Witam. Jestem Jon.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Piszę musicale.
Ginący gatunek.
Słuchajcie, ostatnio słyszę pewien dźwięk.
Gdzie nie pójdę, słyszę: tik, tik, tik…
Jak tykająca bomba
z kiepskiego filmu klasy B albo z kreskówki.
Lont płonie, zegar odmierza ostatnie sekundy.
Płomień jest coraz bliżej i bliżej…
aż tu… nagle…
Oto historia Jonathana Larsona.
Cudownej rocznicy. Kocham cię.
Zanim dostał nagrodę Tony.
WYPRZEDANE
I Pulitzera.
Zanim…
Dedykujemy ten spektakl i wszystkie inne
Jonathanowi Larsonowi.
…go straciliśmy.
Wszystko, co zobaczycie, jest prawdą.
Poza tym, co wymyślił sam Jonathan.
Jest 26 stycznia 1990 roku.
SUPERBIA – PRÓBA
Jesteśmy na smętnym, niemodnym pustkowiu
między SoHo a Greenwich Village.
Mam dwa keyboardy, macintosha, kota
i ogromną kolekcję kompaktów,
kaset i płyt z cudzą muzyką.
Moje półki uginają się pod ciężarem sztuk i tekstów, które nie ja napisałem.
Na stole mój własny, antyutopijny musical…
który pisałem raptem przez osiem lat.
A potem poprawiałem. I znowu poprawiałem.
Odrzucili go wszyscy więksi i mniejsi producenci,
wszystkie teatry, wytwórnie płytowe i studia filmowe.
A za niecały tydzień
kończę 30 lat.
Jestem starszy od Sondheima, kiedy zaczynał na Broadwayu.
Od McCartneya, kiedy pisał ostatnią piosenkę z Lennonem.
Moi rodzice w tym wieku mieli już dwójkę dzieci.
I dobrą pracę. Pensje. Kredyt.
Za osiem dni pożegnam młodość.
I czym się mogę pochwalić?
Wszystkiego najlepszego.
Zatrzymaj czas
Zrób sobie przerwę
Przegrupuj szyki
Zanim przegrasz tę bitwę
Zatrzymaj kadr
Zapamiętaj go sobie
Weź się w garść
Zanim będzie po ptakach
Lata coraz krótsze
Zmarszczek coraz więcej
Płyniesz, ile sił
A prąd cię i tak porywa
Nie panikuj, nie uciekaj
Nie wygrasz, to jak z podatkami
Tyle dobrego, że to się dzieje tylko raz
Śpiewają ci: „Najlepszego”
A ty chcesz się schować i wyć
Kolejne urodziny? To trzydziestka!
Czemu nie 29 na zawsze?
I tak w środku masz 22
W 1990 kończysz 30 lat
Bum! Nie żyjesz, nic nie zrobisz
Bo co poradzisz?
Co poradzisz?
Skserowałem ci 10 razy.
Jesteś aniołem.
- Ostatni raz. Serio. - Wiem. Dzięki.
- Stawiam. - Daj zapłacić.
- Nie ma mowy. - Wyrzuci ktoś śmieci?
Wyprowadzasz się od Jona?
Świat się kończy.
Codziennie rano łka w lodówce. Smutne to.
Nie będziemy o tym gadać.
- Carolyn, ale wpadniesz w piątek? - A co jest w piątek?
- Pokaz Superbii. - Dziwne, nic nie wspominał?
Brzmi znajomo…
To będzie to. Przełomowy moment.
W końcu zobaczy to ktoś poza nami.
Czyli bez presji, nie stresujmy się.
Kiedy osiągasz pewien wiek,
przestajesz być pisarzem, który pracuje w knajpie.
Stajesz się kelnerem, który pisze na boku.
Misiek, zadaj sobie pytanie,
czy w tej chwili kieruje tobą miłość czy strach?
Pas masz czysty
Możesz lądować
Podejdź jeszcze raz
Zanim skończy się paliwo
Kumple ci tyją
Na głowie coraz mniej włosów
Dajesz z siebie wszystko
A twoja drużyna i tak przegrywa
Nie panikuj, nie uciekaj
Nie wygrasz – to jak z urzędasami
Przynajmniej nie jesteś sam
Twoi kumple też czują ten ból
I śpiewają: „Najlepszego”
A ty marzysz, żeby uciec
Kogo obchodzą urodziny?
Ale to trzydziestka
Jak tu się nie załamać?
Nie jesteś już młodym naiwnym
Trzydziestka w 1990
Bum, po tobie
Co poradzisz?
Rzuciłeś robotę?
Nie rzuciłem, złożyłem wypowiedzenie.
- Co za różnica? - Że posiedzę tam jeszcze dwa tygodnie.
Pozwalam, by kierowała mną miłość.
- Co? - Rosa ma nowego klienta. Craiga Carnelię.
Twoja agentka, która od ciebie nie odbiera?
Ta sama.
W zeszłym roku na musical Craiga zaprosiła wszystkich z branży.
W przerwie jakiś producent
wypisał mu czek na 10 kawałków.
Tylko kasa się liczy, co?
Sztuka kosztuje.
- Chyba tylko tutaj. - Ale tylko tutaj warto.
- Piękny. - Prawda?
Stać cię?
Piotrusiu Panie, Dzwoneczku
Którędy do Nibylandii?
Szmaragdowy Gród w ruinie
- Bo Czarnoksiężnik dał nogę - Dał nogę
Na ulicach słyszysz głosy
Zagubione dzieci, krokodyle
A ty nie znosisz
Decyzji, złych czarownic
Pól pełnych maków, facetów za zasłoną
Tygrysich Lilii, pantofelków
Zegar tyka, nic nie zrobisz
Śpiewają ci: „Najlepszego”
Czemu to nie może być sen
Czuję się jak w matni
Pieprzyć trzydziestkę
Zaraz porwie mnie tornado
Nie widzę tęczy, a ty?
Trzydziestka w 90.
Wszystko w moich rękach Oddałem piłkę
Chcę sławy, ale nie od razu
Świat wzywa Teraz albo Nibylandia
Nie mogę na zawsze zostać dzieckiem?
Trzydziestka
Co ja poradzę?
Trzydziestka
Co ja poradzę?
Szanowni państwo, brawa dla naszych muzyków
i moich wspaniałych przyjaciół
Rogera i Karessy.
Piątek wieczór.
Cześć, tu Deborah.
Susan podrzuciła twoje płyty na wieczór…
Ale głośniki nie działają.
- Cześć. - Cześć.
Jak w Filadelfii?
Z lotniska na konferencję
i po trzech godzinach z powrotem.
Obłęd.
Michael był wybitnym aktorem.
Zawsze grał główne role. W liceum, w koledżu.
Aż przenieśliśmy się do Nowego Jorku.
Dosyć mam wstawania o piątej rano,
sterczenia cały dzień w kolejce pod Equity Building,
modląc się, żeby reżyser łaskawie wpuścił
kogoś nie ze związku i co?
Jak już mnie wpuszczą, śpiewam…
sześć taktów, jak mam szczęście, zanim mi przerwą
i pomylą moje imię. Juan, Pedro, Carlos, lo que sea…
Tydzień później dostał robotę w eleganckiej agencji reklamowej,
z pensją, że głowa mała.
I pełnym ubezpieczeniem.
Nigdy nie żałował.
Jak stoisz cienko z kasą,
to może nie przepuszczaj wszystkiego na imprezki, co?
Po co mi forsa, jak nie mogę jej wydawać na przyjaciół?
Tyle że ty nie masz forsy.
- No tak. - Od tygodnia to tu leży.
- Załatwię to. - Już to widzę.
Jak zniknę, kto ci będzie przypominał o rachunkach?
No co ja pocznę?
Dobre pytanie. Znalazłeś współlokatora?
Nie miałem czasu. Za tydzień pokaz.
Jaki znowu pokaz?
To było dobre.
O której dzisiaj występ?
STRACH CZY MIŁOŚĆ?
O 20.00.
Podobno tańczą bosko, ale muzyka jest do niczego.
Susan wychowała się w małym miasteczku.
Studiowała biologię, chciała być lekarzem, może nauczycielką,
ale zakochała się w tańcu współczesnym.
Marzenie każdego rodzica, co?
Wyjechała do Nowego Jorku. Sama jak palec.
Po czterech latach tańczyła u największych.
Paul, Trisha, Merce.
1990. W tym roku miała dołączyć do zespołu.
Koniec dorywczych projektów, wreszcie artystyczna przystań.
Była gotowa. Czuła, że to będzie jej rok.
I na próbie kostiumowej skręciła kostkę.
Po pół roku rehabilitacji znowu tańczy, ale…
Tamta chwila, kiedy czuła, że to jest to…
Minęła. A tamto uczucie zniknęło.
Susan jest prawdziwą artystką.
Nie musi oglądać swojego nazwiska w New York Timesie.
Nie robi jej różnicy, czy tańczy dla pięciu osób,
czy pięciu tysięcy.
I oczywiście jestem ja.
Wiesz, że go na to nie stać.
Ale lubi robić wrażenie. Zwłaszcza na tobie.
Po wszystkim, co my dla niego…
- Weź. - …odchodzi.
Freddy, zostawiam ci moje składanki. Puszczaj sobie i myśl o mnie.
Słynna składanka z Moondance Diner Jonathana Larsona.
Nie ma to jak musicalowe kawałki do tosta.
To nie są same musicale. To bardzo eklektyczna składanka.
- Czuły na punkcie swoich składanek. - Bardzo.
- A ja ci gratuluję. - Serio?
I zazdroszczę. I czuję gorzką zawiść. I złość.
I kto wie, czy cię nie nienawidzę.
Ludzie… on idzie w świat.
Wy będziecie następni.
- W zeszłym tygodniu zadzwonili. - Bomba.
- Chcą mnie na rejs. - To źle?
Fatalnie, bo to rejs po Arktyce.
Nie no, litości. Arktyka, błagam.
Jak się czujesz?
Miałem dobry tydzień.
Leukocyty w normie. Lekarz dosyć zadowolony.
Wyglądasz świetnie.
Dzięki, wiem.
Ale na rejs będę musiał…
Podciągnąć tu i tam.
Scott i ja śpiewaliśmy w liceum madrygały.
- Poważnie? - Serio.
To był sposób na podryw.
Wpadłem na Scotta w SoHo. Chciał tu zajrzeć.
- Jasne. - Nie bywam na artystycznych imprezkach.
Nuda. Ale dragi mają dobre.
- Scott robi w finansach. - Szok.
- A ty? - Jestem przyszłością musicalu.
Witam. I lecę po drinka.
Facet jest zabawny.
Tak żyje bo, bo, bo…
Bohema
Prysznic w kuchni Bywa i mydło
Naczynia w zlewie Myj zęby, jeśli to zniesiesz
Toaleta w szafie
Módl się, żeby była żarówka
Nie dziś!
Ciągle nowi współlokatorzy Teraz się trzymaj
Czternaście osób w cztery lata
Ann i Max i Jonathan I Carolyn i Kerri
David, Tim (ten tylko do stycznia) Margaret, Lisa, David, Susie
Stephen, Joe i Sam
I Elsa, co nadal zwiewa przed skarbówką
Do tego sąsiedzi: Michelle i Gay
Jesteśmy jak rodzina Bardziej niż rodzina
Czas leci i wszystko się kończy
Myślałem, że będę miał żonę, dziecko, psa
Już nie ma ratunku No to pijemy
Zanim zaczniemy pytać Co to za życie?
Tak żyje bo, bo, bo…
Bohema
- Bohema - Jeszcze raz!
Bohema
Genialne to było!
Hura, Scott.
Wszyscy się zbierają.
- Musiałam odetchnąć. - Jasne.
Potwornie tu zimno.
Gdzie masz kurtkę?
Nie wiem, gdzieś…
Na samym spodzie kupy kurtek.
Ładnie.
Pływające więzienie.
No tak.
Podobno w szkole tańca Jacob's Pillow szukają nauczycieli.
- Serio? - Tak.
Praca tylko parę godzin w tygodniu.
Sala do dyspozycji.
Możemy pogadać?
O tym, jaka byłaś dziś boska?
- Dzięki. - Poważnie mówię.
Uwielbiam patrzeć, jak tańczysz.
Myślę o tej pracy.
O Jacob's Pillow.
Byliśmy u nich w zeszłym roku. Na spektaklu Marka Morrisa.
- Rzeczywiście. - Tak.
- To było w Berkshires? - Tak.
Chcesz wyjechać do Berkshires?
Żeby nie stukać w komputer 30 godzin w tygodniu,
żeby było na mieszkanie?
Może bym wróciła do formy.
Dobra, w porządku. Jedźmy tam.
- Poważnie mówię. - Ja mówię poważnie.
Chcesz mieszkać w chacie? I polować na… żołędzie?
Zbierać wiewiórki?
Co ty w ogóle opowiadasz?
To Berkshires.
Ludzie mają tam domy wakacyjne. Byłeś tam.
Wybacz, ale wejdziemy do środka?
Trochę się boję… Tracę czucie w kończynach.
Dzieciak jesteś.
Masz.
Czekaj.
I jak?
Przed chwilą chciałeś do środka.
A ta praca w Berkshires…
- Brzmi super. - Zgłosiłam się.
- Tak? - Tak.
Chcą mnie.
Fantastycznie.
Zaczynam w czerwcu.
Czyli to tylko na lato?
Nie, na stałe.
Jon?
Berkshires? Kawał drogi od Manhattanu.
Co nie?
Czemu mi to robi?
I chce, żebym z nią jechał.
- A ty na to? - Ja na to…
A co miałem powiedzieć? Pojęcia nie mam.
- Nie wyjadę z Nowego Jorku. - Niech się do ciebie wprowadzi.
- Gdzie? - Szukasz współlokatorki.
Dwie pieczenie. Jeden ogień. Nie ma za co.
A ten David, z którym się spotykałeś?
- Pasowaliście do siebie. - Nie wyszło.
W biurze robią badanie fokusowe.
Potrzebują ludzi. Zapisać cię?
Chcesz mnie przeciągnąć na ciemną stronę?
Raczej przedstawić ludziom z pracy
i pokazać, jaki jesteś genialny.
- Nie chcę robić w reklamie. - Też tego nie chcę.
Ale mógłbyś pisać jingle.
Non stop wymyślasz piosenki dla jaj.
Jesz płatki i śpiewasz o płatkach.
Płaciliby ci za to.
Jak wyprodukują Superbię,
też będę dostawał kasę za swoją muzykę.
Oczywiście.
Jesteśmy. Witaj w domu.
O… mój… Boże.
Michael rzuca kluczyki parkingowemu.
Parkingowy? W apartamentowcu?
W lobby świeże kwiaty.
Starsza, biała babka z miniaturowym pieskiem.
To jest prawdziwe życie?
Koniec Łażenia 13 przecznic
Z 12 kilogramami prania
W siarczystym mrozie
Koniec Wspinania się na szóste bez windy
Albo zrzucania klucza przez okno Bo nie ma domofonu
Koniec wywalania korków
Koniec krzywych podłóg
Koniec plucia wybielającą pastą
Na stos brudnych naczyń
W jednym jedynym zlewie
Witajcie, eleganckie garderoby
Czyściutkie jak Park Avenue
Witaj, drewniany stole
Mógłbym przywyknąć
Mógłbym do was przywyknąć
Koniec Łażenia nad głowami śpiących ludzi
Kiedy próbujesz się wydostać
Z własnego domu
Koniec
Trujących i nielegalnych Piecyków gazowych
Co mogą wybuchnąć, kiedy śpisz
- Koniec - Kapania z sufitu
- Koniec - Dziur w podłodze
Koniec Kąpania się w kuchni
Kiedy współlokator je śniadanie
A ty mu zalewasz wodą płatki
Witajcie, lśniące drewniane parkiety
Gładkie jak nogi bogatej dziewczyny
Witaj, kochana zmywarko
Mógłbym przywyknąć
Mógłbym do was przywyknąć
Koniec… egzotycznych
Koniec… neurotycznych
Koniec wszystkiego, co nieautomatyczne
Wynosimy się
Na East Side
Do luks apartamentu w chmurach
Witaj, miły panie portierze
Co wygląda jak Kapitan Kangaroo
Witaj, przyjacielu, jak się miewasz?
Mógłbym przywyknąć
Mógłbym do was przywyknąć
Mógłbym przywyknąć
I dać się uwieść
Mógłbym do was przywyknąć
Odsunąć się do drzwi.
Ty, do ciebie mówię.
Drzwi się zamykają. Odsuń się.
Nadal nie masz piosenki?
Pierwszy raz mi się to zdarza. Nie wiem, co jest grane.
Piszę piosenki w jeden dzień.
W zeszłym tygodniu o cukrze. Trzy godziny i była gotowa.
- O cukrze? - Cukier…
Rafinowany Za parę dolków
A życie osładza
Po co to robisz?
Ćwiczę sobie.
- Po co? - Żeby umieć pisać o wszystkim.
A może spróbuj napisać coś do swojego musicalu,
który za sześć dni gracie przed publicznością.
Ira Weitzman, dyrektor działu musicali w Playwrights Horizons.
Pierwszy i jedyny człowiek jak dotąd,
który postanowił wystawić Superbię.
Potrzebna ta nowa piosenka?
- Owszem. - Wiesz…
Tylko ty tak twierdzisz.
Tak mówię.
Pisałeś ten musical pięć lat…
A nawet osiem.
Nikt ci nie powiedział, że brakuje piosenki Elisabeth w drugim akcie?
Nikt.
Dobra, kłamię.
Ktoś kiedyś wspomniał.
Przez lata brałem udział w warsztatach pisania musicali.
Ciekłokrystaliczny cyfrowy odczyt
Dryfujący po morzu szarości
Raz w tygodniu zbierały się niedobitki z naszego ambitnego plemienia.
Patrzyliśmy, jak jedno z nas prezentuje swoje dzieło…
prawdziwym pisarzom.
Legendom, twórcom tych broadwayowskich produkcji,
na których się wychowaliśmy, na które siłą ciągnęliśmy rodziców.
Dzieląc dzień na pół
Jury zmieniało się co tydzień.
Powoli odliczając
Mierząc chwile…
Tamtego wieczoru ludzie zaczęli szemrać,
jak tylko stanęliśmy w drzwiach.
To naprawdę on?
On.
Stephen Sondheim.
Może ja zacznę.
Pogubiłem się.
Nie wiem, o czym to ma być.
Dywagacje o współczesności? Science fiction?
To samo z muzyką. Rock? Broadway? I to, i to?
A może nic z tych rzeczy. Steve?
Muszę się z tobą nie zgodzić.
Uważam, że doskonale wiadomo, o co tu chodzi.
Oczywiście.
Twój świat jest zupełnie niezwykły.
Fascynujący.
Nie bardzo jednak potrafię zaangażować się w tę opowieść.
Za dużo tu detali. Trudno zbudować więź z bohaterami.
- Rozumiesz? - Tak.
Zgadzam się w stu procentach.
Mówimy to samo, innymi słowami.
Ale muzyka. Brakowało w tym muzyki…
Piosenki, moim zdaniem, świetne.
Tak, jasne, osobno, nie jako całość.
Najbardziej podoba mi się ta na końcu pierwszego aktu.
Tekst i muzyka pierwsza klasa.
Brawo.
„Tekst i muzyka pierwsza klasa”.
Dziękuję.
Po tych kilku słowach miałem parę na następne dwa lata.
Brakuje piosenki tej młodej dziewczyny.
- Elizabeth? - To punkt zwrotny w całej sztuce.
Twój bohater pójdzie albo w tę, albo w tamtą stronę.
Trzeba nim potrząsnąć. Przemówić mu do rozsądku.
Jasne.
Zabawne, właśnie to miałem powiedzieć.
Pogadajmy o muzykach. Jeśli ma być czterech,
muszę pokombinować, jak rozpisać basy.
Proszę, dla ciebie.
- Dzięki. - Proszę.
To będzie tylko próba. Z fortepianem.
Ale to rockowa muzyka.
Potrzebuję przynajmniej syntezatora, bębnów, gitary…
Świetna piosenka powinna się bronić bez instrumentów.
To zróbmy a cappella?
Albo wywalmy wszystkie piosenki,
machniemy wszystko w pół godziny i będzie po sprawie.
Sprawdzę budżet. Zobaczę, czy stać nas na dodatkowego muzyka.
Dwóch.
A fortepian to absolutne minimum.
Rozmawiałeś z Rosą?
Rosa? To ja, Jonathan Larson, twój klient.
Zostawiłem ci ze sto wiadomości.
- Rosa Stevens jest twoją agentką? - Tak.
Ciagle gadamy.
Rozesłała już zaproszenia?
Bo mało kto potwierdził.
Spokojnie.
Rosa ma mnóstwo kontaktów.
Na pewno ściągnie kogo trzeba.
Jasne.
- Do poniedziałku. - Tak jest.
Pierwszy dzień prób.
I napisz tę piosenkę. Błagam.
- Dzięki. - Proszę.
Za wszystko. Dzięki.
JESTEŚ
Wiadomość dla pana Sondheima.
Mówi Jonathan Larson.
Wiadomość dla Joego Pappa. Dla Berniego Gerstena.
Dla dyrektora Shubert Organization. Dla La MaMa.
Larson. L, A, R, S, O, N. Nie, nie Parson.
Coś, czego jeszcze nie było. Wydarzenie roku.
Będzie można na tym sporo zarobić.
Chciałbym zaklepać dla pana miejsce.
Wiem, że jego czas jest cenny. Byłoby cudownie.
Bez presji. Błagam, niech pan będzie.
Przyjdzie pan? Miejsce będzie czekało.
Superbia w Playwrights Horizons. 10.00.
Piątek o 10.00. Piątek to idealny dzień.
To będzie coś. Więcej nie mogę zdradzić.
OSTATNIE WEZWANIE DO ZAPŁATY
Powinni puścić wszystkie musicale Sondheima.
Niedziela jest niezła na początek.
Czemu jej nie powie, że ją kocha?
Nie może i tworzyć, i kochać?
Kocha ją.
Ale nie umie tego wyrazić.
No to ma problem.
Przecież mówię.
Faceci.
Bernadette w tym gorsecie…
Talia jak…
Jak on to zrobił?
- Wymyśliłeś? - Jestem blisko.
- Jak coś to dzwoń, pomogę. - Nie zostawiaj mnie.
Możesz spać w swoim starym pokoju.
Napisz tę piosenkę.
…z AIDS.
Senator Jesse Helms
obawia się, że ustawa może zostać źle odebrana.
Gdyby narkomani i homoseksualni mężczyźni
przestali robić to, co robią,
w tym kraju nie byłoby nowych przypadków AIDS.
Zakończyłoby się na tych, co już chorują.
Henry Champ, Kapitol.
GÓRA JEST I BĘDZIE W BŁĘDZIE
- Hej. - Boże, jak ja cię kocham.
Do środy czekają na odpowiedź.
Może byśmy o tym pogadali?
O pracy.
Jasne.
A jutro może być?
Teraz muszę skończyć piosenkę.
Dobra.
Jesteś pewna?
Tak.
OK.
Nie wyglądasz.
- Dobranoc. - Jasne, dobranoc.
Zaraz przyjdę.
NOWA PIOSENKA JESTEŚ
TWÓJ
JESTEŚ
Nowy dzień, już świta
Johnny nie śpi i myśli
Iść na kompromis czy wytrwać
Myśli pędzą jak szalone
Nikt Johnny’mu nie doradzi
Chętnie by się schował
Czy zostawi ślad
Jeśli zrezygnuje z marzeń?
Nie potrafi zdecydować
Susan marzy, żeby żyć nad morzem
Ma dosyć wyścigu szczurów
Susan pragnie być ze mną
Decyzja nie będzie łatwa
Nikt Johnny’emu nie doradzi
Chętnie by się schował
Czy jeśli się ustatkuje
Nie pójdzie na dno?
Johnny nie potrafi zdecydować
Michael chce mieć świat u stóp
Jego dobra passa nigdy się nie skończy
Johnny stoi pod ścianą
Czy się ugnie?
Jak jego przyjaciel?
Johnny wie, że Susan ma rację
Zżera cię ambicja
Michael nie wie, czemu Johnny
Tak się upiera
Przy tym, co czuje
Nikt Johnny’emu nie doradzi
Chętnie by się schował
Jak tu wzlecieć
Kiedy masz kamień u nóg?
Johnny nie potrafi zdecydować
MILCZENIE = ŚMIERĆ
Nikt Johnny’emu nie doradzi
Chętnie by się schował
Skąd wiadomo, kiedy odpuścić?
CZEMU DO ZMIANY JEST POTRZEBNA TRAGEDIA?
Johnny nie potrafi zdecydować
Freddy jest na IOIM-ie.
Co?
Obudził się w sobotę z gorączką.
Cały się trząsł.
Czekaj, nie.
Ale mówił, że ma dobre wyniki…
Że lekarz powiedział, że wszystko gra.
Widocznie się zmieniło.
Cholera.
- Wyjdzie z tego. - Na pewno.
Nic mu nie będzie.
Uparty jest. Jak wrzód na tyłku.
- Tak? - Tak.
I jak można w niedzielę tak olać robotę?
- Racja. - Przegiął, nie?
Dobra.
Powinienem jechać do szpitala.
Ale kiedy? Muszę pisać.
Kiedy pisać? Muszę pogadać z Susan.
Odwiedzić Freddiego, pogadać z Susan. A piosenka?
Twój przyjaciel jest w szpitalu, a ty myślisz o piosenkach?
Co ja tu w ogóle robię?
Muszę wyjść. Otworzyć te drzwi i biec.
Ale jest niedziela, 9.30 w Moondance Diner.
Nigdzie się nie ruszę.
Serwis.
Macie może ten pyszny żydowski chleb?
„Chała” na to mówią, mój drogi.
To co, podać chałkę?
- Ogarnie ktoś w końcu te jajka? - Tranquilo. Tranquilo.
Termina tu obra.
Harrington, czwórka.
Moondance, czego?
Aluzja do Pogromców Duchów.
Czy robimy rezerwacje? Nie, to zwykła garkuchnia.
- Dacie chleb? - Nazwisko?
- Richard. - Ile osób?
Caplan.
Na ile osób?
- Przez „C”. - Świetnie, to na ile osób?
„C” jak „cap”.
- Rozumiem. - Możemy zamówić?
- Sekundkę. To ile osób? - To nie klasówka z matmy.
Cisza.
- Dziękujemy za cierpliwość. - Miał być omlet bez żółtek.
Dlatego jesteś tylko kelnerem.
Napięcie.
W damskiej poważna akcja wymiotna.
- Rachunek. - Można dwie mimozy?
Dostała nową pracę.
Dolejcie nam baileysa do kawy albo wódki do soku.
Cokolwiek.
Równowaga.
Kanapka gotowa.
Si se quejan que se enfría, no es culpa mía.
Kurde, Carolyn.
Carolyn.
- Macie baileysa? - Chwileczkę.
Chryste!
Brunch.
Niedziela
W niebiesko-srebrnej chromowanej knajpie
Na zielonych, lila, żółtych Czerwonych stołkach
Siedzą durnie
Mogliby jeść w domu
Ale wolą płacić w niedzielę
Za zimny sok pomarańczowy albo bajgla
Na miękkich, zielonych, okrągłych stołkach
Siedzą durnie
Piją kawę z cynamonem
Albo herbatę bez kofeiny
Na zawsze
W niebiesko-srebrnej chromowanej knajpie
Kapie zielona, pomarańczowa Fioletowa ślina
Z ust durniów
Co w domu mieliby tańszą
Kawkę
Słabą
I mocną
Do tego cholesterol
I menele, menele, menele, menele….
Ludzie krzyczą, gdzie ich tosty
W małej kafejce w SoHo
Na wyspie między rzekami
Oto typowy
Niedzielny
Brunch
NIEDZIELA MUZYKA I SŁOWA – JONATHAN LARSON
Poniedziałek rano.
Pierwszy dzień prób do Superbii, w której nadal,
jak pamiętacie, brakuje kluczowego numeru.
Idę tam po trupach niespełnionych,
przez dzielnicę teatrów.
Idziesz przez Times Square I co widzisz?
Ohydę zamiast architektury
Kiedyś splendor i styl Dziś tandeta i dno
Spektakle za 60 dolców? Jedna ściema
Bo tak tu się gra
To czemu chcę w to grać?
Bo tak tu się gra
Tylko wariat by w to grał
Broadway, Off-Broadway Bez różnicy
Może jakiś ważniak Wciska ci do głowy kit
Ameryka sama nic nie umie stworzyć
Leci na sławie i reputacji
Bo Ameryce już nie zależy
Kogo obchodzi jakość Byle się sprzedało
Piszesz dla kina Dla telewizji
Chałtura? I co? Liczy się kasa
Tysiące dolarów Za pierwszy szkic
I wisi ci Czy Frank Rich się śmiał, czy nie
Olej Szekspira, Becketta, Moliera
Bo tak tu się gra
Czemu chcę w to grać?
Bo tak tu się gra Tylko wariat
By w to grał
Tak tu się gra
KOTY – PRZESŁUCHANIE
Ale co mnie to?
Ja na przesłuchanie do roli Nestora.
W imieniu Playwrights Horizons witam wszystkich serdecznie
i dziękuję, że bierzecie udział w tym niezwykłym musicalu
młodego i niezwykłego Jonathana Larsona.
Nie ma nawet 30-tki.
Dzięki piękne.
To pierwsza prawdziwa próba tego musicalu.
Staliście się częścią rodziny.
Jakieś pytania, zanim zaczniemy?
Słucham.
Wytłumaczysz nam?
Ale co?
O co tu chodzi. Historię?
Bo tu i tam się pogubiłam. Nie krytykuję.
Superbia, ironiczna wizja przyszłości na zatrutej Ziemi.
Większość populacji spędza życie
wgapiając się w ekrany swoich transmiterów.
Ogląda nieliczną elitę bogatych i potężnych,
którzy filmują swoje cudowne życie jak serial.
To świat, gdzie emocje są zakazane.
To jest pierwszy musical dla pokolenia MTV.
To mój…
Ale to o kosmitach? Bo nie jestem pewien.
Nie o kosmitach. Ale akcja toczy się w przyszłości.
Dziś obowiązują kolory Czarny-czerwony-czarny
Lekarstwem naturalnie – kilowat
Dzisiejszy trend Używać słowa „fajnie”
Świetnie, dalej.
Studd, otrzymujesz dwie nominacje
„Twarz roku” i „Najlepszy fryz”
Przygotuj mowę, będzie zdjęcie
Przyjdzie twój agent Dzieś Enćprocent
Bosko.
- Chciałeś perkusistę. - Boże.
Dobranoc. Świetna robota.
Miał być cały zespół.
100 dolarów za muzyka.
A wasz roczny budżet to jakieś pół miliona?
Na razie potwierdziło 12 osób.
Więcej będzie muzyków niż publiczności.
Chcesz mieć kapelę?
Sam musisz skombinować pieniądze.
Przykro mi.
Dzięki za pomoc.
GDYBYM MIAŁ RÓŻDŻKĘ, BYM TO ODCZAROWAŁ
W zeszłym roku pochowałem trzech przyjaciół.
Najstarszy miał 27 lat.
Pam, Gordon, Ally.
Freddy nawet…
Dwa tygodnie temu skończył 25 lat.
Za mało robimy.
Ja robię za mało.
Bo nie ma czasu, a może marnuję czas?
A czas dla Susan?
Kiedy z nią pogadam?
Co jej powiem? Pojęcia nie mam.
Ona czeka, a zegar tyka.
Tik, tik, tik.
Do pokazu zostały trzy dni.
Mam trzy dni, żeby napisać piosenkę, a jak nie wypali,
to musical nie wypali i to będzie wielka strata czasu.
Kogo obchodzi jakaś piosenka?
Tęsknię za Michaelem.
Muszę z nim pogadać.
Nie mam czasu z nim pogadać.
Każdy, kto był, jest I będzie kimś, tam będzie
W historii rozrywki jeszcze nie było
Nie przyśpieszaj.
Czegoś takiego
Impreza stulecia
Najważniejsze wydarzenie towarzyskie…
Nie bardzo słyszę spółgłoski.
- Cześć. - Brzmi świetnie.
Nic nie mówiłaś, że wpadniesz.
- Chciałam ci zrobić niespodziankę. - Super.
I jest wtorek.
Do jutra muszę im dać znać, czy biorę tę pracę, czy nie.
Możesz zrobić sobie przerwę?
Aktorzy mają przerwy, ja nie.
Jeszcze nie wiem, co zrobię.
A nie mogą ci dać więcej czasu?
Wybacz, pogadamy wieczorem?
Jestem… sekunda.
Możemy powtórzyć ten fragment?
- Nominacja - Nominacja?
Nominacja za twarz
- Za twarz? - Podłączmy się
- Będę na antenie? - Byłeś wczoraj
- Co za występ - Serio?
Bawiłeś się moim laserem
Myślałeś, że to do golenia
Stąd to całe zamieszanie
Możemy być na antenie Moja muzyka na antenie
Gdzie? Kto? Co to znaczy?
Każdy kto był, jest I będzie kimś, tam będzie
SPRZEDAJ KSIĄŻKI
Dam 50 za wszystkie.
I sprzeda pani pięć razy drożej.
Więcej nie dam.
- Gotówką? - Jasne.
O nie, zabrał Godspell.
„Dzień za dniem”.
Fantastycznie.
Porywam cię na lancz. Urodzinowy.
Nie dam rady.
Słuchaj, potrzebuję rady.
Zadzwonię później, dobrze?
Jestem koszmarnie zajęty.
Ta grupa fokusowa, pamiętasz?
Brakuje im jednego człowieka.
Czwartek, 11.00. Wiem, że potrzebujesz forsy.
Dobra, nieważne.
Ile płacą?
75 dolarów. Mało, ale zawsze coś.
Przyjdę.
Bardzo ci dziękuję.
To pa.
Do zobaczenia.
Każdy kto był, jest I będzie kimś, tam będzie
- Miałeś rację. - Wiem.
W historii rozrywki Jeszcze nie było
Czegoś takiego
Impreza stulecia
Najważniejsze wydarzenie towarzyskie
Nie możemy przegapić takiego wieczoru
31 ceremonia wręczenia
Nagrody za twarz roku Na żywo, z satelity, w kolorze
18-godzinna transmisja Z przerwami na reklamy
Widowisko, przepych, luksus, gala
Każdy, kto się liczy
Tam będzie
Zagrasz mi w końcu?
Tę nową piosenkę?
Niebawem.
Pastwisz się nade mną.
Boże.
Mów.
To ja, odbierz.
Specjalnie nie odbierasz.
Masz zapalone światło.
Widzę cię.
Hej, mogłaś zadzwonić.
Dzwoniłam. Też się cieszę, że cię widzę.
Nie chciałem cię obrazić.
Jezu.
Możesz ze mną porozmawiać?
Piszę.
I przez tych 10 minut napiszesz kolejny wielki musical?
Dzięki, że mnie wspierasz.
Bo ty to mi kibicujesz, co?
- Co to miało znaczyć? - A jak myślisz?
A teraz, szanowni państwo…
scenki ze współczesnego związku w formie piosenki.
Przepraszam.
Bo ja nie mam prawa mówić o swoich potrzebach.
- Ja to powiedziałem? - Między wierszami.
W sensie?
Ty jesteś artystą, ja twoją dziewczyną. Nie jest tak?
Źle mi z tym, że tobie źle
Z tym, że mi źle, że tobie jest źle
Z tym, co powiedziałem na to Co ty powiedziałaś
Że nie potrafię
Mówić o uczuciach
- Później o tym pogadamy. - Później, znaczy kiedy?
Nie dzisiaj.
Jeśli myślę, że ty pomyślałeś
Że ja nie pomyślałam Żeby ci zdradzić, co myślę
To moja reakcja Na twoją reakcję
Na moją reakcję Byłaby bardziej adekwatna
Cały dzień miałem próby, wstałem o czwartej.
Od tygodnia próbuję napisać piosenkę i nie mogę.
Bałem się, że się przestraszysz
Kiedy ci powiem, że boję się intymności
Od miesięcy jestem nieszczęśliwa.
Jeśli nie masz problemu Z moim problemem
To problemem jest może współuzależnienie
W Nowym Jorku wszyscy są nieszczęśliwi! Bo to Nowy Jork.
- Myliłem się - Że się mylisz
- Że ja się mylę - Że mylisz się ty
- Kiedy dzwoniłaś - Że pierścionek to błąd
I czy to prawda, że pierścionki mnie nudzą
Nie umiem do ciebie dotrzeć.
Odsuwasz się ode mnie, budujesz jakiś mur.
Nieprawda.
Jesteś milion kilometrów stąd.
- Jestem tutaj. - Serio?
Poważnie? Znam cię.
Nie jestem zły Że byłaś zła
Bo byłem zły Jak powiedziałaś, żebym zdechł
Po tym, co ci zrobiłem
Zrobiłbym sobie, to co ty mi Po tych słowach, co padły
Masz rację, jestem nieobecny, ale po tym pokazie, obiecuję…
Po pokazie.
- Zawsze wszystko po pokazie. - Tak.
A jeśli pokaz nic nie zmieni?
Nie zjawi się producent z czekiem.
Nie wezmą cię na Broadway.
Nadal będziesz kelnerem bez kasy mieszkającym w norze.
Co wtedy? Co ze mną?
Źle mi z tym, że tobie źle
Że źle ci z tym, co mówiłem, że mówiłaś Że nie potrafię okazywać uczuć
Nie czuję do ciebie nic
Nie wyjadę do Berkshires.
Nie rzucę wszystkiego.
Przecież wiem.
Co?
To co to ma być? Czego ty chcesz?
Żebyś powiedział, że mam zostać.
Myślałem, że myślałaś
Że nie mówię ci, co myślę
Moja reakcja na twoją na moją
- Wiele by wyjaśniła - Moją reakcję na ciebie
Jasne, że nie chcę, żebyś jechała.
- Naprawdę? - Pewnie.
To czemu pierwszy raz to słyszę?
Boże.
Wreszcie to powiedziałem
Chcesz z tego zrobić piosenkę, co?
Wyrzuciłam to z siebie
Nie. Co?
Wiesz co?
Mam dosyć.
Susan. Zaczekaj.
Mam nadzieję, że pokaz wyjdzie genialnie.
Susan, poczekaj.
Jest czwarta rano Jutro mamy terapię
Za późno na bzykanie
To może chodźmy spać
Czekamy jeszcze na jedną osobę.
Proszę się napić.
- Jestem Jon. - Przyjaciel Michaela?
- Tak. Co słychać? - Spóźnił się pan.
- Bardzo przepraszam. - Nie szkodzi.
- Przez metro. - Oczywiście.
Proszę usiąść.
- Witamy. - Dzięki.
- Na pewno nie możemy wyjść do łazienki? - Niestety.
Wspominała, kiedy zapłacą?
Skoro wszyscy są…
- Hej? - Tak.
Zacznijmy od szybkiej burzy mózgów.
Rozruszajmy szare komórki. Zabawmy się.
Bite dwie godziny.
Za jednego muzyka.
Na początek, mówcie, co wam przyjdzie do głowy,
kiedy powiem:
„Ameryka”.
- Jerzy Waszyngton. - Świetnie.
- Abraham Lincoln. - Lincoln.
Imperium, rasizm, ludobójstwo, Wietnam.
Grover Cleveland.
- Konstytucja? - Tak.
Magna Carta.
- Karta Praw. - Słuszne postępowanie.
Dobre rzeczy.
Szosa o zachodzie słońca.
Wiatr we włosach.
Nic na twojej drodze, aż po horyzont.
Jakie to piękne.
Dajmy to na tablicę.
- Słońce. - Wschód słońca.
Świt nowego dnia.
- Ale się łączy. - Skąd ty się wziąłeś?
- Genialny jesteś. - Niesamowity.
Okno prosto na pole.
Patrzę i widzę małe króliczki i wiewióreczki…
Bijące serce narodu.
Boże.
- O to chodziło. - Piękne.
W życiu czegoś takiego nie słyszałam. Ale talent.
Mógłbym się przyzwyczaić.
Mogliby mi za to płacić.
Miałbym ubezpieczenie, emeryturę.
BMW, luksusowy apartament na Central Park West.
Nie, nie. Central Park East.
Mógłbym zostać doceniony
za kreatywność.
A nie tylko odrzucany i ignorowany.
Tak mogłoby wyglądać moje życie.
Cieszę się, że mamy tyle świetnych pomysłów,
to teraz przechodzimy do waszego zadania.
Chciałabym, żebyśmy wymyślili nazwę dla niezwykłego produktu,
który lada moment trafi do sklepów.
Przyda się ta pańska fantastyczna wyobraźnia.
Nasz produkt to bezsmakowa i bezwonna substancja,
która ma zastąpić w kuchni tłuszcz.
Została przetestowana na sporej grupie ssaków.
Dobrze.
Muszę was poinformować o niewielkich skutkach ubocznych.
Łuszczyca.
Wypadanie włosów. Z głowy, brwi, rzęs…
Tak mogłoby wyglądać moje życie.
U niewielkiej grupy badanych
wystąpił wstrząs toksyczny.
I konieczna była krótka hospitalizacja.
- Bywa. - Nie ma złych pomysłów.
- Ojej olej. - Świetne.
- Olej ojej. - Jasne.
- To to samo. - Zamieniłam słowa.
Bardzo dobrze, Kim, dzięki.
- Amerykański sen. - Dobrze.
- Sen o wolności. - Tak.
- Pycha-olej. - Niezłe.
Olej talię? Nie.
Mam.
- Wpadło mi do głowy… - Mów.
Chcecie usłyszeć? Mam genialną nazwę.
Tłuszczak.
Tłuszczak?
- To był żart. - Nieśmieszny.
- Może nie dla ciebie… - Poleciłem cię.
Ręczyłem za ciebie.
- Powiedz, że miałem udar. - Nieśmieszne.
To moje życie.
Jakie życie? To tylko reklama.
Kombinujecie, jak wcisnąć ludziom chłam, którego nie potrzebują.
To nie takie proste.
Czemu w ogóle bierzesz to na poważnie?
- Płacą mi za to. - Forsa to nie wszystko.
- Nie zaszkodzi. - Na pewno?
A ty co takiego robisz w tym wielkim życiu?
- Sztukę. - Bo świat potrzebuje więcej sztuki.
Owszem, przynajmniej nie wspieram systemu, który…
Odpuść ze szlachetnością. Piszesz musicale,
nie ratujesz lasów.
Chciałbym być jak ty, martwić się tylko
o odpowiedni samochód, garniaki i mieszkać w apartamentowcu.
A co w tym złego? Nie wszyscy dostali tyle, co ty.
A ty tego nawet nie doceniasz.
- Czego? - Życia z ukochaną osobą.
Wiesz, ile bym dał za coś takiego? A ty to odrzucasz.
Ale ja nie rozumiem, kto ci broni?
Na przykład Jesse Helms i organizacja Moralna Większość.
Ludzie, którzy rządzą tym krajem.
Nie mogę wziąć ślubu, mieć dzieci.
Połowa naszych przyjaciół umiera, a druga boi się, że zaraz umrze.
Więc wybacz, że mam fajny wóz.
Wybacz, że mieszkam w mieszkaniu z centralnym ogrzewaniem.
Wybacz, że cieszę się życiem, póki jeszcze żyję.
Muszę lecieć.
- Chodź do metra. - Wolę się przejść.
Michael.
Tak?
Johnny, słońce, tu Rosa.
- Halo? - Rosa Stevens?
- Zdenerwowany przed jutrem? - Jutrem?
Pamiętała pani o pokazie.
Załatwiłam ci wszystkich producentów.
Nie zawiedź mnie.
Będzie fantastycznie.
Postaramy się, żeby zaczęli się licytować
o to twoje małe dziełko, co?
Jasne.
Dobra, mały.
Charlie? Łącz mnie z Halem Princem.
Ale ja…
Wybacz mi.
Wiem, pamiętam.
O nie.
Nie mogliście zadzwonić, że mam zapłacić?
Co to jest, żeby wyłączać komuś prąd?
- Jak mówiłem, otrzymał pan wezwanie… - Nie, stop.
Nic pan nie rozumie. Mam pokaz.
Za 12 godzin prezentuję swój musical.
Proszę nie podnosić głosu…
Przepraszam, zapłacę panu przez telefon. W tej chwili.
- Mam kartę… - Nasze biuro jest nieczynne.
Czy możemy to teraz uregulować?
Już nie pracujemy.
- Co mam robić? - Jak mówiłem, zadzwonić do…
- Halo? - Beth?
Co tam? Tu Jon.
Cześć.
Cześć. Jest tam Susan?
Nie chce z tobą gadać.
Jasne.
Oczywiście.
Mogłabyś jej coś przekazać?
- Co? - Po prostu…
Nie wiem, czy pamięta, ale jutro jest pokaz i…
Może nie mam prawa prosić,
ale bardzo bym chciał, żeby przyszła.
Powiem, że dzwoniłeś.
No i proszę.
Musical, któremu oddałem kawał życia,
już za chwilę obejrzą wszyscy nowojorscy producenci.
Nie napisałem ani jednej nuty czy słowa
do najważniejszej piosenki.
Odcięli mi prąd.
Przyjaciel się obraził, dziewczyna ze mną nie gada.
A ja tylko marzę o tym, żeby…
Popływać.
Nie znoszę tej szatni Czemu Susan nie odbiera?
Pot, wilgoć, echo Smród, piekło, rap
Zrób trochę głośniej Gorąco, mokro, gorąco, pot
Jak woda?
Rozciągnij się Napluj w okularki
Ledwo widać Sprawdź wodę
Poczuj, jak się zanurzasz Dla ciała szok
Za chwilę będzie ból Ból, ból
Jeden, dwa, trzy, haust powietrza, siedem
Jest dziewczyna Raz, dwa, trzy
Weź powietrze Delikatna skóra
Dwa, trzy Haust, trzynaście
Długie nogi, brązowa skóra, mokre włosy
Mokre włosy
Rosa słuchała mojej kasety?
Wykop, rozciągnij, zamach Patrz na rękę, obciągnij palce
Mokre włosy Spokojnie, gość jest za wolny
Piętnaście Dam radę do 40?
Za wolny Pacnij go w piętę, sio!
Odbieraj! Cienki, czerwony pasek
15 metrów, 20 metrów Wygląda jak Susan
Susan jest piękna
Dość, nie myśl Wyrzuć to z siebie
Ramię w dół
Tylko nie za mocno
Twoje ciało ma płynąć
Ręce, nie Ramię, nie
Łokcie, nie
Niżej, z pleców Niżej
39, 40
Środek, środek
Ruch do przodu
Przez wodę
Obudź się wreszcie
- Uciekaj - Obudź się wreszcie
Obudź się wreszcie
Unoszę się
- Jestem wodą - W eterze
- Ty – rycerz - Ja gdzieś pod ziemią
Ja – królowa
OBUDŹ SIĘ WRESZCIE
Zaraz się zacznie.
W sali pusto.
Za chwilę się zacznie, a ja patrzę
na 60 pustych, składanych krzeseł.
Cześć.
Czołem, młody geniuszu.
W niedzielę kończę 30 lat.
Najlepszego.
Dzięki.
- 30 to nie tak dużo. - Nikt nie przyszedł.
Nie ma dziewiątej.
Pokaz masz o dziesiątej.
To dobrze.
Super.
OK.
- Zaśpiewasz a vista? - Pewnie.
Powoli, jakimś cudem, publiczność zaczęła się schodzić.
- Johnny. - Cześć.
Wspaniale. Jaka przestrzeń, wspaniała.
- To sala prób. - Ale na Broadwayu.
- Poważna sprawa. - Tak się cieszymy.
- Dziękuję. - Płacą?
Nie.
- Następnym razem. - Na pewno.
- To dla nas. - Akurat nie…
- Dla kogoś innego. - No proszę.
Możecie usiąść gdziekolwiek.
- Dobrze. Połamania nóg. - Może tam?
- Kocham was, dzięki. - Też cię kochamy.
Okropne ma te włosy.
Niezły tłum.
Głównie przyjaciele.
Koszmar.
Dzięki…
że jesteś.
Myślisz, że bym sobie odpuścił? W życiu.
- Połamania. - Dzięki.
REZERWACJA
Dziękuję.
Ira, łobuzie.
- Jonathanie, jak leci? - Rosa?
- Jon Larson. - Tu cię mam.
Jak miło. Denerwujesz się? Nie denerwuj.
- Odrobinę. - Nie dziwię się.
Pierwszy pokaz musicalu jest jak kolonoskopia na Times Square.
Po kolonoskopii może się okazać, że masz raka.
A po pokazie możesz być trupem.
Powodzenia. Nie mogę się doczekać.
Musimy zaczynać. Jest kwadrans po.
Wiem.
Połamania nóg.
Chodź, dzięki.
Dzień dobry. Witajcie.
Nazywam się Jonathan Larson.
Spokojnie,
aż tak to nie trzeba. Ale dziękuję, miło mi.
Dziękuję, że przyszliście.
- Stephen Sondheim. - O czym to ja…
Dziękuję, że przyszliście na mój musical, Superbia.
Pracowałem nad nim…
dłuższą chwilę.
Mam nadzieję, że się spodoba.
Dziękuję.
Niewiele pamiętam z tej półtorej godziny.
Każdy, kto był, jest I będzie kimś, tam będzie
W historii rozrywki Nie było jeszcze czegoś takiego
Impreza stulecia
Najważniejsze wydarzenie towarzyskie
Nie możemy przegapić takiego wieczoru
Każdy, kto się liczy
Wszyscy tam będą
I wtedy…
Karessa wstaje, żeby zaśpiewać nową piosenkę,
która nie miała nawet 12 godzin.
Zamykam oczy.
Czekam.
Boję się oddychać.
Kiedy otwieram oczy…
Nie widzę Karessy.
Jesteś w eterze
Ja gdzieś pod ziemią
Sygnał zanika
Już nic nie słychać
Otworzyłam się
Dla ciebie zrobiłabym wszystko
A ty wyłączyłeś dźwięk
Jak tylko zaczęłam śpiewać
Obudź się wreszcie
Nie ma sensu się bronić
Wiesz o tym albo wiedziałeś
Nie pamiętasz, na początku
Byliśmy tylko ty i ja
Tylko ja i ty
Muszę się śmiać
To był niezły show
Miłość jest dziś taka niemodna
Jak mamy o nią dbać?
Ty – rycerz
Ja – królowa
Jedyne, co mi zostało
To ekran, który śnieży
Obudź się wreszcie Czekać to można
Na nic nieznaczący
Obrazek na ekranie
Bądź, zacznij czuć
Nie potrzebujesz muzyki w tle
Żeby mnie zrozumieć
Spójrz mi w oczy Co widzisz?
Kiedy wzdycham Co słyszysz?
Niech muzyka wypłynie ze środka
Masz pięć zmysłów, użyj ich
Obudź się wreszcie
Kochanie, zacznij
Żyć
- Halo? - Kotku, tu Rosa.
Dzięki za telefon.
Zostawiłeś mi sześć wiadomości.
I jak? Są jakieś wieści?
Od rana same zachwyty i peany.
Wszyscy dzwonią.
Super. Bardzo się cieszę.
Wszyscy mówią to samo. „Ten Jonathan Larson,
nie mogę się doczekać jego kolejnego musicalu”.
Jak kolejnego? A Superbia?
Od początku mówiłam, że ciężko to będzie sprzedać.
Zbyt artystyczne na Broadway.
Turyści nie zapłacą 50 dolarów
za przedstawienie o rakietach i robotach.
Ale to przecież nie o tym.
Ja to, oczywiście, wiem.
Ale producentom zależy na jednym.
No dobra, a Off-Broadway?
Off nie ma takich pieniędzy.
Efekty specjalne będą kosztowały tysiące…
Charlie! Powiedz mu, że zaraz kończę.
- Muszę uciekać. - Posłuchaj…
Gratuluję niesamowitego pokazu.
Zaczekaj.
Dobra.
To co mam robić?
Napisz coś nowego.
A jak skończysz, pisz dalej.
I tak dalej, i dalej. Tak wygląda życie pisarza.
Wyrzucasz z siebie, ile wlezie,
i liczysz, że coś się w końcu spodoba.
Mała rada od kogoś, kto siedzi w tym biznesie od bardzo dawna.
Spróbuj może teraz napisać o czymś, co znasz.
Zgoda?
Tak.
Temperuj ołówki.
Tak jest.
Dajmy sobie chwilę, wrócimy do tego w przyszłym tygodniu.
Potrzebuję pracy.
- Zaczekasz? - Przeproszę babkę z tej grupy fokusowej.
W życiu złego słowa nie powiem o badaniach i marketingu, przysięgam.
Oddzwonię.
Chcę robić to, co ty.
Chcę BMW, portiera, chcę mieć wszystko.
- Co jest? - Wszystko gra.
Przez osiem lat pisałem coś, czego nikt nigdy nie wystawi.
Nie sądzę. Wypadliście genialnie.
Ale to nie wystarczy.
Nie dam rady.
Nie zniosę kolejnych pięciu lat w knajpie,
pięciu lat pisania czegoś, czego nikt nie zobaczy.
Broadway wypuszcza megamusicale o niczym, nuda i schematy,
i, oczywiście, ani słowa o współczesnym świecie.
Skończyłeś?
- Jeszcze nie. - Pokaz był świetny.
Nie możesz zmarnować takiego talentu.
- Ty swój zmarnowałeś. - Proszę cię.
Byłem przeciętnym aktorem.
Wiesz, ilu jest takich w Nowym Jorku?
A wiesz, ilu jest Jonathanów Larsonów?
Jeden.
Nie chcę marnować czasu.
- Za dwa dni kończę 30 lat. - I co?
Sondheim miał 27, kiedy wystawił swoją sztukę na Broadwayu.
Nie jesteś Sondheimem, musisz trochę poczekać.
- Nie mam siły, to moje życie. - Rozumiem.
Nie rozumiesz. Czas mi się kończy.
- Nic ci się nie kończy. - A co ty możesz wiedzieć?
Mam HIV.
Co?
- Od dawna wiesz? - Od paru dni.
Kto wie,
może będę miał szczęście.
Pożyję rok, może dłużej.
Więc proszę, nie gadaj, że masz mało czasu.
Czemu nie powiedziałeś?
Próbowałeś.
Jill Kramer na drugiej linii.
Muszę odebrać.
Nie chcę teraz o tym gadać.
Cześć, mówi Michael.
Jak tam kampania Downy?
Pamiętam, jak poznałem Michaela.
Pierwszy dzień na obozie. 22 lata temu.
Mieliśmy po osiem lat.
Potem liceum. Wszystkie nasze spektakle.
Czy to jest naprawdę?
Pamiętam, jak któregoś lata nasi rodzice
wynajęli domy w Cape Cod bardzo blisko siebie.
Spotykaliśmy się na plaży.
Gadaliśmy do trzeciej nad ranem
o swoich planach.
Że przeprowadzimy się razem do miasta,
wynajmiemy tanie mieszkanie, ktoś nas odkryje
i zmienimy świat.
Mieszkanie Susan, Beth…
Pamiętam lato po pierwszym roku koledżu.
Paliliśmy bonga na tamie i Michael wyznał mi, że jest gejem.
Myślę o przyjaciołach. Tylu ich było.
O ich pogrzebach.
O rodzicach przed pięćdziesiątką odmawiających Kadysz za swoje dzieci.
Myślę o nich i myślę o Michaelu.
Zanim do mnie to wszystko dociera, zaczynam biec.
Mijam staw, karuzelę.
HIV ZRÓB COŚ Z TYM
Tykanie jest tak głośne, że nic innego nie słyszę.
Serce wali mi w gardle.
Wiatr szamocze się w koronach drzew.
Niebo zasnuwają ciemne chmury.
Mam dość. Dosyć!
Kiedy miałem dziewięć lat
Razem z Michaelem
Poszliśmy na przesłuchanie do YMCA
O dziewiątej rano wpadamy na próbę
Mike nie umiał śpiewać
Powiedziałem: „Co z tego?”
Śpiewaliśmy „Yellow Bird”
I „Let's Go Fly a Kite”
W kółko i w kółko
Aż zaczęło to brzmieć
Kiedy stamtąd
Wyszliśmy
Była trzecia, a słońce
Wysuszyło trawę na wiór
To był naprawdę świetny dzień
Obiecałem sobie
Że od tej pory
Tak chcę
Spędzać czas
Kiedy miałem szesnaście lat
Razem z Michaelem
Dostaliśmy rolę w West Side Story
Licealne przedstawienie
O trzeciej ćwiczyliśmy W sali gimnastycznej
Mike grał Doca, nie musiał śpiewać
Farciarz
Śpiewaliśmy „W kieszeni masz rakietę”
I „Jetsi dostaną dziś za swoje”
W kółko i w kółko
Aż zaczęło to brzmieć
Kiedy w końcu wyszliśmy
Ledwo żywi
Była dziewiąta
Na niebie księżyc i gwiazdy
Pomyślałem
To był naprawdę świetny dzień
Obiecałem sobie wtedy
A teraz nie wiem
Czy naprawdę tak chcę spędzać czas?
Mam 29 lat
Razem z Michaelem
Mieszkamy w SoHo, w Nowym Jorku
O dziewiątej piszę piosenkę czy dwie
Mike śpiewa na Madison Avenue
Śpiewam: „Obudź się wreszcie
Nie ma sensu się bronić”
W kółko i w kółko
I w kółko
Aż zaczyna to brzmieć
Kiedy wychodzę z h-moll lub z a-moll
Jest piąta, czas do knajpy
Praca czeka
Myślę sobie
To naprawdę świetny dzień
Obiecałem sobie
Że od tej pory
Tak chcę
Spędzać czas
Tak chcę
Spędzać czas
Cokolwiek się zdarzy, będę przy tobie. Słowo.
Jest taka grupa wsparcia, „Przyjaciele od ręki”.
- Jutro rano mają spotkanie… - Fatalnie wyglądasz.
Zimno mi.
Właź.
Mike…
Tak mi przykro.
Niedziela.
Moje 30. urodziny.
Mów.
Tu Steve Sondheim. Dostałem twój numer do Rosy.
Nie zawracam głowy?
Nie mieliśmy okazji porozmawiać po pokazie, ale to było naprawdę dobre.
Gratuluję.
Chętnie bym się spotkał i o tym pogadał.
Jeśli chcesz.
Powiem ci tylko, że to było doskonałe i ma wielką przyszłość.
Tak jak ty.
Zadzwonię później. A tymczasem możesz być z siebie dumny.
STRACH CZY MIŁOŚĆ
DLACZEGO BAWIMY SIĘ OGNIEM?
CZAS
IMPREZA ZAMKNIĘTA
Wyznam ci, że tak ciut, odrobinę
ucieszyłam się, że jednak nie odchodzisz.
Co ja bym robił w niedzielę bez ciebie?
Zdrówko.
Mówiłam Freddiemu. Wkurzył się na twoją agentkę.
Jak się trzyma?
- Wypuszczą go do domu. - Naprawdę?
Tak.
Boże…
- To ja… - Idź, idź.
- Hej. - Cześć.
Nie wiedziałem…
A ja nie wiedziałam, czy to dobry pomysł.
Cieszę się, że jesteś.
Jak pokaz, ktoś coś…?
- Przykro mi. - Nie szkodzi.
- Chciałam przyjść, ale… - Susan.
Wiem.
To co teraz?
Napiszę coś nowego.
Przyjęłam tę pracę.
Jasne.
Cieszę się.
Najlepszego.
Dzięki.
Wiesz, że nie musiałaś?
Na nowe dzieło.
Masz już jakieś pomysły?
Same pytania.
To chyba niezły początek.
Żegnaj.
Jonathan napisał tick, tick… BOOM!
A potem wrócił do swoich starych pomysłów i tak powstał Rent.
Grali go na Broadwayu dwanaście lat.
To była rewolucja w musicalowym świecie.
Pokazał im nowe brzmienia.
Zupełnie inne historie.
Jonathan tego nie doczekał.
W nocy przed premierą Rent
pękł mu tętniak i zmarł.
Miał 35 lat.
Miał jeszcze tyle pytań.
Dlaczego bawimy się ogniem?
Dlaczego wkładamy palec w płomień?
Dlaczego kładziemy dłoń na piecu?
Przecież wiemy, że zaboli
Dlaczego nie zapalimy światła
Kiedy na ulicach nie jest bezpiecznie?
Czemu musi zdarzyć się tragedia
Żeby coś do nas dotarło?
Klatki czy skrzydła? Co wybierzesz?
Spytaj ptaki
Strach czy miłość?
Nie mów
Czyny mówią więcej niż słowa
Dlaczego dajemy z siebie wszystko
Kiedy wystarczy dać niewiele?
Dlaczego się zgadzamy
Chociaż wiemy
Że góra jest i będzie w błędzie?
Po co przecierać szlak
Kiedy są wydeptane ścieżki
I bezpieczne?
Dlaczego, kiedy po drodze
Czujemy się źle
Nic z tym nie robimy?
Klatki czy skrzydła
- Klatki czy skrzydła - Co wybierzesz?
Spytaj ptaki
Strach czy miłość Nie odpowiadaj
Czyny mówią więcej niż słowa
Więc niż…
Czego trzeba Żeby obudzić pokolenie?
Jak zmusić kogoś Żeby poleciał?
Jeśli się nie obudzimy I nie potrząśniemy ludźmi
Będziemy zbierać resztki ze stołu świata I pytać: „Dlaczego?”
Dlaczego?
Czemu jesteśmy z kimś
Do kogo wiemy
Że nie pasujemy?
Dlaczego…
REZERWACJA SUSAN WILSON
- Wolimy - Żyć w piekle
Niż spędzić samotnie noc
Dlaczego słuchamy tych Co nie mają nic do powiedzenia?
Dlaczego trzeba katastrofy By zacząć rewolucję?
Przecież jesteśmy wolni Dlaczego?
Dlaczego tylu ludzi krwawi?
Klatki czy skrzydła
Co wybierzesz?
Spytaj ptaki
Strach czy miłość Nie odpowiadaj
Czyny mówią więcej niż…
NAJLEPSZEGO, JON
Życzenie.
Napisy: Barbara Eyman-Stranc