Higgins muhtemelen giderek zayıflayan komuta gücünü düşünüyordu.
Yaralanan adam sayısı her gün artıyordu.
İhtiyaç duydukları tıbbi malzemeler azalıyordu.
Muhtemelen cephaneliğini de idareli kullanmak istiyordu. Bilinmezlik vardı.
Yardım zamanında yetişecek miydi?
Savunma hattındaki Amerikalılar birden
topçu ateşi sesi duyuyorlar.
36. Piyade Alayı'nın bir parçası olan
kayıp tabur, Amerikalı Tümgeneral John Dahlquist'in kumandasındaydı.
141 sıkıştırılmış efendim.
141'in kendi adamlarını kurtaramamasına kızan Dahlquist,
442. Alay Muharebe Grubu'nu göreve çağırmıştı.
Kurtarma teşebbüslerinin sürekli başarısız olması ve
yardım çabalarının beceriksizliği onu kızdırmaktaydı.
Hadi! Hadi!
Bence kızması gayet normal.
Bir tabur adamla bağlantıyı yitirmiş.
Başka birimleri de onlara ulaşmak için uğraş veriyor.
En son isteyeceği şey
taburlarından birinin yok edilmesiydi. Yiten hayatlar bir yana, böyle bir şey
tümenin morali tamamen yıkılabilir,
savaşma güçlerini kaybedebilirlerdi.
Dahlquist hayati gıda ve malzemeleri adamlarına ulaştırmak için
kendi adamlarına topçu mermisi atmaya karar veriyor.
Hattın gerisinde sıkıca paketlenmiş gıdalar, su saflaştırma tabletleri ve
tıbbi malzemeler dikkatlice paketleniyor ve
içi boş kovanlara dolduruluyor.
Direkt savunma hattına gönderiyorsunuz
çünkü hava sorun değil ve
gözcüleriniz de izole taburun nerede olduğunu biliyor.
YARA TABLETLERİ
Nispeten zekice bir çözüm ama
geçici çünkü
daha iyi bir formül bulana kadar ancak birkaç saat rahatlama sağlar.
Bir sis mermisi kayıp taburun savunma hattının hemen dışına düşüyor.
Kamplarının koordinatlarını teyit etmek için gönderildi.
Topçu gözlemcinin yaptığı bir kaç ayarlama sonrasında
mermiler havada patlıyor ve
ağaçlara düşüyor. Böylece erzaklar her yere dağılıyor.
Dağılan yiyecekleri topladıktan sonra erzaklar hâlâ dayanan 200'den fazla asker
arasında bölüştürülüyor.
Kurtarma gücü de yaklaşmaya devam ediyor.
Fazla mesafe kat edemeyen Çavuş Shiro Kashino ve
442. Alay Muharebe Grubu'ndaki diğer adamlar
yardım görevinde ikinci geceye giriyorlar.
Çavuştan farklı olarak Er Barney Hajiro Hawaii'de büyümüş ve
enterne edilmemişti.
Ve yine Kashino'dan farklı olarak Hajiro sorunlu bir asker olarak görülüyor.
Barney Hajiro muhteşem bir karakterdi.
Çünkü ordudaki ilk gününden itibaren hem tembel
hem de serseri olarak ün yapmıştı.
Sürekli kavgalara karışan ve hem yaşıtları hem de
komutanlarıyla başı derde giren bir gençti.
Tamam çocuklar. Yola çıkmaya hazırlanın.
O ve diğerleri yeni bir uzun ve ıslak geceye hazırlanıyorlar.
Rahat bir konaklama yeri ya da herhangi bir yapının olmadığı
ormanın ortasındalar.
Ekim sonuydu. Kış başlamak üzereydi.
Soğuktu, yağmur başlamıştı ve gecelik rutinleri
bir hendek kazmak, içine doluşmak, bu sayede
patlayan ağaçlardan korunmak ve geceyi geçirmekti.
Diğer bir sorun ise 442'nin gıda tedariği problemiydi.
Aynı kayıp tabur gibi kurtarma ekibi de malzeme desteği sorunu yaşıyordu.
İzolasyon ve arazi, kamyonların cepheye girmesini zorlaştırıyordu.
3. Tabur Komutanı Yarbay Alfred Pursall
gönüllülere, yakındaki bir yola bırakılan erzakları almasını söylüyor.
Kashino ikmal hattına liderlik yapmayı kabul ediyor...
...ama hemen gitmeyi reddediyor.
Kashino haklı olarak tedarik kamyonlarının çıkardığı sesin
Almanların dikkatini çekeceğini düşünüyordu.
Almanların saldırma ihtimaline karşı bir saat daha beklemek istiyor.
Ama Pursall katılmıyor ve kesin emir veriyor.
Evet çocuklar, beni dinleyin! Beş gönüllüye ihtiyacım var.
Kalkıyor ve adamlarına tedarik kamyonlarına giden yolda
kendisini takip etmelerini söylüyor.
Kashino adamlarının önünde karanlık, sessiz ormanda ilerliyor.
Uzakta ise tedarik kamyonları dar bir yoldan yukarı çıkıyor.
Ancak askerlerin yaklaşık 200 metre gitmesiyle dev bir patlama oluyor.
Çavuş Shiro Kashino kamyonla gelen malzemeleri almak üzere adamlarıyla
karanlık dağ yolunda ilerlerken
birden orman alev alıyor.
Tam Kashino'nun tahmin ettiği gibi oluyor.
Almanlar ikmal vasıtasının sesinden askerlerin yerini anlamış ve
hemen ateş açmışlardı.
442. Alay Muharebe Grubu askerleri
saklanacak zaman bile bulamadı.
Yaylım ateşi nefes aldırmıyor.
Patlamada sekiz kişi yaralanıyor.
Ateş kesilince Kashino ve daha az yaralı diğerleri
yaralıları yardım istasyonuna götürüyorlar.
Daha sonra Kashino tabur komutanlığına geldiğinde
Yarbay Alfred Pursall'ı buluyor.
Kashino birliğinin komutanına kendilerini
gereksiz tehlikeye soktuğu için hesap soruyor.
O adamlar senin yüzünden öldü!
Ayrıca diğerlerinin, askerlerin bu şekilde
ölmesine neden olmaktansa açlıktan ölmeyi tercih edeceğini söylüyor.
Askeri anlamda Kashino sınırı aşıyor.
Çavuş, ordu böyledir.
Askeri kanunları tamamen çiğniyor.
Kıdemsiz bir çavuş
üstünün kesin emirlerini sorgulayamaz.
141. Piyade Alayı'nı
kurtarma operasyonunun ikinci gününde, ikmal koluna yapılan saldırı nedeniyle
ölen Amerikalı Japon askerlerin
sayısı artıyor.
Kayıp tabur bulundukları yerden hâlâ 3 km ötede.
Karanlık ormanda ilerliyorlar,
makineli tüfek ateşiyle karşılaşıyorlar, siper alıyorlar ve
daha sonra tepede biraz da ilerliyorlardı.
Bu yüzden askerler nerede olduklarını hiç bilemiyorlardı.
Sadece orada bir yerde birilerinin onlara ateş ettiğini ve
ilerlemeleri gerektiğini biliyorlardı.
29 Ekim 1944, Pazar
Sabah yaşanan çatışmada
Amerikalı Japon askerlerden oluşan birim, sağlam konumdaki Alman
savunmasına karşı biraz ilerleme sağlıyor.
Ama 36. Piyade Tümeni Komutanı Tümgeneral John Dahlquist için
bu, yeterli değil.
Dahlquist daha fazla ilerleme olması gerektiğini düşünüyor.
Beklenmedik şekilde savaş sırasında cepheye gidiyor.
İleri! Hadi!
Liderlerine güvenmiyor.
Bu anlamda, belki gereğinden fazla kontrolcüydü diyebiliriz.
Bu hareketi, birliğin kuvvetini müthiş arttıracak bir şeydi.
İki yıldızlı bir generalin direkt cepheye gidip
"Size sadece ilerleyin demiyorum, başınızda ben olacağım,
birlikte ilerleyeceğiz" demesi.
Yaylım ateşi devam ederken askerler siper alarak kendilerini koruyorlar.
Dahlquist durumun gerçekliğini anlayamıyordu
" Neyle karşı karşıya olduğunuzu şimdi anlıyorum" diyemiyordu.
Tam aksine komuta zincirini yok sayarak karmaşaya neden oluyor.
Direkt olarak askerlerle muhatap olup onlara emirler yağdırıyor.
En sonunda 3. Tabur Komutanı
Yarbay Pursall dayanamıyor ve patlıyor.
Bunlar benim adamlarım!
Dahlquist'e cephesini terk etmesini söylüyor.
Yarbay Pursall'ın General'e bu şekilde çıkışması için
aklını tamamen yitirmiş olması lazım.
Rütbesiz askerler açısından
iki temel otorite figürünün bu şekilde didişmesi
birlik hissi ve moral açısından hiç iyi değildi.
Bu arada kayıp taburun savunma hattı içinde
bir kez daha havada uçak sesleri duyuluyor.
Amaç hayat kurtaracak malzeme bırakmak.
Bu, havadan malzeme ikmalinde üçüncü deneme ve bu sefer başarı sağlanıyor.
Metal kaplardan gıda, tıbbi malzemeler ve cephanelik çıkıyor.
Üsteğmen Martin Higgins ve adamlarına biraz nefes aldırıyor.
Tabii ki faydalı olmuştu, biraz durumu kurtarmıştı ama çözmemişti.
Bir süre sonra dost güçlerin
düşmanı alt ederek size ulaşmasını umuyorsunuz.
Ama bu olana kadar kriz sona ermiş değil.
Bu arada Çavuş Shiro Kashino ve
442'nin 3. Tabur askerleri
kayıp tabura yaklaşmak için çatışmaya devam ediyor.
Zorlu arazide ilerlemeye devam etmeleri gerekiyor.
Bayırın sonunda sadece 1,5 km ötede
Higgins ve adamları kurtarılmayı bekliyor.
Ama oraya gitmek için 3. Tabur'un bayırı temizlemesi gerekiyor.
Alman askerler, Amerikalılara kazandıkları her metrenin bedelini ödetiyor.
Tepeye çıkarken bile Alman ateşi dört bir yandan devam ediyor.
Almanların etrafını dolaşmaya çalışan
442. Alay Muharebe Grubu, kayıp tabura ulaşmaya çalışırken
dar bir yerde durmak zorunda kalıyor.
Çatışma çok yakın mesafedeydi ve tamamen ateş kapanına kısılmışlardı.
Bir sonraki patlamanın hangi yönden geleceğini bilmiyorlardı.
Bir sonraki el bombası nereye atılacak,
bir sonraki makineli tüfek ateşi nereden gelecek hiç bilmiyorlardı.
Süngü tak!
Hattın ucundan bir emir geliyor: süngü tak.
Süngü, tüfeğin ucuna takılan bir bıçaktır.
Derin ve ölümcül yaralar açabilmeleri için askerlere,
bu süngüleri düşmana saplamaları öğretilir.
Ama çok nadiren kullanılırlar.
Birçok insan bıçakla dövüşmektense silahla dövüşmeyi tercih eder.
Çünkü bıçak çok kişiseldir, çok fizikseldir.
Ama bilinmeyen biriyle karşılıklı mermi atışmak daha farklıdır.
Yani süngü, son çare olarak kullanılan bir silahtır.
Bir yetkili ancak en kötü durumda
süngü tak emrini verir.
Askerler süngülerini takarken
en ufak bir kımıldamanın yukarıdaki Alman savunmasından mermi yağmasına
neden olduğunu fark ediyorlar.
Kapana kısılan ve savunmasız askerler arasında, vurulanların sayısı artıyor.
Vurulanlar arasında Shiro Kashino da var.
Çok şey bilmesek de kendini sürekli ateş hattına attığını ve
bir noktada, birkaç gün içinde üç kez yaralandığını biliyoruz.
Barney Hajiro, müfreze liderinin kanaması olduğunu görüyor.
Kashino'nun yaralarına bakılması gerektiğini söylüyor.
Seneler sonra Hajiro bana bu durumu kendi de şaşırarak anlatmıştı:
"Basit bir erdim ama bir çavuşa geri gitmesini söylüyordum."
Ama hiçbir zorluktan kaçmayan Kashino'nun gerçekten geri çekilmesine çok şaşırmıştı.
Yaraları muhtemelen çok ciddiydi.
Bayırı izleyen Binbaşı Franz Seebacher
aşağıda toplanan Amerikan güçlerini görüyor.
Amerikalılara fazla hava desteği, zırh veya
topçu desteği gelmiyor.
Almanlar gibi savaşıyorlar.
Bu bir zayiat savaşı. Her iki tarafta da hem cephane hem adam az.
Sonuçta savaşmak için de zorlu bir yer.
Ama Seebacher başka seçeneği olmadığını biliyor. Ren Nehri'ne ulaşmadan
Müttefikleri durdurmak istiyorlarsa bu tepeleri korumak zorundalar.
Hâlâ yukarıdan gelen ağır makineli tüfeği ateşi altında olan Amerikalılara
saldırın emri geliyor.
Ama Er Barney Hajiro dahil kimse ilerlemiyor.
Hajiro bana seneler sonra şöyle demişti: geri gidemezsin,
sadece ileri gidebilirsin.
Adamlarına baktı, hepsinin ateş kapanında kaldığını gördü
ve eğer bir şey yapmazlarsa hepsinin o tepede öleceğini biliyordu.
Browning otomatik silahını hazırlıyor,
fazladan cephane alıyor
ve hafif makineli tüfek taşıyıcısı Er Takeyasu Onaga'ya dönüyor.
Onaga, Hajiro'ya eğer vurulursa kendi P-38'ini almasını söylüyor.
Hajiro o anları çok net hatırlıyordu,
çukurda yanında duran dostunun yüzündeki üzgün ifadeyi.
Muhtemelen o an Hajiro kalktı ve
saldırıyı başlattı.
Hajiro'nun atağa kalktığını gören I Bölüğü onu izliyor.
Bence Hajiro'nun karakterinin en iyi yönleri savaşta ortaya çıktı,
çünkü bir adamın karakterini test eden o garip anlardan biriydi.
Böyle zamanlarda insan kendi içinde farkında olmadığı bir güç bulur.
Bence Barney Hajiro'ya olan buydu.
Adamlar anında makineli tüfek ateşi ve topçu ateşiyle karşılanıyor.
Arkadaşının hemen arkasında olan, hafif makineli tüfek taşıyıcısı Onaga
başka bir askerin üstüne düşen ağacı kaldırmak için duruyor.
Onaga daha sonra tepeye tırmanmaya devam ediyor ve...
...düşman askerlere el bombasıyla saldırıyor.
Ama birden bir mermi boğazına isabet ediyor.
Hajiro arkadaşının yere düştüğünü görüyor.
Bence kızgındı, korkuyordu ve
cephane adamını da kaybediyordu.
Amacına ulaşmasını sağlayacak cephanesi vardı.
Her yöne ateş ederek deli gibi koşmaya başladı.
201. Alman Dağ Taburu askerleri saldırıya geçen
Amerikalılara karşı direniyordu.
Bağırarak ve çığlıklar atarak tepeye tırmanan
adamları görmek, onlar için de kolay olmamıştır.
Bu, savaşın tamamen duygusal ve tamamen tahmin edilemez bir
hal aldığı bir andı.
Günlerdir süren beraberlik bitmiş ve esir alma önemsiz hale gelmişti.
Er Barney Hajiro koşarak tepeye tırmanmaya devam ediyor ve
başka bir makineli tüfek yuvası görüyor.
Bir Browning hafif makineli tüfeği 7-9 kg kadardır. Ayrıca kaskınız var,
tüm bu ekipmanı taşıyorsunuz, dik bir yokuşu koşarak çıkıyorsunuz.
Bunu nasıl yaptı bilmiyorum.
Böyle bir durumda size güç verecek bir adrenalin patlaması yaşıyor olmanız lazım.
Tırmanmaya devam ediyor ve üçüncü bir makineli tüfek yuvasına yaklaşırken
işler değişiyor.
Barney koluna bir merminin isabet ettiğini hissediyor.
Muhtemelen düşmüştü ama adamları arkasındaydı ve
Almanlarla savaşıyorlardı.
Amaçladığı işi başarmış, tepeye yapılacak saldırıyı başlatmıştı.
Sağlıkçı, Hajiro'yu ilk yardım istasyonuna göndermek ister ama Hajiro reddeder.
Makineli tüfeğini kaybetmişti ama savaşma isteği hâlâ vardı.
Şöyle dedi: " Eğer bir silahım olsaydı, ateş etmeye devam ederdim."
- Git buradan! - Ben iyiyim! Savaşmaya devam edeceğim!
En sonunda Hajiro yarasının ciddiyetini anlar ve
geri çekilmeyi kabul eder ama kimsenin yardımını istemez.
Ondan daha fazla yardıma ihtiyacı olanlara yardım edilmesini istiyordu.
Bence önceliği bu şekilde başkalarına bırakmak, bir tür onur nişanesidir.
Yani sizden önce başkalarına bakılmasını sağlamak.
Birçok askerle birlikte Shiro Kashino ve Barney Hajiro'yu kaybeden
442. Alay Muharebe Grubu, Almanları püskürtmeyi başarıyor.
Ama yine de henüz kayıp taburla bağlantı kuramadılar.
Bir sonraki sabah, 30 Ekim Pazartesi,
Amerikalı Japon askerlerden oluşan devriye grubu ormanda ilerliyor.
Savaş alanı terk edilmiş ve garip bir sessizlik var. O yüzden ilerliyorlar.
Tam olarak ne olabileceğinden emin değiller.
Onları bekleyen başka makineli tüfeklerin olabileceğinden endişeliler.
Belki yeni havan ateşi olacak.
Bir iletişim kablosu görüyor ve takip etmeye karar veriyorlar.
İki dost birim bu kadar yakınsa durum her zaman şüphelidir.
Neredeyse bir haftadır yaşadıklarından sonra ormanda gezmek bence
bayağı stresli olmuştur.
Bir hareket tespit ediyor ve kendilerini hazırlıyorlar.
Ağaçların arkasından biri çıkıyor.
Kayıp tabura ait Amerikalı bir asker.
Kayıp taburla ilk karşılaşan Mutt Sakumoto
ne diyeceğini bilemiyordu o yüzden şöyle dedi:
" Selam, sigara ister misiniz?"
Bence bu, her iki tarafın da yaşadıklarını çok hoş, çok mütevazı,
çok harika bir şekilde ifade eden bir jestti.
Yaşadıkları korkunç olaylardan sonra bir sigara içmek müthiş bir konfordu.
Yedi günlük izolasyondan sonra
141. Piyade Alayı 1. Taburu'nun hayatta kalan üyeleri kurtarılıyor.
Buraya gelen 274 askerden 211'i tepeden aşağı iniyor.
Aralarında yaralı 32 kişi de var.
Bu olay basında çok yer aldı ama
ABD ordusu tarafından verilen görüntülerde
müthiş fedakârlıklarda bulunan Amerikalı Japon askerlerin rolü
yok sayılmıştı.
Tecrit edilmiş 442'den 52'si görev sırasında öldü,
280'i yaralandı.
Kayıpları muhtemelen kurtarılan adamlardan daha fazlaydı.
İki hafta sonra Tümgeneral John Dalquist 442'nin
bir başkanlık birlik savaş nişanı için toplanmasını emrediyor.
Mevcut asker sayısının beklediğinden az olduğunu görünce sinirleniyor.
Subaylarından biri şöyle diyor:
"442'den kalanların hepsi bu efendim."
Çavuş Shiro Kashino iyileştikten sonra savaşmaya devam ediyor.
Hizmetleri dolayısıyla bir Gümüş Yıldız, iki Bronz Yıldız ve
altı Mor Kalp Madalyası kazandı.
Savaş Temayüz Madalyası'na aday gösterilmişken askeri mahkeme tarafından
hatalı bir şekilde mahkum ediliyor ve unvanı elinden alınıyor,
dolayısıyla madalyayı da alamıyor.
50 yıl sonra askeri bir soruşturma Kashino'nun ismini temize çıkarıyor.
Asker arkadaşları, Kashino'nun çabalarının takdir edilmesi için yıllar sonra orduya
başvurdu ve Kashino bu takdiri kazandı. Ne yazık ki öldükten altı ay sonra.
Er Barney Hajiro, Şeref Madalyası'na aday gösteriliyor ama
Japon etnik kimliği nedeniyle onun yerine
Savaş Temayüz Madalyası alıyor.
Ulusun en yüksek askeri madalyasını hakkıyla kazandığı,
Amerikan hükümeti tarafından ancak
55 yıl sonra kabul ediliyor.
Madalya, 21 Temmuz 2000 tarihinde Başkan Bill Clinton tarafından verildi.
II. Dünya Savaşı'nın sonunda,
442. Alay Muharebe Grubu hâlâ ABD Ordusu'nun
en fazla madalya alan birimlerinden biriydi.
Grup, Avrupa'da savaş devam ederken 1945 ilkbaharında
Gotik Hattı'nı kırmak için İtalya'ya döndü.
Alt Yazı Çevirisi: Nilüfer Koç