เหล่าภูตผีลุกโชนในรัตติกาล
กลับคืบคลานเหี่ยวเฉากลางแสงฉาน
ผู้ร่วงหล่นนำมาซึ่งอนธกาล
แม้ดวงตาสีนิลสนิทจะพบได้ซึ่งรัก
ทุกอย่างพลันมอดไหม้เมื่อดาวดับดิ้น
(เจ้าชายมังกร ปริศนาแห่งอาราวอส)
(สุกสว่าง)
โชคชะตาดำเนินไปอย่างยากจะหยั่งถึง
โนวาเบลดอยู่ในมือบรรพบุรุษข้า
แต่ก็ต้องสูญหายไปหลายชั่วอายุคน จนกระทั่งเราจำเป็นต้องใช้มันอีก
เอซแร็น ข้าไม่ใช่คนโลเล
หากเล็งเป้าได้แล้ว ข้าก็จะปล่อยลูกธนูออกไป
ก่อนที่จะได้คิดให้ถี่ถ้วน
แต่เรื่องนี้มีบางอย่างแปลกๆ
ข้าจำเป็นต้องทำ
ข้าต้องฆ่าอาราวอส
หากเขาอยากให้ท่านพบโนวาเบลดล่ะ
เขาใบ้ไว้ในปริศนา เพื่อให้ท่านคิดว่าคิดขึ้นได้เอง แต่เขาชี้นำท่าน
เอซแร็น ถ้านี่คือกับดักล่ะ
ก็อาจเป็นได้ แต่ข้าจะไปเผชิญหน้ากับเขา
คราวนี้ไปด้วยไม่ได้ เบท
ขอโทษนะ ข้าคงให้สัญญาไม่ได้
ลักซ์ ออเรียอยู่ไกลมาก
เราไปไม่ทันแน่
ซิม เกิดอะไรขึ้น
โอ้!
ไม่ ไม่ได้นะ
ไม่ แคลลัม ไม่นะ!
ทันทีที่มันจบ เขาจะฆ่าข้า
เจ้าจะไม่มีที่ไป ไม่มีร่างให้ควบคุม
เจ้าจะถูกจองจำอีกครั้ง ไปตลอดกาล
นั่นคือโชคชะตาที่ข้าเลือก
เรื่องราวที่ข้าลิขิตเอง!
เอซแร็น
อาวิแซนดัม ดูสิ
นั่นคือลูกเรา
เราจะปล่อยให้เขาทำเช่นนี้ไม่ได้
เร็วเข้าซิม เร็วเข้า
โอกาสเจ้ากำลังจะหมดแล้ว ผู้วิเศษมืด
รีบลงมือสิ ไม่งั้นราชาผู้กล้าหาญ กับเจ้าชายมังกรจะผนึกชะตาของข้า
และทำให้โลกลุกเป็นไฟ
แคลลัม เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้นะ
ข้าต้องทำ ไม่อย่างนั้นทุกคนจะตาย
สายไปแล้ว แคลลัม
หากเจ้าร่ายคาถา เจ้าก็จะเป็นของข้า
ไม่มีหนทางสู่ชัยชนะ
มันจบแล้ว
เจ้าพูดถูก มันไม่มีจริงๆ
สำหรับเจ้าด้วยเช่นกัน
เพราะเราจะสละทุกสิ่ง เพื่อหยุดยั้งเจ้าและช่วยโลกนี้เอาไว้
หัวใจของข้าเพื่อเซเดีย
อาวิแซนดัม ในวันที่ท่านตาย ท่านสละทุกสิ่งเพื่อปกป้องลูกชายเรา
ข้ารู้ว่าความรักนั้นยังคงอยู่ในตัวท่าน
เชื้อพระวงศ์ที่โง่งมก็ยังเป็นคนโง่อยู่ดี
ไม่ว่าจะเจ็ดปีหรือเจ็ดร้อยปี
อย่างไรก็ต้องถึงเวลาของข้า
คลอเดีย
รีบไปซะ!
ข้าช่วยท่านได้ ข้า…
ข้าจะไม่…
ทนเห็นลูกสาวตายอีกคน
คลอเดียกำลังหนีไป สเตลล่าช่วยพวกเขาที
ได้ตัวท่านแล้ว
ข้ารู้
ไง ท่านตั้งใจจะทำจริงๆ ไหม
ฆ่าข้าทิ้ง น้องสาวท่านเองน่ะ
ข้าไม่รู้
แปลว่าท่านตัดใจกับข้าแล้วสิ
ข้าฆ่าพวกท่านทั้งสองได้นะ!
แต่… ข้ายังเป็นคนดีอยู่
ยังเป็นตัวเอง
เมื่อดาวดับดิ้น
ทุกอย่างพลันมอดไหม้
ทุกคน!
มาหลบใต้ปีกของข้า
การเสียสละของพวกเจ้าแลกมากับอะไร
ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขชั่วครู่ ก่อนที่ข้าจะกลับมายังโลกที่ไม่มีเจ้า
โลกที่ไม่มีพญามังกรน่ะเหรอ
การตายของเจ้าไม่มีความหมายอันใด
ข้าจะ…
ยึดเหนี่ยวกันและกันไว้
ลาก่อน อะซิมอนเดียส
ข้าจะรัก…
อาราวอสขับไสเราจนสุดขอบ
เราพร้อมจะเสียสละทุกสิ่ง
ทุกอย่าง
เจ้ากับข้า แคลลัม เรย์ล่า… เราเกือบทิ้งตัวตนเราไปแล้ว
แต่เพราะเหล่าพญามังกรแท้ๆ เราจึงไม่ต้องทำเช่นนั้น
พวกเขามอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เรา โอกาสที่จะมีชีวิตต่อไป
พยายามทำตัวให้ดีขึ้น
มันขึ้นอยู่กับเราแล้ว ซิม
เราต้องทำให้โลกนี้ดีขึ้น
นี่
สวัสดี
ข้ากำลังนึกถึงตุ๊กตาแบนเธอร์ ที่ข้าเคยมีตอนเจ้ายังเด็ก
ข้ารักมันมากยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก
และเจ้าก็ทำมันพัง
แล้วท่านพูดถึงมันขึ้นมาเพราะอะไร
ข้าโกรธมาก
บอกไปว่าเกลียดเจ้าและจะเกลียดไปตลอด
ท่านแม่บอกว่าข้าโกรธได้ไม่เป็นอะไร
แต่อย่าให้ความรู้สึกแย่ๆ เกาะกินตัวเรา
เพราะเราจะต้องพึ่งพากันและกัน เพราะเราคือพี่น้องกัน
ข้ายังต้องการเจ้านะ เอซแร็น ข้ารู้ว่าที่ผ่านมามันยากลำบาก แต่ข้าหวังว่า…
ข้าก็ต้องการท่าน
- พี่น้อง - พี่น้อง
พี่น้อง
เดี๋ยว อะไรนะ
นี่เขาเพิ่ง…
พูดเหรอ ใช่ เสียงข้าเป็นแบบนี้แหละ
อะไรนะ
- อะไรนะ - อะไรนะ
อาราวอสจากไปแล้ว
แต่ไม่ใช่ตลอดไป
เขาจะกลับมาในอีกเจ็ดปี เมื่อดวงดาวของเขาเรียงตัวกัน
เราต้องเตรียมพร้อม แต่ชีวิตเราต้องดำเนินต่อไป
ราชาเอซแร็น บางทีอาจถึงเวลาสร้างใหม่แล้ว
ไม่
อะไร
ได้เวลาสร้างสิ่งใหม่แล้ว
ท่านเรียกบิดา ข้าเรียกบิดร
ต้องบิดานะถึงจะถูกต้อง
ไม่ นั่นแหละประเด็น
อย่าให้เขาเริ่มไปพูดถึงมารดามารดรอีกเลย
ต้องเป็นมารดาต่างหาก เราคุยกันไปแล้วนะคอร์วัส
- นี่ ดูสิ กัสก็อยู่ที่นี่ด้วยนะ - กัสเหรอ
โลกของเราเผชิญจุดจบ แต่เรารอดมาได้
และหลังผ่านวิกฤตมา เราก็พบว่าตัวเองได้มาเริ่มต้นใหม่
วันนี้เราจะบุกเบิกเมืองใหม่
"เรายืนอยู่ตรงชายแดนที่เคยแบ่งแยกเรา"
"แต่ตอนนี้ แทนที่จะเป็นชายแดน เมืองนี้จะเป็นสะพาน…
ที่ที่มนุษย์และเอลฟ์ จะมารวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียวได้อย่างแท้จริง
จับมือกัน"
เดี๋ยวก่อน ถ้าที่นี่ถูกสร้างโดยเอลฟ์และมนุษย์
ข้ามีคำถามหนึ่งข้อ
ใครเป็นคนคุมล่ะ
ใช่เลย
"ท่านนั่นแหละ"
ไม่เข้าท่าเลย
"ทุกคนจะเป็นคนคุม"
"ในเมืองนี้ พวกท่านทุกคนจะมีสิทธิ์มีเสียง
ตัดสินใจกำหนดอนาคตของเราได้"
เราคิดหนักมากว่าควรตั้งชื่อเมืองนี้ว่าอะไร
ทอร์เรสเทรียสก็คิดชื่อ ที่เข้าถึงจิตแก่นแท้ของมันขึ้นมาได้
สวัสดี
เทอร์รี่นะ อย่างที่เขาบอก
ขอต้อนรับสู่เมืองสรรพพันธุ์
นี่จะเป็นสถานที่ที่ต้อนรับทุกหมู่เหล่า
และเราจะมุ่งมั่นที่จะมีน้ำใจต่อผู้อื่น
ไม่มีสิ่งที่เรียกว่ายูโทเปีย
แต่ด้วยความทุ่มเท มีวินัย อุตสาหะ และอดทน
เราสร้างเมืองที่ดีขึ้นได้
ขอต้อนรับสู่สรรพพันธุ์
ข้าก็คิดถึงนาง
ข้าสงสัย…
ว่านางไปอยู่ที่ใด
เจ็ดปี
นี่
ข้าบอกราชาเอซแร็นแล้วว่าท่านจะมา
เขาดูไม่พอใจ แต่เขาบอกว่าจะรับฟัง
ข้ามาขอรับความเมตตาจากท่าน
ข้าสมควรมารับผลจากการกระทำของข้า
ขอน้อมรับความยุติธรรม
ในฐานะนักฆ่า ข้าได้โน้มน้าวตัวเอง ว่าข้าเป็นผู้สร้างสันติ
คงเป็นผู้สร้างสันติที่บิดเบี้ยวสินะ
ข้าเคยเชื่อว่าการกระทำอันโหดร้ายของข้านั้น เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว
หรือจำเป็นด้วยซ้ำ
เพื่อจะป้องกันการนองเลือดครั้งใหญ่
แต่ทันทีที่ข้ากลับมาคาทอลิส และได้สบตากับท่าน
ข้าก็รู้ว่าข้าหลอกตัวเอง
การกระทำรุนแรงของข้า ได้หว่านเมล็ดแห่งความมืด
เมล็ดพันธุ์แห่งโทสะและเกลียดชัง
ที่จะเติบโตขึ้นเป็นความรุนแรงนับพันเท่า ที่ข้ามิอาจหยุดยั้งได้
ข้าได้เห็นแล้วว่าท่านแบกรับความเจ็บปวดไว้
แต่ด้วยความสูงส่งและแข็งแกร่ง
ท่านก็ยังสามารถปกครองด้วยความเมตตาได้
ข้าถูกฝึกมาให้ทำใจว่าตนได้ตายไปแล้ว
เพื่อจะได้ทำหน้าที่อันชั่วร้าย โดยปราศจากความกลัว
แต่…
ข้ายังไม่ตาย
ข้ายังมีชีวิต
ข้ามีครอบครัวที่ข้ารัก
มีสิ่งที่มิอาจสูญเสียมากมาย สิ่งเดียวกันกับที่ข้าพรากไปจากท่าน
ข้าจะยกโทษให้ท่าน
ไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไร แต่ข้าจะพยายาม
ขอบคุณ เอซแร็น
และ… ข้าขอโทษมากๆ
ไม่ต้องหรอก ข้ารักท่านมากนะ เรย์ล่า
ข้าก็รักเจ้า
ข้าอยากรู้ว่า พ่อข้าได้สั่งเสียอะไรไว้หรือไม่
ข้าไม่แน่ใจ
เมื่อข้าเข้าไปในห้อง พร้อมง้างธนูรอ
แต่เมื่อปล่อยลูกธนูไป
มันเป็นสิ่งที่แปลกที่สุด
ราชานั่งอยู่ที่ริมโต๊ะ จ้องมองไปนอกหน้าต่าง
เขาหันมาหาข้าและ…
อะไรนะ
เขาหันมาหาข้าและร้องเสียงนก
แบบ…
ข้าไม่เข้าใจ
ขออนุญาตราชาเอซแร็น แต่ช่วงหลายวันก่อนเกิดเหตุคืนนั้น
มีข่าวลือแปลกๆ สะพัดไปทั่ว
ข่าวลือเหรอ
ข้านึกว่าพวกเขาพูดเกินจริง แต่นี่เปลี่ยนทุกอย่างกลับตาลปัตร
เราต้องไปหานกให้เจอ
นั่นใคร อะไร…
แคลลัม
เจ้าเชื่อใจข้าไหม
เชื่อสิ
เอาละ เกือบจะถึงแล้ว
รู้สึกเหมือนเราอยู่บนสะพานเลย
ถ้าเจ้าให้ข้าโดดลงน้ำล่ะก็ งานนี้จบไม่สวยแน่
หลังจากผ่านเรื่องทุกอย่างมา ข้าอยากทำบางสิ่งให้เจ้า สนุกๆ น่ะ
เราเลยง่วนทำเจ้านี้กันทั้งวันเลย!
เจ้านี่บ้าบอจริงๆ
ขอบใจ คือขอบใจมั้ง
เจ้าหมายถึงเชิงบวกใช่ไหม
"บ้าบอ" อาจจะเป็นคำชมก็ได้ไง
รู้ไหมว่าข้ารักอะไรในตัวเจ้า
ทุกอย่าง
(คำอธิษฐานสุดท้ายของลีโอล่า)
(ขอให้แม้จะอยู่ในความมืดมิด)
(โศกเศร้า)
(หวาดหวั่น)
(โดดเดี่ยว)
(เด็กทุกคนก็ควรได้รู้ว่า…)
(ตัวเองเป็นที่รัก)
คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร