Gdy amerykański żołnierz osłania odwrót swoich towarzyszy,
tuż obok eksploduje pocisk z niemieckiego czołgu.
Wybuch niszczy karabin maszynowy i okulary żołnierza.
Sięga więc po karabin i dalej trwa na stanowisku.
6 czerwca 1944 roku
wojska Aliantów lądują w Normandii i otwierają front zachodni.
Jednak niemieccy fanatycy zaciekle walczą o przetrwanie.
Dzień D był bitwą. Losy wojny dopiero się rozstrzygną.
9 stycznia 1945 roku.
Uzbrojony w rkm Browning starszy szeregowy Glenn Schmidt
brnie przez śnieg.
Niemcy zaatakowali jego patrol nieopodal Hatten we Francji.
Karabin Schmidta zaciął się, a on sam został ranny.
Stracił hełm, a twarz zalała mu krew.
Przeżył jako jedyny.
Patrol Schmidta miał wyjątkowego pecha.
Zadanie było rutynowe, ale wyruszyli akurat,
gdy Niemcy szykowali się do ataku.
Schmidt ucieka przed Niemcami, aby zameldować o sytuacji.
Posiadał ważne informacje z pierwszej ręki.
Na szczęście uszedł z życiem
w przeciwieństwie do innych.
Niemcy prowadzą ofensywę w Ardenach.
Gdy Wacht Am Rhein traci rozpęd,
Hitler postanawia zaatakować słabszą część frontu.
Chce odwrócić uwagę Amerykanów i Brytyjczyków
od walk na odcinku północnym.
Za operację Nordwind odpowiada Heinrich Himmler,
szef SS. To jego pierwsza typowo wojskowa operacja.
Hitler ufał coraz mniejszej grupie ludzi.
Jedyny wyjątek to Himmler,
bo wie, że Himmler zawsze będzie mu wierny.
Himmler obiecuje Hitlerowi sukces na rocznicę objęcia urzędu.
Celem Himmlera jest odbicie Strasburga w ramach prezentu dla Hitlera
z okazji przypadającej na 30 stycznia 12. rocznicy objęcia stanowiska.
Jako stolica Alzacji,
Strasburg został wyzwolony przez Francuzów w listopadzie.
Sukces Himmlera...
byłby potężnym ciosem dla Amerykanów i Francuzów.
40 km na północny wschód od Strasburga, nieopodal Hatten,
szeregowy Schmidt zmierza ku amerykańskim pozycjom.
Nagle noc rozświetla oślepiający błysk.
Schmidt zostaje trafiony.
Pieką go plecy, więc przewraca się, aby śnieg uśmierzył ból.
Musiał być przerażony.
Raniono go już kilka razy.
Tym razem raniły go granaty fosforowe i pociski
wystrzelone przez broniących się Amerykanów.
Jego mundur wciąż się tli, Schmidt wstaje
i rusza w kierunku schronu.
Dociera do schronu nr 9 słynnej Linii Maginota.
Linia Maginota to zespół fortyfikacji wybudowanych przez Francuzów
od granicy ze Szwajcarią aż po granicę z Belgią.
Składają się na nią potężne żelbetowe schrony.
Niektóre z nich były jak podziemne miasta.
Były tam schrony załogi
i stanowiska dla wszelkiego rodzaju środków uzbrojenia.
Pomiędzy schronami były tunele.
Miejscami beton miał trzy i pół metra grubości.
Mogły ich atakować samoloty i artyleria,
a żołnierze i tak byli bezpieczni.
Jednak w 1940 r. Niemcy po prostu objechali Linię Maginota.
Niemcy nie atakowali Linii Maginota.
Ominęli ją. Ruszyli przez Belgię,
gdzie nie było umocnień.
Teraz Amerykanie zajęli schrony, które ponownie muszą
bronić granicy francuskiej przed atakiem Niemców.
Podpułkownik Karl Proll i jego 35. pułk grenadierów pancernych
rozpoczynają atak na Hatten.
Karl Proll zaczynał jako podoficer.
Szybko awansował za zasługi na froncie wschodnim.
Zdobył też najwyższe niemieckie odznaczenia.
Z pobliskiego lasu
grenadierzy wychodzą na pole i ruszają w stronę schronów.
Niemcy sądzą, że schrony są nieobsadzone,
ale napotykają zaciekły opór.
Szpica dostaje się pod ogień moździerzy,
broni maszynowej i artylerii.
Podczas ataku ponosi duże straty.
Pozostali żołnierze wycofują się do lasu.
Proll to weteran z frontu wschodniego. Wie, że w tej sytuacji
musi zmienić taktykę.
Żołnierze i czołgi muszą znaleźć przejście pomiędzy schronami
i uderzyć na Hatten.
Schron nr 9 należy do zespołu fortyfikacji
położonego na wschód od Hatten.
Z punktu dowodzenia we wsi
obronę koordynuje dowódca kompanii A, kapitan William Corson.
Dysponuje połączeniem telefonicznym i radiowym.
Z frontu docierają meldunki o niemieckim natarciu.
Corson robi to, co zrobiłby każdy na jego miejscu.
Chce pozyskać jak najwięcej informacji.
W tym celu musi utrzymać łączność.
Jego jednostka z 242. pułku piechoty 42. Dywizji
dopiero co przybyła do Europy.
Wysłano ich do Alzacji,
by dokończyli szkolenie. Miał to być spokojny sektor.
42. Dywizja ma swoje zalety i wady.
Brakuje jej doświadczenia, organizacji
oraz pewności siebie.
Jako nowa jednostka może jednak ruszyć do walki
z entuzjazmem, którego brakuje doświadczonym jednostkom.
W związku z atakiem
dowództwo 242. pułku szykuje prowizoryczne stanowiska obronne.
Żołnierze ustawiają pole minowe, by zatrzymać niemieckie pojazdy.
Znajduje się przed punktem dowodzenia 1. batalionu,
tuż obok kościoła.
W wieży kościoła czekają żołnierze
z wyrzutniami typu Bazooka.
Dołączają do obserwatora, który od samego rana
kieruje stamtąd ogniem artylerii.
Obserwator artyleryjski
to najważniejszy żołnierz tuż po dowódcy.
To obserwator kieruje najważniejszym środkiem ogniowym
o ogromnej sile rażenia, zwłaszcza u Amerykanów,
których artyleria jest potężna.
W schronie nr 9 sierżant Alvin Cahoon z kompanii A
odparł pierwsze niemieckie ataki
na stanowiska 3. plutonu...
przy pomocy artylerii i moździerzy.
Na południu dostrzega jednak nowe zagrożenie.
Niemcy przedzierają się między schronami nr 4 i 5.
Istnieje ryzyko, że niemieckie czołgi ominą schrony
i ruszą prosto na Hatten.
Nagle w stronę czołgów lecą pociski z wyrzutni
na wieży kościoła.
To najlepsze miejsce do obserwacji.
Niemiecki dowódca na pewno wiedział,
że wieża to idealne miejsce dla obserwatora.
Niemcy odpowiadają ogniem
i niszczą wieżę.
Amerykanie tracą Bazooki i obserwatora artyleryjskiego.
To oznacza, że nie moją już liczyć na wsparcie artylerii.
Ta utrudnia im obronę wsi.
Żołnierze z punktu dowodzenia 1. batalionu szykują się
do obrony Hatten.
Wśród nich jest starszy szeregowy Vito Bertoldo.
Miał słaby wzrok, a mimo to chciał tam być.
Zgłosił się do wojska na ochotnika.
Odrzucili go, ale potem obniżyli wymagania,
bo potrzebowali żołnierzy.
Dzięki temu się załapał, ale został kucharzem.
Bertoldo nie był zadowolony z tej funkcji.
Już wtedy sprawiał problemy swojemu przełożonemu.
A kiedy jakiś żołnierz sprawia problemy, to trafia gdzieś,
gdzie nikomu nie zaszkodzi.
Gdy Bertoldo trafił do Europy, jego przełożony,
kapitan Corson, przeniósł go do służby wartowniczej w Hatten.
To żaden awans. Raczej poszedł w odstawkę.
Dla Bertolda to jednak szansa na udział w walce z Niemcami.
Bertoldo chwalił się kolegom,
że jak tylko nadarzy się okazja, zostanie bohaterem.
Było wiele takich przypadków i niemal każdy,
kto tak się chwalił,
w trakcie walki chował się w jakimś rowie.
Były kucharz ustawia karabin maszynowy i czeka.
Niemcy zasypują punkt dowodzenia gradem pocisków.
Artyleria przeciwnika niszczy system łączności.
Przed atakiem kapitan Corson miał łączność z każdym schronem.
Teraz jest odcięty.
Dowódca zawsze musi znaleźć sobie odpowiednie miejsce.
Gdzie zatem powinien być?
Corson opuszcza stanowisko.
Rusza do żołnierzy w schronach.
Gdy artyleria cichnie,
ludzie Prolla ponawiają atak na odcinku północnym.
Schron nr 9 się trzyma, ale inne stanowiska padają.
Na południu...
Jagdtiger to najcięższy pojazd pancerny z tego okresu.
Zbudowano go na podwoziu czołgu Königstiger,
ale zamiast wieży z armatą kalibru 88 mm
miał stałą nadbudówkę z grubszym pancerzem
i potężniejszym działem kalibru 128 mm.
Służące do niszczenia czołgów
działo kalibru 128 mm waży pięć i pół tony.
Może przebić betonowy mur o grubości ponad dwóch metrów.
Podczas walk w Alzacji
Niemcy trafiali na stare schrony Linii Maginota.
Hitler stwierdził wtedy:
←Mam broń, która idealnie się tam sprawdzi.
Niech Jagdtigery zajmą się tymi schronami”.
Czołgi i grenadierzy pancerni atakują,
a kolejne amerykańskie schrony padają.
Kapitan William Corson pędzi do schronu nr 9.
Chce przywrócić łączność.
Gdy jest już blisko celu, jeep dostaje się pod ogień.
Żołnierze kryją się w opuszczonym stanowisku moździerza.
Corson postanawia biec do schronu.
To klasyczny przykład z dziedziny działań wojsk lądowych.
Wszystko się komplikuje.
Utknął i nie wie, co się dzieje.
Nie ma też łączności.
Proste rzeczy stają się bardzo trudne i niebezpieczne.
Obok jeepa zostaje żołnierz z krótkofalówką,
żeby zapewnić łączność z 1. batalionem w Hatten.
Amerykanie w schronach walczą o życie,
a niemieckie czołgi i żołnierze zmierzają do wsi.
To miał być spokojny sektor. Teoretycznie.
A tu nic z tych rzeczy.
Niemcy dotarli do punktu dowodzenia,
a miało ich tam nie być.
Na szczęście pole minowe przed punktem dowodzenia
1. batalionu 242. pułku zatrzymuje niemieckie natarcie.
Grenadierzy pancerni podpułkownika Karla Prolla
przystępują do rozminowania terenu.
Ze swojej pozycji starszy szeregowy Bertoldo nie ma
dobrego pola ostrzału.
Postanawia znaleźć lepsze miejsce.
Ustawiają karabin maszynowy pośrodku ulicy.
Nie kryjąc się przed Niemcami
Vito Bertoldo otwiera ogień z karabinu maszynowego.
Atakuje żołnierzy usiłujących usunąć pole minowe,
które blokuje drogę ich czołgom.
Bertoldo zmusza ich do odwrotu.
Wraz z pomocnikiem zabierają karabin na nowe stanowisko.
Bertoldo zapamiętał ze szkolenia,
że karabin maszynowy trzeba przenosić,
bo to ważny cel dla przeciwnika.
To śmiercionośna broń.
Pod Hatten kapitan William Corson unika niemieckiego ostrzału
i dociera do schronu.
Zastaje tam sierżanta Cahoona i żołnierzy kompanii A
242. pułku piechoty.
Kończy im się amunicja i mają wielu rannych do ewakuacji.
Większość amerykańskich stanowisk
na tym odcinku Linii Maginota już padła,
ale schron nr 9 na północy wciąż się broni.
Corson przekazuje rozkaz z dowództwa:
bronić się za wszelką cenę.
Próbuje też skontaktować się z łącznikiem, ale nie udaje mu się.
Postanawia zaczekać do zmroku i ściągnąć wsparcie z Hatten.
Jeśli schron padnie i Niemcy okrążą Hatten od północy,
narażona będzie cała dopiero co wyzwolona Alzacja
wraz ze Strasburgiem.
Na początku operacji Nordwind
generał Eisenhower był gotów poświęcić część terenów,
łącznie ze Strasburgiem.
Eisenhower chce zaatakować Niemcy od północy.
Alzacja jest za daleko na południe i niezbyt go interesuje.
Eisenhower najchętniej w ogóle wycofałby się
z tego odcinka i skupiłby się na marszu na Berlin.
Ten pomysł niemal doprowadza do buntu wojsk francuskich.
Od stuleci Alzacja znajdowała się
raz w rękach Francuzów, a raz Niemców.
Wtedy chodziło o to, że to Wolni Francuzi
wyzwolili Strasburg,
co stanowiło dla nich bardzo ważny symbol
i nie zamierzali znowu go stracić.
W Hatten Niemcy przypuszczają kolejny atak
na stanowiska 1. batalionu.
Grenadierzy pancerni ponownie ruszają naprzód,
aby oczyścić pole minowe,
które wspiera amerykańską obronę w tym sektorze.
Pole minowe powstrzymuje Niemców.
Opóźnia ich natarcie.
Pod Hatten było to ważne, bo czekali na posiłki.
Jest jeszcze inna możliwość.
Amerykanie liczyli, że miny
unieruchomią któryś z czołgów,
dzięki czemu powstanie zapora.
Obserwując podejście
do punktu dowodzenia i pole minowe,
Vito Bertoldo i jego pomocnik szykują karabin maszynowy.
Pomocnik ma różne zadania.
Przede wszystkim podaje amunicję do karabinu maszynowego.
Kolejnym zadaniem jest obrona stanowiska
przed atakami żołnierzy przeciwnika.
Umieszczają broń na stole.
Taki karabin posiada trójnożną podstawę
do stabilizacji położenia.
Przywiązując ją do stołu ustabilizowali broń
i mogli strzelać celniej.
Bertoldo strzela z karabinu ustawionego na stole.
Ostrzał ponownie zmusza Niemców do odwrotu.
Jednak czołg namierza stanowisko Bertolda.
Strzela w jego okno z odległości 70 metrów.
Pocisk uderza w budynek.
Wybuch odrzuca Bertolda i jego pomocnika,
ale jakimś cudem żaden z nich nie zostaje ranny.
Miał szczęście, bo to był pocisk przeciwpancerny.
To nic przyjemnego, kiedy taki pocisk wpada do pokoju.
Wstrząs jest potężny.
Byłoby jednak gorzej, gdyby to był pocisk burzący.
Bertoldo czołga się z powrotem do stołu.
Czołg nadal stoi tuż za polem minowym.
Gdy wraca do karabinu, znów zaczyna strzelać.
Strzelanie z karabinu w czołg to oznaka pewnego szaleństwa.
Pancerza nie przebije i tylko zdradzi swoją pozycję.
Z włazu wychyla się dowódca czołgu, żeby się rozejrzeć.
Bertoldo chwyta za karabin.
Strzela z odległości 70 metrów i zabija niemieckiego oficera.
Bertoldo broni pola minowego,
by powstrzymać niemieckie czołgi.
Losy tej bitwy jeszcze się nie rozstrzygnęły.
Wiele zależy od tego, co jeszcze się wydarzy,
czy Bertoldo powstrzyma niemiecki atak
i czy posiłki zdołają tam dotrzeć
nim będzie za późno.
Tymczasem w schronie nr 9
kapitan Corson czeka na zmierzch, by wrócić do Hatten.
Przez otwór obserwuje niemieckie natarcie
i sprawdza stan pobliskich schronów.
Liczy, że gdy dotrze do radiostacji,
uda mu się wezwać artylerię, poprosić o amunicję
i odciążyć załogi schronów.
Nagle w schron uderza pocisk i odrzuca Corsona.
Po zmroku grenadierzy pancerni zbliżają się do schronu nr 9.
Jako jednostka elitarna, żołnierze podpułkownika Prolla
idą pomiędzy czołgami i innymi pojazdami
i błyskawicznie reagują na rozwój sytuacji.
Czołgi rzadko są skuteczne w zwalczaniu schronów.
O wiele skuteczniejsze są jednostki grenadierów pancernych,
bo po spieszeniu lepiej wynajdują słabe punkty
w systemie obrony przeciwnika.
Kpt. Corson jest ranny, a sierż. Cahoona czeka trudny wybór.
Niemiecki ostrzał się nasila.
Żołnierzom kończy się amunicja, a rannych przybywa.
Cahoon rozkazuje im wrócić do względnie bezpiecznego schronu.
Często wydaje nam się, że te schrony
to jakieś potężne fortyfikacje.
Ale nie w tym rzecz.
W nich są przede wszystkim przerażeni żołnierze.
Ich perspektywa ogranicza się do tego,
co widać przez małe otwory schronu.
W mroku wokół schronu i na jego dachu słychać
niepokojące odgłosy.
Żołnierze w schronie słyszą,
jak niemieccy saperzy podkładają ładunki wybuchowe.
Od czasu budowy schronów w latach 30.
do bitwy w roku 1945
Niemcy zdemontowali z nich wiele elementów stalowych.
Posłużyły one do budowy Wału Atlantyckiego.
Schrony stały się podatne na ataki z nietypowych kierunków.
Ich słabością były przewody wentylacyjne.
Cahoon nie ma jak się bronić.
Detonacja ładunków zabije jego żołnierzy.
Brakuje amunicji. Nie ma łączności z jednostkami,
które mogłyby mu pomóc. Nie ma żadnej drogi ucieczki.
Konsultuje się z kapitanem Corsonem, który jest ranny, ale żyje.
Niemcy są wszędzie, a on nie widzi sensu w tym,
żeby tam ginąć i skazywać żołnierzy na śmierć.
Postanawia się poddać.
Corson się zgadza.
Cahoon krzyczy do Niemców na dachu schronu.
Żołnierze kompanii A wychodzą ze schronu nr 9
z rannymi towarzyszami i dowódcą.
Ostatni obrońcy Linii Maginota w tym sektorze
dostają się do niewoli.
Po przełamaniu oporu Amerykanów pod Hatten
Niemcy mogą bez trudu zająć całą wieś.
Nocą 9 stycznia 1945 roku na północnym wschodzie Francji
główną linią obrony wojsk amerykańskich
staje się wioska Hatten.
Po upadku schronu nr 9 punkty dowodzenia 1. i 2. batalionu
242. pułku piechoty bronią wschodniej części miejscowości.
Potrzebują jednak wsparcia.
Ilekroć Niemcy gdzieś atakowali, Amerykanie reagowali
i ściągali sprzęt, uzbrojenie i żołnierzy.
To bardzo prosty scenariusz:
wrócić, odbić miasto i odwrócić bieg zdarzeń.
Tymczasem 1. batalion przenosi punkt dowodzenia
dalej od kościoła, w bezpieczniejsze miejsce.
St. szer. Vito Bertoldo zgłasza się na ochotnika
do osłony tego manewru.
Dlaczego to zrobił?
Wątpię, żeby śpieszył się na tamten świat.
Chociaż jest gotowy zginąć, jeśli zajdzie taka konieczność.
I to jest naprawdę niesamowite.
Tuż po świcie Niemcy przejmują inicjatywę
i ruszają do ataku nie czekając na Amerykanów.
Niemcy chcą wyprzeć Amerykanów z Hatten
i ruszyć na Strasburg.
Strasburg ma wielką wartość symboliczną.
Stolica Alzacji powinna być w rękach Niemców.
Tak właśnie uważają naziści.
Amerykańskie posiłki powstrzymują niemieckie natarcie,
ale nie mogą wkroczyć do Hatten i pomóc Bertoldowi i pozostałym.
Bertoldo pozostaje na stanowisku przy polu minowym.
Niemcy chcą usunąć miny,
które blokują drogę czołgom.
Bertoldo odpiera ich ataki seriami z karabinu maszynowego.
Żołnierze się rozpraszają, a czołg się wycofuje.
Bertoldo i jego pomocnik czekają na kolejny atak.
Bertoldo i jego kumpel robią na ścianie zapiski,
by pamiętać, jakie straty zadali Niemcom.
Był to sposób na nudę.
Pozwalało to również zachować trzeźwość umysłu.
Przerwa w walce dobiega końca,
a pokój zostaje zniszczony. Wybuch powala Bertolda.
Po wybuchu chce ratować swojego pomocnika,
choć sam jest ranny.
Jego kolega jest ciężko ranny,
więc Bertoldo opatruje go i wyciąga stamtąd.
Nie jest to łatwe.
Gdy jego pomocnik jest już bezpieczny,
Bertoldo rozgląda się...
i widzi niemiecki czołg, który podjechał boczną drogą.
Nie ma jednak czasu zareagować, a czołg staje w płomieniach.
Amerykanie trafiają go z Bazooki z drugiego piętra.
Płonący czołg zaczyna się cofać.
Bertoldo strzela z karabinu maszynowego.
Jego działania to efekt złości.
Chce dopaść Niemców za to, co zrobili jego koledze.
Bitwa stała się sprawą osobistą.
Vito Bertoldo wini Niemców za stan swojego kolegi
i ostrzeliwuje żołnierzy uciekających
z czołgu.
Przed godziną 23:00 dnia 10 stycznia...
niedobitki 242. pułku otrzymują rozkaz,
by wycofać się z Hatten na zachód.
Wyczerpane bataliony broniły się
od rozpoczęcia ataku.
Wycofują się małymi grupami.
Osłaniają się wzajemnie, sprawdzają budynki,
kryją się w cieniu.
Uciekają wszelkimi sposobami.
Chaos narasta,
bo w tym samym czasie nowe jednostki brną naprzód.
Bertoldo nie ma już pomocnika,
ale na ochotnika osłania wycofujących się żołnierzy.
Każdy w takiej sytuacji zastanawia się,
czy jemu też uda się bezpiecznie ewakuować.
Niemcy docierają do punktu dowodzenia batalionu.
Przechodzą pod stanowiskiem Bertolda.
Nie ma jak ostrzelać ich ze swojego karabinu maszynowego.
Sięga więc po granaty fosforowe.
Środki bojowe zawierające fosfor
często służą do tworzenia zasłony dymnej.
Fosfor reaguje z tlenem z powietrza
i ulega zapłonowi. Osiąga wówczas temperaturę
ponad 760 C i wytwarza gęsty dym.
Granaty i pociski fosforowe służą także
jako amunicja zapalająca.
W ogniu często giną też ludzie.
To przerażająca broń, która łatwo sieje zniszczenie.
Granat fosforowy ma przy tym spory zasięg.
Fosfor może razić ludzi w promieniu 20 metrów
i przepalać im skórę.
Ogień można ugasić wodą,
ale fosfor zapala się ponownie, gdy woda odparuje.
Żołnierze uciekają przed granatami Bertolda.
Niemcy muszą wyeliminować obrońców,
którzy powstrzymują ich natarcie.
Kolejny wybuch powala Bertolda.
Niewykluczone, że u Niemców był ktoś,
kto kierował ogień czołgu na jego pozycję.
Zwłaszcza po tym, jak użył fosforu.
Tym bardziej chcieli się go pozbyć.
Niemiecki czołg wycelował w jego okno.
Wstrząs musiał być potężny.
Do tego jestem przekonany,
że wybuch mógł pozbawić go słuchu.
Dla niego najgorsze było to, że wybuch zniszczył mu okulary.
I uszkodził jego karabin maszynowy.
Bertoldo się nie poddaje.
Sięga po karabin i dalej strzela do niemieckich żołnierzy.
Bertoldo walczył, jak tylko mógł.
Okazał się bardzo zaradny.
Wykazał się też ogromną odwagą.
Bertoldo bronił pola minowego przez dwa dni.
W końcu otrzymuje rozkaz, żeby się wycofać.
Bertoldo i żołnierze 242. pułku piechoty
uniemożliwiają Niemcom zdobycie Hatten.
Wyczerpująca bitwa trwa jeszcze 10 dni.
W rezultacie Niemcy nie docierają do Strasburga.
Walki w styczniu 1945 roku były wyjątkowo zaciekłe.
Walczono o każdą ulicę i o każdy dom.
Zginęło wówczas wielu ludzi,
a niektóre piękne miasta
zostały zniszczone.
Plan Himmlera nie wypala. Nie zdobywa Strasburga
na 12. rocznicę istnienia III Rzeszy.
Hitler i tak awansuje Himmlera,
który zostaje dowódcą Grupy Armii Wisła.
Himmler kontynuuje karierę
mimo że zawiódł przy tak ważnym zadaniu.
Kapitan William Corson, sierżant Alvin Cahoon,
starszy szeregowy Glenn Schmidt i inni Amerykanie
ze schronu nr 9 resztę wojny spędzają w obozach jenieckich.
1. batalion 242. pułku zostaje wyróżniony
za bohaterską obronę Hatten
i ofiarę złożoną przez ponad 500 żołnierzy i oficerów.
To niemal 70% stanu osobowego tej jednostki.
Ppłk Karl Proll kontynuuje ataki na Hatten aż do 19 stycznia.
Z jego 1. batalionu zostało jedynie 100 żołnierzy.
Proll otrzymuje Krzyż Żelazny z Liśćmi Dębu.
Według raportu odparł 35 amerykańskich ataków.
Ogłoszono to jeszcze przed końcem stycznia.
Powody mogły być różne.
Możliwe, że spisał się tak świetnie,
że należało mu się to wysokie odznaczenie.
Albo wręcz przeciwnie.
Niemcy nie chcieli przyznać się do porażki,
więc nadali mu odznaczenie dla podkreślenia heroizmu.
Starszy szeregowy Vito Bertoldo otrzymuje najwyższe odznaczenie,
Medal Honoru, za swoją wytrwałość i odwagę.
Kapitan William Corson dowiaduje się o tym z gazety
już po powrocie do Stanów.
Jego nieudolny kucharz okazał się doskonałym żołnierzem.
Na pewno zdziwiło go, że tak błędnie go ocenił.
W styczniu 1945 r. trwają operacje Wacht am Rhein i Nordwind,
ale nie przynoszą spodziewanych sukcesów.
Niemcy wycofują się i szykują się do obrony.
Ofensywa Aliantów pochłonie jeszcze wiele ofiar.
Wojna w Europie będzie trwała jeszcze trzy i pół miesiąca.
Tekst polski: Krzysztof Walczak