Grudzień 1944 roku.
Amerykański zwiadowca gubi się na terytorium wroga.
Zbiera tam ważne informacje i sieje spustoszenie.
Niemcy usiłują namierzyć intruza
i zbliżają się do jego pozycji.
Halt!
6 czerwca 1944 roku wojska Aliantów lądują w Normandii
i otwierają front zachodni.
Jednak niemieccy fanatycy zaciekle walczą o przetrwanie.
Dzień D był bitwą.
Losy wojny dopiero się rozstrzygną.
22 grudnia 1944 r., Ardeny, Belgia.
Porucznik Michael McDonald spogląda w mrok zimowej nocy.
Główne siły 3. Dywizji Pancernej
wyruszyły dwa dni wcześniej,
by powstrzymać niemiecką ofensywę w Belgii.
50 km od granicy,
daleko od frontu, leży wieś Hotton.
To tutaj niespodziewany niemiecki atak zaskoczył
McDonalda, kilku saperów i innych żołnierzy.
To logistycy i zaopatrzeniowcy.
Kanceliści, mechanicy i kierowcy.
Do tego kapelani i sztabowcy.
To wszystko formacje tyłowe.
Nie są to doświadczeni żołnierze,
którzy powstrzymaliby atak niemieckich czołgów.
McDonald jest zwiadowcą. Również miał wyruszyć,
ale chorował na zapalenie płuc.
Jest tam jednym z nielicznych frontowców.
McDonald opuścił szpital
i kieruję walką
ze szkoły nieopodal Hotton.
Przez ostatnie 26 godzin
koordynował ostrzał jednostek niemieckich
działających w okolicy.
Dzięki niemu Niemcy nie wkroczyli jeszcze do wsi.
Wystrzelić racę.
Ze swojego stanowiska
McDonald każe wystrzelić racę przed szkołą.
Na oświetlonym polu są Niemcy.
Uwaga!
Dzięki sztucznemu oświetleniu
McDonald koordynuje ogień moździerzy.
Zauważa go żołnierz uzbrojony w Panzerfaust
i wystrzeliwuje w jego kierunku pocisk.
Panzerfaust!
Pocisk trafia w budynek i odrzuca McDonalda.
Kapelan odciąga go w bezpieczne miejsce.
W budynek trafia kolejny pocisk.
Już wiadomo,
że północny odcinek padł.
Żołnierze wycofują się do miasta, licząc na wsparcie.
W grudniu 1944 roku
na froncie zachodnim panował impas.
Alianci wylądowali w Normandii,
po czym ich ofensywa nabrała tempa.
Kłopot w tym,
że zaopatrzenie nie nadąża
i nie mają sprzętu niezbędnego do walki.
Postanawiają się przegrupować i odpocząć,
a następnie wkroczyć do Niemiec.
Jednak dnia 16 grudnia
Niemcy ruszają na Luksemburg i Belgię,
by odbić kluczowy port zaopatrzeniowy w Antwerpii.
Niemcy poruszają się od miasta do miasta.
Najważniejsze są skrzyżowania i mosty.
Transport żołnierzy i materiałów to jedno,
ale do przerzutu czołgów
potrzebne są mosty.
Niemiecka 116. Dywizja Pancerna
szuka odpowiedniego mostu.
Dywizja walczyła w Normandii, ale nie zdobyła uznania dowódców.
Mimo to 116. Dywizja Pancerna
należy do najlepszych niemieckich dywizji
na froncie zachodnim w roku 1944.
Jej emblemat to chart,
co wskazuje, że jest to jednostka szybka i wściekła.
Podczas natarcia w Ardenach
dywizja pokonała 30 km w ciągu półtora dnia.
21 grudnia
Kampfgruppe, czyli grupa bojowa 116. Dywizji
dociera do Hotton,
by zająć drewniany most na rzece Ourthe
na zachodnim krańcu wybrzuszenia w linii frontu.
Niemcy brną na zachód.
Zbliżają się do Mozy.
Jeśli zdobędą Hotton,
będą mogli dotrzeć do Antwerpii.
Amerykanie uznają, że obrona Hotton
to zadanie priorytetowe.
Rozważają wzmocnienie frontu
jednostkami spadochronowymi.
Żołnierze 517. pułku spadochronowego ruszają do Hotton.
517. pułk był akurat w trakcie reorganizacji.
Żołnierze dostali nową broń pokrytą środkiem Cosmoline.
Cosmoline to środek
do konserwacji broni w czasie transportu.
Zapobiega powstawaniu rdzy.
Jest to smar, który należy usunąć,
by broń działała prawidłowo. Na mrozie nie jest to łatwe.
Spadochroniarze używają do tego benzyny,
ale nie mają czasu, by przetestować broń.
Nigdy nie wiadomo, jak nowa broń
zadziała w walce.
Może się okazać, że jest uszkodzona.
Przed walką taką broń
trzeba przystrzelać.
Spadochroniarze jadą ciężarówkami na mrozie.
Po ponad 20 godzinach
docierają w okolice Soy w Belgii.
1. batalion
rusza do ataku praktycznie bez przygotowania.
Ukryte w lesie czołgi rozpoczynają ostrzał.
Niemcy odpierają atak,
a batalionowi nie udaje się uratować Hotton.
Po tym niepowodzeniu 517. pułk zostaje podzielony.
Część sił rusza bocznymi drogami,
aby obejść Niemców i dotrzeć do Hotton.
Pozostałe siły ponownie atakują pozycje niemieckie
przy głównej drodze prowadzącej do wsi.
Zamiast atakować, kapitan Dean Robbins,
dowódca kompanii B,
prowadzi swoich żołnierzy w głąb lasu.
Biddle!
Wzywa starszego szeregowego Melvina Biddle'a.
Mam dla ciebie zadanie.
I wysyła go na zwiad.
Zwiadowca zajmuje się rozpoznaniem.
Taki żołnierz, czy też kilku,
szuka pozycji przeciwnika,
możliwych zasadzek
czy też przepraw na rzekach.
Zwiadowcy idą przed siłami głównymi.
Biddle przemieszcza się skokami przez cichy las.
Dwa lata wcześniej, gdy miał 19 lat,
pracował w fabryce i został powołany do wojska.
W wojsku służą także obaj jego bracia.
Gdy rozlegają się strzały, zwiadowca rzuca się w śnieg.
Po chwili rusza dalej
przez gęsty las przy torach kolejowych.
Pomimo słabej widoczności
zauważa niemieckie stanowisko
obsadzone przez trzech żołnierzy.
Biddle jest dobrym zwiadowcą z wielu powodów.
Jest spokojny.
Dobrze strzela,
a do tego jest spostrzegawczy.
Potrafi dostrzec wroga, zanim ten go zobaczy.
Biddle okrąża cel i zbliża się do niego.
Melvin Biddle zbliża się do niemieckiego stanowiska.
Musi być ostrożny.
Dźwięk lub ruch mogą zdradzić jego położenie.
30 metrów od celu przyklęka i celuje.
Niemiecki żołnierz pada.
Biddle szykuje się do drugiego strzału, ale się waha.
Chce wziąć pozostałych do niewoli,
ale tamci sięgają po broń.
Biddle trafia drugiego Niemca w tors.
Ostatni żołnierz ucieka.
Biddle oddaje dwa strzały i trafia go dwukrotnie.
Ten jednak nie pada i oddala się chwiejnym krokiem.
Biddle zbliża się do stanowiska...
ale uciekającego żołnierza nigdzie nie widać.
Spogląda na drugiego żołnierza, ciężko rannego w brzuch.
Jest młody i Biddle widzi w nim samego siebie.
Rozpina umierającemu Niemcowi pas,
by zmniejszyć ucisk.
Nagle rozpoczyna się ostrzał z moździerzy i karabinów.
Trzeci Niemiec dotarł do swoich
i ostrzegł ich przed Biddle'em.
23 grudnia 1944 r. w południowo-wschodniej Belgii
wojska niemieckie wykorzystują słabość Aliantów
w Ardenach.
Ardeny uważano za prowincję.
Cały obszar zajmują
wzgórza, mokradła i lasy, więc wszyscy zakładali,
że Niemcy tamtędy nie przejdą.
Wojska wysłano na północ i na południe
z zamiarem kontynuowania marszu,
gdy już rozpoczną się walki,
ale o Ardenach zapomniano.
Dzięki temu niemieckie czołgi i żołnierze
wkraczają na 50 km w głąb Belgii, aby odzyskać Antwerpię.
Melvin Biddle wycofuje się
i powraca na drogę...
łączącą belgijskie miasto Soy z sąsiednim Hotton.
Zbliżając się do drogi Biddle zauważa pojazdy.
Podkrada się, by się przyjrzeć.
Z bliska widzi, że to pojazdy amerykańskie
z gwiazdą na boku,
ale żołnierze wokół nich mówią po niemiecku.
Zaczyna coś podejrzewać.
Postanawia powiadomić swojego dowódcę.
Zdobyte pojazdy mogły służyć do działań wywiadowczych.
To fachowiec.
Ma świadomość, że to ważna informacja.
Teraz musi zameldować o tym przełożonym.
Tymczasem na zachodzie
pozostali amerykańscy spadochroniarze
z 517. pułku spadochronowego
dotarli do oblężonego miasteczka Hotton.
Spotykają się z porucznikiem McDonaldem
i innymi żołnierzami z 3. Dywizji Pancernej.
Opóźnili niemieckie natarcie.
Nie mieli doświadczenia bojowego,
a jednak powstrzymali Niemców.
Niemcy nie mogą zdobyć Hotton,
ale siły amerykańskie nie mogą się z niego wydostać.
Uwięzieni żołnierze bronią się w miasteczku.
Opóźnienie denerwuje Niemców,
- którzy muszą przekroczyć Ourthe. - Naprzód!
Nie mogąc szybko zająć mostu w Hotton,
kierują się na południowy wschód.
Szpica czołowa coraz bardziej zbacza z wyznaczonej trasy.
- To jednak nie wszystko. - Dalej!
Ofensywa w Ardenach
miała zaskoczyć Aliantów.
Niemcy chcieli to wykorzystać,
żeby odbić Antwerpię.
Jednak ich plan się nie powiódł.
Alianci opóźniają natarcie
i mają czas na reakcję.
Ściągają żołnierzy, amunicję,
czołgi i sprzęt niezbędne do walki.
Do walki wkraczają oddziały niemieckich Volksgrenadierów
pod dowództwem podpułkownika Helmuta Zandera.
Zaczynał jako zwykły żołnierz. Potem był podoficerem.
W roku 1940 awansuje na porucznika,
ale później robi szybką i wybitną karierę.
To weteran z frontu wschodniego, wielokrotnie odznaczany.
Ludzie Zandera atakują Amerykanów w Hotton
i na drodze do Soy niszczycielami czołgów.
Amerykanie muszą je zlokalizować i zniszczyć,
aby móc połączyć siły własne.
Po zameldowaniu się u dowódcy
szer. Biddle i dwaj inni żołnierze
ruszają w poszukiwaniu podejrzanych amerykańskich pojazdów.
Mają też rozkaz pojmania niemieckiego żołnierza.
Branie jeńców to standardowe działanie.
Jeśli im się to uda,
dowiedzą się znacznie więcej.
Niedaleko drogi
zauważają niemieckiego oficera przy amerykańskim samochodzie.
Sierżant z drużyny Biddle'a bierze go na cel.
Nagle zaczyna się dziać coś dziwnego.
Sierżant każe mu się zatrzymać.
Stać.
Robi to dwa razy, ale bardzo cicho.
Niemal tak, by Niemiec go nie usłyszał.
Sierżant strzela do oficera z bliska,
z niecałych 15 metrów, ale pudłuje.
Niemiec odpowiada ogniem i wszyscy padają na ziemię.
Hej, Johnny!
Dwaj żołnierze wycofują się, ale Biddle nie rusza się z miejsca.
Biddle jest w szoku.
Nie wierzy, że sierżant dwa razy spudłował.
Wreszcie bierze się w garść i zaczyna biec.
Jednak w pośpiechu oddala się od pozycji amerykańskich.
Starszy szeregowy Melvin Biddle ucieka w złym kierunku,
wprost ku niemieckim pozycjom w lesie.
Ma karabin M1 Garand, nóż i kilka granatów.
Nie dość, że się zgubił,
to jeszcze Amerykanie zaczynają ostrzeliwać
teren wokół niego.
Choć grozi mu niebezpieczeństwo,
postanawia kontynuować swoją misję.
Biddle orientuje się, że jest za linią wroga
i działa jak przystało na zwiadowcę.
Chce dyskretnie pozyskać jak najwięcej informacji.
Szuka stanowisk przeciwnika wśród drzew
bez ujawniania się.
Gdy Biddle się rozgląda, zbliża się niemiecki patrol.
W ciemności słyszy wydany po niemiecku rozkaz:
Halt!
Niemiecki patrol odpowiada: ←Hottentot”.
Hottentot!
Choć Biddle nie zna niemieckiego,
to orientuje się, że ←Hottentot” to odzew na rozkaz ←Halt”.
To może ocalić mu życie,
jeśli natrafi na niemiecki posterunek.
Jest jednak kłopot.
Biddle obawia się o swój akcent.
Nawet jeśli krzyknie ←Hottentot”,
ale zabrzmi to obco,
Niemcy rozpoznają w nim wroga.
Musi zatem być na tyle szybki,
by jako pierwszy krzyknąć ←Halt!”.
Uznał, że łatwiej będzie mu to wymówić.
Biddle nie ogranicza się
do gromadzenia informacji.
Postanawia wyeliminować gniazdo karabinu maszynowego.
Pomimo ryzyka wykrycia,
Biddle wyciąga zawleczkę granatu.
Po wybuchu ostrzeliwuje żołnierzy
z Garanda.
Następnie znika w mroku,
podczas gdy Niemcy szukają napastnika.
Amerykanie bronią się w Hotton w Belgii
przed nieprzyjacielskim atakiem.
Bronią mostu na rzece Ourthe,
którym niemieckie czołgi mogłyby dotrzeć do dróg
prowadzących do Antwerpii.
Pułk Biddle'a chce zaatakować Niemców
od tyłu, wzdłuż drogi z północnego wschodu.
Za niemieckimi liniami
Biddle natrafia w lesie na niszczyciele czołgów.
To dzięki tym działom
Niemcy odpierali natarcia Amerykanów,
a Biddle wie, gdzie one są.
Jeśli przekaże tę informację,
losy bitwy się odwrócą.
W raportach często mylono niszczyciele czołgów z czołgami.
Niemieckie pojazdy pancerne,
jakie widywali Amerykanie,
zwykle były zamaskowane
przy pomocy konarów lub gałęzi drzew.
Żołnierzom ciężko było stwierdzić, czy to Panzerkampfwagen IV
czy Panzerjäger czy jeszcze inny pojazd.
Są różne rodzaje pojazdów pancernych.
Niemiecki niszczyciel czołgów Panzerjäger
to pojazd przeciwpancerny.
Armata jest osadzona w kadłubie
bez ruchomej wieży.
Niskie kadłuby niszczycieli czołgów
utrudniały Amerykanom ich wykrywanie.
Pojazdy te służą do zwalczania czołgów
i wymagają ochrony.
Panzerjäger ma lepszy pancerz niż czołg,
a do tego ma lepszą armatę.
Zapisuje położenie niszczycieli czołgów.
Biddle nie atakuje ich, ponieważ jest sam.
To zwiadowca. Zbiera informacje.
Dysponując takimi informacjami idzie dalej.
W ciemności rozlega się jednak czyjś głos.
Halt!
Gdy amerykański szeregowy
podaje hasło po niemiecku...
- Hottentot. - wartownik mu nie wierzy.
Nie.
Gdy Niemiec unosi broń, Melvin Biddle ucieka.
Niemiec strzela, ale nie trafia.
Alarm!
Biddle ucieka w głąb lasu...
ukrywa się...
i czeka.
Żołnierze 560. Dywizji Volksgrenadierów
pod dowództwem podpułkownika Zandera
muszą odszukać intruza,
który spowodował taki chaos.
Biddle słyszy kroki w śniegu.
Zbliżają się Niemcy.
Biddle straszliwie marznie.
Boi się, że ma tak skostniałe palce,
że nie da rady pociągnąć za spust.
Podejmuje decyzję.
Postanowił, że będzie dociskać palec spustowy
prawej dłoni lewą dłonią.
Niemiecki żołnierz podchodzi tak blisko,
że stawia nogę tuż obok dłoni Biddle'a.
Nie zauważa jednak amerykańskiego zwiadowcy.
Niemieccy żołnierze idą dalej.
Gdy jest już bezpiecznie...
Biddle słyszy w oddali strzały.
Rozpoznaje amerykańskie karabiny.
Każdy wydaje inny odgłos,
więc słysząc amerykańskie karabiny maszynowe
może określić ich położenie.
Biddle idzie za odgłosami wystrzałów
licząc, że odnajdzie Amerykanów.
Tymczasem na linii frontu
spadochroniarze z 517. pułku
walczą z Niemcami o ważne skrzyżowanie
przy drodze z Soy.
Po amerykańskim natarciu
Niemcy przechodzą do kontrataku.
Trwa zaciekła walka na niewielki dystans.
Pomiędzy seriami Niemcy krzyczą:
←Wesołych Świąt, amerykańskie dranie!”.
Amerykanie są wściekli.
Nie wiedzieli, że to Wigilia
i tylko ich to rozwściecza.
Kompania C broni się przed niemieckim atakiem.
Gdy podchodzą bliżej, ostrzał ustaje.
Spadochroniarze korzystają z okazji.
Pluton atakuje strzelając w biegu.
Do walki dołączają kompanie B i A.
Zajmują niemieckie pozycje i wreszcie zdobywają skrzyżowanie.
To bardzo ważne wydarzenie,
bo teraz mogą ruszyć do Hotton
i wesprzeć obrońców.
Melvin Biddle zbliża się do odgłosów
amerykańskiej broni maszynowej. Nagle słyszy coś jeszcze.
To niemiecki samolot rozpoznawczy Junkers Ju 88.
Leci tuż nad wierzchołkami drzew.
Gdy samolot zbliża się do pozycji Biddle'a,
pojawia się druga maszyna.
Tym razem to amerykański P-61 Black Widow.
P-61 to amerykański myśliwiec nocny.
To duży samolot.
Miał dwa silniki. Załoga liczyła do czterech ludzi.
Wyposażono go w świetny radar
umożliwiający wykrywanie wrogich samolotów nocą.
Załoga nie musiała ich widzieć. Starczyło je wykryć.
Jeden z samolotów zaczyna płonąć.
Po ataku amerykańskiego nocnego myśliwca
niemiecki Junkers Ju 88 spada.
W nocy to musiał być niesamowity widok.
Musiał panować straszny hałas.
Najpierw przychodzi radość,
bo amerykański samolot zwyciężył.
A potem panika, bo ten niemiecki
spada i to bardzo blisko.
Samolot omija starszego szeregowego Biddle'a.
Rozbija się w pobliżu, a ogień rozświetla las.
Biddle rusza w dalszą drogę ku liniom amerykańskim.
Zgubił się poprzedniego dnia
i nie zna nowego hasła na 24 grudnia.
Boi się, że go postrzelą,
gdy nie będzie umiał go podać.
Biddle idzie dalej i nagle...
słyszy czyjś głos.
- Biddle, to ty? - Tak.
Słyszy go Amerykanin.
Zamiast strzelić lub spytać o hasło,
woła go po imieniu.
Biddle jest bezpieczny.
Biddle znajduje dowódcę kompanii, kapitana Deana Robbinsa.
Kapitan sądził, że Biddle zginął.
Ucieszył się, gdy ten jednak wrócił.
Jeszcze bardziej ucieszyły go dane wywiadowcze,
które zdobył.
Biddle zlokalizował niemiecką broń maszynową.
Pokazuje też, gdzie są zamaskowane niszczyciele czołgów.
Po zaplanowaniu natarcia
Robbins każe Biddle'owi zjeść coś i odpocząć.
Ona opiera się o drzewo i otwiera konserwę.
Je i zamyka oczy.
Jest już 24 grudnia.
517. pułk nie ma kiedy odpocząć, a do tego
jest bardzo zimno.
Żołnierze muszą się ruszać, by nie zamarznąć.
- Biddle zasypia... - Biddle!
lecz po chwili budzą go znajome słowa.
Mam dla ciebie zadanie.
Kapitan Robbins cieszy się, że tam jest, i mówi mu:
←Przyda się nam to twoje szczęście”.
Biddle wraca na front.
Robbins rozmieszcza żołnierzy
przed amerykańskimi czołgami.
Dwa razy próbowali przebić się do Hotton,
ale niemieckie niszczyciele czołgów odpierały ataki.
Tym razem mają przewagę.
Wiedzą, gdzie są niszczyciele czołgów
i będą mogli je zniszczyć.
Kiedy Biddle rusza,
sierżant daje znak...
by rzucił się na ziemię.
Biddle pada w śnieg, a sierżant strzela.
Biddle przeżył, bo zwiadowcy działają w drużynach.
Nie zauważył niemieckiego żołnierza,
ale jego kolega tak.
Biddle wstaje i idzie dalej przed żołnierzami
517. pułku spadochronowego,
który chce dotrzeć do Amerykanów odciętych w Hotton.
Biddle ma pilnować lewej flanki,
gdy amerykańskie czołgi ruszą ku niemieckim pozycjom.
Czołga się naprzód.
W oddali dostrzega niemieckich żołnierzy.
Widok ograniczają jednak zarośla.
Biddle siada.
Zauważa poruszające się hełmy
w odległości około 200 m.
Opiera łokieć pod kolanem dla lepszej stabilizacji...
bierze oddech...
i strzela.
Pozycja przybrana
przez Melvina Biddle'a wygląda nietypowo.
To pozycja siedząca, jakiej uczy się
rekrutów podczas szkolenia podstawowego.
Chodzi o to, aby to kości
podtrzymywały karabin, a nie mięśnie.
W pozycji siedzącej
strzelec używa pasa nośnego do stabilizacji
i lekko się odkręca nim oprze lewy łokieć pod kolanem.
To wyjątkowo dziwna pozycja strzelecka.
Trzeba ją ćwiczyć,
aby pamięć mięśniowa zadziałała.
Tym sposobem Biddle ma lepszą widoczność.
Nie widać go, choć sam widzi hełmy Niemców.
Biddle strzela mierząc nieco wyżej ze względu na odległość.
Z około 200 metrów trafia w cel.
Wielokrotnie.
Tej pozycji
uczył się na szkoleniu,
ale sądził, że jest niepraktyczna.
Mylił się.
Biddle trafił co najmniej 12 razy.
Na zabitych jednak nie patrzył.
Biddle cieszył się,
że tego uniknął.
Byłoby to traumatyczne wspomnienie.
Amerykańskie czołgi suną w kierunku Hotton.
Dzięki zdobytym przez niego informacjom
zbliżają się do zamaskowanych niemieckich stanowisk.
Szybko!
Niemieckie niszczyciele czołgów szykują się do walki...
ale Amerykanie strzelają pierwsi...
i w końcu eliminują jednostki, które powstrzymywały ich natarcie.
Czołgi i spadochroniarze atakują,
a niemiecka obrona słabnie.
Niemcy walczą teraz na dwóch frontach.
Część Amerykanów walczy w Hotton,
a kolejni nacierają wzdłuż drogi kierując się na zachód.
Osłabione siły niemieckie skupiają się na odcinku południowym.
Amerykanie łączą siły na przedmieściach Hotton.
Formacje tyłowe
od wielu dni broniły się przed Niemcami.
Niemcy byli wszędzie,
tuż obok nich.
Aż tu nagle
jeden żołnierz ich rozpracował.
Udało się.
Alianci zabezpieczyli Hotton i tamtejszy most.
Po zniszczeniach widać, jaką ofiarę ponieśli
uczestnicy walk i mieszkańcy wsi.
Większość żołnierzy 517. pułku wraca do Soy
na świąteczną kolację.
Kompania B i Biddle nie odpoczywają.
Kompania B wraca na skrzyżowanie.
Biddle! Mam dla ciebie zadanie!
Trzeba oczyścić las i zabezpieczyć drogę.
1. batalion 517. pułku spadochronowego
zostaje wyróżniony przez prezydenta za walki o Hotton.
Odcięci żołnierze 3. DPanc.
także się wyróżnili.
Działania obronne
wzbudziły nawet podziw niemieckiego generała
Hasso Manteuffela.
Starszy szeregowy Melvin Biddle otrzymuje
najwyższe odznaczenie wojskowe,
Medal Honoru,
za niezwykłą odwagę, dzięki której
jego batalion pokonał przeciwnika pod Hotton
ponosząc minimalne straty.
Biddle zasłużył na Medal Honoru.
Dał z siebie wszystko.
Ludzie sądzą, że w bitwach to duże jednostki
realizują ważne zadania.
Ale czasami kluczowe są odwaga
lub decyzje jednej czy dwóch osób
i tak właśnie było w Hotton. Tam był Biddle.
517. pułk i 3. Dywizja zatrzymują Niemców pod Hotton
tylko na pewien czas.
Niemcy kierują się na La Roche
i tam przekraczają rzekę Ourthe.
Jednak wkrótce zaczynają mieć problemy z zaopatrzeniem.
Zgodnie ze starym powiedzeniem amatorów interesuje taktyka,
a fachowców logistyka,
bo bez zaopatrzenia dla wojsk
nie można prowadzić skutecznej walki.
Ofensywa w Ardenach była ostatnią próbą
odzyskania inicjatywy na zachodzie.
Zakończyła się ogromną klęską,
bo Niemcy użyli ostatnich jednostek pancernych,
a na wschodzie nie mieli już niczego.
12 stycznia
ofensywę rozpoczynają Rosjanie.
Szybko spychają Niemców
przez Polskę aż do samego Berlina.
Wojna w Europie będzie trwała jeszcze cztery miesiące.
Tekst polski: Krzysztof Walczak