‪ความเดิมตอนที่แล้วใน เจ้าชายมังกร
‪สองผู้วิเศษชั่วกําลังเดินทางข้ามเซเดีย
‪เพื่อปลดปล่อยความชั่วร้ายเร้นลับจากโบราณกาล
‪ท่านมังกรผู้ยิ่งใหญ่ ‪ขอได้โปรดช่วยเราตามหาพวกเขา
‪เราต้องไปหอเก็บหนังสือ ‪หาม้วนคัมภีร์แห่งปฐมเอลฟ์
‪เรียนรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับอาราวอส
‪"และข้าจะไปกับเจ้า"
‪และท่านจะถูกเนรเทศไม่มีวันกลับ
‪ให้ข้าได้รู้ว่าหนทางยังไม่หมดสิ้น
‪ท่านคือความหวังเดียวของเรา ‪เจ้าชายคาริมแห่งลักซ์ ออเรีย
‪นําเรากลับสู่ความรุ่งโรจน์
‪(เจ้าชายมังกร)
‪(ปริศนาแห่งอาราวอส)
‪(เล่มที่ 5 มหาสมุทร ‪บทที่ 4 หอเก็บหนังสือ)
‪เงียบสงบเสียจริง
‪สุดจะน่าขนลุก แอบหลอนหน่อยๆ ‪จะพูดว่าลึกลับก็ได้
‪แต่เงียบสงบดี
‪"เมืองนี้เต็มไปด้วยอันตรายที่ซ่อนอยู่
‪ดวงสุริยะที่เสื่อมทรามทําให้สิ่งมีชีวิตไร้เดียงสา ‪ไม่บริสุทธิ์และเปลี่ยนไป"
‪ต้องเป็นเจ้าตัวที่โจมตีเราคืนนั้นแน่ๆ
‪แบนเธอร์ติดเชื้อ
‪เลวร้ายที่สุด
‪"เจนายอยากชําระล้างลักซ์ ออเรียมาก ‪แต่เราทําไม่สําเร็จ
‪ปีศาจเงาเป็นนักฆ่าอันตราย แต่ที่แย่ไปกว่านั้น
‪แค่มันข่วนครั้งเดียวก็กระจายเชื้อ ‪ไปสู่เอลฟ์ มนุษย์ และม้าได้เลย
‪พวกที่ติดเชื้อจะกลายเป็นเงาชั่วภายในไม่กี่วัน
‪พวกอสูรเงาจะช่อนตัวในเวลากลางวัน ‪เพื่อเลี่ยงแสงแดด
‪เรามีเวลาห้าชั่วโมงก่อนตะวันจะตกดิน
‪ห้าชั่วโมงที่จะทําภารกิจของเราให้สําเร็จ"
‪ถึงแล้ว หอเก็บหนังสือแห่งลักซ์ ออเรีย
‪ข้ามีความทรงจําแสนสุขมากมายที่นี่ ‪จากสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
‪อยากเห็นสถานที่สุดโปรดของข้าไหม
‪ใช่ตู้รับคืนหนังสือหรือเปล่า
‪ในสายตาคนอ่อนหัดอย่างท่าน ‪มันคงเป็นเพียงตู้รับคืนหนังสือ
‪แต่สําหรับข้า มันคือฐานลับ ‪สําหรับอ่านหนังสือที่ใครก็เข้าไม่ได้
‪ข้าพบเคล็ดลับในการเปิดเข้าไปโดยดูบรรณารักษ์
‪บางครั้งข้าจะซ่อนตัวอยู่ในนั้นตอนห้องสมุดปิด
‪เพื่อจะได้อ่านหนังสือทั้งคืน
‪ดูน่าอยู่นะ
‪นานๆ ทีจะมีหนังสือตกใส่หัวข้าบ้าง
‪แต่ส่วนใหญ่เป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจ
‪"เลิกรําลึกถึงอดีตตอนเป็นนักศึกษาวัยเฟี้ยวสักที
‪เรามีเวลาถึงตะวันตกดินเท่านั้น ลงมือได้แล้ว"
‪ไปให้พ้น
‪ว่าแต่เรากําลังหาอะไรกันแน่ ‪พิธีกรรมของเอลฟ์เผ่าสตาร์ทัชเหรอ
‪หรือคําพยากรณ์หนึ่งของเอลฟ์เผ่าสตาร์ทัช
‪- เราอยากจะรู้อะไร ‪- วิธีฆ่าเอลฟ์เผ่าสตาร์ทัช
‪ข้าไม่คิดว่ามีหมวดหนังสือ ‪เกี่ยวกับเรื่องนั้นโดยเฉพาะ
‪"เรย์ล่า มีบางอย่าง ‪ที่ข้าตั้งใจจะบอกเจ้ามาสักพัก
‪ตอนข้าเจอเจ้าครั้งแรกที่แบนเธอร์ ลอดจ์
‪ที่ข้าทํากับเจ้ามันไม่ถูกต้อง"
‪อ๋อ ที่พยายามจะฆ่าข้าน่ะเหรอ
‪"ข้าตัดสินเจ้าจากการที่เจ้าเป็นเอลฟ์
‪ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าข้าคิดผิดมากเกี่ยวกับเอลฟ์
‪ข้าเองก็หลงรักอยู่ตนหนึ่ง
‪ยังไงก็เถอะ... ข้าเสียใจจริงๆ ที่ข่มขู่เจ้า"
‪ไม่มีปัญหาเลย ข้ายกโทษให้
‪"มันมีความหมายกับข้ามาก"
‪"เรื่องนั้นเคลียร์จบแล้ว ‪ทีนี้ ถ้าเจ้าทําร้ายแคลลัมหลานชายข้าอีก...
‪ข้าฆ่าเจ้าแน่"
‪ข้าคือเจ้าชายคาริม
‪ความเสื่อมทรามและไร้สัจจะได้แปดเปื้อนเซเดีย
‪เป็นบาดแผลเน่าเปื่อยนานนับพันปี
‪ความอ่อนแอของมนุษย์ทําให้ความชั่วร้ายเฟื่องฟู
‪และถึงแม้แผ่นดินจะถูกแบ่งแยก ‪แต่บัดนี้มนุษย์ได้กลับมายังเซเดีย
‪อาณาจักรเปลวสุริยะได้ถูกความมืดครอบงํา ‪และกําลังรอให้แสงสว่างกลับคืน
‪พวกเขารอท่านอยู่ ราชามังกรที่แท้จริง
‪อ๊ะ เล่มนี้น่าสนใจแฮะ เป็นบทกวี
‪คาซี ข้าเองก็ชอบบทกวีนะ แต่เราต้องตั้งใจหา
‪ไม่นะ กวีบทนี้ชื่อว่า "การดับสูญของอมตชน"
‪ท่านคิดว่าข้าตั้งใจทําร้ายแคลลัมหรือ ‪ข้าไม่เคยคิดทําเช่นนั้น
‪- "เจ้าทิ้งเขา เจ้าหักอกเขา" ‪- ข้าพยายามปกป้องเขา
‪ข้าจากเขาไป ‪เพราะข้าไม่อาจพาเขาไปเสี่ยงตายได้
‪ข้ารู้ว่าข้าต้องเข้มแข็งเพียงลําพัง
‪- "รู้ไหมว่าเจ้าพูดเหมือนใคร" ‪- ใคร
‪"ข้า"
‪ขอบคุณ นี่ชมใช่ไหม
‪"เมื่อข้าเติบใหญ่ ซารายพี่สาวข้าคือผู้ที่ฉลาดที่สุด
‪แกร่งที่สุด และกล้าหาญที่สุดที่ข้ารู้จัก"
‪"พอนางตาย ข้ารู้สึก ‪อ้างว้างและอ่อนแอเมื่อขาดนาง
‪ข้าเกลียดความรู้สึกแบบนั้น ‪ข้าจึงเรียนรู้ที่จะเข้มแข็งโดยลําพัง
‪เฉยเมย เข้มแข็ง และโดดเดี่ยว"
‪ฟังดูเหมือนข้าในบางเวลาจริงด้วย
‪"แต่สองปีหลังนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป
‪การได้พบกับเจนายและหลงรักนาง ‪ทําให้ข้าแข็งแกร่งกว่าที่เคย
‪เพราะอยู่ด้วยกันเรายิ่งแข็งแกร่งขึ้น
‪แล้วข้าก็คิดได้ว่า ‪ข้ากับซารายก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน
‪ความรักและไว้ใจก่อให้เกิดความแข็งแกร่ง ‪มหาศาลยิ่งกว่าความแข็งแกร่งที่เราแต่ละคนมี
‪การที่จะแข็งแกร่งได้ถึงขั้นนั้น ‪ความรักอย่างเดียวมันไม่พอ
‪เราต้องไว้ใจให้อีกฝ่าย ‪แบ่งเบาภาระที่เราแบกไว้ด้วย"
‪ขอบคุณ
‪จะเป็นไรไหมถ้าข้า...
‪เซเดียต้องการท่าน
‪โซล เรเก็ม ราชาแห่งสุริยะ
‪ท่านทําให้พวกเขาเชื่อว่า ‪ดวงอาทิตย์จะส่องแสงอีกครั้งได้
‪ถ้าเช่นนั้นจงดู
‪ราชาแห่งสุริยะที่ครั้งหนึ่งเคยยิ่งยง
‪จงอาบแสงตะวันอําไพ
‪ที่ฉายผ่านรูโหว่ในปีกอันขาดวิ่นของข้า
‪จงเพ่งดูใบหน้าทรงอํานาจ ‪แห่งยุคเรืองรองของข้า
‪ที่เนื้อหนังไหม้เกรียมผุกร่อน
‪หลอมละลายด้วยเวทมนตร์ชั่วร้าย
‪จงโค้งคํานับต่อแผลกดทับ ‪อันบวมเป่งหนองไหลซึม
‪ของพญามังกรผู้สูงส่ง
‪ผู้ซึ่งนอนนิ่งและหดหู่มานานหลายทศวรรษ
‪ข้าสูญสิ้นความหวังก่อนสูญเสียวิสัยทัศน์มานานแล้ว
‪สําหรับข้า ดวงอาทิตย์จะไม่โผล่พ้นขอบฟ้าอีก
‪ข้าใช้ชีวิตในค่ําคืนอันเป็นนิรันดร์มาหลายศตวรรษ
‪ไปซะ
‪และแม้ไม่รู้จักตาย เฮือกสุดท้าย ‪ลาร์เรเลียนผู้อมตะสูญสิ้นแล้ว
‪คือดีใช่ไหม ถ้าคนคนหนึ่ง "สูญสิ้น" ‪ก็แปลว่าตายสินะ
‪มันออกจะงงๆ นะ ‪แต่น่าจะเป็นการตีความที่ชัดที่สุดแล้ว
‪ถึงจะแปลกไปสักหน่อย ‪ที่เรียกพวกเขาว่า "ไม่รู้จักตาย" กับ "ผู้อมตะ"
‪ฟังดูไม่ค่อยอมตะนะ ลาร์เรเลียนสูญสิ้นแล้ว
‪- ใช่ ‪- แต่มันยังไง พวกเขา...
‪ตรงนี้
‪"แทงกลางดวงใจสีขาวของดวงดาว ‪ความร้ายกาจสีงาช้างนําความตายมา
‪รู้จักกันตั้งแต่นั้น นามว่าโนวาเบลด"
‪ดาบนี่นา
‪อาวุธที่สามารถปลิดชีพเอลฟ์เผ่าสตาร์ทัชได้ ‪อาวุธนี้นี่เอง เราเจอแล้ว
‪เราได้คําตอบแล้ว
‪การค้นคว้ามันสนุกแล้วบางทีก็ช่วยโลกได้ด้วย
‪นี่ แคลลัม
‪เรามีเรื่องต้องคุยกัน
‪แคลลัม ข้ามีภาระที่แบกไว้และไม่เคยบอกเจ้า
‪และมันอาจเป็นส่วนหนึ่ง ‪ที่ทําให้เรื่องระหว่างเรามันยิ่งแปลก
‪แต่ข้าว่า... ข้ารู้ว่าข้าไว้ใจให้เจ้าช่วยแบกได้
‪ถ้าเจ้ายินดีทําเรื่องนั้น
‪เรย์ล่า เราผ่านอะไรมามากมาย ‪และหลายสิ่งหลายอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป
‪คือบางอย่างมันเปลี่ยนไป แต่ไม่ใช่ทุกอย่าง
‪ข้ายอมทําทุกอย่างเพื่อเจ้า
‪รูนานยังไม่ตาย พ่อแม่ของข้ายังไม่ตาย
‪ลอร์ดวีเร็นทําอะไรสักอย่างกับพวกเขา
‪วิญญาณพวกเขาถูกจับขังในเหรียญต้องสาป
‪ข้าเจ็บปวดที่รู้ว่าพวกเขาถูกกักขังแบบนี้
‪มันทําให้ข้าเป็นทุกข์
‪แต่ข้ารู้ว่าภารกิจของเราต้องมาก่อน
‪โลกกําลังตกอยู่ในอันตราย ‪และเจ้ามั่นใจได้เลยว่าข้าจะไม่ไขว้เขว
‪เราช่วยพวกเขาได้ เรย์ล่า เราปลดคาถานี้ได้
‪อย่าเพิ่งเลย แคลลัม เชื่อข้า ‪ข้าก็อยากทําอะไรสักอย่าง แต่...
‪ข้าเห็นในม้วนคัมภีร์ที่เราเพิ่งอ่านเมื่อกี้ ข้ามั่นใจ
‪คาถาที่สามารถดึงวิญญาณที่ถูกแยกกลับสู่ร่าง
‪"ตะวันจะตกดินแล้วนะ"
‪"ไปกันได้แล้ว"
‪แคลลัม เราต้องไปแล้ว
‪ข้าขอสองนาทีเท่านั้น
‪ขอแค่นาทีเดียว เอ๊ย สอง... ขอสองนาที
‪นั่นเป็นโอกาสของเรา แต่เราทําไม่สําเร็จ
‪ไม่หรอก เขาปิดประตูก็จริง...
‪แต่เขาให้กุญแจกับเรา
‪กุญแจอันใดกัน
‪ตาที่มืดบอดทําให้โซล เรเก็มขมขื่น
‪เราจะหาทางรักษาดวงตาของพญามังกรผู้ยิ่งใหญ่
‪"ตะวันตกดินแล้ว ‪เราต้องออกจากเมืองนี้โดยเร็วที่สุด
‪ข้าจะไปตามแคลลัม เดี๋ยวไปเจอกัน"
‪ข้าเจอบางอย่างแล้ว
‪เดี๋ยวก่อน ข้าต้องใช้มันช่วยพ่อแม่เรย์ล่า
‪แจ๋ว!
‪คาถามันซับซ้อนและต้องใช้มนตร์ดารา
‪ดังนั้นการจะร่ายคาถานั้นได้ ข้าต้องมีสิ่งนี้
‪เพชรแสงดาว ในโลกนี้มีแค่สามเม็ด
‪และเจ้าเดาไม่ถูกแน่ว่ามันอยู่ที่ไหน
‪- หอคอยระดาวไง ‪- ไม่เคยได้ยินชื่อเลย
‪ที่เดียวกับที่โนวาเบลดถูกเก็บไว้พอดี
‪เยี่ยมเลย โนวาเบลดคืออะไร
‪"มีทางออกสอง ตามข้ามา"
‪ยังไงต่อดีล่ะ
‪"สู้สิ"
‪จําไว้ว่าถึงจะโดนข่วนทีเดียว เราก็ติดเชื้อได้
‪แอสเปอโร ฟริกิส
‪ยิงเลย เรย์ล่า
‪เวนทัม แองกูลัส!
‪สําเร็จ เกือบไม่รอดแน่ะ
‪เราเข้าขากันดี รวมกันเราแกร่ง
‪งั้นทางไหนปลอดภัยกว่า ‪ทางออกหนึ่งหรือทางออกสอง
‪ข้าว่าเร็วไปที่จะบอกว่าปลอดภัย
‪ครั้งนี้จํานวนมันมากเกินไป
‪เรย์ล่า ข้าผิดเอง ข้าใช้เวลานานเกินไป
‪- หวังว่าเจ้าจะรู้ ‪- ข้ารู้...
‪อะไรๆ ก็จัดการได้
‪- ที่ห้องสมุด ‪- เร็วเข้า ทุกคน ปีนขึ้นมา
‪เบท! เราลืมเบท!
‪เราจะไม่ไปโดยไม่มีท่าน ท่านน้าอมายา
‪ไป!
‪นับเป็นเกียรติอย่างสูงสุดที่ได้รับใช้ท่าน
‪ตู้รับคืนหนังสือ พวกเขาเข้าไป ‪พวกเขาปลอดภัยแน่
‪คําบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์