POPRZEDNIO
Rozpoczynają się najbardziej nieprzewidywalne wybory w historii.
Niech ludzie zdecydują. Ale tylko inteligentni.
- Znasz Wiktora Goraję. - Trzeba go ściągnąć do kraju,
który da mu azyl, ale musi przekroczyć granicę.
- Nielegalnie? - Jesteśmy w potrzebie. Straciłem bańkę.
- Celeste mówiła, że masz pięć prac. - Nie wymawiaj jej imienia. Nie tu.
Wyniki są niezwykłe.
Niech przychodzą do mnie,
a ja zdecyduję!
ROK ZA ROKIEM.
- Szczęśliwego Nowego Roku! - Wszyscy mają kieliszki?
Bethany, czyń honory.
Signor, synchronizuj urządzenia.
Szczęśliwego Nowego Roku!
I nie tylko. Mam przyjemność wam powinszować
- z okazji szczęśliwych zaręczyn. - Do dwóch razy sztuka.
Przepraszam. Szczęśliwego Nowego Roku.
Niewiarygodny ruch. Gratulacje!
- Pracowałeś? - Podwójna stawka. Jak tam?
- To nowe mieszkanie? - Nie mieszkanie,
pokój w domu z 16 ludźmi.
Ale w jednej z tych wąskich madryckich uliczek...
- Praktyczne. - To głównie Somalijczycy.
Ośrodki są przepełnione, więc nas wypchnęli, ale tak jest chyba lepiej.
Somalijczykom nie przeszkadza, że dwaj mężczyźni biorą ślub?
Somalia jest muzułmańska, to chyba oczywiste.
- Właśnie o to mi chodzi. - Skoro ci powiedziałam.
- Co wielce doceniam. - Dobra, gong.
- Podałam fakt. - Który przyjęłam.
Dlatego wolę być w pracy.
Muszę wam coś oznajmić.
Nie wpuszczą Wiktora do Wlk. Brytanii, więc pomyślałem,
że kiedy dostanie pobyt stały tutaj... To oczywiste:
będę musiał zostać obywatelem Hiszpanii.
Tak myślałem. Mówiłem. Słusznie!
Cały proces trwa z 10 lat.
To wieki. Będę miała 25.
Zleci, zanim się obejrzysz.
Będziesz jeszcze żyć?
- Tak nie można! - Co to za pytanie?
- Zostałaś skażona. - To bardzo dobre pytanie.
Będę się chwytać życia, by się napić na koszt brata.
Oby nam się wiodło. Za was, piękni Hiszpanie.
Danny i Vik!
Za nas.
Na Costa Brava, miasteczko Palamos.
Tuż obok wydrukowali wioskę.
Całą: domy, place...
wydrukowane w 3D na klifie nad morzem.
Zajmuję się mieszkalnictwem.
Mógłbym to robić. Drukować tu całe miasta.
- Costa del Danny. - Nie mówię ci „Danny”.
Teraz to polubiłem. W dzieciństwie nie cierpiałem, ale...
Viki.
To nie działa.
Impreza.
Hiszpania mówi o rewolucji styczniowej, gdy tzw Partia Ludowa,
Nueva Esperanza, ogłasza przejęcie władzy.
Włącz kanały informacyjne!
W Hiszpanii rząd lewicowy został zastąpiony przez skrajnie lewicowy.
A co z Hiszpanią?
Tkwię pośrodku parlamentarnego pata.
Nueva Esperanza ma politykę repatriacji.
- Kto nie ma obywatelstwa, wylatuje. - Podobno są lewicowi.
Skrajna lewica i prawica w końcu spotykają się pośrodku.
To dokąd pójdziesz?
Zamieszki w Atenach po wyjściu ze strefy euro i rozpoczęciu grexitu.
Stan wojenny we Włoszech po ustąpieniu rządu.
Węgry ogłosiły upadłość.
Cały świat płonie!
- Ile masz czasu? - Wiele godzin.
ONZ grozi przeniesieniem siedziby z USA.
Po zawieszeniu małżeństw jednopłciowych
Sąd Najwyższy podważył Roe vs Wade.
Jest!
- Zostawcie mnie! - O Boże, Edith!
Cofnij!
Dostałam dożywotni zakaz wjazdu do Ameryki, a rząd nic.
Spytajcie Home Office o Hiszpanię. Żadnej polityki, po 2 miesiącach.
Nie zaczynaj.
Nazywają ten parlament „wodnym”.
Przepływa przez palce.
- Sami ich wybraliśmy. - Dzięki.
Ale to prawda!
Demokracja była fajnym pomysłem, ale się zużyła.
- Zawsze jest Vivienne Rook. - Przestań.
Mogłaby rozbić system.
A 10 lat temu wiadomości nas nudziły.
Złote czasy. Ziewaliśmy...
A teraz muszę uciekać wzrokiem.
Jak na historii w szkole, kiedy uczą o królach Słońce,
dżumie i świniach w senacie. To wraca.
Roczniki osiemdziesiąte miały szczęście.
Mieliśmy pierwsze 30 lat...
Kilka wojen.
Ale ty i ja w zasadzie dobrze się bawiliśmy.
Okazuje się, że urodziliśmy się w przerwie.
Ktoś usłyszał, że odpoczywam.
Obowiązek wzywa. Lecę.
- Do piątku? - Ile masz zajęć?
11.
- Pomacham ci. - Na razie!
Weź. To te nowe, z Mo Farahem.
- Nie trzeba. To tylko chiński. - Weź.
W Gullivers płacą ci grosze.
- Może odejdę. - Dlaczego?
Nie było cię. Mam plany.
Oto i on.
Kosztował 20 000. Wyposażenie nowego kosztuje z 60 000.
- Sprawdziłam, to prawdziwa okazja. - Dlaczego?
Należał do brata Jonjo, który poszedł siedzieć
- i potrzebują gotówki na jego dzieci. - Za co siedzi?
Z tej strony sprzedawał rybę z frytkami, a z tej narkotyki.
- Van dilera! - To okazja!
Zrobiłam biznes plan, przyjęli go. Przeczytaj go. Nie jestem głupia,
mam świadomość ryzyka i dalszych kosztów.
Trzeba go wyposażyć, potrzebna jest kuchnia i magazyn,
- ale Jonjo wynajmie mi za pół ceny. - Ile, w sumie?
Dostanę pożyczkę i grant,
Jonjo opuści mi 10%, ale potrzebuję 10 000.
- Nie mam tyle! - Nie od ciebie! - To po co mi mówisz? - Od babci!
- Tylko jeszcze nie spytałam. - Dla ciebie zrobi wszystko.
- Dobrze, że nie ode mnie. - Pytam ciebie, czy mogę spytać ją.
Bo jej pieniądze są nasze. Potrzebuję ich.
- Jasne, że możesz. - Serio?
Twój plan jest świetny.
- Spytałaś już Stephena i Danny'ego? - Chciałam zacząć od ciebie.
- Wiesz, co powie Dan. - Co? - Czy możemy zatrudnić Wiktora?
- Przestań. - Kupić mu foodtruck?
- Dać wszystkie pieniądze Wiktorowi? - Niedobra.
Wiem. Ale serio!
A kim jest Jonjo?
Mój brat jest głupi.
Dawałem mu w łeb, kiedy miał 5 lat i mówiłem: „Głupek”.
Twierdzi, że od tego zgłupiał. Ja na to: „Mówisz tak, bo jesteś głupi”.
Za to siostrę mam genialną. Kojarzycie te dzielnice Londynu
odcięte dla pospólstwa, jak Kensington? Ma przepustkę.
- Odwal się! - Przepraszam.
Nie w twarz!
Grill osiąga temperaturę 300 stopni,
co jest niekonieczne, zwęgliłabyś burgery, ale przyda się
w razie epoki lodowcowej do założenia nowej cywilizacji.
Obniżyliśmy dla ciebie rączki, gorzej ze skrzynią biegów,
co znaczy, że muszę być twoim kierowcą, co mogę robić za darmowe frytki.
Uważaj na szufladę, wysuwa się.
Poza tym czas, żebym cię pocałował.
Nie sądzę.
Serio? Dlaczego?
Jest za wcześnie, zaczekajmy.
- Już? - Nie.
- A teraz? - Nie.
Dobrze, już.
No proszę! Brawo!
I jak? Szczerze, podoba ci się? Powiedz „tak”.
Za takie pieniądze musi.
To pan ma zamiary wobec mojej wnuczki?
Ostemplowałem zamiarami cały jej śliczny tyłeczek.
Miło poznać, Mu.
Chodźcie, Rosie Lyons zaprasza!
Mamy żołędzioburgery,
błonoburgery, ersatzburgery, faux-burgery,
nie-burgery, aburgery, substytuty burgerów i papierburgery.
Lepsze niż się wydaje. Mu, tradycyjny ćwierćfunciak z serem, tak?
Kanapkę z krokodyla, rach-ciach!
- Mama tak mówiła. - To wciąż dowcipne. - Zawsze.
Jonjo jest w porządku.
Z tych, co są szczęśliwi, kiedy znajdą chipsa.
Rosie nie jest głupia, obserwowała go. Jest dobry dla chłopców.
Muszę wydostać Wiktora.
- Z Europy? - Tak.
Do Wlk. Brytanii? Nielegalnie?
- Zostawić was? - Nie. Co mam robić?
Na razie jest bezpieczny,
bo hiszpańska rewolucja, jak każda, jest bałaganem.
Ale kiedy się zorganizują i odeślą go do domu...
To może być wyrok śmierci. Na Ukrainie ludzie znikają.
Nie wierzę, że to mówię, ale to fakt: grozi mu egzekucja.
- Czego potrzebujesz? - Lewego paszportu.
Zostawię was.
- Nie chciałem jej wypraszać. - Myślisz, że dobrze się czuje?
Mieszka z babcią.
Więc pomyślałem... znasz szemranych ludzi.
- Czyżby? - Daj spokój, Bóg wie, co kombinujecie.
Przed laty poszlibyśmy do pubu na Cheetham Hill,
300 i załatwione, ale dziś skanują oddech.
Takich fachowców nie znam.
Musi być sposób. Nie jesteśmy głupi ani biedni.
Jesteśmy inteligentni, na pewno coś wymyślimy.
Uchodźcy nie są nimi, bo są głupi.
Przestań, mówię, że głupi jest system!
To ludzie, którzy wymyślili brexit. Chyba zdołamy ich przechytrzyć?
Organizujesz mieszkania zwolnionym więźniom,
- więc jeśli ktoś ma znajomości... - To pogarsza sprawę.
Nie mogę spytać w pracy. Jedno fałszywe słowo i...
- Smaczna teryna. - Celeste ją upiekła.
Nawet gdybyś go tu ściągnął, zawsze byłby nielegalny.
- To co? - Byłby przestępcą.
To bez znaczenia.
Żylibyśmy sobie, nikt by nie wiedział.
Jak często do ludzi puka policja? Do takich jak my nigdy.
Przeprowadzalibyśmy się, nikt by o nic nie pytał.
Byłby moim chłopakiem, ja bym zarabiał.
To chyba lepsze od kary śmierci?
Kara śmierci.
Uwaga, jest ślisko.
To T-shirt czy sukienka?
To chyba nieistotne.
Nie.
Wygląda ślicznie.
To co zrobisz?
- Połączenie od Edith Lyons. - Zamknij się.
- Genialna impreza. - Wiem, słyszę.
- Chodź, napij się. - Jestem w gaciach.
Fran się nie przejmie.
- Przekaż życzenia. Gdzie jesteś? - Przed domem.
Mogę spytać, jak to jest z tobą i Fran?
Nijak. To czysta przyjaźń. Tak jakby.
Ale... w październiku Fran jedzie do Hiszpanii,
w trasę z afrykańskimi piosenkami i baśniami.
Wiem.
Ale odwołają to, bo rząd odradza wyjazdy do Hiszpanii.
- Ty jeździsz. - Jestem zaręczony.
A ją sponsoruje British Council. Tacy mogą wjeżdżać nawet w strefę wojny.
Fran była w Syrii. „Nie macie jedzenia, dam wam sonety”.
- Wjechała i wyjechała. - Wiktor pomógł jej... z trasą.
Poznał ją z tą parą, która organizuje festiwal.
Cóż...
- Jest mu coś winna. - Szkoda, że nie może go przemycić.
Po wotum nieufności „wodny” parlament został rozwiązany.
Wybory wyznaczono na czwartek, 21 października.
Ale po raz pierwszy głosowanie jest obowiązkowe.
Jak w Australii, każdy obywatel musi oddać głos
lub złamie prawo. To zmieni wszystko.
Cieszyłam się na kampanię, uwielbiam uczciwą walkę,
ale filmiki deep fake torpedują debatę i zagrażają demokracji.
Deep fake to filmik, w którym autentyczna osoba
zostaje odtworzona komputerowo i mówi to, co każe jej programista.
- Jest jedno wyjście dla obcokrajowców... - To nie ja.
- Aresztować ich i wyrzucić. - Nie powiedziałabym tego!
- A w razie oporu... - Ta twarz i głos są sztuczne!
... karać śmiercią!
- Bogatych należy... - To nie ja!
- ... pozbawić domów, spalić... - To fałszywka!
- ... i rzucić wilkom na pożarcie! - Komputerowe kłamstwo!
- Te filmiki to fałszywki? - Oczywiście!
Każdy to widzi!
A jednak...
oni naprawdę to mówili, prawda?
Więc jakie jest wyjście?
Fran... mam prośbę.
Przełączyła mnie jakaś Vita. Daniel Lyons, jutro przyjdę do banku
zamknąć rachunki z końcówką 3032 i 5061.
Pieniądze poproszę w gotówce, w euro. Dziękuję.
W ostatnim tygodniu kampanii sondaże niczego nie wyjaśniają.
Nikt nie jest wstanie przewidzieć,
jak brytyjska populacja zagłosuje en masse.
Połącz z rodziną, tylko audio.
- Dzwoni Daniel. - Signor, połącz.
- Jestem zajęta, co tam? - Cześć, Danny, jak się masz?
- Usiłuję pracować. - Dan, jestem u lekarza,
streszczaj się.
Dzień dobry.
Stephen, to ty? Co robisz?
Wiozę paczkę.
Brzmi jak coś innego. Przepraszam, Celeste.
Celeste jest ze mną, w domu.
- To niech pogada ze świntuchem. - Boże...
Daję znać, że w pracy zmienił się grafik
i nagle mam urlop. Jadę do Hiszpanii.
Babciu, nie będzie mnie w niedzielę, przepraszam.
Wyślij głos wyborczy, to obowiązkowe!
Uściskaj Wiktora. Ostrzeż go, że któregoś dnia sama tam polecę.
Fran jest teraz w Madrycie.
Wiem. Mamy się spotkać.
Będzie fajnie.
Oby.
- Edith Lyons? - To ja. Powodzenia.
Widzimy się wkrótce.
Baw się dobrze.
Na pewno.
- Do zobaczenia. - Cześć!
Rozłącz.
Fran to plan numer 1,
ale gdyby nie wypalił, mam 15 000 euro.
Dokładnie 15 240. Kupimy sobie drogę ucieczki,
nawet gdybyśmy musieli wynająć jacht przez kanał.
- Tylko się zgódź. - Boże. Zgadzam się.
Jeśli poza Hiszpanią zatrzymają cię bez papierów,
- odeślą cię na Ukrainę. - Wiem. I zgadzam się.
Całkowicie!
Po prostu nie sądziłem, że ty...
Że ja?
- Zawsze byłeś nudziarzem. - Dziękuję.
Ale ja to lubię. Kocham.
I cały czas trzymam twój klucz.
Żeby wrócić do domu.
Żyjmy nudnym życiem.
Radzą mieć takie pod koszulką, bo trudno je ukraść.
Portfel, klucze, gotówka.
Masz 200 euro, na wypadek, gdybyśmy się rozdzielili.
Musimy to zrobić, zanim wsiądzie reszta trupy.
Nikt o tym nie wie, straciłabym pracę.
Połóż się jak najgłębiej, obłożymy cię torbami.
- To bezpieczne? - Teraz pytasz?
- Muszę sprawdzić. - W porządku, dam radę.
- Mnóstwo ludzi to robi. - Przy ścianie, schowaj się za torbami.
- I pięć stów dla Jima. - Miało być 200.
Chcesz się wykłócać?
- Ile to w euro? - 650.
- Wycisz telefon. - Wyciszyłem, jest w porządku.
Schowaj się.
Cześć, jak tam?
Znalazłam tę restaurację, genialna.
To Dan, znajomy z Manchesteru, wraca z nami.
- Powiedziałam mu, że nie ma nic darmo. - Stawiam kolejkę na promie.
Masz szczęście, że Schengen jeszcze obowiązuje,
choć ledwo, i możemy wjechać do Francji.
Jeśli go znajdą, ja i trupa nie mamy z nim nic wspólnego.
Jest obcym, który sam się zakradł.
Rozumiesz? I powiedz swojej cholernej siostrze, że już nigdy jej nie pomogę.
Wiem, ale damy radę.
Ludzie wędrują przez pół świata, my musimy tylko dotrzeć do Dover.
W PORZĄDKU?
OBŁĘDNIE!
Idę. Wtorek to badania kliniczne.
Wrócę na kolację.
- Co badają tym razem? - Jakiś lek na epilepsję.
Grunt, że płacą trzy stówy. Na razie.
Mam tylko chwilę, o 12:00 badanie krwi.
Wiem, że masz klucze, ale mógłbyś dać znać.
Mam tylko chwilę.
- To miało być sexy? - Tak.
Oto jestem.
Działa.
Dzień dobry!
Rezerwuję łazienkę, dzięki.
Wujek Jonjo został na noc, przywitajcie się.
Cześć.
- Lee, pamiętaj o tej pracy do szkoły. - Dobra.
- Mogę zrobić sobie kawę? - Śmiało.
- Chcecie coś? - Nie, dzięki.
A teraz idźcie do sąsiadki Lesley
i spytajcie, o której odjeżdża autobus.
O równej godzinie.
Idźcie spytać Lesley i ma to zająć 5 minut.
Podziel się z bratem, po 2,50. Jazda.
W porządku?
Fajna mała kuchnia.
Mieliśmy taką na statku, podobny układ.
- Byliście jak Greenpeace? - Tylko biedniej.
- I pływaliście wszędzie. - Atlantyk, Pacyfik.
Na Grenlandii widzieliśmy, jak topnieją resztki lodu.
- Straszne. - Ochotnicy mówili „Jestem weganinem”,
ale po 3 miesiącach na pestkach łowili ryby jak starzy.
Pewnie.
Pod koniec filetowałam rybę trzema ruchami. Głowa,
flaki, kręgosłup. Raz, dwa, trzy.
Mam smykałkę do noża.
Nie jesteś przelotnym romansem, zostajesz.
A kiedy facet wchodzi do rodziny, gdzie jest dwoje dzieci,
dwóch małych chłopców...
- to muszę być czujna. Rozumiesz? - Tak.
Bo zdarzają się potworni ludzie.
Ale ja patrzę.
I wierz mi, nie jestem niewiniątkiem. Jasne?
Przysięgam, chodzi tylko o Rosie.
Dobrze.
Moja matka mówi, że jestem jednowymiarowy.
Uważam, że twoja siostra jest piękna.
Pewnie tak.
- W porządku? - Nadal patrzę.
Nie podoba mi się to. Te badania są bezpieczne?
300, w gotówce.
Po wyjściu z Unii przenieśli agencję leków do Francji
i musimy testować wszystkie od zera. Dla takich jak ja to eldorado.
Czas minął, obowiązek wzywa.
Trzy stówki.
Proszę dmuchnąć tu.
I tu.
Dziękuję.
Pobierzemy krew, więc muszę spytać:
chce pan znać przewidywaną długość życia?
Nie.
To potrwa z godzinę, będę do pana zaglądać.
Dzięki.
GDZIE JESTEŚMY?
POD POITIERS, ZOSTAŁO 6 GODZIN
SZYBCIEJ!
Lyons miał reakcję, trzeba go zaznaczyć.
Wyciągnę jego teczkę.
Dr Scott uspokaja, że to tylko lekki skutek uboczny.
Nie mogę przestać...
Ciągle spoglądam w lewo. Obracam głowę w lewo.
To objawy ataku padaczki, ale bez ataku.
Za parę godzin przejdzie. Przyjechał pan na rowerze?
Nie powinien pan na nim wracać. Czy ktoś może pana odebrać?
Proszę wybrać Elaine, nie mogę się skupić.
- Oczywiście. - Elaine Parris.
To obłęd. Babcia by mnie zabiła. Przeczekam to u Elaine.
Jak poszło?
Dzwonię w imieniu pana Lyonsa. Prosi, by go pani odebrała.
U Lyonsa to nic groźnego, ale ktoś musi go odebrać.
Dzięki.
- Połączenie z Ośrodka Claverton. - Połącz.
Dzwonię w imieniu Stephena Lyonsa, ktoś musi go odebrać.
Celeste Bisme-Lyons, po męża.
Kochanie, cześć.
Miło cię widzieć. Elaine, poznałyśmy się na przyjęciu.
Pamiętam.
Byłam tu w odwiedzinach, zajrzałam.
Okazuje się, że źle się czuje. Niepożądana reakcja.
- Skręcam głową w lewo. - Jechałam do pracy.
Świetnie.
Dzięki, zabiorę go do domu.
- Do zobaczenia. - Dzięki.
To dziwne. Ciągle obracam głowę.
Nic tam nie ma, ale nie mogę się powstrzymać.
Ale chyba jest lepiej.
Ruby, jesteś w domu? Zejdź w tej chwili.
Wróciłem!
Ruby, wiem, że tam jesteś. Zejdź w tej sekundzie, to rozkaz.
- Co mu jest? - Spytaj go.
- To moja głowa. - Głowa? Co ci zrobili?
Signor, zadzwoń do Bethany. Oznacz jako pilne, żeby odebrała.
- Po co? - Powinny wiedzieć.
- To tylko tik głowy. - Jestem zajęta.
Tata ma tik głowy.
- To pilne? Mam 2 minuty. - Szybko pójdzie.
Tata chce coś powiedzieć.
Dobra.
We wtorki jeżdżę do kliniki i testowałem lek...
Nie. Nie o tym.
Powiedz im o Elaine.
O twoim romansie z Elaine Parris.
- Co to ma znaczyć? - Cicho bądź.
Signor, rozłącz się.
- O czym ona mówi? - Połączenie od Bethany Bisme-Lyons.
Połącz.
Powiedz im.
Córkom, babci...
całej twojej cholernej rodzince, z którą ciągle ględzisz.
Powiedz im, że masz romans.
Nie, to za dobrze brzmi.
Powiedz im, że dymasz, posuwasz, pierdolisz
tę tłustowłosą tykę, od tygodni, miesięcy, lat.
Mam pomysł: spytajmy ją.
Signor, zadzwoń do Elaine Parris.
Łączę z Elaine Parris.
Wyłaź, szybko, trzepią wszystkich.
- Rozbierają samochody na części. - Co zrobicie?
Zawsze jest jakaś opcja. Pójdziemy do Calais.
- Chyba jesteś spalona. - Nieważne, idźcie.
- To daleko? - Tylko zapnę... Chodź.
Dzięki.
Zarezerwowałem nam tani hotel, na bazę.
Załatwimy ci paszport, badanie oddechu i wrócimy na prom.
Ominął nas cały dramat. 14 nieodebranych.
Okazuje się, że Stephen ma romans z niejaką Elaine.
Połącz z Rosie.
Poznałem Elaine. Trochę z gruba ciosana.
- Jesteś! - Co, u diabła?
Gdzie byłeś? To historyczny dzień! Uwierzyłbyś?
Jak to się stało? Czy wszyscy wiedzą?
Celeste ogłosiła to jak herold, wie nawet babcia, dzieci, Beth i Ruby.
- Zawsze go deklasowała. - Celeste?
Jest piękna, a Stephen to... Stephen.
- Nie chciałbym wam podpaść. - A co u ciebie?
Jesteś z Wiktorem?
Wszystko gra, nie ma się czym przejmować,
sytuacja opanowana. O Boże... Żeby Stephen?
Mówisz mi w oczy, że to nic nie znaczyło.
- Bo nie znaczy. - Wiesz, jak się czuję,
kiedy życie wali mi się przez coś, co nic nie znaczy?
- Czy to pomaga? - Przepraszam.
Wszystko stracone, w parszywej norce na Edgerton Road!
- Skąd wiesz? - Sprawdziłam ją już dawno.
Elaine Parris, Edgerton Road 120. Bo co mogłam zrobić?
Uwięziona tu, bez pieniędzy, zrobiłam to, co mogłam:
pojechałam tam.
W zeszłym roku, we wrześniu.
Siedziałam w samochodzie i myślałam: „Tu to robi.
Wydaje ten odgłos i wsuwa go w nią”.
Wybacz, ale to trochę dziwne.
Myśl, co chcesz, bo możesz się spakować
- i wypierdalać na Edgerton Road! - Nie jestem z Elaine...
Poza tym chyba nie rozumiesz, że to mój dom rodzinny.
Chwileczkę.
Przepraszam bardzo, ale jeśli spojrzeć na akt, dom wciąż należy do mnie.
- Babciu, nie teraz. - Nie, to bardzo istotne.
Mamy na górze dwie dziewczyny, które dość się już nasłuchały.
I zgadzam się z Celeste: wynoś się.
Dziękuję.
Jestem szalenie rozczarowana,
że okazałeś się synem swego ojca.
- Twoja matka byłaby zniesmaczona. - Nie mów tak.
Byłaby zniesmaczona. Tak mi przykro.
Rób, co babcia mówi.
Wynocha.
- Ale jesteś głupi. - Wiem.
Przepraszam.
Jakiego jest koloru?
Elaine? Biała.
Cześć.
Potrzebuję samochodu dla dziewczyn. Masz rower.
Znajomy z Three Bridges
mówi, że w sprawie paszportu i próbki oddechu
- musimy znaleźć niejaką Alodie. - Dobra.
2000 za próbkę oddechu i 4000 za paszport.
- Płatne teraz. - Nie.
- Zapłacimy przy odbiorze. - Pieniądze z góry albo możecie wyjść.
- Paszporty są droższe od próbki? - Próbka jest prosta,
jak miętówka w ustach.
Paszport jest trudny. To już nie papier, tylko polimer.
Będzie potrzebny pański.
- Po co? - Do skopiowania. A skąd biorą się lewe?
Oczywiście z innym zdjęciem. Ma pan?
Tak, mam.
Odzyskam go natychmiast?
Jeśli mi nie ufacie, idźcie gdzie indziej.
Dobra.
Daniel Samuel Lyons, urodzony w 1989 w Manchesterze,
urzędnik ratusza.
Proszę wyjaśnić, jak urzędnik ratusza znalazł się tutaj?
Przez niego.
Próbka oddechu.
To chwila.
Powinniśmy mieć do tego stomatologa, ale mamy tylko pielęgniarkę.
Więc gdybyście chcieli nas pozwać za błąd lekarski, spotkamy się w sądzie.
Zaczekajcie tu, dwie minuty.
Trzeba wstawić koronkę na zębie.
Podobno to bolesne,
ale takie chłopaki jak wy na pewno zniosą odrobinę bólu.
- O Boże. - Nienawidzi nas. Naprawdę!
O co jej chodzi z tą koronką? Nie cierpię dentysty.
Nieważne, zróbcie to młotkiem, byle mnie przepuścili!
6000 euro, Jezu.
Przepraszam.
Nie...
To warte każdych pieniędzy. Przestań.
Powiedziałem: za każdą cenę, prawda?
Cholera...
To ona?
Wróci.
Musi to wydrukować.
Drukuje. Wróci tu.
Myślisz?
Kurwa!
Możesz wrócić.
Podejść do celników. „Skradziono mi paszport”.
„Nie ma sprawy. Tędy, proszę pana”.
No to cześć.
- Mógłbyś. - Zabieram cię do domu.
- Nie wejdziemy na prom. - Musimy spróbować inną łodzią.
To raptem 22 mile.
Tylko tyle.
- Ja też. - Właź.
Co za idiota.
Nie chcę, żebyście krytykowały tatę.
Ale tak, co za osioł.
Niewiarygodne, że wiedziałaś od dawna.
W Boże Narodzenie.
I w imprezę na Sylwestra.
- I w moje urodziny? - Jak to robiłaś?
Nie miałam wyjścia.
Byłam tu z nim uwięziona, bez domu, pieniędzy.
Co mogłyśmy zrobić? Zamieszkać z babcią w Port Maria?
- Nie, dzięki. - Wiecie, co by powiedziała:
„Zła jesteś i tyle. Chcesz trafić do piekła?
A ty, Bethany, wybij sobie z głowy tę sodomską zarazę!”.
Tylko, że ja wstaję o 6:00.
Spoko.
Wstaję o 6:00 i ćwiczę kalistenikę, tutaj.
Nie obrazisz się, jeśli nie wstanę?
Nie, ale nie chcę, żebyś patrzył.
- A z czym łączy się kalistenika? - Z niczym...
tylko... to coś mojego. Godzina dla mnie.
- Będę spał. - Nie.
Mamy jeden pokój, będziesz się gapił.
Więc może mógłbyś wstać, pójść gdzieś na kawę i wrócić o 7:00?
- Skoro chcesz. - Dzięki.
- Codziennie? - Tak.
3000 euro od osoby. Razem 6000.
Ale nie zapłacę, póki nie wejdziemy na łódź.
- Teraz. - Rozumiem,
- ale chcę zaczekać, aż zobaczę łódź. - Nie, teraz.
- Już raz nas okradziono. - A to pech. Teraz.
- Odmawiam. - Powodzenia. Kończymy.
Nie... zaczekaj.
Zapłacę połowę.
Całość.
WYBORY: SONDAŻE ZAPOWIADAJĄ SZOK?
To on.
- Tak! - Bierz torbę.
Cran De Quette, taki cypel.
Widzisz? Jesteśmy bliżej Anglii, to jakieś 20 mil.
To ta łódź? Czy transport do łodzi?
Chyba ta.
Niech będzie, to tylko 20 mil.
20 mil.
Czekaj. Weź to.
- Co robisz? - Żeby były suche.
- Zmokniemy. - Można dostać grzybicy.
Właź.
Cholera.
Chyba tu nie wejdą?
Musi być inna łódź.
Nie ma miejsca!
Nie widzicie, że nie ma miejsca?
Możemy wysiąść.
Nie. Damy radę.
Damy radę!
Jest pan sam?
Jak się pan nazywa?
Ma pan dokumenty?
Skąd pan pochodzi?
Zdumiewające! Zdumiewające!
Połącz.
- Połącz z rodziną, tylko audio. - Łączę z rodziną.
Danny, słyszałeś? Twoja ulubienica premierem. Poznałam ją.
Cudownie! Jest koszmarna, system się wali.
Dan, usuń mnie z rodzinnego.
Musimy pogadać, wiele się zmieniło.
- Celeste, przepraszam. - Dla mnie możesz zostać.
Rób, co chcesz, lubisz podkreślać, że to twoja rodzina.
- Nie zaczynaj. - Wybacz,
ale to ty zacząłeś.
Daniel rzucił męża dla innego i nikt go nie pożarł.
- A ze mną to koniec świata. Dlaczego? - Lepiej wam powiem.
Wiktor, przepraszam. Wszystko gra? Gdzie jesteś?
Wiktor, daj Daniela. Długa historia.
Dzwonisz z domu, od wujka. Jesteś w Anglii?
- Niemożliwe. Udało się! - Jak?
Genialnie! Dan, jak to się stało?
Danny, jesteś tam?
Jestem w domu, Daniel nie żyje.
Przykro mi, utonął.
Próbowaliśmy przepłynąć kanał. W telewizji mówili o 17 ofiarach.
Jedną był Daniel.
Nie żyje, utonął.
Byliśmy pół mili od brzegu, ale to bardzo daleko.
Policja nie wie. Stracił paszport,
portfel miał w walizce, która zaginęła.
Jest w mieście Rye,
niezidentyfikowany.
Nie chciałem tego robić.
Pomyślałem, że tu mnie nie znajdą.
To tak nie działa, wiem.
Przepraszam was wszystkich,
ale wsiedliśmy na łódź, łódź zatonęła i on nie żyje.
Wróciłem do domu. Czy to dom?
Wiktor, jesteś tam?
Otwórz!
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski