‎หวัดดี ผมจอน
‎(NETFLIX ขอเสนอ)
‎ผมเป็นนักแต่งบทละครเวทีมิวสิคัล
‎หนึ่งในคนสุดท้ายของสปีชีส์ผม
‎โทษที พักหลังๆ ผมมักได้ยินเสียงนี้
‎ทุกที่ที่ไป มีเสียงติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก…
‎เหมือนระเบิดเวลาในหนังเกรดบีทุนต่ำ ‎หรือการ์ตูนเช้าวันเสาร์
‎ชนวนถูกจุด นาฬิกานับถอยหลัง
‎ขณะที่เปลวไฟใกล้เข้ามา ‎และใกล้เข้ามา และใกล้เข้ามา
‎จนกระทั่ง… ทันใดนั้น
‎นี่เป็นเรื่องราวของโจนาธาน ลาร์สัน
‎สุขสันต์วันครบรอบ ผมรักคุณที่สุด
‎ก่อนรางวัลโทนี่
‎(เรนท์ เต็ม!)
‎ก่อนรางวัลพูลิตเซอร์
‎ก่อนที่…
‎เราขออุทิศคืนเปิดตัวนี้และทุกรอบการแสดง
‎แด่เพื่อนเราโจนาธาน ลาร์สัน
‎เราจะเสียเขาไป
‎ทุกสิ่งที่คุณกำลังจะได้เห็นเป็นเรื่องจริง
‎เว้นแต่ส่วนที่โจนาธานแต่งขึ้นมา
‎วันที่ 26 มกราคม 1990
‎(อ่านบทซูเพอร์เบีย)
‎ฉากหลังคือพื้นที่แห้งแล้ง ‎ล้าสมัย ไร้คนอยู่
‎ระหว่างย่านโซโหและเกรนิชวิลเลจ
‎(ร้านมูนแดนซ์)
‎ผมมีสองคีย์บอร์ด คอมแมคอินทอช กับแมวตัวนึง
‎คอลเล็กชั่นคอมแพ็กดิสก์ที่น่าตื่นตา
‎เทปคาสเซ็ทและแผ่นเสียงเพลงคนอื่น
‎ชั้นหนังสือที่ย้อยด้วยน้ำหนัก ‎บทละครและนิยายที่ผมไม่ได้เขียน
‎มีต้นฉบับละครเพลงร็อคแนวดิสโทเปีย
‎(ซูเพอร์เบีย)
‎ซึ่งผมใช้เวลาแปดปีที่ผ่านมาในการเขียน
‎แก้ไขแล้ว แก้ไขเล่า
‎ผมมีจดหมายปฏิเสธจากโปรดิวเซอร์ทั้งเล็กใหญ่
‎ทุกคณะละคร ค่ายเพลง และสตูดิโอหนังที่มีอยู่
‎และในอีกหนึ่งอาทิตย์
‎ผมก็จะอายุ 30 แล้ว
‎แก่กว่าสตีเฟ่น ซอนด์ไฮม์ ‎ตอนได้ทำละครบรอดเวย์เรื่องแรก
‎(เวสต์ไซด์สตอรี่)
‎แก่กว่าพอล แมคคาร์ทนีย์ ‎ตอนแต่งเพลงสุดท้ายกับจอห์น เลนนอน
‎(เดอะบีเทิลส์ - เล็ทอิทบี)
‎ตอนที่พ่อแม่ผมอายุ 30 ท่านมีลูกแล้วสองคน
‎มีอาชีพที่รายได้มั่นคง บ้านติดจำนอง
‎ในอีกแปดวัน ‎วัยหนุ่มของผมจะสิ้นสุดลงตลอดกาล
‎ผมมีอะไรที่ทำให้ตัวเองภูมิใจได้บ้าง
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์!
‎หยุดนาฬิกา
‎หยุดพักก่อน
‎ได้เวลารวมตัวอีกครั้ง
‎ก่อนที่จะหมดพลัง
‎หยุดภาพไว้
‎ถอยกล้องออกไป
‎มาโฟกัสกันใหม่
‎ก่อนได้เวลาปิดฉากอำลา
‎แต่ละปีสั้นลงทุกที
‎ริ้วรอยบนหน้าก็ยิ่งทวี
‎รู้สึกราวกับกำลังย่ำในน้ำ
‎แต่ยิ่งเจอกับกระแสต้าน
‎อย่าตระหนก อย่าสละเรือ
‎ยากจะเอาชนะ เหมือนภาษีไงล่ะ
‎ยังดีที่เป็นแค่ครั้งเดียวในชีวิต
‎พวกเขากำลังร้อง "แฮปปี้เบิร์ธเดย์"
‎เราแค่อยากลงนอนร้องไห้
‎ไม่ใช่แค่วันเกิด แต่นี่คือ 30/90
‎ทำไมหยุดไว้แค่ 29 ไม่ได้
‎ให้ตาย รู้สึกเหมือนแค่ 22
‎กำลังจะ 30 ใน 1990
‎ปัง! ตายแน่ๆ จะไปทำอะไรได้
‎จะไปทำอะไรได้
‎ฉันถ่ายมาสิบชุด
‎นายมันเทวดาเดินดินชัดๆ
‎- ครั้งสุดท้ายแล้ว สัญญานะ ‎- รู้น่า ขอบใจ
‎- ไม่ต้องจ่ายๆ ‎- ฉันจะจ่าย
‎- ฉันไม่อยากให้จ่าย ‎- ใครช่วยเอาขยะไปทิ้งทีสิ
‎ได้ยินว่านายจะย้ายออกจากบ้านจอน
‎หมดยุคซะแล้ว
‎เราได้ยินเขาสะอื้นในตู้เย็นทุกเช้า เศร้าจัง
‎ไม่ เราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นกัน
‎- แคโรลิน ศุกร์หน้าจะมาใช่มั้ย ‎- วันศุกร์มีอะไร
‎- เวิร์กชอปซูเพอร์เบียไง ‎- แปลกที่เขาไม่ยักบอก
‎ฟังดูคุ้นๆ นะ
‎นี่เป็นโอกาสครั้งใหญ่ที่สุดของฉัน ถึงเวลาแล้ว
‎เป็นครั้งแรกที่มีคนอื่นมาดูโชว์นอกจากพวกเรา
‎ดีจังที่นายไม่กดดันเรื่องนี้เท่าไหร่
‎จริงๆ นะ พออายุมาถึงช่วงนึง
‎เราจะเลิกเป็นนักเขียนที่เสิร์ฟอาหาร
‎แล้วเป็นพนักงานเสิร์ฟที่เขียนเป็นงานอดิเรกแทน
‎บูบู หนูต้องถามตัวเองนะ
‎ตัวเองจะปล่อยให้ความกลัว ‎หรือความรักนำทาง
‎เคลียร์รันเวย์
‎ฝ่าฟันต่อไป
‎ลองพยายามอีกครั้ง
‎ก่อนเราจะหมดพลัง
‎เพื่อนๆ กำลังเลี้ยงพุง
‎ผมที่เคยยุ่งก็บางลง
‎รู้สึกเหมือนถูกถล่ม
‎ในทีมที่ไม่ใช่ผู้ชนะ
‎อย่าสติแตก อย่าหลุดเกม
‎ยากจะเอาชนะ เหมือนข้าราชการไงล่ะ
‎อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตัวคนเดียว
‎เพื่อนๆ ก็ต้องเจอเหมือนกัน
‎พวกเขากำลังร้อง "แฮปปี้เบิร์ธเดย์"
‎เราแค่อยากหนีโซซัดโซเซ
‎ใครสนกันเรื่องวันเกิด
‎แต่ 30/90 เฮ้
‎มองในแง่บวกไม่ได้รึ
‎ไม่ไร้เดียงสาอีกต่อไป
‎อายุ 30 ใน 1990
‎บูม! ตกยุคแล้ว
‎จะไปทำอะไรได้
‎ลาออกเลยเหรอ
‎เปล่า ไม่ได้อยู่ดีๆ ก็ลาออก ฉันบอกล่วงหน้าแล้ว
‎- ก็เหมือนกันนั่นแหละ ‎- ไม่ ยังต้องทำอีกสองอาทิตย์
‎ฉันยอมให้ความรักนำทาง
‎ว่าไงนะ
‎โรซ่าได้ลูกค้าใหม่ เครก คาร์นีเลีย
‎ใช่โรซ่า เอเยนต์ ‎ที่ไม่ยอมโทรกลับมาเป็นปีรึเปล่า
‎คนนั้นเลย
‎ปีก่อนเธอเชิญทุกคนในวงการละครเวที ‎มาเวิร์กชอปดนตรีของเครก
‎พอพักครึ่ง มีโปรดิวเซอร์คนนึง
‎เขียนเช็คให้เขาตั้งหนึ่งหมื่นดอลลาร์
‎อยากให้นายเลิกคิดแบบนั้นจัง
‎ค่าทำงานศิลป์สูงอยู่แล้ว
‎- ทำงานศิลป์ที่นี่ต่างหากราคาสูง ‎- แต่ก็คุ้มค่า
‎- สวยจังเลย ‎- ใช่มั้ยล่ะ
‎แล้วจะหาเงินที่ไหนมาจ่ายล่ะ
‎ปีเตอร์แพนและทิงเกอร์เบลล์
‎เนเวอร์แลนด์ต้องไปทางไหน
‎เมืองมรกตสลายไปแล้ว
‎- นับแต่ที่พ่อมดถอนคำสาป ‎- ถอนคำสาป
‎บนถนนเต็มไปด้วยเสียงต่างๆ
‎เด็กหลง พวกจระเข้
‎เราไม่ได้มี
‎ตัวเลือก แม่มดชั่วร้าย
‎ทุ่งดอกป๊อปปี้ หรือพวกที่อยู่หลังผ้าม่าน
‎ไทเกอร์ลิลลี่ รองเท้าสีทับทิม
‎นาฬิกากำลังเดิน นั่นคือความจริง
‎พวกเขาร้อง "แฮปปี้เบิร์ธเดย์"
‎- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ‎- อยากขอให้เป็นแค่ฝัน
‎รู้สึกเหมือนวันโลกแตกมากกว่า
‎- ช่างหัว 30/90 ‎- 30/90
‎ดูเหมือนฉันอยู่ในพายุหมุน
‎มองไม่เห็นสายรุ้ง จริงมั้ย
‎อายุ 30 ในยุค 90
‎มองดูมือของฉัน โอกาสผ่านไปแล้ว
‎อยากได้ทรัพย์สินแต่อย่าเพิ่งรีบ
‎โลกกำลังเรียกร้อง ตอนนี้หรือเนเวอร์แลนด์
‎ทำไมถึงเป็นเด็กไปตลอดกาลไม่ได้
‎30/90
‎30/90, 30, 30/90
‎- จะไปทำอะไรได้ ‎- จะไปทำอะไรได้
‎30/90, 30, 30/90
‎จะไปทำอะไรได้
‎ขอให้ทุกท่านปรบมือต้อนรับวงของเรา
‎และเพื่อนๆ สุดที่รักของผม…
‎โรเจอร์กับคาเรสซ่าผู้ขับร้อง
‎คืนวันศุกร์
‎โจนาธาน นี่เด็บบราห์นะ
‎ซูซานทิ้งเพลงนายไว้ให้เปิดตอนเต้นคืนนี้
‎แต่ลำโพงเปิดไม่ติด
‎- ไง ตัวเล็ก ‎- ไง
‎ฟิลาเดลเฟียดีมั้ย
‎จากสนามบินฉันตรงไปห้องประชุม ‎แล้วก็กลับมาภายในสามชั่วโมง
‎ฟังดูดีออก
‎ไมเคิลเป็นนักแสดงที่เก่งมาก
‎เป็นตัวเด่นในทุกละครมัธยมและมหาลัย
‎แล้วเราก็ย้ายมานิวยอร์ก
‎ฉันละเบื่อที่จะต้องตื่นตีห้า
‎ไปเข้าแถวรอที่ตึกเอควิตี้ทั้งวัน
‎ภาวนาให้ผู้กำกับยอมใจอ่อน
‎พบกับนักแสดงไร้สังกัด แล้วก็
‎พอมีโอกาสเข้าห้องไป ได้ร้อง…
‎ถ้าโชคดีก็สักหกห้อง ก่อนโดนคัดออก
‎แล้วก็เรียกชื่อฉันผิดๆ ‎ฮวน เปโดร คาร์ลอส
‎อีกอาทิตย์ต่อมาเขาก็ได้งาน ‎ที่บริษัทโฆษณาโก้หรู
‎ได้เงินเดือนหลายหมื่น
‎ค่ารักษาพยาบาล ทำฟัน
‎เขาไม่เหลียวกลับมาอีกเลย
‎สำหรับคนที่ถังแตก
‎น่าจะประหยัดค่าจัดปาร์ตี้ลงหน่อย
‎เงินจะมีค่าอะไร ‎ถ้าไม่เอามาใช้กับคนที่เรารัก
‎นายไม่มีตังค์ซะหน่อย
‎- อ๋อ ใช่ ‎- อยู่ตรงนี้เป็นอาทิตย์แล้วนะ
‎(เตือนครั้งสุดท้าย)
‎- ฉันจัดการเองน่า ‎- จ้า ดูจัดการได้มากเลย
‎เดี๋ยวฉันก็ไม่อยู่คอยเตือนให้จ่ายบิลแล้วนะ
‎ฉันจะอยู่รอดได้ยังไง
‎ถามได้ถูกใจ หารูมเมทใหม่ได้รึยัง
‎ช่วงนี้ฉันยุ่งๆ เวิร์กชอปก็อาทิตย์หน้าแล้ว
‎เวิร์กชอปอะไรเหรอ
‎ตลกตายละ
‎คืนนี้แสดงกี่ทุ่มนะ
‎(กลัวหรือรัก)
‎เริ่มแสดงสองทุ่ม
‎ได้ยินมาว่าท่าเต้นดีมากแต่เพลงห่วยมาก
‎ซูซานโตมาในเมืองเล็กๆ ในมิดเวสต์
‎เข้าเรียนมหาลัยสาขาชีววิทยา ‎นึกว่าจะไปเป็นหมอ อาจจะไปสอน
‎แต่กลับมาตกหลุมรักโมเดิร์นแดนซ์
‎ฝันของพ่อแม่ทุกคนเลย ใช่มั้ยล่ะ
‎เธอย้ายมานิวยอร์กโดยที่ไม่รู้จักใครเลย
‎สี่ปีต่อมาเธอได้เต้นให้กับ ‎นักออกแบบท่าเต้นตัวเป้งทุกคน
‎พอล ทริช่า เมิร์ซ
‎ปี 1990 ในที่สุดเธอก็จะได้เข้าร่วมคณะเต้น
‎ไม่ใช่แค่เล่นเป็นโชว์ๆ ‎แต่มีคณะเต้นประจำ มีครอบครัวชาวศิลป์
‎และเธอพร้อมแล้ว นี่เป็นปีของเธอ เธอรู้ดี
‎แต่แล้วเธอข้อเท้าหักระหว่างซ้อมใหญ่
‎หลังกายภาพได้หกเดือน ‎เธอกลับมาเต้น แต่ว่า…
‎ไม่ว่าจะเป็นตอนไหน ที่เธอรู้ตัว
‎จู่ๆ เธอก็ไม่รู้อีกต่อไป
‎แต่ซูซานเป็นศิลปินตัวจริง
‎เธอไม่สนว่าจะได้เห็นชื่อตัวเอง ‎ในนิวยอร์กไทมส์รึเปล่า
‎ไม่สำคัญว่าเธอจะเต้นให้คนดูห้าคน
‎หรือห้าพันคน
‎แล้วก็มาถึงเรื่องของเรา
‎รู้ใช่มั้ยว่าเขาไม่มีตังค์พอจัดงาน
‎เขาชอบทำตัวเยอะน่ะ โดยเฉพาะเรื่องเธอ
‎หลังจากทุกสิ่งที่เราทำให้เขา
‎- หยุดเลย! ‎- เขาก็ทิ้งเรา
‎เฟรดดี้ ฉันทิ้งมิกซ์เทปไว้ให้เล่นกันลืมนะ
‎มิกซ์เทปมูนแดนซ์สุดฮิตของโจนาธาน ลาร์สัน
‎ใครบ้างที่ไม่ชอบเพลงละครกับเฟรนช์โทสต์
‎ไม่ใช่แค่เพลงละครนะ มีตั้งมากมายหลายแนว
‎- มีคนน้อยใจเรื่องมิกซ์เทปแหละ ‎- ชัดเลย
‎- ฉันดีใจกับนาย จริงๆ นะ ‎- อ๋อเหรอ
‎แต่ก็โกรธ อิจฉา ตาร้อนสุดๆ
‎แล้วตอนนี้ก็เกลียดนายนิดหน่อยด้วย
‎แบบว่า ได้ออกไปแล้ว
‎นายจะเป็นคนต่อไป
‎- อาทิตย์ที่แล้วมีคนเรียกให้ฉันกลับไปคัดตัวนะ ‎- แจ๋ว!
‎- แสดงบนเรือสำราญ ‎- เรือสำราญแย่ตรงไหน
‎เรือสำราญไปอาร์กติก แย่ทุกตรงแหละ
‎ทุกอย่างแย่หมดที่นั่น ในอาร์กติก
‎รู้สึกยังไงบ้าง
‎เป็นอาทิตย์ที่ดีนะ
‎ปริมาณที-เซลล์อยู่ในเกณฑ์ดี ‎หมอฉันรู้สึกมีความหวังนะ
‎โอเค นายดูดีนะ
‎ขอบใจ รู้อยู่แล้วละ
‎เพื่อเรือสำราญ ฉันต้อง…
‎ตึงไว้ก่อน ยกขึ้น ยกกระชับ
‎สก๊อตกับฉันเคยร้องประสานเสียงตอนมัธยม
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่ๆ
‎ฉันเกลียดการร้องเพลง แค่ทำเพื่ออ่อยสาวน่ะ
‎บังเอิญเจอสก๊อตที่โซโห แล้วเขาก็อยากมามากๆ
‎- เข้าใจแล้ว ‎- ฉันไม่เคยได้ไปปาร์ตี้ศิลปินเลย
‎อย่างเซ็ง เพราะยาตามปาร์ตี้นี่เด็ดสุดเลย
‎- สก๊อตทำงานด้านการเงิน ‎- แปลกใจจัง
‎- แล้วนายทำอะไร ‎- ฉันคืออนาคตของละครเวทีมิวสิคัลน่ะ สก๊อต
‎ยินดีต้อนรับ ฉันจะไปเอาเครื่องดื่มอีกแก้ว
‎เขาตลกดีจัง
‎ชีวิตช่างดีงาม โบ โบ โบ โบ โบ
‎โบฮีเมีย
‎อาบน้ำในครัว น่าจะพอมีสบู่
‎จานเต็มอ่าง แปรงฟันไปถ้าคิดว่ารับได้
‎ห้องส้วมอยู่ในตู้
‎ขอให้มีหลอดไฟสักดวง
‎ยังไม่มี!
‎เพื่อนร่วมห้องไม่ซ้ำหน้าทำให้เราตื่นตัว
‎นับได้ 14 คนในแค่สี่ปี
‎แอน และแมกซ์ และโจนาธาน ‎และแคโรลิน และแคร์รี่
‎เดวิด ทิม ไม่สิ ทิมมาเป็นแขกช่วงมิ.ย.
‎- ถึงม.ค. มาร์กาเร็ต ลิซ่า เดวิด ซูซี่ ‎- จำทิมได้
‎สตีเฟ่น โจ และแซม
‎และเอลซ่า ที่ยังคงหลบหน้าเจ้าหนี้
‎อย่าลืมพวกเพื่อนบ้าน มิเชลกับเกย์
‎เหมือนครอบครัว ยิ่งกว่าครอบครัว เฮ้
‎เวลาไวเหมือนติดปีก คิดแล้วยิ่งเพลีย
‎เคยนึกว่าตอนนี้จะมีหมา ลูก เมีย
‎เรือกำลังจะล่ม มาดื่มกันให้จม
‎ก่อนเราจะขื่นขม นี่หรือชีวิตที่ดีงาม
‎- เย้! ‎- ชีวิตช่างดีงาม โบ โบ โบ โบ โบ
‎ชีวิตช่างดีงาม โบ โบ โบ โบ โบ
‎โบฮีเมีย
‎- โบฮีเมีย ‎- อีกรอบนึง!
‎โบฮีเมีย
‎โบ โบ โบ โบ โบ
‎สุดยอดเป็นบ้าเลย!
‎- ใช่ สก๊อต! ‎- ใช่!
‎ไง ทุกคนกำลังจะกลับ
‎- แค่อยากหายใจโล่งๆ หน่อย ‎- โอเค
‎ข้างบนนี่หนาวเป็นบ้า
‎โค้ทอยู่ไหนล่ะ
‎ไม่รู้สิ คงจะ…
‎ข้างใต้กองผ้ามหึมา
‎สวยจังเลย
‎นั่นมันเรือขนนักโทษ
‎อ้าวเหรอ
‎ได้ยินว่าที่เจค็อบส์พิลโลว์ ‎กำลังรับครูสอนเต้นกลุ่มใหม่
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่
‎ทำงานไม่กี่ชั่วโมงต่ออาทิตย์ ‎เวลาที่เหลือจะทำอะไรก็ได้
‎พื้นที่สตูดิโอว่างพร้อมใช้ตลอด
‎เราคุยกันก่อนแป๊บนึงได้มั้ย
‎คุยกันว่าคืนนี้เธอเก่งแค่ไหนได้มั้ย
‎- ขอบใจ ‎- ไม่ได้พูดเล่นนะ
‎ดูเธอเต้นตลอดไปเลยก็ได้
‎ฉันกำลังคิดว่าจะยื่นใบสมัคร
‎ที่เจค็อบส์พิลโลว์น่ะ
‎หน้าร้อนที่แล้วเราไปที่นั่นไง ‎ไปดูงานของมาร์ค มอร์ริส
‎- จริงด้วย! ‎- ใช่
‎ใช่ที่เบิร์กเชียร์สรึเปล่า
‎แปลว่าเธอจะย้ายไปเบิร์กเชียร์สเหรอ
‎และไม่ต้องทำงาน ‎พิมพ์เอกสารอาทิตย์ละ 30 ชม.
‎เพื่อจ่ายค่าเช่าห้องไงล่ะ
‎ฉันจะได้มีเวลาฟิตร่างกายเพื่อกลับไปเต้น
‎โอเค ได้ ก็ได้ ย้ายบ้านกัน
‎- ฉันจริงจังนะ ‎- ฉันก็จริงจัง
‎จะไปอยู่ในกระท่อมซุง แล้วก็ล่า… ลูกโอ๊ค
‎เราจะ… เก็บรวบรวมกระรอก
‎พูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
‎นั่นเบิร์กเชียร์สนะ
‎ผู้คนมีบ้านพักตากอากาศ นายก็เคยไป
‎ขอโทษนะ เรากลับเข้าไปข้างในดีมั้ย
‎โทษที ฉันกลัวว่า… แขนขาฉันเริ่มชาแล้ว
‎นายนี่มันเด็กน้อยจริงๆ เลย
‎เอาไปสิ
‎เดี๋ยวนะ
‎ชอบมั้ย
‎คิดว่าอยากรีบกลับไปข้างในซะอีก
‎เรื่องงานที่เบิร์กเชียร์สน่ะ
‎- ใช่ ฟังดูดีนะ ‎- ฉันสมัครไปแล้ว
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่
‎เขารับแล้วด้วย
‎งั้นเหรอ ยอดเลย
‎เริ่มเดือนมิถุนา
‎โอเค นี่แค่ช่วงหน้าร้อนใช่มั้ย
‎ไม่ งานประจำ
‎จอน
‎เบิร์กเชียร์สเหรอ ‎มันไกลจากมิดทาวน์มากเลยนะ
‎ใช่มั้ยล่ะ
‎เธอทำแบบนั้นทำไม
‎แล้วเธอก็บอก "ฉันอยากให้นายไปด้วย"
‎- นายตอบว่าไง ‎- ฉันพูดว่า "เหรอ"
‎ฉันต้องพูดว่าไงเหรอ ฉันไม่รู้นี่ว่าต้องพูดอะไร
‎แบบว่า ฉันไปจากนิวยอร์กไม่ได้
‎- บอกให้เธอย้ายมาอยู่กับนาย ‎- ที่ไหน
‎นายต้องการเพื่อนร่วมห้องนี่
‎ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ยินดีที่ได้ช่วยนะ
‎แล้วคนที่นายคบอยู่จะว่าไง เดวิดน่ะ
‎- นายเข้ากันได้ดีนะ ‎- ไปไม่รอดน่ะ
‎เรามีกลุ่มเก็บข้อมูลที่ออฟฟิศ
‎กำลังหาคนอยู่ ถ้าฉันลงชื่อให้นายล่ะ
‎นายจะได้หลอกให้ฉันเข้าสู่ด้านมืดเหรอ
‎จะได้แนะนำนายกับเพื่อนร่วมงานฉันไง
‎ให้พวกเขาเห็นว่านายสุดยอดแค่ไหน
‎- ฉันไม่ได้อยากทำงานโฆษณา ‎- ฉันก็ไม่ได้อยากให้นายทำ
‎ฉันอยากให้นายทำเพลงโฆษณา
‎ฟังนะ นายคิดเพลงสนุกๆ ได้ตลอดเวลา
‎เพลงเกี่ยวกับซีเรียลที่เรากิน
‎- ได้เงินด้วยนะ ‎- พอซูเพอร์เบียได้เปิดแสดง
‎ฉันก็จะได้เงินค่าเพลงอยู่แล้ว
‎ก็จริง
‎(วิคตอรี่ ทาวเวอร์ส)
‎มาถึงแล้ว บ้านแสนสุข
‎อุ… แม่… เจ้า!
‎ไมเคิลโยนกุญแจให้พนักงานรับรถ
‎อะพาร์ตเมนต์แบบไหนกันถึงมีพนักงานรับรถ
‎ดอกไม้สดในล็อบบี้
‎หญิงชราผิวขาวกับหมาตัวน้อย
‎ชีวิตจริงหรือนี่
‎ลาที การเดินเท้า 13 บล็อก
‎พร้อมตะกร้าผ้าซักหนัก 30 ปอนด์
‎ในช่วงที่อากาศหนาวเหน็บ
‎ลาที การเดินขึ้นบันไดหกชั้น
‎หรือโยนกุญแจลงมาเพราะไม่มีออด
‎ลาที สายไฟลัดวงจร
‎ลาที พื้นตะปุ่มตะป่ำ
‎ลาที เลิกถ่มยาสีฟัน
‎ลงบนกองจานสกปรก
‎เพราะทั้งห้องมีอยู่อ่างเดียว
‎สวัสดีห้องแต่งตัวของฉัน
‎มีระเบียบเหมือนพาร์ค อเวนิว
‎สวัสดีโต๊ะไม้แผ่นใหญ่ของฉัน
‎แล้วฉันจะคุ้นเคย
‎แล้วฉันจะคุ้นเคยกับเธอ
‎ลาที เลิกตะกายข้ามคนกำลังหลับ
‎ก่อนจะออกนอกห้อง
‎ของตึกที่พัก
‎ลาที
‎ควันพิษจากฮีตเตอร์แก๊สที่ผิดกฎหมาย
‎หรือจะระเบิดระหว่างเราหลับ!
‎- ลาที ‎- เพดานน้ำรั่ว
‎- ลาที ‎- รูตามพื้น
‎ลาที เลิกอาบน้ำในห้องครัว
‎ตอนรูมเมทกำลังกินข้าวเช้า
‎และทำน้ำกระเซ็นลงคอร์นเฟลกเขา
‎สวัสดีพื้นไม้ปาร์เกต์ขัดมันวับ
‎เกลี้ยงเกลาเหมือนเรียวขาสาวไฮโซ
‎สวัสดีคุณเครื่องล้างจาน
‎- แล้วฉันจะคุ้นเคย ‎- แล้วฉันจะคุ้นเคย
‎- แล้วฉันจะ
‎- คุ้นเคยกับเธอ ‎- แล้วฉันจะคุ้นเคยกับเธอ
‎ลาที ของประหลาด
‎ลาที โรคประสาท
‎ลาทีทุกสิ่ง ยกเว้นเครื่องทุ่นแรง
‎- เรากำลังโยกย้าย ‎- เรากำลังโยกย้าย
‎- ไปยังอีสต์ไซด์ ‎- ไปยังอีสต์ไซด์
‎สู่อะพาร์ตเมนต์หรูสูงลิบลิ่ว
‎สวัสดีคุณคนเปิดประตู
‎ที่หน้าเหมือนกัปตันแคงการู
‎สวัสดีเพื่อน สบายดีใช่มั้ย
‎- แล้วฉันจะคุ้นเคย ‎- แล้วฉันจะคุ้นเคย
‎- แล้วฉันจะ
‎- คุ้นเคยกับเธอ ‎- แล้วฉันจะคุ้นเคยกับเธอ เย้!
‎- แล้วฉันจะคุ้นเคย ‎- แล้วฉันจะคุ้นเคย
‎- หรือถูกล่อลวง ‎- หรือถูกล่อลวง
‎- แล้วฉันจะคุ้นเคยกับเธอ ‎- คุ้นเคยกับเธอ
‎ระวังประตูกำลังจะปิด
‎ให้ตายเหอะ! คนข้างหลังน่ะ
‎ระวังประตูกำลังจะปิด
‎ยังคิดเพลงไม่ได้เหรอ
‎นี่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย ‎ผม… ไม่เข้าใจ
‎ปกติผมแต่งได้ในวันเดียว
‎อาทิตย์ก่อนแต่งเพลง ‎เกี่ยวกับน้ำตาลอยู่สามชั่วโมง
‎- เพลงน้ำตาลเหรอ ‎- น้ำตาล
‎แสนบริสุทธิ์ ราคาไม่แพง
‎ทำใจเต้นแรง
‎ทำไปทำไม
‎เป็นการฝึก
‎- ฝึกอะไร ‎- ว่าผมแต่งเพลงอะไรก็ได้จริงรึเปล่า
‎แล้วทำไมไม่แต่งให้ละครเพลงของตัวเอง
‎ที่กำลังจะต้องแสดง ‎ในอีกหกวันข้างหน้าแทนล่ะ
‎ไอร่า ไวซ์แมนหัวหน้าโรงละครเวที ‎ที่เพลย์ไรท์ส ฮอไรซันส์
‎คนแรกและหนึ่งเดียวจากวงการละครเวที
‎ที่ยอมให้ทำเวิร์กชอปของซูเพอร์เบีย
‎ผมกำลังคิดว่าอาจไม่ต้องการมันก็ได้
‎- คุณต้องการมัน ‎- รู้มั้ย…
‎คุณเป็นคนเดียวที่บอกผมแบบนั้น
‎แค่บอกเฉยๆ
‎จะบอกว่าตลอดห้าปีที่เขียนเรื่องนี้มา
‎จริงๆ แล้วแปดปี
‎ไม่มีใครบอกคุณเลยว่าขาดเพลง
‎ของเอลิซาเบธในองก์ที่สองเหรอ
‎ไม่มี
‎โอเค ผมโกหก
‎มีคนนึงเคยบอกผมแล้ว
‎ผมเข้าเวิร์กชอปแต่งละครเวทีมิวสิคัลอยู่หลายปี
‎ผลงานที่ใสสะอาดชัดเจน
‎ล่องลอยเหนือทะเลสีเทา
‎สมาชิกส่วนน้อยของกลุ่มที่กำลังหดหาย ‎จะมารวมตัวกันอาทิตย์ละครั้ง
‎เพื่อชมการแสดงของเราคนนึง ‎ที่นำเสนอต่อหน้าคณะ…
‎นักเขียนขนานแท้
‎ตำนานนักเขียนชื่อดังที่สร้างละครบรอดเวย์
‎ที่เราลากพ่อแม่ให้เข้าเมืองมาดูตั้งแต่เด็ก…
‎แบ่งสรรเวลาของวัน
‎คณะนักเขียนจะเปลี่ยนทุกอาทิตย์
‎นับอย่างช้าๆ
‎ประเมินช่วงเวลา…
‎คืนที่ผมแสดง ทุกคนเริ่มกระซิบกัน
‎ทันทีที่เราเดินเข้าประตูมา
‎ใช่เขาจริงๆ เหรอ
‎ใช่แล้ว
‎สตีเฟ่น ซอนด์ไฮม์
‎เอาละ ขอผมเริ่มก่อน
‎ผมงง
‎สรุปว่าละครเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร
‎วิจารณ์สังคม หรือว่านวนิยายวิทยาศาสตร์
‎ดนตรีก็ด้วย เป็นเพลงร็อค บรอดเวย์หรือทั้งคู่
‎หรือไม่ใช่เลย สตีฟคุณว่ายังไง
‎ต้องขอบอกว่า ‎ผมไม่เห็นด้วยอย่างแรง วอลเตอร์
‎นี่เป็นละครเพลงที่ชัดเจนในตัวมันเอง
‎ใช่ๆ แน่นอน ใช่เลย
‎โลกของละครที่คุณคิดมาช่างใหม่มาก
‎น่าทึ่งทีเดียว
‎ปัญหาก็คือเราตามเส้นอารมณ์ได้ยากมาก
‎รายละเอียดดึงความสนใจเรา ‎จนยากจะเชื่อมกับตัวละคร
‎- เข้าใจใช่มั้ย ‎- โอเคครับ
‎ใช่ เราคิดเหมือนกัน ผมคิดแบบนั้นเป๊ะเลย
‎เราพูดเรื่องเดียวกัน แค่พูดต่างกัน
‎แต่ดนตรี โอเค ขอโทษนะ เพลงมันใช้ไม่ได้เลย
‎ผมว่าเพลงเพราะมาก
‎ใช่ โอเค… ใช่ๆ พวกเพลงโซโล่
‎ผมชอบเพลงที่ชายหนุ่มร้องตอนจบองก์แรก
‎เนื้อเพลงและทำนองชั้นหนึ่งเลย เยี่ยมมาก
‎"เนื้อเพลงและทำนองชั้นหนึ่งเลย"
‎ขอบคุณครับ
‎ห้าคำนั้นทำให้ผมใจชื้นไปได้อีกสองปี
‎คุณขาดเพลงของบทหญิงสาวไปนะ
‎- เอลิซาเบธเหรอครับ ‎- เป็นจุดเปลี่ยนของเรื่องเลย
‎ตัวเอกจะไปทางนี้ไม่ก็ทางนั้น
‎ต้องมีคนนำทางเขา ช่วยเขาดึงสติกลับมา
‎โอเค
‎ตลกมากเลย ‎เพราะผมกำลังจะพูดแบบนั้นอยู่พอดี
‎แล้วเรื่องนักดนตรีล่ะ เพราะถ้ามีแค่สี่
‎ผมต้องคิดว่าเราจะแบ่งช่วงเบสกันยังไง
‎นี่สำหรับคุณ ตามสบายนะ
‎- ขอบคุณ ‎- ครับ
‎จอน นี่เป็นแค่การอ่านบทนะ ‎คุณจะมีแค่เปียโนตัวเดียว
‎ผมแต่งเพลงร็อคนะ
‎อย่างน้อยก็ต้องใช้คีย์บอร์ดไฟฟ้า ‎กลอง กีตาร์ กับ…
‎เพลงที่ดีต้องไพเราะแม้เวลาไม่มีเครื่องดนตรี
‎โอเค ลองเล่นเพลงแบบอะแคปเปลลากัน
‎จริงๆ แล้วเราข้ามเพลงไปก็ได้นะ
‎คนดูจะได้มาปุ๊บกลับปั๊บภายในครึ่งชั่วโมง
‎ผมจะคำนวณงบแล้วดูว่าพอจะไปขุดเงินมาได้มั้ย
‎- ถ้าเพิ่มนักดนตรีอีกคน ‎- อีกสอง
‎แล้วอย่างน้อยที่สุดต้องมีเปียโน
‎ได้คุยกับโรซ่ารึยัง
‎เฮ้โรซ่า นี่โจนาธาน ลาร์สัน ศิลปินในสังกัดคุณ
‎ผมทิ้งข้อความไว้ให้เลขาคุณเยอะเลย
‎- โรซ่า สตีเวนส์ยังเป็นเอเยนต์อยู่นะ ‎- ใช่ เรา…
‎คุยกันบ่อยมาก
‎เธอส่งบัตรเชิญการแสดงออกไปรึยัง
‎เรายังไม่เห็นมียอดจองเข้ามาเท่าไหร่
‎ไม่เป็นไร
‎วงการนี้ไม่มีใครรู้จักคนเยอะเท่าโรซ่า
‎ผมว่าเดี๋ยวเธอคงหาคนดีๆ ให้คุณได้
‎ใช่แล้ว
‎- เจอกันวันจันทร์ ‎- ได้ครับ
‎ซ้อมวันแรก
‎แล้วแต่งเพลงให้จบซะทีนะ ขอร้อง
‎- ขอบคุณไอร่า ‎- ขอบคุณ
‎ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ขอบคุณ
‎(คุณคือ)
‎ครับ ผมอยากฝากข้อความถึงคุณซอนด์ไฮม์
‎ผมชื่อโจนาธาน ลาร์สัน
‎ฝากข้อความให้โจ แพพป์ ‎ถึงเบอร์นี่ เกอร์สเตน
‎ถึงผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ขององค์กรชูเบิร์ท ‎ถึงลา มาม่า
‎ลาร์สันครับ ล-า-ร์-สั-น ไม่ใช่พาร์สัน
‎เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน ‎งานนี้จะพิเศษมาก
‎มีโอกาสทำกำไรสูงมาก ขายได้แน่นอน
‎บัตรใกล้หมดแล้ว ‎ผมอยากให้คุณได้ที่นั่งก่อนบัตรเต็ม
‎ผมรู้ว่าเวลาเขามีจำกัด ‎รับรองไม่เสียเวลาแน่นอน!
‎ไม่ได้กดดันนะ แต่อยากให้คุณไป
‎สนใจมั้ย จะจองที่นั่งไว้ให้เขา
‎ซูเพอร์เบียที่เพลย์ไรท์ส ฮอไรซันส์ 10 โมง
‎วันศุกร์ 10 โมง ผมตื่นเต้นเรื่องวันศุกร์
‎ผมไม่อยากให้คุณพลาด บอกได้แค่นี้จริงๆ
‎(แจ้งเตือนตัดไฟครั้งสุดท้าย)
‎น่าจะฉายละครเพลงของซอนด์ไฮม์ ‎ทุกเรื่องทางพีบีเอส
‎แต่เรื่องซันเดย์ก็ถือว่าเริ่มได้ดี
‎ไม่เข้าใจเลยว่า ‎ทำไมเขาถึงไม่บอกรักเธอซักที
‎ทำไมเป็นศิลปินแล้วรักเธอด้วยไม่ได้
‎เขารักเธอนะ
‎ใช่ แต่ไม่รู้จะสื่อยังไง
‎นั่นเป็นปัญหาส่วนตัวนี่
‎แค่พูดเฉยๆ
‎ผู้ชายนี่นะ!
‎เบอร์นาเด็ตต์ที่ใส่คอร์เซ็ท…
‎เอวเธอเหลือแค่นี้…
‎เขาทำได้ยังไง
‎- คิดออกรึยัง ‎- ใกล้แล้ว
‎- โทรมานะถ้าอยากได้แรงบันดาลใจ ‎- ไม่ๆ อย่าไปสิ อยู่ก่อน
‎นอนในห้องเก่านายก็ได้
‎แต่งเพลงซะ บูบู
‎กับเรื่องโรคเอดส์
‎เจสซี เฮล์มส์ วุฒิสมาชิกนอร์ธแคโรไลนา
‎กังวลว่าตัวกฎหมายจะทำให้เข้าใจผิด
‎บอกเลยว่าถ้าผู้เสพยาเข้าเส้น ‎และชายโฮโมเซ็กชวล
‎หยุดกิจกรรมของพวกเขาในวันนี้
‎จะไม่มีผู้ป่วยเอดส์ในประเทศอีกเลย
‎นอกจากผู้ที่ติดเชื้อไปก่อนแล้ว
‎เฮนรี่ แชมป์ จากอาคารรัฐสภาครับ
‎(หัวหน้ามักจะผิดพลาด)
‎- ไง ‎- ไง พระเจ้า รักเธอจัง
‎พวกเขาอยากได้คำตอบภายในวันพุธ
‎ฉันเลยอยากรู้ว่าเราจะคุยกันได้รึยัง
‎เรื่องงาน
‎ใช่
‎คุยกันพรุ่งนี้ได้มั้ย
‎ตอนนี้ต้องแต่งเพลงให้เสร็จก่อน โอเคมั้ย
‎ได้สิ
‎แน่ใจนะว่าได้
‎แน่ใจ
‎โอเค
‎เธอดูไม่แน่ใจนะ
‎- กู๊ดไนท์โจนาธาน ‎- โอเค กู๊ดไนท์
‎เดี๋ยวตามไป
‎(เพลงใหม่) ‎(คุณคือ)
‎(คุณ)
‎(ของคุณ)
‎(คุณคือ)
‎เริ่มวันใหม่ รุ่งอรุณมาเยือน
‎จอห์นนี่ยังไม่นอนและว้าวุ่น
‎ยอมอ่อนข้อหรือมุ่งฝ่าฟัน
‎ความคิดเขาสับสน
‎จอห์นนี่ไร้แผนในหัว
‎จอห์นนี่อยากซ่อนตัว
‎เขาจะสร้างชื่อได้มั้ย
‎หากว่าเขายอมทิ้งไฟฝัน
‎จอห์นนี่ตัดสินใจไม่ได้
‎ซูซานอยากอยู่ใกล้ทะเล
‎เธอเบื่อหน่ายกับการแข่งขัน
‎ซูซานอยากใช้ชีวิตกับฉัน
‎จอห์นนี่ตัดสินใจลำบาก
‎จอห์นนี่ไร้แผนในหัว
‎จอห์นนี่อยากซ่อนตัว
‎เขาจะสร้างครอบครัว
‎- โดยไม่พ่ายแพ้ ‎- พ่ายแพ้
‎จอห์นนี่ตัดสินใจไม่ได้
‎ไมเคิลจะต้องมีทุกอย่าง
‎โชคของเขาจะไม่เคยจาง
‎จอห์นนี่กำลังหลังชนฝา
‎เขาจะยอมเบี่ยงเบนความฝัน
‎เหมือนเพื่อนได้หรือไม่
‎-จอห์นนี่รู้ว่าซูซานคิดถูก ‎-ซูซานคิดถูก
‎ความทะเยอทะยานกัดกินเรา
‎ไมเคิลไม่เข้าใจว่าทำไมจอห์นนี่
‎- ถึงยึดมั่น ‎- ฉันยึดมั่น
‎ในสิ่งที่จอห์นนี่รู้สึกว่าเป็นจริง
‎จอห์นนี่ไร้แผนในหัว
‎- จอห์นนี่อยากซ่อนตัว ‎- จอห์นนี่อยากซ่อนตัว
‎เราจะบินขึ้นได้อย่างไร
‎เมื่อถูกยึดติดไว้กับพื้น
‎จอห์นนี่ตัดสินใจไม่ได้
‎(เงียบ = ตาย)
‎จอห์นนี่ไร้แผนในหัว
‎- จอห์นนี่อยากซ่อนตัว ‎- จอห์นนี่อยากซ่อนตัว
‎จะรู้ได้ยังไงว่าถึงเวลาปล่อยวาง
‎(ทำไมต้องเกิดหายนะก่อนถึงจะเปลี่ยนแปลง)
‎จอห์นนี่ตัดสินใจไม่ได้
‎- จอห์นนี่ตัดสินใจไม่ได้ ‎- จอห์นนี่ตัดสินใจไม่ได้
‎- ตัดสินใจ
‎- จอห์นนี่ตัดสินใจไม่ได้
‎จอห์นนี่ตัดสินใจไม่ได้
‎ตัดสินใจ
‎- ตัดสินใจ ตัดสินใจ ‎- ตัดสินใจ
‎จอห์นนี่ตัดสินใจไม่ได้
‎เฟรดดี้อยู่ห้องฉุกเฉิน
‎อะไรนะ
‎เขาตื่นมาเป็นไข้ตอนวันเสาร์ เขาหยุด…
‎เขาหยุดสั่นไม่ได้เลย
‎เดี๋ยวๆ ไม่นะ เดี๋ยว
‎เขาบอกฉันอาทิตย์ก่อนว่าปริมาณที-เซลล์ของเขา
‎หมอบอกว่าอยู่ในระดับที่ควรเป็นเมื่อสี่วันก่อน
‎ตอนนี้ไม่น่าใช่
‎บ้าเอ๊ย
‎- เขาไม่เป็นไรหรอก ‎- ใช่ นายพูดถูก
‎เขาไม่เป็นไรหรอก คิดดูนะ
‎เธอก็รู้ว่าเขาหัวดื้อแค่ไหน แสบสุดๆ
‎- จริงมั้ย ‎- ใช่
‎เราควรจะหงุดหงิด ‎ที่เขาทำให้เราขาดคนช่วงบรันช์วันอาทิตย์
‎- ใช่ ‎- เข้าใจตรงกันนะ
‎โอเค
‎เฟรดดี้ เวรแล้ว! ฉันควรไปโรงพยาบาล
‎จะไปตอนไหนล่ะ เพลงก็ต้องแต่ง
‎จะแต่งตอนไหนล่ะ ซูซานก็ต้องคุย
‎ไปเยี่ยมเฟรดดี้ โทรหาซูซาน ‎ทำไมคิดเพลงไม่ออก
‎มัวห่วงเรื่องโชว์ได้ไง ‎ทั้งที่เพื่อนอยู่โรงพยาบาล
‎ฉันมาทำอะไรที่นี่
‎ฉันต้องไป ต้องเดินออกนอกประตูแล้วไปซะ
‎แต่มันคือเก้าโมงครึ่งเช้าวันอาทิตย์ ‎ที่ร้านมูนแดนซ์
‎ผมไปไหนไม่ได้เลย
‎ได้แล้ว!
‎คุณมีขนมปังชาวยิวแสนอร่อยมั้ย
‎มันคือฮอลลี่ เรียกว่าขนมปังฮอลลี่
‎รับเป็นขนมปังชาลาห์นะครับ
‎ใครก็ได้เอาไข่นั่นไปที
‎แฮริงตันสี่ที่ครับ แฮริงตัน แฮริงตัน
‎มูนแดนซ์ครับ จะสั่งอะไร
‎นั่นอิงจากเรื่องบริษัทกำจัดผี
‎เรารับจองมั้ยเหรอ ไม่ครับ เราแค่ร้านเล็กๆ
‎- ขนมปังไรน์อยู่ไหน ‎- ชื่อครับ
‎- ริชาร์ด ‎- ริชาร์ด กี่ที่ครับ
‎แคปลัน
‎ริชาร์ด แคปลัน มากันกี่คนครับ
‎- สะกดด้วยตัวคอ ‎- ครับๆ มีกี่คน
‎ค ที่ใช้สะกดคำว่า ควาย
‎- เข้าใจครับ ‎- สั่งได้รึยัง
‎แป๊บนะครับ มีกี่คน
‎ไม่ใช่ข้อสอบเลขนะ
‎สั่งเลย
‎ขอบคุณที่รอครับ
‎บอกว่าออมเล็ตไม่ใส่ไข่แดงไง
‎แบบนี้ไงถึงเป็นแค่คนเสิร์ฟ
‎ความยุ่งเหยิง
‎มีคนอ้วกในห้องน้ำหญิง
‎- คิดเงิน! ‎- ขอมิโมซ่าเพิ่มสองที่
‎เพราะเธอเพิ่งได้งานใหม่ไง
‎ใส่เหล้าเบย์ลีส์ในกาแฟ หรือวอดก้าในน้ำส้มก็ได้
‎อะไรสักอย่าง
‎สมดุล
‎แซนด์วิชบีแอลทีได้แล้ว
‎โธ่เอ๊ย! แคโรลิน
‎- แคโรลิน ‎- ว่าไง
‎- โทษนะคะ มีเบย์ลีส์มั้ย ‎- แป๊บนึงครับ
‎จะบ้าตาย!
‎บรันช์
‎วันอาทิตย์
‎ในร้านสีครามและโครเมียมสีเงิน
‎บนเก้าอี้บาร์สีเขียว ม่วง เหลือง แดง
‎คือพวกโง่เง่า
‎ที่ควรกินอยู่ที่บ้าน
‎- พวกเขากลับจ่ายเงินในวันอาทิตย์ ‎- วันอาทิตย์
‎ให้กับน้ำส้มแช่เย็นหรือเบเกิล
‎บนเก้าอี้บาร์กลมนุ่มสีเขียว
‎คือพวกโง่เง่า
‎นั่งดื่มกาแฟซินนามอน
‎หรือชาไร้คาเฟอีน
‎- ตลอดกาล ‎- ตลอดกาล
‎ตลอดกาล
‎ในร้านสีครามและโครเมียมสีเงิน
‎น้ำลายสีเขียว ส้ม ม่วงที่หยด
‎จากพวกโง่เง่า
‎ที่จะประหยัดกว่าถ้าอยู่บ้าน
‎ดื่มกาแฟ
‎อ่อน
‎และเข้ม
‎กับคอเลสเตอรอล
‎และคน คน คน ผู้คนมหาศาลบานตะไท
‎ตะโกนสั่งขนมปังปิ้งกันอยู่ได้
‎ในคาเฟ่เล็กๆ แถวโซโห
‎บนเกาะในทูริเวอร์ส
‎ในวันอาทิตย์
‎แสนธรรมดา
‎วันอาทิตย์
‎บรันช์
‎(ซันเดย์ เนื้อร้องและทำนอง) ‎(โดยโจนาธาน ลาร์สัน)
‎เช้าวันจันทร์
‎ซ้อมการแสดงเวิร์กชอปซูเพอร์เบียวันแรกซึ่งยัง…
‎เผื่อคุณลืมไปแล้ว ขาดเพลงสำคัญในองก์ที่สอง
‎ผมออกเดินทางไปยังแดนมรณา
‎ที่ย่านเธียเตอร์ดิสทริค
‎เดินผ่านไทม์สแควร์ เห็นอะไรบ้าง
‎สิ่งน่าเกลียดที่เคยเป็นสถาปัตยกรรม
‎ความหรูและสไตล์ถูกของปลอมแทนที่
‎เหมือนแว่นราคา 60 ดอลลาร์ ปลอมทั้งเพ
‎- นี่แหละโลกของละคร ‎- นี่แหละโลกของละคร
‎แล้วทำไมฉันถึงอยากเล่นโลกของละคร
‎- นี่แหละโลกของละคร ‎- นี่แหละโลกของละคร
‎ฉันคงเสียสติที่อยากเล่นโลกของละคร
‎ต่อให้เป็นออฟบรอดเวย์ก็ไม่มีรับประกัน
‎ว่าพวกนักธุรกิจจะไม่เลือกงานให้เราดู
‎เหมือนกับอเมริกาที่ไร้นวัตกรรม
‎ขอแค่ให้ฉูดฉาดกับมีชื่อเสียง
‎เหมือนกับอเมริกาช่วงขาลง
‎สินค้าจะเป็นยังไงก็ไม่สน ‎เอาแค่พอประมาณ
‎เขียนให้กับหนัง เขียนให้กับทีวี
‎แล้วถ้ามันห่วย อย่างน้อยก็ไม่ได้แต่งให้ฟรี
‎ร่างแรกก็ได้เงินเป็นพันๆ ดอลลาร์
‎ชีวิตไม่ได้ขึ้นอยู่กับเสียงหัวเราะของแฟรงค์ ริช
‎ช่างหัวเชคสเปียร์ เบ็คเก็ตต์ โมลิเยร์
‎- นี่แหละโลกของละคร ‎- นี่แหละโลกของละคร
‎แล้วทำไมฉันถึงอยากเล่นโลกของละคร
‎นี่แหละโลกของละคร เพี้ยนไปซะแล้ว
‎ที่จะเล่นโลกของละคร
‎นี่แหละโลกของละคร
‎(คัดตัวแคทส์)
‎- นี่แหละโลกของละคร ‎- นี่แหละโลกของละคร
‎นี่แหละโลกของละคร
‎ทำไมต้องสนด้วย
‎ผมมาคัดตัวแสดงเป็นผู้เฒ่าดิวเทโรโนมี
‎ผมขอกล่าวต้อนรับ ‎ในนามเพลย์ไรท์ส ฮอไรซันส์
‎และขอบคุณทุกคนที่มาร่วม ‎ในละครเพลงเรื่องใหม่ที่น่าตื่นเต้นมาก
‎โดยนักเขียนหนุ่มที่น่าตื่นเต้นพอกัน ‎โจนาธาน ลาร์สัน
‎อายุยังไม่ถึง 30 ด้วยซ้ำ
‎ขอบคุณไอร่า
‎นี่เป็นเวิร์กชอปเต็มรูปแบบครั้งแรก ‎ของละครเพลงเรื่องนี้
‎ตอนนี้พวกคุณเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว
‎มีคำถามมั้ยครับ ก่อนจะไปต่อ
‎ครับ เอาเลย
‎คุณช่วยอธิบายหน่อยได้มั้ยคะ
‎ครับ เรื่องอะไร
‎ละครเพลงน่ะคะ เนื้อเรื่อง
‎บางช่วงมันดูงงๆ ไม่ใช่ในทางไม่ดีนะคะ
‎ซูเพอร์เบีย ละครเสียดสีที่มีฉาก ‎เป็นโลกอนาคตที่เต็มไปด้วยมลพิษ
‎ที่ซึ่งมนุษย์ส่วนใหญ่ใช้เวลาทั้งชีวิต
‎จ้องหน้าจอสื่อที่มีไว้เพื่อส่งข้อมูล
‎เฝ้าดูพวกชั้นสูงส่วนน้อยนิด ‎ที่ร่ำรวยทรัพย์และอำนาจ
‎ถ่ายชีวิตหรูหราของตัวเองเหมือนรายการทีวี
‎โลกที่ความรู้สึกมนุษย์เป็นสิ่งผิดกฎหมาย
‎นี่จะเป็นละครเพลงเรื่องแรก ‎ที่แต่งเพื่อคนยุคเอ็มทีวี
‎นี่ก็คือ…
‎พวกนี้เป็นเอเลี่ยนเหรอ ผมไม่ค่อยแน่ใจ
‎ไม่ใช่เอเลี่ยน แต่เป็นโลกในอนาคต
‎สีหลักของวันนี้คือดำ-แดง-ดำ
‎ยา ใช่แล้ว จะเป็นกิโลวัตต์
‎แนวของวันนี้คือพูดคำว่า "สนุก" ให้เยอะ
‎เยี่ยมมาก ต่อเลย
‎ดาวสตัดด์ได้เข้าชิงสองรางวัล
‎"ใบหน้าแห่งปี" และ "ผมงาม"
‎เตรียมสุนทรพจน์สำหรับการถ่ายรูป
‎ทิม เพอร์เซนท์ตัวแทนคุณจะอยู่ที่นั่น
‎ผมชอบนะ
‎- คุณบอกว่าอยากได้มือกลอง ‎- โอ พระเจ้า
‎เจอกัน ทำได้ดีมากเลย
‎ไม่ ผมบอกว่าอยากได้วงดนตรี
‎นักดนตรีคนนึงก็ 100 ดอลลาร์แล้ว
‎ใช่ งบดำเนินงานของคุณต่อปีก็ครึ่งล้านใช่มั้ย
‎มีจองมาแค่ 12 ที่ จอน ‎ไม่ต้องใช้วงเพื่อผู้ชม 12 คนหรอก
‎มันเยอะเกินคนดู
‎ถ้าอยากได้นักดนตรีเพิ่ม
‎คุณต้องไปหาเงินมาจากที่อื่นเอง
‎ขอโทษด้วย
‎ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
‎(ถ้ามีไม้กายสิทธิ์จะเสกให้หายป่วย)
‎ปีที่แล้วผมไปงานศพเพื่อนสามคน
‎คนแก่สุดอายุ 27
‎แพม กอร์ดอน แอลลี่
‎เฟรดดี้ยังไม่…
‎เขาเพิ่งจะ 25 ไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน
‎และไม่มีใครทำมากพอ
‎ผมทำไม่มากพอ
‎มีเวลาไม่พอหรือไม่ผมก็โยนเวลาทิ้งไป
‎แล้วเวลาของซูซานล่ะ
‎ผมจะคุยกับซูซานตอนไหน
‎จะต้องพูดอะไร ผมไม่รู้จะพูดอะไร
‎ซูซานเลยต้องรอและเวลาก็เดินต่อไปเรื่อยๆ
‎ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก
‎และผมมีเวลาสามวันก่อนการเวิร์กชอป
‎สามวันในการแต่งเพลง แล้วถ้าเพลงไม่ได้เรื่อง
‎โชว์ก็ไม่ได้เรื่อง แล้วทั้งหมดก็แค่เรื่องเสียเวลา
‎แค่เพลงเดียวใครมันจะสน
‎และผมคิดถึงไมเคิล
‎ผมต้องคุยกับไมเคิล
‎ผมไม่มีเวลาคุยกับไมเคิล
‎ทุกคนที่เคยดังหรือจะดัง ‎จะไปอยู่ที่นั่น
‎ในประวัติศาสตร์วงการบันเทิง ‎ไม่เคยมีสิ่งพิเศษ
‎อย่าเร่งจังหวะนะ
‎แบบนี้มาก่อน
‎เหตุการณ์ใหญ่แห่งศตวรรษ
‎ประสบการณ์น่าตื่นเต้นทางสังคม…
‎ขอเสียงพยัญชนะคมๆ ตรง ‎"ประสบการณ์น่าตื่นเต้นทางสังคม"
‎- ไง ขอบใจ ‎- เพราะจังเลย
‎ทำไมไม่บอกล่ะว่าจะมา
‎- ฉันอยากมาเซอร์ไพรส์ ‎- ใช่เลย
‎โอเค วันอังคารแล้ว
‎ต้องตอบเรื่องงานภายในพรุ่งนี้ ก็เลย…
‎มีเวลาที่จะหยุดพักบ้างมั้ย
‎ไม่ได้ พวกนักแสดงได้พัก ฉันพักไม่ได้
‎ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี
‎ขอให้พวกเขายืดเวลาได้มั้ย
‎ขอโทษที เราคุยกันคืนนี้ได้มั้ย
‎คือว่า แป๊บนึงนะ
‎นี่มัน… เราแก้ช่วงนี้ได้มั้ย
‎- เข้าชิงรางวัล ‎- เข้าชิงรางวัลรึ
‎เสนอชื่อเข้าชิงรางวัลใบหน้า
‎- รางวัลใบหน้า ‎- ลุยกันเถอะ
‎- หมายความว่าฉันจะออกอากาศ ‎- ก็ออกไปแล้วไง
‎- เมื่อคืนดูดีมากๆ ‎- จริงเหรอ
‎จริงสิ เธอยังเล่นกับเลเซอร์
‎เพราะคิดว่าเป็นเรเซอร์
‎ฉันมั่นใจว่ามันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เป็นเรื่อง
‎เราจะออกอากาศ เพลงฉันได้ออกอากาศ
‎ที่ไหน ใคร หมายความว่าไง
‎ทุกคนที่เคยดังหรือจะดัง ‎จะไปอยู่ที่นั่น
‎(ขายหนังสือที่นี่)
‎ทั้งหมดนี่ฉันให้ได้ 50 เหรียญ
‎คุณจะเอาไปขายในราคาห้าเท่าเลยนะ
‎ฉันให้ได้แค่นี้แหละ
‎- เงินสดนะ ‎- เยี่ยม
‎แหม เก็บ "ก๊อดสเปลล์" ไว้งั้นเหรอ
‎"เดย์บายเดย์"
‎ใช่ ใช่ ผมชอบนะ
‎ฉันอยากพานายไปกินมื้อเที่ยง เลี้ยงวันเกิด
‎อาทิตย์นี้ไม่ได้
‎ฉันอยากจะปรึกษาอะไรนายหน่อย
‎ไมเคิล โทษที ไว้โทรกลับได้มั้ย
‎ตอนนี้ฉันกำลังยุ่ง
‎กลุ่มเก็บข้อมูลที่ฉันบอก ยังขาดคนอีกหนึ่ง
‎วันพฤหัส 11 โมง ฉันรู้ว่านายไม่มีเงิน
‎รู้อะไรมั้ย ช่างมันเถอะ
‎เดี๋ยว เขาจ่ายเท่าไหร่
‎แค่ 75 เหรียญ แต่ก็ถือว่าใช้ได้นะ
‎ฉันจะไป
‎ขอบคุณ ขอบคุณมากนะ
‎โอเคบาย บ๊ายบาย
‎ได้ ไว้เจอกัน
‎ทุกคนที่เคยหรือจะดัง ‎จะไปอยู่ที่นั่น
‎- คุณพูดถูก ‎- ผมรู้
‎ในประวัติศาสตร์วงการบันเทิง ‎ไม่เคยมีสิ่งพิเศษ
‎แบบนี้มาก่อน
‎เหตุการณ์ใหญ่แห่งศตวรรษ
‎ประสบการณ์น่าตื่นเต้นทางสังคม
‎เราไม่อาจพลาดค่ำคืนแห่งความสำราญนี้
‎รางวัลใบหน้าประจำปีครั้งที่ 31
‎พิธีแจกรางวัลออกอากาศสดผ่านดาวเทียม
‎ยิงยาว 18 ชั่วโมงโดยมีโฆษณาแทรก
‎จากผู้คัดสรรความบันเทิงระดับเทพ
‎ทุกคนที่ใครๆ รู้จัก ‎ทุกคนที่ใครๆ รู้จัก
‎ทุกคนจะไป
‎อยู่ที่นั่น
‎ขอฟังได้มั้ย
‎เพลงใหม่น่ะ
‎เดี๋ยวได้ฟังแน่
‎จะบ้าตาย ลาร์สัน
‎ให้ตาย
‎พูดเลย
‎เฮ้ ฉันเอง รับโทรศัพท์ด้วย
‎ฉันรู้นะว่านายฟังอยู่
‎อะพาร์ตเมนต์นายเปิดไฟทุกดวงเลย
‎ฉันเห็นนะ!
‎ว่าไง น่าจะโทรมาก่อน
‎ก็เพิ่งโทรไง ดีใจที่ได้เจอเหมือนกัน
‎ไม่ได้หมายความแบบนั้น
‎พระเจ้า โจนาธาน
‎ฉันอยากให้นายพูดกับฉัน
‎ฉันเขียนเพลงอยู่ ซูซาน
‎นายจะแต่งละครเพลงอเมริกันยิ่งใหญ่ ‎ภายในสิบนาทีนี้หรือไง
‎ขอบคุณที่สนับสนุนกันนะ
‎เหมือนที่นายสนับสนุนงานฉันใช่มั้ย
‎- หมายความว่าไง ‎- คิดว่าไงล่ะ
‎เอาละ ทุกท่าน เราขอเสนอ…
‎ฉากรักยุคใหม่ที่จะเล่าผ่านบทเพลง
‎ขอโทษทีเถอะนะ
‎ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้พูดถึงสิ่งที่ต้องการเหรอ
‎- ฉันพูดแบบนั้นเหรอ ‎- ไม่ต้องพูดก็เห็นอยู่
‎จะเห็นได้ยังไง
‎นายเป็นศิลปิน ฉันเป็นแฟนสาว ‎นายรู้สึกแบบนั้นใช่มั้ย
‎ฉันรู้สึกแย่ที่เธอรู้สึกแย่
‎ที่ฉันรู้สึกแย่ ที่เธอรู้สึกแย่
‎กับสิ่งที่ฉันพูด กับสิ่งที่เธอพูด
‎กับการที่ฉันไม่สามารถ
‎แบ่งปันความรู้สึก
‎- เราคุยกันทีหลังได้มั้ย ‎- เมื่อไหร่ โจนาธาน ทีหลังคือตอนไหน
‎ไม่ใช่คืนนี้
‎ถ้าฉันคิดว่าสิ่งที่เธอคิด
‎คือฉันไม่เคยคิดจะแบ่งปันความคิด
‎และการแสดงออกฉันต่อการแสดงออกเธอ
‎ต่อการแสดงออกฉัน มันจะชัดเจนกว่ามั้ย
‎วันนี้ฉันซ้อมมาทั้งวัน ตื่นตั้งแต่ตีสี่
‎ฉันพยายามแต่งเพลงมาเป็นอาทิตย์ ‎แต่ก็ยังไปไม่ถึงไหนเลย
‎ฉันกลัวว่าเธอจะกลัว
‎ถ้าบอกไปว่าฉันกลัวความใกล้ชิด
‎ฉันบอกนายมาเป็นเดือนแล้วว่าไม่มีความสุข
‎ถ้าเธอไม่มีปัญหากับปัญหาฉัน
‎ปัญหาอาจเป็นแค่การขาดกันไม่ได้
‎ไม่มีใครในนิวยอร์กมีความสุข! นิวยอร์กก็แบบนี้
‎- ฉันก็ผิด ‎- พูดสิว่าผิด
‎- พูดว่าฉันผิด ‎- เธอผิดไง
‎- ตอนเธอโทรมา ‎- โทรมาก็ผิดแล้ว
‎ถ้าฉันหมายความที่พูด ‎ว่า "กริ่งโทรศัพท์น่าเบื่อ"
‎ฉันไม่รู้ว่าต้องคุยกับนายยังไง
‎นายหนีฉันตลอด เอาแต่ปิดกั้น
‎ฉันไม่ได้ปิดกั้นเธอ
‎นายเหินห่างจากฉันไปไหนก็ไม่รู้
‎- ฉันก็อยู่ตรงนี้ไง ‎- จริงเหรอโจนาธาน
‎อยู่จริงเหรอ เพราะว่าฉันรู้จักนาย
‎ฉันไม่โกรธที่เธอโกรธ
‎เมื่อฉันโกรธ ตอนที่เธอบอกให้ฉันไปตายซะ
‎ถ้าเป็นเธอ ฉันคงทำแบบนั้น
‎ฉันคงทำเหมือนกันตอนโทรหา
‎เมื่อพูดอย่างที่ฉันพูดไป
‎เธอพูดถูก ฉันถูกดึงความสนใจ ‎แต่สัญญาว่าหลังจบเวิร์กชอป
‎หลังเวิร์กชอป
‎หลังจบเวิร์กชอป!
‎- ทุกอย่างต้องหลังเวิร์กชอป ‎- ใช่
‎แล้วถ้ามีเวิร์กชอปแล้วไม่มีอะไรเปลี่ยนล่ะ
‎ไม่มีโปรดิวเซอร์เสนอเช็ค
‎นายไม่ได้ไปบรอดเวย์
‎นายยังเป็นเด็กเสิร์ฟ ‎ยังอยู่ในอะพาร์ตเมนต์นี้ ยังถังแตก
‎แล้วไงต่อ โจนาธาน แล้วฉันล่ะ
‎ฉันรู้สึกแย่ที่เธอรู้สึกแย่ว่าฉันรู้สึกแย่
‎ที่เธอรู้สึกแย่กับสิ่งที่ฉันพูดกับสิ่งที่เธอพูด
‎ว่าฉันไม่เคยแบ่งปันความรู้สึก
‎รู้สึกแย่ๆ กับเธอ
‎ฉันย้ายไปเบิร์กเชียร์สไม่ได้
‎ฉันจะไม่ทิ้งอาชีพ
‎แล้วคิดว่าฉันไม่รู้เหรอ
‎ว่าไงนะ
‎นี่เธอจะ… คืออะไร ต้องการอะไร
‎ฉันคิดว่า… แค่อยากให้นายพูดว่าอย่าไป
‎ถ้าฉันคิดอย่างที่เธอคิด
‎เพราะฉันไม่เคยคิดจะแบ่งปันความคิด
‎ฉันแสดงออกต่อเธอกับที่ฉันแสดงออก
‎- น่าจะชัดเจนมากกว่า ‎- ตอนที่ฉันแสดงออก
‎ฉันไม่อยากให้เธอไปอยู่แล้ว
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่
‎นี่เป็นครั้งแรกที่นายพูดออกมา
‎ให้ตายสิ
‎ตอนนี้มันชัดเจนแล้ว
‎นายกำลังคิดว่าจะเอาเรื่องนี้ ‎ไปแต่งเป็นเพลงใช่มั้ย
‎เราระบายมันออกมาหมดแล้ว
‎ไม่ เปล่านะ
‎รู้อะไรมั้ยโจนาธาน
‎พอกันที
‎ซูซาน ซูซานเดี๋ยว
‎ขอให้เวิร์กชอปไปได้สวยนะ
‎ซูซาน เดี๋ยวก่อน ซูซาน
‎ตอนนี้ตีสี่แล้ว พรุ่งนี้เรามีนัดบำบัด
‎มันดึกเกินกว่าจะมีอะไรกัน
‎แยกย้ายไปพักผ่อนกันเถอะ
‎เรากำลังรออีกคนอยู่ค่ะ
‎ดื่มน้ำกันไปก่อน
‎- คือ… ‎- ผมจอน
‎- อ๋อ คุณลาร์สัน เพื่อนไมเคิลใช่มั้ยคะ ‎- ครับ
‎- เป็นไงบ้างครับ ‎- ดีค่ะ แต่คุณสาย
‎- โอเค ขอโทษที ‎- ไม่เป็นไรค่ะ
‎- เป็นเพราะรถไฟใต้ดินน่ะ ‎- ค่ะ แน่นอน
‎นั่งได้เลยค่ะ
‎- ยินดีต้อนรับจ้ะ ‎- ไง ขอบคุณครับ
‎- ห้ามไปห้องน้ำจริงๆ เหรอ ‎- ไม่ค่ะ ไม่อนุญาต
‎เธอบอกไปรึยังว่าจะจ่ายเราตอนไหน
‎โอเคค่ะ มากันครบแล้ว…
‎- ไง ‎- เฮ้
‎มาลองระดมความคิดกันหน่อยนะคะ
‎กระตุ้นสมองกันหน่อย สนุกแน่นอน
‎ทนอีกสองชั่วโมง
‎เพื่อนักดนตรีอีกหนึ่งคน
‎ทำไมเราไม่ลองออกไอเดียกันละคะ
‎เมื่อฉันพูดว่า
‎"อเมริกา"
‎- จอร์จ วอชิงตัน ‎- เยี่ยมค่ะ
‎- อับราฮัม ลินคอล์น ‎- อับราฮัม ลินคอล์น
‎อาณาจักร เหยีดผิว ล้างเผ่าพันธุ์ เวียดนาม
‎โกรเวอร์ คลีฟแลนด์
‎- รัฐธรรมนูญ ‎- ค่ะ
‎- ใช่ ‎- แม็กนา คาร์ต้า
‎- บัญญัติว่าด้วยสิทธิพื้นฐาน ‎- ทำสิ่งที่ถูกต้อง
‎- สิ่งที่ถูก ‎- ถูกต้อง
‎ถนนโล่งยามสนธยา
‎ลมไล้เส้นผม
‎ไม่มีอะไรขวางกั้น เว้นแต่ขอบฟ้า
‎งดงามมากค่ะคุณลาร์สัน
‎โอเค เขียนบนกระดานกัน
‎- ดวงอาทิตย์ ‎- อาทิตย์ขึ้น
‎รุ่งสางของเช้าวันใหม่
‎- ย้อนกลับไปได้เลย ‎- คุณมาจากไหนเนี่ย
‎- สุดยอดมาก ‎- น่าทึ่งสุดๆ
‎หน้าต่างเผยให้เห็นทุ่งกว้าง
‎ฉันมองออกไปแล้วเห็นกระต่ายกับกระรอกน้อย
‎จังหวะหัวใจของแผ่นดิน
‎โอ พระเจ้า
‎- แบบนั้นแหละใช่เลย ‎- สวยงามมาก
‎- ไม่เคยได้ยินเลย คุณมีพรสวรรค์นะนี่ ‎- คิดได้ไง
‎แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ
‎ทำแล้วได้เงินด้วย
‎มีประกันสุขภาพ แผนเกษียณอายุ
‎รถบีเอ็มดับบลิว อะพาร์ตเมนต์หรู ‎แถวเซ็นทรัลพาร์กเวสต์
‎ไม่ ไม่ ไม่ อีสต์
‎ผมอาจได้ค่าตอบแทน ‎จากความคิดสร้างสรรค์ของผม
‎แทนคำปฏิเสธและการเพิกเฉย
‎อาจเป็นทั้งชีวิตผมเลยก็ได้
‎ทีนี้พอเรามีความคิดน่าทึ่งของคุณอยู่ในหัวเรา
‎เราจะกลับมาที่สิ่งที่ต้องทำ
‎เรามาเพื่อคิดชื่อให้ผลิตภัณฑ์สุดล้ำ
‎ซึ่งกำลังจะวางขายเร็วๆ นี้
‎จุดนี้เราต้องการจินตนาการเลิศล้ำ ‎ของคุณแล้วค่ะ คุณลาร์สัน
‎ผลิตภัณฑ์นี้เป็นสารเคมีไร้รส ไร้กลิ่น
‎เราจะใช้แทนไขมันในการทำอาหาร
‎ผ่านการทดสอบ ‎กับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมาแล้วมากมาย
‎ดีเลย
‎มีผลข้างเคียงบางอย่างที่ฉันต้องบอกพวกคุณ
‎มีอาการผิวแห้งกร้าน
‎ขนหลุดร่วง ทั้งผม คิ้ว ขนตา…
‎อาจเป็นทั้งชีวิตผมเลยก็ได้
‎และสุดท้ายมีผู้ใช้บางกลุ่มเล็กน้อย
‎รายงานว่ามีอาการท็อกซิกช็อก…
‎ทำให้ต้องนอนโรงพยาบาลระยะสั้น
‎- เรื่องเล็กน้อย ‎- ไม่มีความคิดที่แย่
‎- ฟรีออยล์ ‎- ชอบจัง
‎- ออยล์ฟรี ‎- โอเค
‎- ก็เหมือนที่เธอเพิ่งพูด ‎- ฉันกลับคำไง
‎แบบนั้นก็ได้ค่ะคุณคิม ขอบคุณ
‎- ดิ อเมริกันดรีม ‎- โอเค…
‎- ดรีมส์ออฟฟรีด้อม ‎- โอเค
‎- นิวทราออยล์ ‎- ใช้ได้นะทอดด์
‎เวสท์ออยล์ ไม่อะ
‎คิดออกแล้ว
‎- คิดได้แล้ว ตรงเผงเลย ‎- เอาเลย!
‎อยากฟังมั้ย เป็นชื่อที่เหมาะกับสินค้ามาก
‎ชับสทิทิวท์
‎ชับสทิทิวท์เหรอ
‎- เป็นมุกไง ‎- ไม่เห็นฮาเลย
‎- นายอาจจะไม่ แต่ว่า… ‎- ฉันแนะนำนายไป จอน
‎ฉันเอาชื่อรับประกันนาย
‎- บอกพวกเขาไปว่าฉันป่วยละกัน ‎- ไม่ตลกนะ
‎นี่คือชีวิตฉัน
‎ไม่ ไม่ใช่ชีวิตนาย นี่มันการโฆษณา
‎คือการหาวิธีหลอกคนอื่น
‎- ให้ซื้อของที่ไม่ต้องใช้ ‎- มันซับซ้อนกว่านั้น
‎ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนายจริงจังได้ขนาดนี้
‎- เขาจ้างฉันไง ‎- เงินไม่ใช่ทุกอย่าง
‎- ไม่เสียหายนี่ ‎- แน่ใจแล้วเหรอ
‎แล้วนายทำอะไรที่น่าชื่นชมนักเหรอ
‎- สร้างงานศิลปะไง ‎- ใช่เลย โลกต้องการงานศิลปะเพิ่มอีก
‎ที่จริงก็ใช่นะ อย่างน้อยก็ไม่ได้สนับสนุนระบบที่…
‎อย่ามาทำเป็นคนดีหน่อยเลย ‎นายเขียนละครเพลงในห้องนั่งเล่น
‎ไม่ได้ช่วยรักษาป่าฝนสักหน่อย
‎ให้ตาย อยากเป็นเหมือนนายจัง
‎ทั้งชีวิตสนใจแต่เรื่องรถ ชุดสูท ‎อยู่ในตึกที่มีคนเปิดประตู
‎ทำไมฉันถึงต้องไม่อยากได้ ‎ไม่ใช่ว่าทุกคนมีทางเลือก
‎นายน่ะไม่เคยใส่ใจอะไรเลย
‎- เช่นอะไร ‎- เช่นใช้ชีวิตกับคนที่นายรักไง
‎รู้มั้ยฉันยอมแลกอะไรเพื่อให้ได้มีบ้าง ‎แต่นายกลับเชิดใส่
‎ถ้าเป็นงั้นแล้วใครห้ามนายล่ะ
‎ใครห้ามฉันเหรอ ก็เจสซี เฮล์มส์ ‎กับกลุ่มอนุรักษ์นิยมไง
‎พวกที่บริหารประเทศนี้ไงล่ะ
‎ฉันแต่งงานไม่ได้ มีลูกก็ไม่ได้
‎เพื่อนครึ่งนึงของเรากำลังจะตาย ‎อีกครึ่งกลัวหัวหดว่าจะเป็นรายต่อไป
‎ขอโทษด้วยที่ฉันมีรถหรู จอน
‎ขอโทษที่ย้ายมาอะพาร์ตเมนต์ที่มีฮีตเตอร์รวม
‎ขอโทษที่สนุกกับชีวิต ในตอนที่ยังมีเวลา
‎ฉันต้องไปแล้ว
‎- ไปรถใต้ดินเหอะ ‎- ฉันเดินดีกว่า
‎ไมเคิล
‎ฮัลโหล
‎จอห์นนี่ที่รัก นี่โรซ่า
‎- ฮัลโหล ‎- โรซ่า สตีเว่นส์เหรอ
‎- ตื่นเต้นเรื่องพรุ่งนี้มั้ย ‎- พรุ่งนี้เหรอ
‎คุณจำงานวันพรุ่งนี้ได้เหรอ
‎จำได้เหรอ ฉันเชิญโปรดิวเซอร์มาหมดเมือง
‎ทำให้ดีล่ะ
‎ใช่แล้ว มันต้องยอดมากแน่
‎ดูซิว่าจะทำให้พวกเขาแข่งกันประมูลได้มั้ย
‎ละครเพลงของเธอน่ะ คิดว่าไง
‎แน่นอนครับ
‎โอเคจ้ะ
‎ชาร์ลี ต่อสายฮัล พรินซ์ให้ที
‎โรซ่า ผม…
‎ขอโทษนะ
‎ฉันรู้ ฉันรู้ๆ
‎ไม่นะ
‎ทำไมไม่โทรแจ้งกันก่อนล่ะว่าเลยกำหนด
‎ก่อนที่จะตัดไฟเนี่ย ไม่มีเหตุผลเลย
‎- อย่างที่อธิบายไป คุณได้รับใบเตือน ‎- ไม่ๆ ฟังก่อน
‎คุณไม่เข้าใจ ผมมีเวิร์กชอป
‎ผมต้องขายงานละครเพลงของผม ‎ในอีก 12 ชั่วโมง…
‎คุณครับ ถ้าจะขึ้นเสียงใส่แบบนี้…
‎ผมขอโทษ ฟังนะ ผมจ่ายทางโทรศัพท์ได้เดี๋ยวนี้
‎- ผมมีบัตรเครดิตอยู่ ‎- แผนกรับชำระปิดแล้ว
‎ผมอยากจัดการตอนนี้เลย
‎ตอนนี้แผนกรับชำระปิดแล้ว
‎- แล้วผมจะต้องทำยังไง ‎- อย่างที่บอกครับ โทรหา…
‎- ฮัลโหล ‎- ไงเบธ
‎เป็นไงบ้าง นี่จอนนะ
‎ไงจอน
‎หวัดดี… ซูซานอยู่มั้ย
‎เธอไม่อยากคุยกับนาย
‎อือ
‎ได้ๆ
‎ถ้างั้นช่วย… ฝากข้อความถึงเธอได้มั้ย
‎- ว่าไงล่ะ ‎- ก็แค่อยากจะ คือว่า…
‎อยากเตือนว่าพรุ่งนี้ฉันมีเวิร์กชอปแล้วก็…
‎ฉันไม่สิทธิ์ที่จะขอ แต่ก็…
‎ฉันอยากให้ซูซานมาน่ะ
‎จะบอกให้นะว่านายโทรมา
‎นี่ละครับ
‎ละครเพลงที่ผมทุ่มเทชีวิตทั้งวัยหนุ่ม
‎กำลังจะได้แสดงให้ ‎โปรดิวเซอร์ทุกคนในนิวยอร์กดู
‎ผมยังไม่ได้เขียนโน้ตสักตัวหรือเนื้อเพลงสักท่อน
‎ให้กับเพลงที่สำคัญที่สุดในโชว์
‎ผมถูกตัดไฟ
‎เพื่อนรักกำลังโมโห แฟนก็ไม่ยอมคุยด้วย
‎และมีอย่างเดียวที่ผมคิดได้ว่าจะทำ
‎ว่ายน้ำ
‎ฉันเกลียดห้องล็อคเกอร์นี้ ‎ทำไมซูซานไม่ยอมรับสาย
‎เหงื่อชุ่มโชก เหม็นกลิ่นกาย
‎เพิ่มเสียงให้ดัง ‎ร้อน เปียก ร้อน เหงื่อ
‎น้ำเป็นยังไง
‎ยืด ยืด ถ่มน้ำลาย
‎ภาพคลุมเครือ ลองแตะน้ำดู
‎ใคร่ครวญกับการดำดิ่ง ‎ผิวกายสะท้าน
‎รอรับความเจ็บปวด เจ็บ เจ็บ ‎ความเจ็บปวด เจ็บ
‎หนึ่ง สอง สาม โอ สูดลม เจ็ด
‎สาวคนนั้น หนึ่ง สอง สาม
‎โอ สูดลม ผิวนุ่ม
‎สอง สาม โอ สูด… สิบสาม
‎ขายาว ผิวเข้มและผมเปียกน้ำ
‎โว้ว ผมเปียกน้ำ
‎โรซ่าเคยคิดจะฟังเทปฉันมั้ย
‎ยืดขา เตะน้ำ แขนกวัดไกว ‎มองเห็นมือ เหยียดเท้า
‎ผมเปียกน้ำ เย็นไว้ เขาช้าไป
‎สิบห้า จะว่ายถึงสี่สิบไหวมั้ย
‎ช้าไป แตะส้นเท้า หลีก!
‎รับสายสิ! ลายริ้วสีแดง
‎ห้าสิบฟุต หกสิบฟุต ‎เธอเหมือนซูซานจัง
‎ซูซานสวย
‎เลิก อย่าคิด เลิกๆ ปล่อยมันไป
‎กดไหล่เอาไว้ กดไว้
‎สบายๆ อย่าหักโหม
‎หาต้นกำเนิดการเคลื่อนไหว
‎มือ ไม่ ไหล่ ไม่
‎ข้อศอก ไม่
‎ต่ำลงจากด้านหลัง ใช่ ต่ำลง
‎สามสิบเก้า สี่สิบ
‎ตรงกลาง ตรงกลาง
‎มุ่งไปข้างหน้า
‎ฝ่าสายน้ำ
‎จงมีสติเสียที
‎- หนีไป ‎- จงมีสติเสียที
‎จงมีสติเสียที
‎ฉันกำลังบินสูง
‎- ฉันคือสายน้ำ ‎- เธออยู่บนอากาศ
‎- เธอเป็นอัศวิน ‎- ฉันอยู่ใต้ดิน
‎ฉันเป็นราชินี
‎(จงมีสติเสียที)
‎โชว์กำลังจะเริ่ม
‎ทั้งห้องยังว่างเปล่า
‎โชว์กำลังจะเริ่ม และผมกำลังยืนจ้อง
‎เก้าอี้พับไร้คนนั่ง 60 ตัว
‎หวัดดี
‎เฮ้ หนุ่มอัจฉริยะ
‎วันอาทิตย์นี้ผมก็จะอายุ 30 แล้ว
‎สุขสันต์วันเกิดนะ
‎ขอบคุณ
‎- สามสิบก็ยังเด็กนะรู้มั้ย ‎- ไม่มีใครมาเลย
‎ยังไม่เก้าโมงเลย
‎โชว์เริ่มตั้งสิบโมงไม่ใช่เหรอ
‎ดีเลย
‎เยี่ยม
‎โอเค
‎- อ่านโน้ตสดๆ เลยได้มั้ย ‎- ได้สิ
‎ไม่อยากจะเชื่อ ผู้คนค่อยๆ ทยอยกันมา
‎- จอห์นนี่ ‎- เดี๋ยวมานะ
‎มหัศจรรย์มาก ดูห้องนี้สิ มหัศจรรย์จริง
‎- นี่มันสตูดิโอซ้อมนะพ่อ ‎- สตูดิโอซ้อมของบรอดเวย์
‎- นี่แหละของจริง ‎- เราตื่นเต้นแทนเลย
‎- ขอบคุณครับ ‎- พวกเขาจ่ายเงินให้มั้ย
‎เปล่าครับ
‎- โอกาสหน้านะ ‎- ครับ
‎- อ้อ นั่นที่นั่งเรา ‎- ไม่ใช่ครับ…
‎- สำหรับคนอื่นน่ะ ‎- เป็นไงล่ะ
‎นั่งเก้าอี้ตัวอื่นได้หมดเลยครับ
‎- โอเค โชคดีนะ ‎- ไปนั่งโน่นกันมั้ย
‎- รักนะ ขอบคุณครับ ‎- รักเหมือนกัน
‎ผมเขาดูแย่จัง
‎คนเยอะนะ
‎ใช่ ส่วนใหญ่ก็เพื่อนๆ
‎ฝันร้ายเลยละสิ
‎ขอบใจที่มานะ
‎ต้องมาสิ จอน นายรู้อยู่แล้ว
‎- โอเค โชคดีนะ ‎- ใช่
‎(จองแล้ว)
‎ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ
‎ไอร่า คุณแน่มาก
‎- โจนาธาน เป็นไงบ้าง ‎- โรซ่า
‎- จอน ลาร์สัน ‎- อ้อ อยู่นี่เอง
‎กำลังหาอยู่พอดี กังวลมั้ย ไม่ต้องกังวล
‎- ก็กังวลนิดหน่อย ‎- ต้องกังวลอยู่แล้วละ
‎พรีเซนต์ละครเพลงครั้งแรกก็เหมือน ‎โดนจับตรวจลำไส้ใหญ่กลางไทม์สแควร์
‎ต่างกันแค่ตรวจลำไส้ใหญ่แย่สุดก็เจอมะเร็ง
‎แต่กับละครเพลงรู้ตัวอีกทีก็ตายไปแล้ว
‎ทำให้ดีละ อยากดูจะแย่แล้ว
‎เรารอต่อไม่ได้ เลยมา 15 นาทีแล้ว
‎ผมรู้
‎โชคดีนะ
‎มานี่หน่อย ขอบคุณ
‎สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับ
‎ผมโจนาธาน ลาร์สัน
‎คือว่า
‎ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ ขอบคุณมากครับ
‎ขอบคุณที่มากันในเช้าวันนี้ นี่เป็น…
‎- นั่นสตีเฟ่น ซอนด์ไฮม์ ‎- ครับ อย่างที่ผมพูด
‎ขอบคุณที่มากัน ‎นี่คือละครเพลงของผม ซูเพอร์เบีย
‎และผมได้เขียนมันมาสักพักใหญ่แล้ว
‎และหวังว่าทุกคนจะชอบกัน
‎ขอบคุณครับ
‎แล้วเวลาชั่วโมงครึ่งก็ผ่านไปไวมาก
‎ทุกคนที่เคยหรือจะดัง ‎จะไปอยู่ที่นั่น
‎ในประวัติศาสตร์วงการบันเทิง ‎ไม่เคยมีสิ่งพิเศษแบบนี้มาก่อน
‎เหตุการณ์ใหญ่แห่งศตวรรษ
‎ประสบการณ์น่าตื่นเต้นทางสังคม
‎เราไม่อาจพลาดค่ำคืนแห่งความสำราญนี้
‎ทุกคนที่ใครๆ รู้จัก ‎ทุกคนที่ใครๆ รู้จัก
‎ทุกคนที่ใครๆ ‎ทุกคนที่ใครๆ รู้จัก
‎ทุกคนจะไปอยู่ที่นั่น
‎จากนั้น
‎คาเรสซ่าก็ก้าวออกมาร้องเพลงใหม่ของผม
‎เพิ่งแต่งยังไม่ครบ 12 ชั่วโมงดี
‎ผมหลับตา
‎เตรียมใจรับ
‎ไม่กล้าหายใจ
‎แต่พอผมลืมตา
‎ผมไม่เห็นคาเรสซ่าตรงนั้น
‎เธออยู่บนอากาศ
‎ฉันอยู่ใต้ดิน
‎สัญญาณเริ่มขาดหาย
‎หากันไม่เจอ
‎ในที่สุดฉันก็เปิดใจ
‎เพื่อเธอฉันยอมทำทุกอย่าง
‎แต่เธอกลับปิดเสียง
‎ทันทีที่ฉันเริ่มขับขาน
‎จงมีสติเสียที
‎อย่าปิดกั้นสิ มันไม่ควรทำ
‎และเธอรู้ อย่างน้อยเธอก็เคยรู้
‎จำตอนที่ทุกอย่างเริ่มต้นไม่ได้หรือ
‎มีเพียงแค่เธอกับฉัน
‎มีเพียงแค่ฉันกับเธอ
‎ฉันต้องหัวเราะ
‎เราแสดงบทบาทกัน
‎ด้วยวันและวัย ความรักกลายเป็นอดีต
‎เราจะหวังให้มันเติบโตได้อย่างไร
‎เธอเป็นอัศวิน
‎ฉันเป็นราชินี
‎คืนนี้ฉันมีเพียงแค่
‎คลื่นรวนบนจอภาพ
‎จงมีสติเสียที ถึงจะหวาดหวั่น
‎ถ้าเธอเป็นแค่ภาพที่ว่างเปล่า
‎ที่ส่งออกมาจากจอ
‎ที่รัก จงเชื่อมั่น เธอรู้สึกได้อีกครั้ง
‎เธอไม่ต้องพึ่งเพลงจากกล่องดนตรี
‎เพื่อจะเข้าใจคำพูดฉัน
‎เธอเห็นอะไร ในดวงตาฉัน
‎จงฟังเสียงถอนใจของฉัน
‎ปล่อยให้ดนตรีเริ่มจากข้างใน
‎ใช้ทั้งห้าสัมผัส ไม่เพียงแค่หนึ่งเดียว
‎จงมีสติเสียที
‎- จงมีสติเสียที เย้ ‎- จงมีสติเสียที
‎จงมีสติเสียที
‎ที่รัก กลับมาเถอะนะ
‎สู่โลกของเรา
‎- ฮัลโหล ‎- ไงที่รัก นี่โรซ่า
‎โรซ่า ขอบคุณที่โทรมา
‎ใช่ ก็เล่นทิ้งไว้ตั้งหกข้อความ
‎ครับ มีใครติดต่อมาบ้างมั้ย
‎เธอจ๋า มีแต่คนโทรมาชมทั้งวันเลย
‎มีคนโทรมาไม่ขาดสาย
‎โอเค เยี่ยม! ข่าวดีจัง
‎ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวว่า "โจนาธาน ลาร์สัน!
‎อดใจไม่ไหวอยากรู้แล้วว่าเขาจะทำอะไรต่อ"
‎หมายความว่าไงทำต่อ แล้วซูเพอร์เบียล่ะ
‎ฉันบอกแล้วไงว่ามันขายยาก
‎อาร์ตเกินไปสำหรับบรอดเวย์
‎นักท่องเที่ยวไม่ยอมจ่าย 50 ดอลลาร์
‎ดูโชว์เรื่องยานอวกาศกับหุ่นยนต์หรอก
‎แต่มันไม่ใช่แบบนั้น
‎แน่นอน ฉันรู้ โจนาธาน
‎เธอก็รู้ว่าพวกโปรดิวเซอร์สนใจ ‎อยู่เรื่องเดียวเท่านั้น
‎โอเค แล้วถ้าออฟบรอดเวย์ล่ะ
‎แพงเกินไปสำหรับพวกนั้น
‎ต้องใช้นักแสดงเป็นเบือ ‎ไหนจะสเปเชียลเอฟเฟ็กต์อีก
‎ชาร์ลี บอกเขาว่าอีกเดี๋ยวไปคุย
‎- ต้องวางแล้ว ‎- ขอโทษนะโรซ่า
‎ยินดีด้วยนะ พรีเซนต์ได้ดีมาก
‎โรซ่า โรซ่า เดี๋ยวก่อน
‎งั้น… โอเค…
‎แล้วแบบนี้ผมต้องทำยังไง
‎ก็เริ่มเขียนเรื่องต่อไปไง
‎พอเขียนเสร็จ ก็เขียนอีกเรื่อง
‎แล้วก็เขียนเรื่อยๆ ต่อไป ‎เป็นนักเขียนก็แบบนี้แหละจ้ะ
‎โยนงานออกสู่สายตาผู้คนเรื่อยๆ
‎แล้วก็หวังว่าในที่สุด ‎จะมีสักงานที่ประสบความสำเร็จ
‎ฟังนะ ฉันจะแนะนำให้ ‎ในฐานะคนที่อยู่ในวงการนี้มานาน
‎เรื่องต่อไป
‎ลองเขียนเรื่องที่ตัวเองรู้ดี
‎โอเคนะเด็กน้อย
‎ครับ
‎ไปเหลาดินสอได้แล้ว
‎ครับ ได้
‎ผมว่าลองรอสักพัก ดูว่าอาทิตย์หน้าจะมีอะไรดีมั้ย
‎นี่ ฉันอยากทำงาน
‎- สักครู่นะครับ ‎- ฉันจะขอโทษคุณผู้หญิงกลุ่มเก็บข้อมูล
‎ฉันจะไม่ว่าร้ายงานมาร์เก็ตติ้งอีก สาบาน
‎เดี๋ยวผมโทรกลับ
‎ฉันอยากทำแบบที่นายทำ ‎ฉันอยากมีอย่างนาย
‎อยากได้บีเอ็มดับบลิว คนเปิดประตู ‎อยากได้มัน อยากได้ทุกอย่างเลย โอเคนะ
‎- เกิดอะไรขึ้น ‎- เป็นเรื่องดี
‎ฉันใช้เวลาแปดปีหักโหมแทบตาย ‎กับการแต่งละครเพลงที่จะไม่ได้แจ้งเกิด
‎เชื่อได้ยากนะ เพราะเมื่อเช้านี้ดีจะตาย
‎แต่ยังดีไม่พอ
‎ฉันทำอีกไม่ไหวแล้วไมค์
‎ฉันทนเสิร์ฟต่อไปอีกห้าปีไม่ไหวแล้ว
‎อีกห้าปีเพื่อเขียนสิ่งที่จะไม่มีใครได้ดู
‎ในขณะที่บรอดเวย์ผลิตละครเพลงทุนมหาศาล ‎ที่ไม่มีความสร้างสรรค์แปลกใหม่สักนิด
‎หรือไม่มีแม้แต่อะไรจะบอกเกี่ยวกับโลกเราเลย
‎จบรึยัง
‎- ไม่ ที่จริง… ‎- พรีเซนต์เมื่อเช้าดีมากนะจอน
‎ถ้านายต้องทิ้งสิ่งที่มีอยู่ มันคงเศร้าน่าดู
‎- นายก็ทำ ‎- ขอเหอะ!
‎ฉันมันแค่นักแสดงธรรมดา
‎นายรู้มั้ยว่าในนิวยอร์กมีนักแสดงธรรมดากี่คน
‎รู้มั้ยว่ามีโจนาธาน ลาร์สันกี่คน
‎คนเดียว
‎ฉันเสียเวลาต่อไปไม่ได้แล้วไมค์
‎- อีกสองวันก็จะ 30 แล้ว ‎- แล้วไง
‎สตีเฟ่น ซอนด์ไฮม์อายุ 27 ‎ตอนได้ทำละครบรอดเวย์เรื่องแรก
‎นายไม่ใช่สตีเฟ่น ซอนด์ไฮม์ รออีกนิด
‎- ฉันรอไม่ไหวแล้ว นี่คือชีวิตฉัน ‎- ฉันเข้าใจ
‎นายไม่เข้าใจ เวลาฉันกำลังจะหมด
‎- เวลานายไม่ได้กำลังจะหมด ‎- นายจะไปรู้อะไร
‎ฉันติดเชื้อเอชไอวี
‎ว่าไงนะ
‎- รู้มานานแค่ไหนแล้ว ‎- เมื่อไม่กี่วัน
‎ใครจะรู้
‎ฉันอาจจะโชคดีก็ได้
‎อยู่ได้ปีนึง หรือนานกว่านั้น
‎ฉันว่าฉันก็พอรู้บ้างเรื่องหมดเวลา
‎ทำไมไม่บอกฉันก่อนหน้านี้
‎นายพยายามแล้ว
‎จิล เครเมอร์โทรกลับมาสายสองค่ะ
‎ฉันต้องรับสายนี้
‎- ไมค์… ‎- ฉันยังคุยไม่ได้ตอนนี้
‎จิล เฮ้ นี่ไมเคิล
‎ผมอยากได้ข้อมูลบัญชีดาวนีย์น่ะ
‎ผมนึกย้อนไปถึงวันที่เจอไมเคิล
‎เป็นวันแรกของค่ายนอนค้าง 22 ปีก่อน
‎ตอนนั้นเราแปดขวบ
‎คิดถึงสมัยมัธยม การแสดงที่เคยทำมาด้วยกัน
‎นี่ชีวิตจริงหรือ
‎นึกถึงช่วงหน้าร้อนที่พ่อแม่เราตัดสินใจ
‎ซื้อบ้านเมืองเดียวกันที่เคปค้อด ‎บ้านอยู่ห่างกันสองกม.
‎และเราไปเจอกันที่ชายหาดทุกคืนและ…
‎นั่งคุยกันจนถึงตีสามเรื่องแผนของเรา
‎คุยว่าวันนึงเราจะย้ายไปอยู่เมืองใหญ่ ‎ด้วยกันและ…
‎หาอะพาร์ตเมนต์ถูกๆ มีคนเห็นแวว…
‎และเปลี่ยนแปลงโลก
‎เฮ้ นี่คือซูซาน เบธ…
‎นึกถึงฤดูร้อนแรก กลับมาจากมหาลัย
‎เราสูบกัญชาบนเขื่อนกันคลื่นเคนเนดี้ ‎และไมเคิลบอกผมว่าเป็นเกย์
‎ผมนึกถึงเพื่อนของเราหลายคน
‎นึกถึงงานศพพวกเขา
‎นึกถึงพ่อแม่พวกเขาที่ยังไม่ถึง 50 ‎แต่ต้องมาสวดคาดิชให้ลูก
‎ผมนึกถึงพวกเขาแล้วก็นึกถึงไมเคิล
‎และก่อนที่ผมจะรู้ตัว ผมก็ออกวิ่ง
‎ผ่านบ่อน้ำ ผ่านม้าหมุน
‎(เรื่องเอชไอวี ทำอะไรสักอย่าง)
‎เสียงนาฬิกาดังมากตอนนี้ ผมไม่ได้ยินเสียงอื่น
‎หัวใจผมจุกอยู่ที่คอ
‎สายลมกรีดเสียงผ่านแมกไม้
‎ท้องฟ้ามืดลงเรื่อยๆ
‎อยากให้มันหยุด อยากให้ทุกอย่างหยุด!
‎ตอนเก้าขวบ
‎ไมเคิลกับฉัน
‎ลงแข่งประกวดความสามารถที่วายเอ็มซีเอ
‎เก้าโมงเช้า ไปซ้อมกันตรงบันได
‎ไมค์ร้องเพลงไม่เป็น
‎ฉันบอก "ใครจะสน"
‎เราร้องเพลง "เยลโลว์เบิร์ด"
‎และ "เล็ตส์โกฟลายอะไคต์"
‎ซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎จนเราเล่นได้ดี
‎ตอนที่เราออกมา
‎จากวายเอ็มซีเอ
‎แดดตอนบ่ายสาม
‎ทำให้หญ้าแห้งกรอบ
‎ฉันคิดว่า เฮ้ เป็นการใช้เวลาที่คุ้มค่า
‎เฮ้ เป็นการใช้เวลาที่คุ้มค่า
‎ฉันขอสาบาน
‎ตรงนี้ตอนนี้
‎ว่าจะใช้
‎เวลาแบบนี้
‎ตอนอายุ 16
‎ไมเคิลกับฉัน
‎ได้รับบทในเวสต์ไซด์สตอรี่
‎ที่ไวต์เพลนส์ไฮ
‎ซ้อมกันในยิมตอนบ่ายสาม
‎ไมค์รับบทด็อคที่ไม่ร้องเพลง
‎เหมาะกับเขา
‎เราร้อง "ก็อทอะร็อคเก็ตอินยัวร์พ็อคเก็ต"
‎และ "เดอะเจ็ทส์อาร์กอนนาแฮฟแดร์เดย์ทูไนท์"
‎ซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎จนเราเล่นได้ดี
‎ตอนที่เราออกมา
‎หมดแรงจากการแสดง
‎ดวงดาวตอนสามทุ่ม
‎แสงจันทร์ส่องสว่าง
‎ฉันคิดว่า เฮ้
‎เป็นการใช้เวลาที่คุ้มค่า
‎เฮ้ เป็นการใช้เวลาที่คุ้มค่า
‎ฉันสาบานไว้
‎ตอนนี้สงสัย
‎ฉันสมควรจะใช้เวลาแบบนี้หรือ
‎ตอนนี้ 29
‎ไมเคิลกับฉัน
‎อยู่ที่เวสต์ไซด์ของโซโห นิวยอร์ก
‎สามทุ่ม ฉันแต่งเพลงหรือสองเพลง
‎ตอนนี้ไมค์ร้องเพลงเขาที่แมดอเวนิว
‎ฉันร้อง "จงมีสติเสียที
‎อย่าปิดกั้นสิ มันไม่ควรทำ"
‎ซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎ซ้ำแล้วซ้ำอีก ซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎จนฉันร้องได้ดี
‎ตอนเปลี่ยนจากคีย์บีไมเนอร์หรือเอ
‎ตีห้า ถึงเวลาทำงาน
‎ฉันกำลังออกไป
‎ฉันคิดว่า เฮ้
‎เฮ้ เป็นการใช้เวลาที่คุ้มค่า
‎ฉันขอสาบาน
‎ตรงนี้ตอนนี้
‎ว่าฉันจะใช้
‎เวลาแบบนี้
‎ว่าฉันจะใช้
‎เวลาแบบนี้
‎ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอยู่ตรงนี้ สัญญา
‎มีกลุ่มช่วยเหลือชื่อเฟรนด์สอินดี๊ด
‎- ฉันโทรไปแล้ว พวกเขามีนัดพบกันพรุ่งนี้เช้า ‎- นายดูทุเรศมาก
‎หนาวมากเลย
‎เข้ามา
‎โธ่ ไมค์
‎ฉันขอโทษ
‎วันอาทิตย์
‎วันเกิดอายุ 30
‎พูดเลย
‎จอน นี่สตีเฟ่น ซอนด์ไฮม์นะ โรซ่าให้เบอร์นี้มา
‎คงไม่ว่ากันนะ
‎ผมไม่มีโอกาสได้คุยกับคุณหลังงานเลิก ‎แต่อยากบอกเลยว่ามันดีมากๆ
‎ยินดีด้วยนะ
‎ผมอยากนัดเจอ จะได้คุยกันเรื่องนี้ถ้าคุณสนใจ
‎ไม่กดดันนะ
‎หลักๆ เลยก็คือมันเป็นงานชิ้นเอก ดูมีอนาคต
‎คุณก็ด้วยนะ
‎เดี๋ยวผมโทรมาใหม่ ตอนนี้ภูมิใจไปก่อน
‎(กลัวหรือรัก)
‎(ทำไมเราจึงเล่นกับไฟ)
‎(เวลา)
‎(ปิดเพื่อจัดเลี้ยงส่วนตัว)
‎รู้มั้ย มีส่วนเล็กๆ ในตัวฉัน
‎ที่ดีใจตอนรู้ว่านายจะไม่ไปไหน
‎เศร้าแย่ถ้าไม่ได้เจอทุกเช้าวันอาทิตย์
‎ชน
‎ฉันเล่าให้เฟรดดี้ฟัง เขาโกรธเอเยนต์นายมาก
‎เขาเป็นไงบ้าง
‎- เดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้ว ‎- จริงเหรอ
‎ใช่ๆ
‎พระเจ้า
‎- ฉันขอ… นะ ‎- รีบไปเลย
‎- ไง ‎- ไง
‎ไม่รู้ว่าเธอจะ…
‎ฉันไม่แน่ใจว่านายอยากให้มามั้ย
‎ดีใจมากที่เธอมา
‎แล้วที่อ่านบทไปเป็นไงบ้าง มีใครจะ…
‎- เสียใจด้วย ‎- ไม่ ไม่เป็นไร
‎- ฉันอยากไปดูจริงๆ นะ ฉันแค่… ‎- ซูซาน…
‎ฉันรู้
‎แล้วจะทำยังไงต่อ
‎เริ่มเขียนเรื่องใหม่
‎ฉันตกลงรับงานแล้ว
‎โอเค
‎ยินดีด้วยนะ
‎สุขสันต์วันเกิด
‎ขอบใจ
‎ไม่ต้องซื้ออะไรมาก็ได้ จริงๆ นะ
‎สำหรับเรื่องต่อไป
‎คิดอะไรออกรึยัง
‎มีแต่คำถาม
‎ดูจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีนะ
‎ลาก่อน โจนาธาน
‎เรื่องต่อมาคือ Tick, Tick... BOOM!
‎หลังจากนั้นเขากลับไปทำ ‎เรื่องที่เคยทิ้งไป ชื่อว่าเรนท์
‎ได้แสดงที่บรอดเวย์อยู่ 12 ปี
‎มันเปลี่ยนนิยามของละครเวทีมิวสิคัล ‎ว่าจะเกี่ยวกับอะไรก็ได้
‎เป็นเพลงแบบไหนก็ได้
‎เล่าเรื่องแบบไหนก็ได้
‎โจนาธานไม่เคยได้เห็น
‎คืนก่อนที่เรนท์จะได้แสดงต่อสาธารณะ ‎เป็นครั้งแรก
‎เขาเสียชีวิตจากหลอดเลือดแดงใหญ่โป่งพอง
‎เขาอายุ 35 ปี
‎เขายังคงมีคำถามมากมาย
‎(Tick, Tick... BOOM! ‎โดยโจนาธาน ลาร์สัน)
‎ทำไมเราถึงเล่นกับไฟ
‎ทำไมเราถึงอังนิ้วบนเปลวไฟ
‎ทำไมเราถึงวางมือไว้บนเตา
‎ถึงแม้จะรู้ว่าเราต้องเจ็บปวด
‎โอ ทำไมเราไม่ยอมติดโคมไฟ
‎ทั้งที่ถนนมีอันตราย
‎ทำไมต้องให้มีอุบัติเหตุ
‎เราถึงจะยอมเข้าใจความจริง
‎กรงหรือปีก ต้องการอย่างไหน
‎ถามเจ้านกน้อยใหญ่
‎กลัวหรือรัก ที่รัก
‎อย่าเอ่ยคำตอบออกมา
‎การกระทำสำคัญกว่าคำพูด
‎ทำไมเราถึงพยายามให้ดีที่สุด
‎ทั้งที่เราก็จะผ่านมันไปได้สบาย
‎ทำไมเราจึงพยักหน้า
‎ถึงเราจะรู้ว่า
‎หัวหน้ามักจะผิดพลาด
‎ทำไมเราควรสร้างทางเดินใหม่
‎ทั้งที่เส้นทางเดิมดูปลอดภัย
‎ช่างน่าสนใจ
‎ระหว่างการเดินทาง
‎เรามองเห็นความท้อแท้
‎และเลี่ยงการขัดแย้งได้มั้ย
‎กรงหรือปีก
‎- กรงหรือปีก ‎- เลือกอย่างไหน
‎ถามเจ้านกน้อยใหญ่
‎กลัวหรือรัก ที่รัก อย่าเอ่ยคำตอบออกมา
‎การกระทำสำคัญกว่าคำพูด
‎สำคัญกว่า สำคัญกว่า
‎ต้องทำอย่างไรเพื่อปลุกเร้าคนรุ่นใหม่
‎ทำอย่างไรเพื่อช่วยให้เขาบินขึ้นไปได้
‎ถ้าเราไม่ลุกขึ้นมาเปลี่ยนความคิดคนทั้งชาติ
‎เราจะล้าหลังทั้งโลกและมีข้อกังขา
‎- ทำไม ‎- ทำไม
‎ทำไม
‎ทำไมเราถึงอยู่กับคนรัก
‎ทั้งที่ลึกๆ รู้อยู่ว่า
‎มันยังไม่ใช่
‎ทำไม
‎(จองแล้ว ซูซาน วิลสัน)
‎- เรายอมที่จะ ‎- ทรมานตัวเองในนรก
‎มากกว่าจะนอนเดียวดาย
‎ทำไมเรายอมตามผู้นำที่ไม่เคยนำ
‎ทำไมต้องเกิดหายนะก่อนจึงจะเกิดการปฏิวัติ
‎หากเราเป็นอิสระ บอกฉันที
‎บอกฉันทีว่าทำไมคนมากมายต้องเจ็บปวด
‎กรงหรือปีก
‎- กรงหรือปีก ‎- เลือกอย่างไหน
‎ถามเจ้านกน้อยใหญ่
‎กลัวหรือรัก ที่รัก อย่าเอ่ยคำตอบออกมา
‎การกระทำสำคัญกว่าคำพูด
‎สำคัญกว่า สำคัญกว่า
‎กรงหรือปีก
‎เลือกอย่างไหน
‎ถามเจ้านกน้อยใหญ่
‎กลัวหรือรัก ที่รัก อย่าเอ่ยคำตอบออกมา
‎การกระทำสำคัญกว่า
‎สำคัญกว่า สำคัญกว่า
‎มันสำคัญกว่า
‎สำคัญกว่า สำคัญกว่า
‎การกระทำสำคัญกว่า
‎(สุขสันต์วันเกิด จอน)
‎อธิษฐานสิ