‪ความเดิมตอนที่แล้วใน เจ้าชายมังกร
‪ดอมิน่า โพรฟันดิส ผู้ยิ่งใหญ่ ‪พญามังกรแห่งมหาสมุทร
‪จอมเวทอาราวอสกําลังพยายาม ‪หนีออกจากคุกเวทมนตร์ที่กักขังเขา
‪เราต้องหยุดพวกเขา
‪พ่อเจ้าป่วยอยู่นะ คลอเดีย
‪เราต้องไปที่เกาะเล็กๆ นั่น
‪และปล่อยอาราวอส ถ้าอยากให้พ่อข้ารอดตาย
‪คลอเดียกับวีเร็นมีแผนที่ พวกนั้นนําหน้าเราไปโข
‪ถ้าพวกนั้นปล่อยอาราวอสได้
‪สิ่งที่เราจําเป็นต้องรู้ก็คือ ‪ทํายังไงถึงจะฆ่าเอลฟ์เผ่าสตาร์ทัชได้
‪ข้าอยากไปดูหอเก็บหนังสือที่ว่านี้
‪เจ้าจะว่าไงถ้าเราจะไปเซเดียพรุ่งนี้เช้า
‪(เจ้าชายมังกร)
‪(ปริศนาแห่งอาราวอส)
‪(เล่มที่ 5 มหาสมุทร ‪บทที่ 2 แผลเก่า)
‪เจ้าไม่ชอบยามเช้าหรือ เรย์ล่า
‪มันคอยย้ําเตือนข้าว่าอะไรก็เป็นไปได้ในโลกนี้
‪เจ้าชอบยามเช้าเบาๆ หน่อยจะได้ไหม
‪ข้าว่าถ้าข้าขี่ดีๆ
‪ข้าก็น่าจะขี่ด้วยตาข้างเดียวได้ ‪ส่วนตาอีกข้างจะได้งีบต่อ
‪- อย่ากวนสิ ‪- ช้าก่อน!
‪โอเค ข้าตื่นแล้ว
‪ได้ยินว่าพวกท่านจะไปเซเดียเช้านี้
‪ข้าเลยอยากมาส่งให้เป็นกิจจะลักษณะ
‪แน่นอน ด้วยเครื่องดื่มชูกําลังสีน้ําตาลร้อนๆ
‪และขนมอบยามเช้า ‪สูตรใหม่ล่าสุดของข้าหนึ่งกล่อง
‪ข้าเลือกไม่ถูกว่าจะเรียกมันว่า ‪ขนมแป้งกรอบวงแหวน หรือเค้กมีรู
‪ขนมวงหวาน หรือวงล้อน้ําตาล
‪แต่ข้าว่าข้าคิดออกแล้ว
‪ขนมแป้งโบ๋
‪อร่อยมากเลย
‪ข้าเห็นด้วย เบท
‪ข้าจะส่งข่าวไปที่สตอร์มสไปร์
‪ให้แจ้งราชาเอซแร็นถึงตําแหน่งที่อยู่ของผู้วิเศษ
‪เราควรส่งขนมนี่ไปให้เขาด้วย เลิศรสจริงๆ
‪เจ้าชายแคลลัม จริงหรือไม่ ‪ที่ท่านจะไปถึงเซเดียเพื่อหนังสือเล่มเดียว
‪มันไม่ใช่แค่หนังสือเล่มเดียว
‪วันนี้เราจะเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหญ่ ‪สู่หอเก็บหนังสือแห่งลักซ์ ออเรีย
‪ห้องสมุดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเซเดีย
‪แปลว่าหลายเล่มสินะ
‪ทําไมช้าจังเลย
‪ให้ไวหน่อย เราต้องไปกันแล้ว
‪จะชนะการแข่ง ต้องก้าวช้าๆ แต่มั่นคง
‪ทําไมคนเราชอบพูดแบบนั้น ‪การแข่งมันแบบนั้นซะที่ไหน
‪ต้องเร็วเท่านั้นถึงจะชนะการแข่ง ‪พูดตามข้าสิ เร็วเท่านั้นถึงจะชนะการแข่ง
‪ข้าเข้าใจเจ้านะ นี่เป็นสถานการณ์เร่งด่วน
‪และเจ้ากังวลว่าข้าจะทําเหมือนมันไม่ด่วน
‪แต่ละวันที่ผ่านไป ข้าใกล้จะเสีย ‪ครอบครัวคนเดียวที่เหลืออยู่มากขึ้นทุกที
‪ข้าจะไม่ทําให้เจ้าผิดหวัง ‪และพวกเราก็จะไม่ทําให้พ่อเจ้าผิดหวัง
‪ทีนี้มาช่วยกันแบกคุณพ่อล่ําบึ้กกันเถอะ
‪แจ๋ว พยุงให้ลุกยืนได้แล้ว ตอนนี้ก็ต้องเริ่มเดิน
‪ก้าวช้าๆ แต่มั่นคงไหม
‪ก็ได้ ก้าวช้าๆ แต่มั่นคง
‪พบกันอีกแล้ว
‪แต่ครั้งนี้ข้าอยู่อีกฟากฝั่งหนึ่ง
‪เส้นทางแห่งโชคชะตาได้ถูกเลือกแล้ว
‪ทุกก้าวย่างของข้า ข้าทําด้วยความจําเป็น
‪ท่านพ่อ
‪อะไรนะ
‪โอ ท่านมังกรผู้ยิ่งใหญ่แห่งเซเดีย
‪เป็นอีกครั้งที่ข้ามาจากคาทอลิสเพื่อขอ...
‪"ขอ" ฟังดูไม่จริงจังเลย ‪ควรใช้คําว่าขอร้องไหม หรืออ้อนวอนดี
‪เดี๋ยวนะ นี่เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่จะพูด ‪หรือว่าเขาถามเราอยู่
‪เขาถามเราอยู่
‪พวกเจ้าว่ามังกรอยากได้รับการขอร้อง ‪หรืออ้อนวอนมากกว่า
‪ข้าว่าน่าจะเอาคําที่มี "อ้อน" ‪ใครๆ ก็ชอบให้อ้อนทั้งนั้น
‪ไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย
‪ข้าแค่อยากให้คําพูดสื่อว่า ‪มันเป็นสถานการณ์ที่สําคัญ
‪มันจะหนักเกินไปแล้ว
‪มันไม่ยุติธรรมที่ท่านต้องพยายามอยู่คนเดียว
‪ท่านควรได้มีเวลาทําอะไรแบบเด็กๆ
‪ถ้าเอาเวลาทั้งหมดมาทําเรื่องของผู้ใหญ่
‪ท่านจะโตไปเป็นคนแปลกๆ ‪เหมือนพี่ของท่านกับเรย์ล่า
‪ข้าไม่มีเวลามาทําอะไรแบบเด็กๆ
‪ข้าต้องทําให้มังกรเชื่อใจและให้ความร่วมมือ
‪ข้าจะให้อะไรมาขัดขวางไม่ได้
‪ผู้คนมากมายฝากฝังให้ข้าทํากิจของข้า
‪เห็นไหม นั่นแหละประเด็นของข้า
‪ท่านเพิ่งบอกว่าผู้คนมากมาย ‪ฝากฝังให้เจ้าทํา "กิจ" ของท่าน
‪แต่ท่านไม่ขําซักกะติ๊ด
‪เรื่องนี้ข้าจะไม่ยุ่ง
‪ทุกครั้งที่ข้านั่งบนบัลลังก์ของข้า
‪มันทําให้ข้ารู้สึกถึงความกดดันมหาศาล ‪จากกิจของราชา
‪อึน่ะ องค์ราชา กิจของเจ้านั่นหมายถึงอึ
‪ตลกดีแฮะ
‪แล้วก็นะ ไม่อยากเชื่อ ‪ว่าข้าจะพูดมันออกมา แต่เมื่อกี้ท่านว่า
‪"จะให้อะไรมาขัดขวางไม่ได้"
‪วันนี้เรามาได้ไกลทีเดียว ‪พักกันเถอะ พรุ่งนี้จะได้เริ่มต้นกันใหม่
‪ถูกของเจ้า แต่จะนอนบนหญ้าทําไม ‪ในเมื่อเรานอนแบบหรูหราได้
‪โรงแรมน่านอนอยู่ข้างหน้านี้เอง
‪ออกจะเกินจําเป็นไปนะ
‪ถ้าเรานอนหลับเต็มอิ่ม ‪พรุ่งนี้เราก็ออกไวกว่าเดิมได้
‪แถมมีอาหารเช้าให้กินฟรีด้วย
‪ก็ได้
‪เจ้าพวกหัวอ่อน
‪อ่อนนุ่มน่าฟัด
‪หยุดพักตรงนี้ก่อนดีไหม
‪มีครอบครัวคุณปูด้วย
‪เราจะได้เพลินกับเสียงก้ามปูก๊อกแก๊ก ‪เป็นจังหวะคึกคัก
‪ไม่ เราหยุดตอนนี้ไม่ได้
‪คลอเดีย ทุกคนต้องพักผ่อน รวมทั้งเจ้าด้วย
‪เจ้าควรต้องพักเป็นพิเศษ
‪ไม่ได้ เราต้องไปต่อ ‪นั่นเป็นสิ่งเดียวที่สําคัญในตอนนี้
‪ต้องไปต่อ
‪ไปต่อ
‪- ท่านพ่อ ‪- เคลื่อนที่อยู่ได้
‪ท่านพ่อ
‪เจ้าอยู่ไหนกัน
‪- ท่านพ่อ ‪- ทําไมถึงไม่อยู่นิ่ง
‪อะไรกัน
‪ขอบใจที่ยอมตามใจข้า เรย์ล่า
‪หวังว่าการนอนโรงแรมนั่นจะไม่มุ้งมิ้งเกินไป
‪สําหรับรสนิยมดิบเถื่อนแบบเผ่าเงาจันทรา
‪เอาจริงๆ มันแจ่มว้าวเลยนะ
‪สบู่อะไรก้อนเล็กน่ารักเป็นบ้า
‪และไม่อยากเชื่อเลยว่า ‪เจ้าคิดถูกเรื่องอาหารเช้า
‪ส่วนที่เด็ดสุดคือช็อกโกแลตรสมินต์ที่วางบนหมอน
‪เป็นไปได้ไงว่าที่ผ่านมา ‪ข้าไม่เคยนอนโดยมีช่วงเวลาดื่มด่ํา
‪ความหวานเย็นสดชื่นเลยสักครั้ง
‪ข้าดีใจนะที่เจ้าชอบ
‪เป็นการเริ่มต้นวันสําคัญที่ดี ‪เราเกือบถึงชายแดนแล้วด้วย
‪พระอาทิตย์ส่องแสงสว่างจ้า ‪แถมครั้งนี้เจ้าม้าก็ชอบข้า
‪ล้ําเส้นมากไปสินะ โทษที
‪คาพาร์ เป็นไปได้ยังไง
‪นักเรียนที่ใฝ่รู้ที่สุดของข้ากลับมาแล้ว
‪เสื้อผ้าอาภรณ์ช่างหรูหรา
‪เอาชนะจุดด้อยในวัยเด็กได้แล้วสินะ
‪แขนท่านเป็นอะไร
‪บาดแผลจากการฝึกซ้อมน่าหงุดหงิด ‪เมื่อนานมาแล้ว
‪หนึ่งในความผิดพลาดหลายอย่างของข้า
‪ข้ารู้เสมอว่าเจ้าจะไปได้ไกล
‪แต่ไม่รู้ว่าเจ้าเต็มที่แค่ไหนเพื่อจะไปให้ถึง
‪ข้าไม่มีทางเลือก ข้าทําสิ่งที่จําเป็นต้องทํา
‪ไม่มีทางเลือกเรอะ
‪เจ้าเลือกสิ่งที่ตัวเองมักจะเลือกเสมอ
‪เจ้าเลือกสิ่งที่มอบอํานาจให้เจ้า
‪ผิดแล้ว
‪ข้าเลือกทําสิ่งที่ปกป้องครอบครัวเสมอ ‪ไม่ว่ามันจะอันตรายหรือชั่วช้าแค่ไหน
‪ท่านพ่อ
‪ที่นี่เหมือนแผลเป็นเลย
‪ข้าเห็นต่างนะ
‪ข้ารู้ว่าที่นี่สร้างจากเวทมนตร์ชั่วร้าย ‪แต่มันเป็นสะพานเชื่อมโลกทั้งสองใบของเรา
‪และตอนนี้เราก็ได้ข้ามมันด้วยกัน
‪เจ้าคงพูดถูก
‪เป็นบาดแผลในอดีตที่กําลังสมาน
‪อะไรนะ
‪เหลวไหลสิ้นดี
‪ไม่สมเหตุผลเอาซะเลย
‪ถึงเราจะอยู่กันคนละโลก ‪ท้องฟ้าก็ยังดูเหมือนท้องฟ้าในคาทอลิส
‪ดูสิ
‪กลุ่มดาวทัพพีใหญ่ชัดแจ๋ว
‪อะไรนะ
‪- พวกเจ้าไม่ตั้งชื่อกลุ่มดาวกันเหรอ ‪- ตั้งสิ
‪แค่ไม่ใช่ชื่อนี้
‪- งั้นพวกเจ้าเรียกว่าอะไร ‪- การ์ลาธจอมทําลายล้าง
‪เลิศ
‪ดาวที่อยู่ติดกันห้าดวงนั่นเป็นด้ามทัพพี
‪ดาวห้าดวงนั่นคือแผงกะโหลกพาดบ่าของการ์ลาธ
‪เข้าใจแล้ว
‪การ์ลาธเลือกเสื้อผ้าได้ประหลาด ไม่พิถีพิถันเลย
‪จอมทําลายล้างไม่จําเป็นต้องพิถีพิถันหรอก
‪แล้วดวงนั้นล่ะ เจ้าเรียกอะไร ‪ดวงที่สว่างที่สุดบนท้องฟ้าน่ะ
‪เราเรียกมันว่าดาวใต้ ‪มนุษย์เราใช้มันเพื่อนําทาง
‪เพื่อดูทิศทางในเวลากลางคืนอันมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด
‪เกิดอะไรขึ้น
‪แคลลัม
‪ข้าดีใจที่เราได้ดูดาวที่นี่ด้วยกัน
‪ดาวสุกไสวดวงนั้นที่เจ้าชี้
‪เราเรียกมันว่าคําอธิษฐานสุดท้ายของลีโอล่า
‪ลีโอล่านี่ใคร
‪ข้าก็ไม่รู้ เพื่อนการ์ลาธละมั้ง
‪คลอเดีย เจ้าดูอ่อนแรงนะ ‪เจ้าไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว
‪ช่างเถอะน่า
‪ข้าทนเห็นเจ้าทรมานแบบนี้ไม่ได้
‪เจ้าต้องพักผ่อน ‪ดูแลตัวเองสักสองสามชั่วโมงเถอะ
‪ข้าจะไม่พัก ข้าพักไม่ได้
‪เราต้องไปให้ถึงที่นั่นก่อนที่จะไม่มีเวลา
‪เราต้องเดินหน้าต่อไป ไม่งั้นพ่อข้าตายแน่
‪คลอเดีย ข้าขอร้อง เจ้าต้องนอน
‪เว้นแต่ว่าเจ้าจะหาทางให้ข้านอน ‪และเคลื่อนที่ไปในเวลาเดียวกันได้
‪เราแค่ต้องไป...
‪เลือดแห่งบุตร!
‪เซอร์!
‪นางต้องนอน
‪เลือดแห่งบุตร
‪ดีขึ้นนะ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดคํานั้นทําไม แต่ดีขึ้น
‪เดี๋ยวก่อน บางทีอาจมีทาง ‪ที่จะนอนและเคลื่อนที่ในเวลาเดียวกันได้
‪วีเร็น
‪เจ้าดูตกใจที่ได้เห็นข้านะ
‪แฮร์โรว์ ท่านยังมีชีวิตอยู่
‪องค์ราชา
‪เป็นคืนที่แปลกทีเดียว
‪แต่ข้าคงทําไม่สําเร็จถ้าไม่มีเจ้า
‪ข้าติดค้างคําขอโทษเจ้าอยู่ วีเร็น
‪คืนที่พวกนั้นมาตามล่าข้า
‪ข้าใจร้ายกับเจ้า
‪พวกมันจะฆ่าท่าน
‪ตอนนั้นข้าไม่มีเวลา และข้าก็กลัว
‪ข้าทําไม่ดีกับเจ้าทั้งๆ ที่ข้าห่วงใยเจ้าเหลือเกิน
‪ความจริงก็คือ... สําหรับข้า เจ้าไม่ใช่ทาสรับใช้
‪เจ้าเป็นเหมือนพี่น้อง
‪เจ้าเป็นครอบครัวของข้า
‪ข้าคิดเสมอว่าท่านเป็นคนในครอบครัว
‪และท่านก็รู้ว่าข้าพร้อมทําทุกอย่างเพื่อครอบครัว
‪ไม่ว่ามันจะอันตรายหรือชั่วช้าแค่ไหน
‪ข้ารู้
‪ถือว่าเป็นทุกสิ่งทุกอย่างสําหรับข้า ‪ที่ได้รู้ว่าข้ามีความหมายต่อท่าน
‪ที่ได้รู้ว่าข้ามีความสําคัญ
‪- ข้าต้องการเพียงเท่านี้ ‪- แน่นอนอยู่แล้ว
‪แน่นอนว่าข้าเห็นค่าของเจ้า
‪วิญญาณของเจ้าคือสมบัติของข้า
‪เดี๋ยว ท่านว่ายังไงนะ
‪การ์ลาธ ไม่นะ!
‪มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในป่า เราต้องไปแล้ว
‪ตัวอะไรน่ะ
‪เบท! เราลืมเบท!
‪ข้าจัดการเอง
‪ได้ตัวแล้ว
‪โฉบแล้วช้อน คลาสสิก
‪แอสเปอโร...
‪ไม่เลี้ยวไปเลี้ยวมาได้ไหม ‪ข้าพยายามร่ายคาถาอยู่
‪ไม่เลี้ยวก็โดนเคี้ยวเป็นมื้อเที่ยง
‪นี่มันดึกแล้ว เราน่าจะเป็นมื้อค่ํามากกว่า
‪จับสายบังเหียน
‪ลูกศรพิเศษเหรอ มันทําอะไรได้
‪ไม่รู้เลย
‪ลูกศรเจ๋งเป้ง!
‪ขอบคุณ เอทาริ
‪ข้าต้องตื่น เราต้องไปต่อ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪พักเถอะ
‪เจ้ากําลังเคลื่อนที่อยู่
‪อะไรนะ
‪เจ้าบอกว่าต้องหาทางนอน ‪และเคลื่อนที่ในเวลาเดียวกัน
‪ข้าเลยสร้างแพในฝันให้เจ้าโดยเฉพาะ
‪เทอร์รี่
‪ซอเร็น
‪ท่านพ่อ
‪อยู่นี่เอง เจ้าลูกชายคนโปรด
‪เอาอีก
‪แต่เจ้าต้องจ่ายค่าธรรมเนียมมาก่อน
‪ด้วยการซุกไซ้พุงหนึ่งที
‪ข้ารักท่าน ท่านพ่อ
‪ข้าเองก็รักเจ้า ข้ารักเจ้าเหลือเกิน
‪ซอเร็น
‪ลูกพ่อ เจ้าเป็นอะไรไป
‪เจ้าจะต้องไม่เป็นไร พ่อของเจ้าจะดูแลเจ้าเอง
‪ไม่นะ
‪ไม่!
‪ไม่
‪ข้าจะทําทุกวิถีทางเพื่อแก้ไขเรื่องนี้
‪ทุกวิถีทาง
‪คําบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์