W poprzednich odcinkach... - Cały świat płonie!
- Mogłaby rozbić system. - Zdumiewające!
- Ile masz? - Wiele godzin.
- Powiedz im o swoim romansie. - Zgadzam się z Celeste: wynoś się.
- Rób, co babcia mówi. - To pan ma zamiary wobec mojej wnuczki?
- Nie wpuszczą Wiktora. - Schowaj się za torbami.
- Grozi mu egzekucja. - Czego potrzebujesz? - Paszportu.
Będzie potrzebny pański. A skąd biorą się lewe?
Nikt by o nic nie pytał, byłby moim chłopakiem.
To ta łódź? Nie ma miejsca!
Byłby bezpieczny. To chyba lepsze od śmierci?
ROK ZA ROKIEM
Wielka Brytania jest osamotniona.
Na zachodzie Ameryka jest samotnym wilkiem.
Na wschodzie Europa płonie.
A za nią wzrastają Chiny.
I pragnę wam powiedzieć, że w osamotnieniu
ten kraj nigdy nie był tak wspaniały!
Ale co Viv Rook robi, konkretnie?
Obiecuję wam wolność.
I możliwość radowania się nią.
- To tylko słowa! - Ośmielone społeczeństwo,
które ma siłę powstać z kolan!
- Co? - Dopiero zaczynam.
Czego chce? Czego chce Partia Czterech Gwiazdek?
Patrzę w przód i widzę chwałę!
Nie możecie!
Spytajcie ją o Znikniętych!
Spytajcie ją o ludzi, którzy znikają!
Aresztuję cię za posiadanie zdjęć nagich dzieci.
- Okłamuje was! - I wreszcie, drodzy państwo,
życzę wam jak najweselszych świąt.
To było miłe.
Urocze.
Miło, że mnie zaprosiliście, w tych okolicznościach.
Już dobrze.
Jest naszą tradycją, Elaine, by w każde święta
wznieść toast za tych, którzy odeszli.
A w tym roku mamy nową osobę na liście.
Za...
Za naszego brata.
Twojego wnuka.
Waszego wujka.
Cudownego człowieka.
- Za Daniela. - Za Daniela.
I za Wiktora.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
- Mieliście udane święta? - Niezłe.
Nie, okropne.
Co robisz w piątek? Macie tu imprezę?
Wolno wam, w Sylwestra?
Jasne. To nie więzienie,
możemy wypić parę kieliszków, posłuchać muzyki.
Przepraszam, że nie...
Edith była dwa tygodnie temu, Rosie w listopadzie.
Mówią, że moja kampania idzie nieźle. Kłopoty w Rosji mi sprzyjają.
Przy złej komunikacji nie mogą mnie deportować.
Wciąż myślę...
o tamtym dniu.
Co mówiliśmy.
Próbowaliśmy rozrzucić prochy, ale...
zły moment.
„Zamieni się w błoto”.
Spróbujemy, o ile pogoda się poprawi.
Ale...
wciąż myślę... że dobiła mnie lodówka.
Wyobraziłem sobie Danny'ego w sklepie, jak wybiera te rzeczy, płaci,
w domu chowa je do lodówki.
- To absolutnie twoja wina. - Wiem.
Naprawdę.
Nie mogłem tego nie powiedzieć przed końcem roku.
Ty potworny człowieku.
- Przepraszam. - Nie zgadzaj się.
Daj mi dokończyć.
Kiedy cię odesłali na Ukrainę, a potem do Barcelony i Madrytu...
byłem tobą znudzony. I wszystkim, co Danny'emu się w tobie podobało.
- Rozumiem... - Nie!
Wiem, że moje siostry robią wszystko, by cię zwolniono,
a ja nie mogę ich powstrzymać.
Ale kiedy Rosie podpisuje listy:
„Ucałowania od Rosie, Edith i Stephena...”
To nie jestem ja. Wiedz o tym. To nie ja.
Utopił się!
Cześć.
- Szczęśliwego Nowego Roku. - Szczęśliwego, ciołku.
To może w 2028 wyszłabyś za mnie?
Boże, mogłeś mnie ostrzec!
Nie da się. Nie kupiłem pierścionka,
bo A) mój wybór by ci się nie spodobał
i 2) musimy oszczędzać. Powiedz „tak”.
- Tak! - Serio? - Tak!
Teraz chcę tylko powiedzieć Danny'emu.
Żeby się zaśmiał i mnie uściskał.
Powiedział, że stać mnie na lepszego.
Żeby szydził z naszego wesela.
- Powiedz Ricky'emy, też jest gejem. - To by podziałało.
2028. Kiedy byłam mała, brzmiało to jak przyszłość.
Z jetpackami, jednoszynowcami
i jedzeniem w pastylkach, jak dla astronautów
Teraz nadszedł i na pewno nie jesteśmy astronautami.
Za to mój Internet jest za wolny,
nie można dostać bananów, bo wymarły...
dzieci żądają 27 coraz droższych rodzajów TV,
a gaz i prąd kosztują majątek.
Strach pomyśleć. 2028.
Co jeszcze nas czeka?
Zaciemnienia trwają.
To cyberataki. Może Rosji, może ISIS, a może znudzonych nastolatków.
Ginie przez nie tyle informacji,
że wracamy do druku na papierze.
To takie... papierowe.
Co się z tym robi? To głupie.
Jutro to samo. 50. dzień opadów.
- Osiągnęliśmy 60. dzień deszczu. - 80. dzień opadów.
Potwierdzono, że w centrum Leeds wybuchła brudna bomba.
Rozległ się wybuch, a potem uniósł się pył.
Radioaktywny, oddychałam nim. Co mam robić?
To tak jak ty.
Druga brudna bomba w centrum Bristolu.
Całe miasto jest zatrute, musimy uciekać!
To bezprecedensowy kryzys lokalowy.
Vivienne Rook wprowadziła Ustawę Pokojową.
Każdy, kto ma dwa wolne pokoje
musi przyjąć bezdomnych obywateli Wielkiej Brytanii.
Jest.
Proszę zrobić przejście, mamy dużo ludzi do wysadzenia.
- Kogo mamy? - Państwo Finch, do zakwaterowania
na Overland Terrace 57 u pana Naveena Chakrabatiego.
Dalej, Lucy i Clive Montgomery.
Fundacja CBDC, pomagamy w relokacji. Powódź czy skażenie?
- Powódź. - Mamy kupony na jedzenie.
To Fran, jestem Edith. Chodźmy.
Nie wyraziłem zgody! Nie chcę obcych w moim domu!
Skarbie, to ci przeszkadza?
Mój dom jest pod metrem ścieków. Pękły rury.
Moją kuchnię zalały kupy i siki z Bradford Road,
więc wybacz. Adrian, wchodź.
- Dzwonię do posła! - To okręg Vivienne Rook. I jej pomysł.
Popierała panią Rook. „Rozwalmy system!”.
Dobra, jestem idiotką.
Ostatnie pytanie:
gdy was ewakuowano, spędziliście 5 dni w Happendale Barracks?
- Śpiąc podłodze, w moim wieku. - Czy słyszeliście tam coś
- o Znikniętych? - Co?
Krążą pogłoski o bezdomnych.
Niektórzy są relokowani, a niektórzy znikają.
Wykreślają cię i znikasz.
Usiłuję się dowiedzieć, dokąd trafiają.
Mówiłam, że nic nie będzie wiedzieć. To miejski mit.
Ale kiedy googlujesz Znikniętych w sieci, nie ma nic.
Więc coś jest na rzeczy, bo nigdy nie wyskakuje nic.
Wszelkie wzmianki zostały usunięte.
Przenocujesz dziś u mnie?
- Nie musisz. - Nie...
- Minęły wieki. - Wiem.
Czego chcesz?
Nigdy nie wiem. O co ci chodzi?
O adres.
Mieszkasz naprzeciwko Danny'ego. On nas poznał.
Jego dom gapi się na ciebie.
To nie była twoja wina.
Wiem o tym.
Ani moja.
Tego jestem pewna.
Tak... byłam tam.
I mu pomogłam.
Ale on zrobił, co zrobił. Nie ja jestem winna.
Ani ty.
Jedzie.
Zostanę.
Dziś. Dzięki.
Serio?
Poznałyśmy się dzięki Danny'emu.
To najlepsze, co słyszałam.
OPOWIEŚCI ZNIKNIĘTYCH
- Muriel! - Tutaj! Kto tam?
Pan Briscoe z Ratusza, w sprawie Ustawy Pokojowej, podobno był umówiony.
Może sugerował spotkanie,
ale się nie zgodziłam.
Nie mamy miejsca, mieszkamy tu we czworo.
To duża nieruchomość, na pewno znajdą się dwa wolne pokoje.
Nikt nie inwestował w dom od lat 70!
- W połowie pokoi jest wilgoć. - To mam ocenić.
Ale nie może pan, kropka.
Mam wszelkie uprawnienia.
Takie jest prawo.
Wiem!
I mówi bardzo wyraźnie,
że nie można przyjmować ludzi, jeśli to zagraża zdrowiu, a tak jest.
- To nie pułapka. - Mówię o sobie.
Jestem ślepa, do cholery!
Żądacie, bym przyjęła ludzi,
a mój wzrok pogarsza się z każdym dniem.
Codziennie widzę coraz mniej.
Nie chodzi o dom, lecz o mnie!
Spójrz w obiektyw.
„Diagnoza: zwyrodnienie plamki żółtej.
Zgłoś się do specjalisty”.
Nie widzę numerów.
Są malutkie, na górze drzwi.
Hodujemy warstwę komórek z komórki macierzystej,
po czym wszczepiamy do oka.
Z jakim skutkiem? Ile wzroku mi zostanie?
- Wyzdrowieje pani. - Wyzdrowieję?
Taki jest plan.
- Do jakiego stopnia? - Całkowicie.
Zwyrodnienie plamki żółtej to przeszłość.
- 10 lat temu straciłaby pani wzrok. - Boże.
- Niesamowite. - Zdumiewające.
Muszę zaznaczyć, że czas oczekiwania wynosi 3 lata,
ale NHS może to przyspieszyć za 10 000 funtów.
- To mnóstwo. - Całe moje oszczędności.
Wszystko, co chciałam zostawić wnukom.
Prawnukom.
Cóż...
Chrzanić ich. Proszę mnie zapisać. Dziękuję.
To okropny świat, ale nie chcę przegapić ani sekundy.
- W porządku? - Przestań, nie jestem ślepa!
Signor, łącz z Rosie Lyons.
Co powiesz na kanapkę na lunch?
Babciu, wróciłaś? Jak było? Widzisz?
Zrobili jedno oko, ale byli przeuroczy.
- Boli? - To lekka niedogodność.
- Czy... - Szynka na toście, jedną kromkę.
Jednak dwie kromki.
- Wzięłaś gong? - Tak.
- Stał tam. - Tak.
- Wstałaś i go wzięłaś. - Tak.
- Dwie kromki? - Poproszę.
Z tą dobrą szynką! Nie tą, którą daję dzieciom.
Proszę, smacznego.
Co mogę podać? Chwileczkę. Cześć, Ade.
Nowy pasztecik z algami?
Przydałby się slogan: „Algi dają siłę do walki!”.
- Co tu robicie? - A jak myślisz?
Próbowała sprzedać pasztecik, domyśl się.
Nie masz licencji na tę strefę.
Bzdura. Wiesz, że mam, od M13 do M24.
- Zmienili strefy. - Od kiedy?
Zmieniliście strefy? - SMS nie wyszedł,
przez przerwy zasilania. Wina Rosjan.
To moje źródło zarobku!
- Jak szybko wznowię licencję? - Wcale. - Co?
- Nie mogę jej wznowić, przykro mi. - Dlaczego?
- Jesteś prawdziwa? Nie jesteś botem? - Jestem z Timperley.
Dobra, więc czemu nie mogę mieć licencji?
Kurczę. Co teraz?
Jak zostanę obsłużona? Co mam robić?
Przepraszam.
- Gdzie pani była? - Tam.
Czemu nie tu?
Ludzie się awanturują. Problemem jest pani adres.
Obowiązuje tam zakaz wjazdu pojazdów z generatorem.
- To Czerwona Strefa. - Czerwona?
Kryminalna. Za taką uznano pani osiedle.
Całe osiedle, od Roxie Road do parku.
- Skończą się rozbite furki. - To z nas robią przestępców.
Zamykają nas.
- To przez ciebie i twoich koleżków! - Nie!
To ty nadałaś mnie policji! Ty!
- Jezu! - Czy mam...?
- Nie, zostaw go. Mamy piwo? - Wypiłaś swoją tygodniową działkę.
Specjalista od rozszczepu. Daj mi piwo!
- W porządku? - Ręka mnie boli.
Musimy mieć przepustki!
Inaczej nas znikną.
Nie zaczynaj.
To nie najlepszy moment, ale... Fran chce, żebym z nią zamieszkała.
Ekstra. Szczury z tonącego okrętu. Ktoś jeszcze?
- Chciała powiedzieć: „Gratulacje”. - Płaci czynsz.
Fran zarabia, będę ci coś podrzucać.
- Ale po ślubie bym wam przeszkadzała. - Fakt. Bez obrazy.
Nigdzie nie mieszkałam tak długo.
Ty i Fran. Nigdy z nikim nie byłaś.
Zwalniam tempo. No i Danny...
To każe się zastanowić.
Będę was ciągle odwiedzać, obiecuję.
- Potrzebujesz przepustki. - Nie.
Po prostu obalę rząd. Co ty na to?
Przepustka.
- Proszę. - Dzięki. - Nie wpuścili mnie.
Moich tablic nie ma na liście, skąd miałam wiedzieć, że mają być?
Chodźmy.
Vivienne Rook. Zrobiła to samo z Barton i Maltings.
Poodgradzała je.
Niestety, zlikwidowano pomoc prawną.
Ale Rosja się przyczaiła, więc na razie jesteś bezpieczny.
Mogłabym poprosić Stephena o pieniądze, ale kiepsko mu płacą...
Niech je zatrzyma, ma rodzinę.
- Co u niego? - Chyba nieźle.
Rzadko go widuję.
Wszyscy jesteśmy rozbici,
ale niedługo są urodziny Danny'ego, więc spróbujemy rozrzucić prochy.
- Mamy zaczekać na ciebie? - Nie musicie.
Dzięki. Babcia tego potrzebuje.
Zapraszamy Ralpha.
Był mężem Danny'ego. Nie masz nic przeciwko?
Nie, skąd.
To miłe. Wszyscy powinniśmy go pamiętać.
Wszyscy.
No dobra...
Zniknięci? Masz coś?
Nic pewnego. Żadnych dowodów.
Podobno przenoszą ludzi. Nieoficjalnie, w nocy.
Wiem, ale dokąd?
Tego nie rozumiem. Mówią, że do Erstwhile.
Ersthwile?
Tak mówią: „Wyjechał do Ersthwile”. Czy Ersthwiles.
- To jakaś miejscowość,? - Nie, to słowo.
Znaczy „onegdaj”, dawniej.
Ja byłam onegdaj aktywistką. Ty byłeś onegdaj wolny.
Tak to nazywają. Ludzie nie znikają, wyjeżdżają do Erstwhile.
ERSTWHILE. DEFINICJA
Erstwhile, prawo do nazwy holding Slight & Weight,
styczeń 2028.
Mam wiadomość.
Gratulacje dla Bethany. Home Office daje ci finansowanie.
- Żartujesz. - Zapłacą za Ki Ni Naru. Załapałaś się!
Odliczaj.
10, 9, 8...
7, 6...
Przepraszam.
- Coś wiadomo? - Nic jej nie jest.
Bóg wie, podłączają ją.
- Przyjechałaś pociągiem? - Samochodem.
- A ty? - Autobusem.
Co z babcią? Jak oczy?
W tym rzecz. To twoja babcia, a ja się nią zajmuję.
Lyonsowie znaleźli darmową opiekunkę.
Jest gotowa.
No proszę.
- Kochana... - Jak się czujesz?
Dobrze, naprawdę. Przysięgam.
Niech pooddycha przez 10 minut. Wygląda dobrze, potem je opatrzę.
Widzicie? To węzły interakcji.
Tym palcem mogę otwierać drzwi w pracy, bez karty.
Tym mogę zapłacić za cokolwiek do 1000 funtów.
Patrzcie. Tato...
Mamo.
Zrobiłam wam zdjęcia.
Wyślij.
Efekt jest zbędny, ale mnie rozśmiesza.
Obiecałaś, że nie tkną oczu. Nie po tamtym.
To było dawno. Babci wszczepili komórki macierzyste.
Nie śmiej się, ale...
przy tych zaciemnieniach...
- Co by się stało z tobą? - Nic!
A co dzieje się z tobą? Nic.
A twoja głowa?
Nic nie czuję. Wszczepili mi najmniejszy czip.
Spójrzcie na efekt.
Zsynchronizowali mnie, nie potrzebuję klawiatury.
Zrobiłaś to myślą?
Nie czyta mi w myślach,
ale śledzi aktywność neuronów i siatkówki,
- by przewidzieć, co myślę. - To czytanie w myślach.
Zobaczmy, gdzie wszyscy są.
Ciocia Rosie jest w domu.
Lincoln w szkole. Lee nie, a powinien być. Gdzie jest?
W parku, nie mówcie Rosie.
Babcia w kuchni, a to niespodzianka.
Znajdźmy Ruby. W barze Marine Tide,
właśnie kupiła butelkę białego za 56 funtów.
- Jest 16:00! - 56?
Beth, jak poszło? Udało się? Jesteś zsynchronizowana?
Tak, są tu rodzice i właśnie wpadłaś.
- Powinnaś studiować! - Pięć i pół dychy?
Boże, Bethany!
Niesamowite. Trochę jak szpiegowanie.
- A gdybym nie chciał być śledzony? - Właśnie.
Wyobrażasz sobie, gdyby ojciec miał romans?
Mam cię w kontaktach. W myśl prawa to zgoda.
Nie rozumiem. Można tym sterować z klawiatury.
Po co ta operacja?
Usiłuję to wyjaśnić w zrozumiały sposób,
ale połączenie daje o wiele więcej.
W trakcie naszej rozmowy
zastanawiałam się, skąd wzięło się 80 dni deszczu i co nas czeka.
Pół minuty temu zalogowałam się do satelitów i widzę kurs El Nino.
Mam dostęp do czujników ciśnienia wzdłuż Atlantyku
i odczytów barometrów na statkach.
I kiedy to połączę, jestem tam, w środku.
Mam przypływ, morze, głębię fal, w sobie.
A przy Charles Street w Pasadenie piętnastoletnia Ephanie Cross
wrzuciła do sieci swoją pierwszą piosenkę. Ma taki słodki głos.
I to wszystko razem...
to rozkosz.
W mojej głowie to absolutna rozkosz.
Zasnęła.
Należy do nich.
Rząd zapłacił za jej upgrade, więc... moja córka należy do nich.
Ale jest szczęśliwa.
Gdyby była szczęśliwą ćpunką, zrobilibyśmy coś.
Od urodzenia otaczaliśmy ją ekranami. To przez nas.
Żałuję tylko...
Gdybym sam za to zapłacił, nie byłaby uwiązana na zawsze.
Ale w życiu nie byłoby mnie stać.
Jesteśmy po niewłaściwej stronie.
Cześć, Woody.
Kopę lat.
Moglibyśmy pogadać?
Jeśli masz chwilę. Proszę.
Tyle lat!
Mieliśmy klasowy zlot.
Ani śladu Stephena Lyonsa.
Powiedziałem: „Nie przyjedzie z Londynu, nie dla nas”.
Ale Debbie Bishop wreszcie zrobiła mi laskę.
Trochę się to ciągnęło. Nomen omen.
Myślałem, że schudniesz na tym rowerze.
Nie mogę robić tego wiecznie.
Dziewczyny nie tanieją. Utrzymaj dwie córki.
Więc...
chciałem spytać, czy miałbyś może pracę?
Stary...
- jesteś facetem, który stracił bańkę! - To ja.
Twoja ksywka: Facet, Który Stracił Bańkę!
- Wiem. - Płakałeś?
- Co? - Czy płakałeś?
Był to cios.
Ale nadal jestem dobry.
Znam się, naprawdę. I jeśli potrzebujecie pomocy w finansach...
- Pomocy? - Może nie...
Potrzebujemy małp. Tata postawił mnie na górze
i roboty mam mnóstwo. Tak to jest w Brytanii Viv Rook.
Wiesz, jak wygląda jej rząd?
- Nie. - Pierdolony chaos!
Nie spodziewali się, że będą rządzić! To idioci.
Zero planu, nic, tylko panika.
Dla mnie super, bo teraz zarządzam nieruchomościami.
Sprzątam ich gówno i kasuję fortunę!
Właśnie o to mi chodzi.
Przeanalizowałem rynek nieruchomości po krachu.
Mój brat mocno w tym siedział.
Wszyscy wiążą krach z Hong Sza, a ja uważam, że zanosiło się wcześniej.
- Jeśli coś takiego było. - Co?
Hong Sza.
- Było. - Wielu ludzi twierdzi, że to bujda.
- Ale to nieprawda. - Udowodnij.
Nie mogę, ale to jedno z największych wydarzeń w dziejach.
Moja siostra tam była. Pojechała na Hong Sza, widziała to.
- Tak mówi. - Widziała. - Wydaje jej się!
Nie, była tam, została skażona.
- Umarła? - Nie.
Widzisz?
- To się naprawdę stało. - W pracy potrzebuję kogoś,
kto mówi „tak”.
Rozumiesz?
Cóż...
Hong Sza jest dyskusyjne.
Czy to „tak”?
Muszę to usłyszeć.
Potrafię mówić „tak”.
Robię to nieustannie.
„W porządku?”. „Tak”. „Wszystko gra?”. „Tak”.
Straciłem pieniądze, ani słowa od znajomych.
Wszyscy zniknęli.
Żonę i dzieci odrzuciłem sam. Żyję z kobietą, za którą nie przepadam.
Ale tak, wszystko gra.
Tak.
Tak. Umiem mówić „tak”.
Chyba znalazłem małpkę.
Tak.
Nie ruszaj się.
„Degeneracja plamki żółtej wyleczona w 100%.
Oceń poziom satysfakcji od 1 do 10. 1 - zły, 10 - dobry”.
10.
Zdecydowane, wielkie 10.
Ale nie mówcie ratuszowi.
Signor, otwórz wiadomość rodzinną.
Stephen, Edith, Rosie Lyons.
Dzięki, Celeste.
Długa wiadomość, stąd rodzinne łącze.
Jestem uleczona. 10 na 10 dla oczu.
Więc może to uczcimy, jak za dawnych czasów,
zanim zdołowały nas złe wieści.
Mała uczta, u mnie.
Co wy na to? Lyonsowe spotkanko.
Muriel, baw się dobrze.
Wrócimy późno, pijane.
Córka stawia mi butelkę wina za 56 funtów
- i ten jeden raz mam to gdzieś. - Możecie zostać.
To rodzinne spotkanie, a jestem tylko jej rodziną.
- Zostawiam was. - Połączenie od Rosie Lyons.
Signor, połącz.
- Babciu? - Jedziecie?
Nie możemy! Zamknęli bramę, to absurd!
- Jak bardzo się spóźnicie? - Całkiem zamknęli, na noc!
Jesteśmy uwięzieni!
- Przepraszam, bawcie się bez nas. - No to pa.
- Mieszkamy tu! - To wracajcie do domu.
Nie będzie miejsc.
- Edith? Rosie musiała odwołać. - Boże. Słuchaj...
Jestem w Londynie. Coś mi wypadło,
jedna z fundacji mnie potrzebuje.
Nie przejmuj się, praca przede wszystkim.
Jasne.
Muszę kończyć, pa.
Signor, połącz ze Stephenem Lyonsem.
- Cześć, babciu. - Uprzedzam,
- że Rosie i Edith nie przyjdą. - Kurczę! Właśnie miałem dzwonić.
Jestem zajęty,
coś mi nagle wypadło. Nie mogę odmówić.
Nie widziałam cię wieki!
To jakiś think-tank, podobno mnie potrzebują. To chyba dobrze?
- Ale będziesz na urodzinach Danny'ego? - Oczywiście!
Jestem.
- Babciu, muszę kończyć. - Babcia?
Ty cipo.
Tata stanął na głowie, żeby nas wkręcić. Kogo wybrali? Nas!
Kogo wybrali? Nas!
Nie mam ochoty na wino, a to wygląda pysznie.
Nie wygłupiaj się.
Mną się nie przejmujcie, idźcie, zabawcie się.
Nie, będzie fajnie. Zostaniemy.
Uwielbiam twój szpinakowy dip.
Przechodzę od razu do wódki, dobrze?
Jeśli za dużo wypiję i narobię sobie obciachu,
będziesz mogła na to patrzeć swoim doskonałym wzrokiem.
Dobra, mam diagnostykę
i plany budynku.
Jeśli wyciągniemy cię kwadrans po, ominiesz ochronę.
Powodzenia.
Harriet Fry, do Akwizycji.
Proszę dmuchnąć.
10. piętro, dziękuję.
- Udało się. - To początek.
Nie do wiary, że robisz takie rzeczy.
- Jeszcze tutaj? - Mnóstwo pracy.
- Dobranoc. - Do jutra.
To łamanie prawa. Niepotrzebnie się zgodziłam.
Ale mnie kochasz. Skąd wzięłaś Harriet Fry?
- „Jest szpiegiem naj”. - Chryste,
pracuję z dzieckiem.
10., skręć w prawo.
W lewo.
Drzwi.
Kolejne.
Mogą sobie mieć kwantowe zabezpieczenia,
ale przez awarie zasilania drukują wszystko na papierze.
I archiwizują w pokoju 157.
Boże, kojarzysz je? Kartoteki.
Widziałam w filmach z epoki.
F 16...
Zamknięte.
Tak to robiliśmy za dawnych lat.
Slight & Weight płacą YesChain 500 000 rocznie za wsparcie kliniczne.
A w zarządzie YesChain zasiada... Vivienne Rook.
Nie wątpię.
Slight & Weight prowadzi biura zatrudnienia.
Stworzyli 400 miejsc pracy dla prywatnych ochroniarzy,
z dnia na dzień.
- Co to znaczy? - Że czegoś pilnują.
Myślę, że Erstwhile są rejestrowane tutaj.
Ochrona! Musieli zmienić godziny!
Są 1,5 minuty od twojego korytarza, jeszcze mogę cię wyprowadzić.
- Słyszysz mnie? - Tak.
Uciekaj.
Czemu tak dyszysz?
- Boże, twój puls. - Zostaw mnie.
To przekrwienie płuc. Po Hong Sza, tak?
Mówiłam, że jest gorzej, niż przyznałaś.
Erstwhile.
Są w twoim korytarzu.
Zbliżają się!
Nie ruszaj się stamtąd!
- Nie mogę znaleźć. - Troje drzwi od ciebie.
O Boże!
Musi gdzieś tu być.
W porządku.
Poszli.
Serce spowalnia. Już dobrze.
Spokojnie.
Dzięki.
Od kiedy wiesz?
- Czy to przez skażenie? - Mówią...
że Chińczycy...
mieli na Hong Sza różne rzeczy.
Oddychałam tym.
Odpoczywaj, mamy całą noc.
To była moja wina. Danny.
Myślisz?
Spójrz na mnie.
Taka jestem mądra.
Podpowiedziałam mu to.
To moja wina.
Cóż... tak.
Nie mów tak.
Trochę tak było.
Przecież go znałaś. Kochałam wujka, ale bywał... zarozumiały.
- Jedyny sprawiedliwy. - Nie zwaliłby tego na ciebie.
Do końca mówiłby: „Sam to zrobiłem”.
Cały on.
Brakuje mi go.
Mnie też.
Dzięki. Daj mu napiwek.
Widziałeś? Gerald Linstrum.
- Rząd w chaosie? Chyba przeciwnie. - Tym lepiej dla nas. A więc:
słuchasz, podajesz wycenę, a ja licytuję.
- Myślałem, że to think tank. - To aukcja, idioto.
- Jim! - Woody! Jak tam ojciec?
- Z dala od awantur? - Tak! Zostawia je mnie.
Przepraszam.
- Nie przeszkadzam? - Nie.
Nie wiedziałem... Nie mówili, że pani tu jest.
Nie ma mnie.
Oczywiście.
- Moja siostra panią poznała. - Tak?
Jak miliony ludzi.
Byłam miła?
Tak. Wspaniała.
- Ciągle o tym mówi. - Głosowała na mnie?
- Zdaje się, że tak. - Dobrze.
- Cholerne papiery. - U mnie też.
Myślałem, że się ich pozbyliśmy.
- Wszystko przez Rosjan. - Nie bądź głupi. Miło poznać.
Mój brat zmarł.
Był z Manchesteru,
próbował pomóc uchodźcom, czy nielegalnym imigrantom.
Wsiadł z nimi na łódź przez Kanał.
Strasznie głupi krok.
Te łodzie mają aluminiowy pokład.
Jeśli wsadzi się do nich za dużo ludzi...
Utonął.
Więc traktuję te problemy lokalowe poważnie.
- I zrobię wszystko, by pomóc. - Był odważny czy głupi?
Nie wiem.
Gdybym mogła, też popłynęłabym daleko od tego wszystkiego,
za horyzont. A gdybym to zrobiła?
Premier może robić, co chce.
- Zabiliby mnie. - Kto?
Kazaliby mnie zabić.
Pal sześć uchodźców, mamy problem z własną populacją.
Powodzie i skażenie, plus kolejny milion bezdomnych
z powodu erozji wybrzeża w ciągu 5 lat.
Potrzebujemy przestrzeni!
Mamy pewną liczbę miejsc zwanych Erstwhile.
Tak zwanych, bo to była „onegdaj” baza wojskowa,
to policyjny ośrodek, to szpital.
Zbieramy w nich nadwyżki, ale są już pełne,
dlatego zwracamy się do was.
Pamiętając, że możemy rozmawiać swobodnie:
jak byście zarządzali tymi obozami, gdybyśmy przekazali je wam?
Jane, malutki problem.
Szczególik: nie wszystkim podoba się słowo „obozy”.
Przepraszam, ośrodki.
Obozy źle się kojarzą.
Ośrodki Erstwhile są nieoficjalne, by nie oburzać ludzi,
choć nie spodziewałabym się skandalu. Jak powiedziała Victoria Wood,
Brytyjczycy wznieciliby rewolucję, gdyby zmieniono przepisy kempingowe.
Ale nie bójmy się słów.
Koncentracja oznacza po prostu koncentrację czegokolwiek.
Obóz pełen pomarańczy to obóz skoncentrowanych pomarańczy.
Zabrzmiało całkiem pysznie.
Idea obozu koncentracyjnego sięga XIX stulecia i wojny burskiej.
To brytyjski wynalazek w Afryce Płd.,
by dać schronienie ludziom, którzy stracili domy. Uchodźcom.
Wszystko jest starsze, niż sądzimy,
a stare powraca. Przepraszam, przerwałam.
- Nie szkodzi. - Kontynuuj. Choć warto podkreślić,
zastanawiając się nad ośrodkami Erstwhile i ich skutecznością,
że nigdy nie przestaną się zapełniać, absolutnie nigdy.
Te problemy nie znikną. Widzę migracje ludzi trwające stulecia.
Więc sięgnijmy do historii.
Bo Brytyjczycy znaleźli sposób
na opróżnienie obozów w Afryce.
Po prostu zdali się na przyrodę.
Obozy były zatłoczone, pełne zarazków, chorób.
Co z jednej strony było przykre, a z drugiej dogodne.
Bo zachodził proces doboru naturalnego
i populacja obozów kontrolowała się sama.
Można to nazwać zaniedbaniem, można skutecznością.
A zrobił to Kitchener. Ten od „Ojczyzna Cię wzywa!”.
Wymówmy inne słowo, bo niektórzy nazywają to ludobójstwem.
Ale czy słyszeliście o tym?
O obozach, Burach, skutkach?
Czytaliście o tym, uczono was tego?
- Czy to wspominamy? - Nie.
Zapomnieliśmy. Bo podziałało.
Powiedziałam dość. Dziękuję.
Udało się!
- Co dostaliśmy? - Dwa ośrodki.
- Do zarządzania? - Pierdolę, to miny,
nie dotykam tego gówna.
My zajmujemy się nieruchomością, w środku niech robią, co chcą.
Kogo wybrali? Nas! Kogo wybrali? Nas!
Tak trzymaj, Steve.
Otwórz protokoły transferów.
Wybierz osadzonych.
Wybierz: Wiktor Goraja.
Przenieś: Wiktor Goraja.
Transfer do Ersthwile 4.
Potwierdź.
Transfer zakończony.
Babciu.
Słuchajcie, krótki toast zanim wyjdziemy. Za Daniela.
Danny... pamiętam, jak się urodziłeś.
I twój pierwszy krok.
I jak się przede mną otworzyłeś.
Jakbyś myślał, że nie wiedziałam.
Przepraszam.
Brakuje mi go.
Brakuje...
Wybierz: Wiktor Goraja.
Przenieś: Wiktor Goraja.
Transfer do Erstwhile 4.
Potwierdź.
Te ośrodki są jak studnie. Wrzucają cię i znikasz.
NASTĘPNYM RAZEM
My stworzyliśmy taki świat.
- Rodzina mnie znajdzie. - Fake news.
- Początek wojny. - Ogłoszenie niepodległości.
- Zburzcie płot. - To go zabija.
Kto patrzy?!
Gratulacje. Na zdrowie.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski