‪ความเดิมตอนที่แล้วใน เจ้าชายมังกร
‪ที่นี่มีคนที่เอาเมล็ดพันธุ์นั่นมาให้เราได้
‪คิมเดล พรานหญิงเผ่าจันทร์สีเลือด
‪ถ้าเจ้าฆ่าข้าตอนนี้ ‪เจ้าจะไม่มีวันรู้ว่าเมล็ดพันธุ์สุริยะอยู่ที่ใด
‪ฟินเนกรินมีของบางอย่างที่เขาไม่ควรมี ‪และเราจะขโมยมัน
‪ลูกอ๊อดเรืองแสง!
‪นั่นมันขาทะเล เรือของฟินเนกริน
‪เขากําลังตามล่าเรา
‪ขาทะเลมีขา! มันคือปูเสฉวนยักษ์!
‪เอาพวกมันไปขัง
‪แยกขังเจ้าหนุ่มนี่
‪ข้ามีงานพิเศษให้มันทํา
‪(เจ้าชายมังกร)
‪(ปริศนาแห่งอาราวอส)
‪(เล่มที่ 5 มหาสมุทร ‪บทที่ 8 ทางของฟินเนกริน)
‪ทะเลจะคํานับข้า
‪บอกมาว่าเพื่อนข้าอยู่ไหน
‪ยังไงเพื่อนเจ้าก็ไม่โผล่มาช่วยเจ้าหรอก
‪ไปแล้วคนนึงด้วย
‪แลกกับสิ่งที่ข้าต้องการ ‪และตอนนี้นางก็เป็นอิสระเหมือนนก
‪ดูเจ้าสิ เป็นทาสของเพื่อนๆ ‪ความภักดี ความภาคภูมิ
‪แต่ข้ามอบอิสระให้เจ้าได้นะ ขอแค่อย่างเดียว
‪ว่ามา เจ้าต้องการอะไร
‪คาถา
‪เวทมนตร์ชั่วร้ายคาถาเดียวเท่านั้น ‪เจ้าหนู แล้วเจ้าก็จะเป็นอิสระ
‪ไม่มีวัน ข้าไม่นิยมเวทมนตร์ชั่วร้าย
‪ข้าจะไม่มีวันช่วยเจ้า
‪เข้าใจละ
‪ดูเหมือนเจ้าจะเป็นคนประเภทที่ต้องจูงใจหน่อย
‪ซากไม้ มานี่ซิ เจ้าไม้สักวิตถาร
‪เราค้นทั่วค่ายแล้ว
‪คนที่จับราชินีเจนายไปไม่ทิ้งรอยอะไรไว้สักนิด
‪ไม่มีเส้นผม ไม่มีรอยนิ้วมือ ไม่มีตําหนิใดๆ
‪เหมือนว่านางถูกผีจับไป
‪"พักเถอะ คอร์วัส เจ้าบาดเจ็บอยู่
‪เจนายแข็งแกร่ง นางต้องเอาตัวรอดได้แน่"
‪คนทรยศ!
‪ไม่ต้องห่วง เบท ข้าไม่เป็นไร
‪ฟังนะ เจ้าหนู มันไม่ได้ยุ่งยากขนาดนั้น
‪เจ้าเป็นผู้วิเศษชั่ว และข้าขอแค่คาถาเดียว
‪ข้าไม่ใช่ผู้วิเศษชั่ว
‪คิดว่าข้าโง่หรือยังไง เจ้าขโมยลมไปจากเรือข้า
‪นั่นมันเวทมนตร์บรรพกาล ‪ข้าไม่ใช้เวทมนตร์ชั่วร้าย
‪- ไม่เคยเลยเหรอ ‪- ไม่เคย
‪เจ้าป่าวร้องว่าตัวเองบริสุทธิ์ ‪แต่ในดวงตาเจ้า ข้าเห็นความรู้สึกผิด
‪ไปทําอะไรมาถึงได้ปั่นป่วนใจนัก ฮะ
‪ข้าร่ายคาถาเดียว ครั้งเดียว ‪ข้าแค่... เปลี่ยนโซ่เป็นงู
‪ข้าจําเป็น ข้าต้องช่วยเพื่อน
‪น่านับถือยิ่งกระไร
‪แค่คาถาเดียว
‪แล้วเจ้าก็ไม่คิดถึง ‪เวทมนตร์ชั่วร้ายอีกเลยงั้นเหรอ
‪คือข้าแค่... ข้าก็อ่านเกี่ยวกับมันเยอะ
‪ไม่ใช่แค่เวทมนตร์ชั่วร้าย ‪ข้าอ่านเรื่องเวททุกชนิด
‪เวทแบบของเจ้าด้วย ‪ข้าอ่านเรื่องมหาสมุทรกับกระแสน้ํา และวิธี...
‪ทั้งหมดที่เจ้าอ่านมา ‪เจ้าอาจอ่านเจอสิ่งที่ข้าตามหา
‪ไม่กี่ปีก่อน
‪มนุษย์สังหารอาวิแซนดัม ‪ราชามังกร ด้วยเวทมนตร์ชั่วร้าย
‪และข้าอยากรู้คาถาที่ทําแบบนั้นได้
‪- ทําไมกัน ‪- ก็ง่ายๆ
‪ข้าอยากสังหารพญามังกรแห่งมหาสมุทร
‪ดอมิน่า โพรฟันดิส
‪ข้ามาที่นี่เพื่อเสนอข้อแลกเปลี่ยน
‪เจ้าชายคาริมจะส่งราชินีเจนายคืน ‪เพื่อแลกกับเมล็ดพันธุ์สุริยะ
‪เขาต้องการให้นายพลมิยานา ‪เป็นคนจัดส่งเมล็ดพันธุ์
‪"ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด
‪เจนายถูกจับตัวไป ‪ก็เพราะนางปกป้องเมล็ดพันธุ์สุริยะ
‪มันคืออนาคตของเรา
‪อนาคตที่นางให้ความสําคัญมากกว่าชีวิตนางเอง"
‪งั้นก็เลือกแล้วสินะ
‪ราชินีต้องตาย
‪ไม่ ข้าไม่ช่วยเจ้าฆ่า ‪พญามังกรแห่งมหาสมุทรหรอก
‪ฆ่าเหรอ
‪พอเจ้าพูดแบบนั้น เจ้าทําให้ข้า ‪ดูเหมือนเป็นปีศาจกระหายเลือดเลย
‪อ้อ โทษที เจ้ามีเหตุผลที่อยากให้นางตายไหม
‪เจ้าขาทะเลเคยมีพี่สาว
‪มันเป็นสัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์ของข้า ‪เป็นเหมือนม้าให้ข้า และเป็นเรือข้ามา 40 ปี
‪และข้าก็รักปูตัวนั้น
‪ในห้วงทะเลลึก
‪มันสามารถจับวาฬทะเลกับคราเคน ‪ได้ด้วยสองก้าม
‪แต่ดอมิน่าไม่พอใจ
‪นางบอกว่าท้องทะเลอยู่ในการคุ้มครองของนาง
‪แต่นั่นไม่เรียกว่าอิสรภาพ
‪ข้าเลยท้าทายอาณาจักรนาง ‪แล้วนางก็เอาทุกสิ่งทุกอย่างไปจากข้า
‪นางไว้ชีวิตข้า แต่ทิ้งท้ายว่าหากนางเห็นข้า ‪ออกนอกชายฝั่งเกิน 1.6 กิโลเมตร
‪นางจะจมข้า
‪ข้า กัปตันฟินเนกรินที่ใครก็หวาดผวา
‪เรือลําไหนเห็นธงข้าก็หันหนี
‪กะลาสีทุกคนที่เอาเรือ ‪มาเทียบท่าเศษสวะล้วนจ่ายเบี้ย
‪แต่ถ้าข้าทําให้ดอมิน่า โพรฟันดิสผู้ยิ่งใหญ่ฉุน ‪นางจะทําให้ทุกอย่างที่ข้าสร้างมาเป็นเศษซาก
‪ตราบใดที่นางยังอยู่ ‪ข้าไม่มีวันได้เป็นอิสระอย่างแท้จริง
‪- มีอะไรน่าขําหรือไง ‪- ฟังที่ตัวเองพูดสิ
‪เจ้าคิดว่าตัวเองต้องการอิสระ แต่เจ้าแค่ ‪พยายามควบคุมทั้งมหาสมุทรเท่านั้นเอง
‪คิดว่าข้าอยากควบคุมงั้นเหรอ
‪ข้าจะพิสูจน์ให้เห็นบัดนี้เลยว่าเจ้าคิดผิด
‪มีเรื่องที่ข้าคิดไม่ตกอยู่ ‪ข้าจะให้เจ้าตัดสินใจแทนละกัน
‪แคลลัม!
‪หมอนั่นทําอะไรเจ้า ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะ!
‪คุมนักโทษให้อยู่ ซากไม้ ‪ไม่งั้นข้าจะเอาเจ้าไปเหลาทําเสากระโดงใหม่
‪นั่งลงไป
‪เจ้าไม้สมองกลวงใหญ่แต่ตัว
‪นี่ มันทําหน้าที่ของมันได้ดีออก
‪ข้าถูกคุมซะอยู่หมัด
‪พวกเจ้าทุกคนอยากได้ความยุติธรรมใช่ไหม ‪มีคนหนึ่งขโมยคางคกเรืองแสงของข้าไป
‪ฉะนั้นพวกเจ้าคนหนึ่งก็ต้องชดใช้
‪ทีนี้ ตามธรรมเนียมของการขโมย ‪คือต้องจ่ายด้วยมือของโจร
‪ว่ามา เจ้าหนุ่ม จะให้เพื่อนเจ้าคนไหนเสียมือ
‪ข้าให้เจ้าเลือกเลย
‪ไม่ ข้าจะไม่เลือก
‪เดี๋ยวเจ้าก็เลือก ‪ไม่งั้นข้าจะตัดมือเพื่อนเจ้าทุกคน
‪ตัดมือข้าเลย ข้าเป็นคนขโมยไปเอง
‪ไม่ ตัดมือข้า
‪ข้าเคยเกือบเสียมือไปครั้งหนึ่ง ‪นี่คงถึงเวลาของมันแล้ว
‪ข้ามีมือที่กํายําแข็งแกร่งที่สุด จะไม่เอาเหรอ
‪ไม่มีมือข้าก็อยู่ได้ ช่วงนี้ตะขอกําลังอินเทรนด์
‪พวกเจ้าเป็นบ้าอะไรกัน
‪อยากเสียมือกันกันทุกคนเลยเรอะ พวกสมองทึบ
‪ข้าไม่เข้าใจ ต้องใช้เวลา ‪ตั้งหลายอาทิตย์กว่ามือจะงอกใหม่
‪ไม่ เพื่อนฝูง มันนานกว่านั้นเยอะ
‪เห็นไหม ตราบใดที่เราปกป้องกันและกัน ‪ตราบใดที่พวกเรารักกัน
‪เจ้าไม่มีวันควบคุมเราได้
‪จับใจจริงๆ
‪มันช่างบีบหัวใจเหรือเกิน
‪ซึ้งจนน้ําตาจะไหล
‪พวกนั้นยอมทําทุกอย่างเพื่อเจ้า ดังนั้นแน่นอน ‪เจ้าจะทําทุกอย่างเพื่อพวกนั้น ถูกไหม
‪เอาสิ
‪มิยานานี่
‪มิยานา ข้ารู้ว่าเจ้าต้องมา
‪ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่...
‪มิสซิเลม อิกเนม
‪เลิกตีกันได้แล้ว ทั้งสองคน
‪มาคุยกันดีๆ ดีกว่าไหม
‪เจ้าเคยทํามาก่อนนี่
‪เปลี่ยนโซ่ให้เป็นงู
‪จากนั้นก็เอาชนะข้าและล่องเรือไปสู่อิสรภาพได้
‪เจ้ามีทั้งพลังและอํานาจควบคุม
‪ถ้าเป็นห่วงพวกนั้นมากก็ปล่อยพวกเขาสิ
‪ใช้เวทมนตร์ชั่วร้ายนิดหน่อยๆ ‪จะทําให้เจ้าแปดเปื้อนมากเลยหรือไง
‪หยุด เอามือข้าไปเถอะ ‪เจ้าต้องการแค่นี้ไม่ใช่เหรอ
‪อย่าทํานะ แคลลัม อย่าทําอีก
‪เวนัส ฟริกอริส
‪เรย์ล่า!
‪เจ็บปวดใช่ไหมล่ะ
‪ที่ของเหลวในเส้นเลือดกําลังแข็งตัว
‪ทีนี้เจ้าก็ได้เห็นแล้วว่า ‪อะไรทําให้ทุกคนบนเรือข้าเชื่อฟัง
‪โซ่น่ะเป็นแค่ฉากบังหน้า
‪ไม่น่าทําแบบนั้นเลย
‪เป็นการแสดงที่น่าดูชมนะ
‪พรรณนาว่าความรักทําให้เจ้ายิ่งแข็งแกร่ง
‪แต่ทันทีที่เห็นยัยเด็กเอลฟ์เจ็บปวด
‪เจ้าก็สติหลุดเฉยเลย
‪- เจ้าทําอะไรน่ะ ‪- ไม่ต้องห่วง
‪กรงมีไว้เพื่อป้องกัน
‪ทําแบบนี้ เวลาล่อปลาวาฬจะได้ไม่ถูกกิน
‪คนที่จะถูกโยนเข้าปากปีศาจทะเลหิวโซ
‪คือเอลฟ์สาวของเจ้าต่างหาก
‪ไม่ อย่าเพิ่งไป!
‪ลมหายใจเฮือกสุดท้าย ‪โลหิตเปี่ยมอามาต กับเขายูนิคอร์น
‪นั่นคือเวทชั่วร้ายที่เจ้าอยากได้ ปล่อยนางไปซะ
‪โถ หนุ่มน้อยผู้น่าสงสาร ‪ข้อเสนอนั้นโดนปัดตกไปแล้ว
‪ไม่!
‪ทําให้มันจบๆ สักที ฆ่านางซะ
‪การฆ่าราชินีไม่ได้อยู่ในข้อตกลงของเรา
‪ปลดปล่อยข้าจากการเป็นสายเลือดเจ้า ‪แล้วข้าจะฆ่าทุกคนที่เจ้าต้องการ
‪คาริม เจ้างั่ง ‪นี่มันปีศาจร้ายที่เจ้าไม่ควรปลดปล่อย
‪ข้ามีทางเลือกด้วยหรือ ‪ท่านบีบให้ข้าต้องทําอย่างนี้ พี่ข้า
‪คิมเดลแห่งเผ่าจันทร์สีเลือด ‪ข้าปลดเปลื้องหนี้ให้เจ้า
‪คิมเดลแห่งเผ่าจันทร์สีเลือด ‪ข้าปลดเปลื้องหนี้ให้เจ้า!
‪เจ้าปลดปล่อยนางไม่ได้ คาริม
‪อํานาจอยู่ในมือของผู้นําลักซ์ ออเรียเท่านั้น
‪ซึ่งก็คือข้า และข้าจะไม่มีวันปล่อยนาง
‪ฆ่านางซะ ข้าจะได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ ‪และปลดปล่อยเจ้า
‪งั้นข้าฆ่าเองก็ได้
‪มิสซิเลม อิกเนม...
‪มันจบแล้ว
‪ถ้าเจ้าฆ่าข้า อมายาจะฆ่าน้องชายข้า ‪และสายเลือดเราจะสิ้นสุดลง
‪และเครื่องพันธนาการที่คอเจ้า ‪จะรัดแน่นตราบเจ้าสิ้นอายุขัย
‪งั้นวันนี้เจ้ารอด ราชินีที่แท้จริงแห่งลักซ์ ออเรีย
‪หวังว่าการพบกันครั้งหน้าของเรา ‪จะน่าพอใจกว่านี้
‪ฟินาเลส ฟุงเคล!
‪วาฬทะเล!
‪ทางกราบเรือขวา!
‪เฟอร์รัม เวนติ
‪เลวาเร เวนทัม
‪เวนัส ฟริกอริส
‪คิดว่าจะทําอะไรได้ เจ้าหนู ทุกคนบนเรือนี้ข้าคุม
‪ทุกคน
‪แคลลัม!
‪จงอย่าถามไยมหาสมุทรสีฟ้า
‪ไยกระแสน้ําขึ้นลงเรื่อยไป
‪การรักคือการรู้สิ่งนี้
‪กระแสน้ําเที่ยงแท้ เช่นมหาสมุทรลึกไง
‪เทอร์มินัส แอด เกลเซีย
‪เป็นไปได้ไง
‪เจ้าไม่ได้ควบคุมอะไรเลย ‪แต่เจ้าเองก็รู้อยู่แล้ว ถูกไหม
‪เพราะมันคือความลับของมหาสมุทรนั่นเอง
‪อาร์เคนัม
‪- เป็นไปไม่ได้ ‪- เจ้าทําให้ข้าคิดได้
‪ข้านึกว่ามันเกี่ยวกับการควบคุมระดับน้ํา ‪หรือสู้กับกระแสน้ํา
‪แต่กลับตรงกันข้าม
‪อาร์เคนัมแห่งมหาสมุทร ‪คือการยอมรับว่ามีส่วนลึกที่เรามองไม่เห็นอยู่
‪มีบางส่วนในตัวเราที่เราไม่เข้าใจ ‪และสิ่งต่างๆ ที่เราควบคุมไม่ได้
‪เจ้ารู้ว่าที่ข้าพูดมันจริง เพราะเจ้ารู้มาตั้งแต่เกิด
‪ต่อให้เจ้าพยายามแค่ไหน ‪เจ้าก็ไม่มีวันควบคุมทุกอย่างได้
‪และมันทําให้เจ้ากลัว
‪คิดผิดแล้ว เจ้าหนู ข้าควบคุมเจ้าได้
‪เห็นไหม ยังไงๆ ข้าก็ชนะ
‪เพราะไอ้ท่อนไม้ไร้ค่าตัวนี้เชื่อฟังข้าทุกอย่าง
‪หยุด!
‪เจ้าไม่จําเป็นต้องทําตามที่เขาสั่ง
‪เขาก่นด่าเจ้า บอกว่าเจ้าไร้ค่า
‪แต่เจ้าก็ยังทําตามคําสั่งเขาทุกอย่าง
‪- ทําไมกัน ‪- เพราะมันรู้ฐานะตัวเองไงล่ะ
‪มันไม่มีเลือดให้แข็งตัวแต่ก็ยังทําตามที่ข้าสั่ง
‪แบบนี้เป็นต้น
‪ซากไม้ ต่อยพ่อรูปหล่อปากมากให้ที
‪เขาควรได้รับเกียรติ
‪ถ้าจะเอาอย่างนั้น ข้าทํากับมันแบบสมเกียรติก็ได้
‪มาแล้ว เซอร์เสี้ยนไม้ผู้ยิ่งใหญ่ ลอร์ดแห่งท่อนซุง
‪ดูมันสิ
‪ใบหน้าที่ช่างไม้เท่านั้นแหละที่จะโปรดปราน
‪อีกที
‪ซอเร็น อย่าลุกขึ้นมา
‪มันจบแล้ว
‪เอาอีก
‪ทําไมถึงลุกขึ้นมาอยู่ได้
‪เอาอีก
‪ข้ารู้ว่ามันเป็นยังไง
‪รู้ว่าเจ้ารู้สึกยังไง
‪เขาเหี้ยมโหด
‪แต่เจ้าไม่จําเป็นต้องเป็นอย่างเขา
‪เจ้าทําอะไร ข้าไม่ได้บอกให้หยุดสักหน่อย
‪ต่อยมันอีก ทําสิ ไอ้แกลบเน่าน่าสมเพช
‪ได้ยินที่สั่งไหม ซากไม้ ไอ้ซากไม้!
‪นั่นไม่ใช่ชื่อของข้า
‪ปล่อยข้านะ ข้าเป็นนายเจ้า
‪ข้าเป็นผู้คุมเจ้า
‪เจ้าเป็นของข้า ซากไม้ วางข้าลงเดี๋ยวนี้
‪ซากไม้!
‪ข้าชื่อเอลเมอร์
‪ข้าไม่เคยเป็นกัปตันเรือปูมาก่อน
‪แต่ข้ามั่นใจว่าเราจะเข้ากันได้ดี
‪เบอร์โต้ กําหนดเส้นทางไปทะเลแห่งผู้ถูกขับไส
‪อย่าสนคําสั่งนั่น
‪เจ้าหายหัวไปไหนมา
‪นังกบฏ นางต่อรองกับฟินเนกริน ‪เพื่ออิสรภาพ ออกไปจากเรือข้าเลยนะ
‪เดี๋ยวก่อนสิ ข้านึกถึงผลประโยชน์ ‪ของพวกเจ้าตลอดนะ
‪ฟินเนกรินปล่อยข้า ‪เพราะข้าบอกเขาว่าพวกเจ้ากําลังล่าสมบัติ
‪สมบัติที่ทะเลแห่งผู้ถูกขับไส
‪และด้วยความเร็วที่ขาทะเลแล่นมา
‪ข้าว่าเราก็น่าจะใกล้ถึงแล้ว
‪เห็นไหม
‪ข้าก็กล้าหาญเหมือนพวกเจ้านั่นแหละ
‪เจ้าทิ้งพวกเราไว้กับฟินเนกริน
‪แล้วพวกเจ้าก็จัดการเขา ‪เหมือนที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิด
‪เราไม่ได้เป็นคนทํา
‪เอลเมอร์ทํา
‪ได้แหล่งกําเนิดดั้งเดิมสองอย่างแล้วสิ
‪โลภมากนะเรา ท่านผู้วิเศษ
‪แคลลัม เจ้าโอเคหรือเปล่า
‪อืม
‪อืม ข้าโอเค จริงๆ
‪โล่งอกไปที
‪คําบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์