EEN NETFLIX ORIGINAL-SERIE
Mijn naam is David Farrier.
Ik ben 'n journalist uit Nieuw Zeeland,
en ik onderzoek duistere hotspots over de hele wereld.
Dit keer reis ik naar Japan.
Duister toerisme kan riskant zijn,
dus hoe kan ik mijn reis beter beginnen dan met een rampentraining.
Behoorlijk intens.
Maar ik weet niet of dit me voorbereid op wat komen gaat...
...als ik 's werelds populairste zelfmoord-spot bezoek...
Er hangt iets in die boom. -Dat is fout.
...een bizarre toekomst gerund door robots binnen stap...
Geniet van uw tijd in 't Henn-na Hotel.
...een spookeiland verken...
Dit is geweldig.
...en geniet van nucleair toerisme.
Wat zie je hier? -Oh, mijn God. Het stralingsniveau is hoger...
...dan bij Chernobyl, waar niemand mag komen.
Het leven is gevaarlijk als duistere toerist.
Ik begin m'n reis bij één van Japans grootste rampen:
de kernramp in de provincie Fukushima.
Nucleair toerisme. Wie had gedacht dat dat een ding zou zijn?
De meesten komen niet in de buurt van radioactiviteit,
maar 't klinkt perfect voor een duistere toerist,
en deze bus zit er vol mee.
In 2011 werd deze provincie getroffen door een enorme aardbeving,
en vervolgens een tsunami,
die een explosie en een lek veroorzaakten bij de Daiichi-kerncentrale.
Meer dan 20.000 mensen kwamen om.
Een deel van de provincie werd geëvacueerd door de straling.
Tot nu toe was dit een verboden gebied,
maar volgens de overheid kunnen de inwoners nu veilig terug.
Ik wil met eigen ogen zien hoe een kernramp eruit ziet.
Is het wel veilig om hier te zijn?
Dames en heren, ik ben jullie gids.
Onze gids voor vandaag is Yo.
Ik moet opletten met links en rechts,
want voor jullie is het omgedraaid.
Dus ik moet zeggen, 'Aan de rechterkant,' en, 'Aan de linkerkant.'
Het lijkt gewoon een wandeling in het radioactieve park voor Yo.
Hij lijkt zich geen zorgen te maken over het gevaar.
Bij welk niveau maak jij je zorgen, Yo?
Om hier te wonen,
zou ik me zorgen maken om 0.20.
Oké.
Het is lastig. Je bent zo'n vrolijk persoon,
dat het moeilijk in te schatten is hoe gevaarlijk het is.
Ik krijg nog geen hoorns of extra vingers.
Onder m'n mede-duistere toeristen is een groep gefascineerde buitenlanders.
Ik heb gehoord dat vitamine D de effecten van straling tegengaat.
Je neemt alle voorzorgsmaatregelen.
Ja.
De eerste halte van de tour is het dorp Tomioka.
De tsunami kwam hier niet, maar 't werd wel getroffen door de beving,
en vervolgens de radioactieve wolk.
Oké, uitstappen.
Dit is volgens de regering één van de veilige dorpen,
maar de inwoners keren nog niet terug.
Het is zelfs nog compleet verlaten.
Er zijn hier weinig mensen. -Ja.
Erg stil.
Het verbaasd me dat niets is geplunderd door dieven.
Misschien weten zij meer dan wij.
Oh, mijn God!
0.7. -Het stijgt. 0.72.
We hebben allemaal geigertellers,
een soort metaaldetector voor straling.
Ineens gaan ze allemaal af.
De straling is veel hoger dan waar ik voor gewaarschuwd ben,
en de nucleaire toeristen zijn direct bezorgd.
Je zei dat je je zorgen zou maken bij een stralingsniveau...
...van 0.2.
Mijn geigerteller laat 0.75 zien.
Dat is hoger dan Pripyat, bij Chernobyl,
waar niemand mag komen.
Hoe kun je zeggen dat het oké is terwijl er zoveel straling is?
Omdat ze een noodtoestand hebben uitgeroepen,
is het maximaal toegestane stralingsniveau hoger.
En ze willen het doen lijken alsof het hier veilig is.
Maar dat is het niet.
Dat kun je voor jezelf bedenken. -Maar...
Over hoeveel jaar? -Ja, over hoeveel jaar?
Het duurt waarschijnlijk meer dan 200 jaar...
...voordat alles weer normaal is.
200? -200.
Ineens lijkt nucleair toerisme niet meer zo'n goed idee.
Het is verontrustend als dit ding steeds meer begint te piepen,
zeker als je winkels met gebroken etalages en zo ziet.
En een kinderfiets die binnen staat. Het is erg griezelig.
Ik snap waarom mensen niet terug willen komen.
En het wordt beter.
Yo vertelt dat het stof bijzonder radioactief is.
Hij waarschuwt dat 't inademen ervan kanker kan veroorzaken.
Ik weet niet of de duistere toeristen hiernaar op zoek waren.
Ik zie dat je je masker op hebt.
Het is erg stoffig hier binnen.
Nu denk ik dat ik hem ook op moet doen.
Ik was vergeten dat we ze hadden. -Ze zijn er.
Je moet hem openen. -Ik moet hem openen?
Ik zie het. Ik heb er nog nooit één op gehad.
Het is hier stoffig. Een goed moment om hem op te doen.
Maar mijn bril beslaat erdoor,
dus nu zie ik niets. Ik heb een mistprobleem.
We rijden Tomioka uit via Route Six, richting het hart van de kernramp.
We rijden door gebieden die nog steeds...
...verboden radioactief gebied zijn,
hoewel de regering ze nu heeft omgedoopt...
...tot 'lastig om naar terug te keren'-zones.
Dit is een afgesloten straat. -Hekken voor elke ingang.
Moet je die hekken zien.
Alle mogelijke ingangen in 't verboden gebied zijn gebarricadeerd.
Dit lijkt meer op een militair gebied,
en de bus mag hier niet eens stoppen.
Maar Yo wil proberen om ons binnen te krijgen.
Dit is een 'lastig om naar terug te keren'-zone. Ga terug.
Dit gebied is afgesloten, behalve voor voertuigen.
Jullie moeten hier meteen weg.
Wat is 't probleem?
Dit is het zogenaamde 'niet terugkeren'-gebied.
Dus we mogen hier niet stilstaan en uitstappen.
Oké. -Alleen doorrijden.
Hoe lang werk je hier al?
Vijf jaar. -Vijf jaar?
Is 't leuk werk?
Jullie moeten hier nu weg.
Oké.
Als hij z'n voldoening haalt uit het wegsturen van mensen,
dan is hij vast gelukkig,
maar ik wil toch in het verboden gebied kijken,
dus ik haal Yo over om me eruit te laten om snel te kijken.
Niet meer dan vijf minuten.
Klaar.
Oké, gaan. -Gaan, David.
Gaan, David.
Nu.
De speelhal is onaangeroerd sinds de aardbeving.
Het is griezelig om dit speelgoed zo te zien liggen,
gewoon klaar.
Laten we boven proberen. Laten we kijken...
Wow.
Dit is compleet verwoest.
Er ligt hier veel stof, dat is verontrustend.
Verontrustend is zacht uitgedrukt.
De voorwerpen en 't stof hier zijn bijzonder radioactief,
omdat de radioactieve deeltjes binnen niet wegspoelen door de regen en wind.
We zijn al gewaarschuwd,
dus ik wil niet dat ze ons hier zien.
Kijk uit voor het glas. Maar we zijn te ver gegaan.
We spreken geen Japans.
Paspoort? ID? -In de bus.
We zijn gepakt.
Maar Yo komt ons redden en probeert het goed te praten.
Wat is er aan de hand? -Ze mogen niet...
Ik weet dat we hier niet mogen stoppen. -Goed zo.
Na een eeuwigheid en een flinke waarschuwing...
...mogen we verder, maar Yo is niet blij met mijn uitstapje.
Is er een risico om gearresteerd te worden?
Nu net? We hebben geluk gehad.
Denk ik.
Oké.
Goed. Bedankt, Yo. -Prima.
Ik voel me schuldig over dat Yo ons moest redden.
Deze tour geeft meer stress dan ik had gedacht.
De lunch is 'n aangename onderbreking.
We stoppen in Namie bij een cafe genaamd Grandma's,
wat, niet verrassend, wordt gerund door oma's.
Konnichiwa. -Arigato.
Het is deel van het overheidsplan om mensen terug te lokken.
Maar als ik hoor dat geen van de oma's hier woont,
krijg ik een naar gevoel.
Wie eet er? Willen we allemaal eten?
Wat is het eten? Waar is... -Hoe veilig is het?
Ik hou van Japans eten, maar net als de rest...
...ben ik er niet gerust op om hier iets te eten.
Eet je hier vaker, Yo? -Nee.
Dit is de eerste keer.
Yo? -Ja?
Komt het eten uit dit gebied? Is het lokaal geteeld?
Ik heb geen idee. -Geen idee?
Je kunt het niet van alles weten, hè?
Ik maak me er geen zorgen om.
Maar we geven toe aan onze honger.
Het zou radioactief kunnen zijn, maar het is heerlijk.
Yo, maak jij je weleens zorgen? Je lijkt zo onbezorgd.
Wij moeten in dit land leven.
Ik leef hier elke dag.
Het is slecht voor je geestelijke welzijn om je er teveel zorgen over te maken.
Het leven zit vol gevaar.
Dat is het, hè?
Misschien wordt je morgen aangereden. -Precies.
De overheid huurt zelfs straatartiesten...
...om mensen terug te lokken, en ik wordt al snel gestrikt.
Geen idee wat er gebeurt.
Zie je? Geen reden tot zorgen.
Hoe kun je hierbij bezorgd zijn?
Staat het me?
Boink!
Na de lunch gaan we naar de kust,
naar waar de enorme tsunami aan land kwam.
Dit was ooit een landschap vol dorpjes en mensen,
maar dat is allemaal weggevaagd, en nu is het een woestenij.
Waar zijn we nu, Yo? Wat is de situatie hier?
Dit gebied is overspoeld door de tsunami.
Dus hier kwam de tsunami langs?
Het hele dorp is weggevaagd.
Toen de tsunami de dijk over kwam,
was hij 15 meter hoog.
In dit gebied zijn zo'n 260 mensen overleden.
Ik kan niet bevatten hoe een 15 meter hoge muur van water eruit ziet,
of wat ik zou doen.
De mensen hier hadden geen schijn van kans.
Dit is alles wat er over is van huizen, winkels, levens.
Teruggebracht tot puin en rommel.
Het is onwerkelijk...
...om persoonlijke voorwerpen te zien, achtergelaten om weg te rotten.
Dat komt hard binnen.
De enige voorwerpen zwaar genoeg om te blijven staan waren grafstenen,
een stil eerbetoon aan alle mensen die hier woonden en stierven.
Ik vind deze plek uiterst triest.
Maar niet iedereen heeft dezelfde reactie.
Oké, niet eens...
De kernreactor is net geëxplodeerd.
Je gezicht moet ook exploderen. -Wat betekent dat?
Wees mannelijk!
Heb je goeie foto's gemaakt? -Ik heb goeie selfies, denk ik.
Ik had m'n andere look kunnen gebruiken, maar het is goed.
Ik kan zonder. -De modeweek in Parijs.
We lachen er wel om, maar het is best wel serieus.
Vind je niet?
Ja. Mee eens.
Soms lach je om je zenuwen te verbergen.
Ja.
Een aardbeving, een tsunami, en vervolgens straling.
Een kernramp is het ongewenste geschenk dat blijft geven.
En hier ligt de hoofdprijs.
Onder het groene zeil liggen stapels van die flexibele containerzakken.
Daarin zit de radioactieve grond...
...of de planten.
De overheid heeft de radioactieve bovenlaag verwijderd...
...en 'tijdelijk' opgeslagen.
Zulke opslagplaatsen zijn in de hele provincie te vinden.
Het lijkt ongelofelijk dat er negen miljoen zakken van dit spul...
...gewoon blijven liggen.
Ik vraag me af wat ze ermee gaan doen.
Hoe lang kan dit blijven liggen?
2 tot 3 jaar. -Ja.
Zoals je ziet beginnen sommige zakken al te vergaan.
Dus ze dekken het af om te verhullen dat het vergaat.
Waarschijnlijk wel.
Ze zijn ontworpen om 3 jaar mee te gaan, maar dat was zes jaar geleden.
De orde en precisie is prachtig,
en, als ik het mag zeggen, een leuke Instagram-post,
maar dat verandert niets aan het feit dat hier nog radioactieve grond ligt.
Ik zou niet willen dat mijn volwassen kinderen,
die nog geen gezin hebben, hier komen. Mijn dochters.
Want je geslacht maakt ook uit.
Ik denk dat vrouwen meer risico lopen dan mannen.
Precies.
Terwijl we verder rijden begint de omvang van deze zooi me te dagen.
Dorp na dorp hetzelfde verhaal.
Verwoest.
Radioactief.
Verlaten.
Dit gebied is uitgeroepen tot 'lastig om naar terug te keren'-zone.
Dat betekent dat je hier alleen met een vergunning mag komen.
Niemand luister nog naar Yo.
Iedereen is gefocust op hun geigertellers.
Wat zie jij hier? Ik stijg nu naar 1.43.
1.55.
1.89. -Krijg nou wat! Dat is veel.
Ja. Het wordt hoger.
Ik weet niet zeker of dit hoger is dan Chernobyl. Weet jij het?
Ik heb op Safecast gekeken naar de kaart van dit gebied.
Daar stond dat we hoogstens zo'n 0.4 zouden zien.
Dit is vier keer zo veel.
Ik voel me hier heel erg ongemakkelijk bij.
Ik weet niet of het veilig is.
Ik maak me ook zorgen.
Wil iedereen doorgaan?
Als dat het hoogste was dan vind ik het niet erg,
maar ik neem dit wel erg serieus.
Anya zei hardop wat iedereen dacht.
We zijn allemaal achterdochtig over de straling,
zeker aangezien Yo vertelde dat alles boven 0.2 onveilig was.
Daar gaan we.
1.9.
2.3. -2.8.
Het niveau blijft stijgen. Iedereen is erg gespannen.
Niemand verwachtte zulke hoge niveaus, zelfs onze eigen ploeg niet.
Dus wat we net zagen was niet eens het hoogste?
Nee.
Dat was geen hotspot? -Nee. Dat weet je.
Ik blijf in de bus!
Zelfs de bus voelt niet langer als een schild,
en het niveau blijft stijgen.
Oh, mijn God. 1.87. -Oh, mijn God!
3.75. -Oh, mijn God.
7.19. -Oh, mijn God.
Het niveau is nu 50 keer hoger dan de drempelwaarde.
Ik wil hier geen minuut langer blijven, en ik ben niet de enige.
Ik heb 9.71. -We mogen bang zijn.
Goed. -We zijn bang. Oké.
We zijn officieel bang. -Ja.
Laten we gaan. -Doen we.
Wie stemt voor? -Oké, wie wil er gaan?
Ik wil gaan. -Oké, we gaan. De chauffeur heeft de motor net afgezet.
Niet het moment om pech te hebben.
Door unaniem besluit is de tour afgebroken.
Ze zeggen dat je veilig terug kunt naar Fukushima, en ik wens iedereen geluk,
maar er is hier nog veel te veel straling naar mijn zin.
Het was een echte kick om een nucleaire woestenij te zien,
en ik snap waarom duistere toeristen het vet vinden,
maar één tour is genoeg voor mij.
Ik wil zo ver mogelijk weg bij dat rampgebied.
Mijn hotel staat niet bekend om zijn comfort,
maar volgt 't post-apocalyptische thema...
...door een kijk in een vreemde toekomst te geven,
een toekomst gerund door robots.
Dit is de vreemde kant van het duistere toerisme.
Hallo.
Hou uw paspoort voor de scanner,
of druk op 'geen paspoort' als u die niet heeft.
Als officieel lid van de Jurassic Park-fanclub,
is het cool om bediend te worden door een velociraptor.
Geniet van uw verblijf bij het Henn-na Hotel.
Bedankt.
Het hotel belooft een persoonlijke robot als hoogtepunt van m'n verblijf.
Ontspan en doe alsof je thuis bent.
Hallo.
Hoi. Hoe maakt u het?
Heel goed.
Kun je een liedje zingen?
Gewoon... -Hoe laat wilt u opstaan?
Zeven uur 's ochtends.
Maar terug naar de vraag, kun je een liedje zingen?
Ja. Kan ik u helpen?
Ja. Kun je een liedje zingen?
De wekker staat morgen op half negen.
Het wordt nog vreemder als ik me realiseer...
...dat mijn robothotel midden in een nagemaakt oud-Hollands dorp staat.
Ja, nog steeds in Japan.
Het is erg vreemd, en best leuk,
maar waarom dragen ze maskers?
Het is een wonderlijk verdraaide tijdsprong.
21e-eeuwse virtual-reality op een 17e-eeuwse draaimolen.
Ik weet niet of ik in de toekomst of het verleden ben,
of misschien in een parallel universum?
Doe het licht uit.
Is dat een vraag of een opmerking?
Kan ik u helpen?
Arigato.
Hou je mond.
Ik verlaat het robothotel en vertrek naar m'n volgende bestemming.
Het Jukai-bos bevindt zich...
...op de noordwestelijke helling van de berg Fuji.
Het is een verbazingwekkend mooie en primitieve plek,
maar het bos staat bekend om een duistere reden.
Het is 's werelds populairste locatie om zelfmoord te plegen.
De autoriteiten vinden hier elk jaar meer dan 100 lichamen.
En hoewel de meesten hier komen voor 't landschap en de rust,
worden er steeds meer duistere toeristen aangetrokken door het aantal doden.
Ik wil zien wat er zo speciaal is aan 't bos,
en waarom zo'n lugubere plek zoveel toeristen aantrekt.
Ik heb een gids nodig, dus ik schakel de onverstoorbare Yo in.
Wat ik opmaak uit de statistieken is...
...dat Japan één van de hoogste zelfmoordcijfers...
...van de ontwikkelde landen heeft.
Waar denk je dat dat door komt?
Ik denk door veel sociale druk, de verplichtingen,
dat soort dingen. Eer, misschien.
We onderzoeken mensen die naar duistere plekken komen.
Daarom hebben we interesse.
Jukai is daar bekend om geworden door een roman.
Volgens Yo werd Jukai een populaire zelfmoordlocatie...
...door een populair boek uit de jaren '60, The Black Sea of Trees,
een soort Japanse Romeo en Julia, en we weten allemaal hoe dat eindigt.
Ik zie directe een eenzame auto in een hoek van de parkeerplaats.
Volgens Yo staat die er al een paar weken, verlaten.
Ik trek direct conclusies.
Eén auto op de parkeerplaats.
Dit kan iemand zijn die naar binnen ging en niet terugkwam.
Zou kunnen.
Dat is niet te bewijzen. -Nee. Je weet 't niet.
Het is vreemd dat hier iets achtergelaten is.
Ja. Misschien ging hij ergens anders heen.
Misschien leeft hij ergens anders een gelukkig leven.
Yo wil de associatie van het bos met zelfmoord graag bagatelliseren,
maar de borden zeggen iets anders.
'Je leven is iets wat je van je ouders hebt gekregen.
Denk nog eens na. Denk aan je ouders, je broers. Denk aan je kinderen.
Hou je problemen niet voor jezelf.'
Ik zie al snel meer duistere toeristen rondhangen op de parkeerplaats.
Zijn deze buitenlanders hier met dezelfde reden?
We onderzoeken het idee dat dit een zelfmoordbos is.
Zijn jullie daarom hier? -Ja.
Wat heb je erover gehoord?
We hadden op video's en YouTube gezien...
...dat het een plek is waar veel mensen zelfmoord overwegen.
Een interessante plek om te onderzoeken.
Wat was de motivatie? Daarom ben ik hier ook.
Maar ik weet niet of ik hier ben omdat ik een lijk wil zien,
of dat ik gewoon nieuwsgierig ben naar het gebied. Wat motiveert jullie?
Ik hou van de sfeer. Het is een griezelig,
bijna geïsoleerd gevoel. Toen we in het bos keken,
zagen we de touwen die mensen meenemen.
We hebben geen lichamen gezien.
Ik ben voor het eerst buiten Ontario. -Serieus?
Voor het eerst buiten Ontario, meteen naar het zelfmoordbos.
Ja! Zo ongeveer.
Het klinkt fout als je het zo zegt.
Ja, hè? -Ja!
Ik wil een wandeling nemen in het bos, maar Yo heeft een vreemde instructie.
Er zijn een paar dingen die je moet weten.
Het kan zijn dat er iets...
...anders dan wij rondhangt, en ons nu bekijkt.
Maar het kan alleen gezien worden...
...met een hogere perceptie.
Als je iets voelt of ziet, wees dan niet bang. Oké? Ze zijn gewoon nieuwsgierig.
Vreemd genoeg maakt Yo zich meer zorgen over de geesten...
...dan over de straling. De straling kon ik tenminste nog meten.
Dit is werkelijk een prachtige plek, maar het is doodstil en leeg.
Het bos is ook ongelofelijk dicht.
Als je van het pad raakt kun je hier makkelijk verdwalen.
Ik ben zenuwachtig over wat ik tegen kom.
Ik heb afgesproken met Jake,
een Amerikaanse emigrant die hier een café runt.
Hij vond hier vorig jaar nog een lijk.
Het was een stapeltje botten...
...en een rok, van een Japanse scholiere. Het blauwe uniform.
Het lag er al een tijd.
Geen idee hoe, maar m'n hond merkte dat er iets was, dus ik volgde haar terug.
Gelukkig had je de hond.
Ja, je wilt hier 's nachts niet vastzitten.
Want er is hier nog een gevaar.
Mensen komen het bos verkennen,
omdat ze erover horen, en dan eindigen ze...
Ja. Als je hier een lichaam ziet moet je je afvragen of diegene...
...zichzelf wilde doden, of van gedachten veranderde maar verdwaald is.
Jake denkt dat hij bewijs kan vinden van wat hier gebeurt,
maar dan gebeurt er iets grappigs.
Voel je dat niet? Voel je je niet buiten adem?
Alsof je rent en zuurstof tekort hebt,
je zicht wordt iets donkerder.
Bijna een zweverig gevoel. -Ja, dat, maar ik heb het gehad...
...op momenten dat het... Het is tunnelvisie.
En je kunt je nergens goed op focussen.
Ik ben niet duizelig, ik heb geen tunnelvisie zoals jij.
Dat begon meteen toen je hier kwam.
Het is erg subtiel.
Het is geen echte tunnelvisie, maar... Ik geloof dat het 't magnetisme is.
Snap je?
Het is net genoeg. Daarom is het zo gevaarlijk.
Het heeft wel invloed, maar je merkt 't amper.
Zo raken de meesten in de problemen in 't bos.
Je denkt dat het goed gaat.
Maar dat is niet zo. -Juist.
Ik weet niet wat ik ervan vind.
Iedereen vertelt me over onzichtbare krachten en geesten.
Ik heb het idee dat ik iets belangrijks mis.
Moet je zien.
En dan ziet Jake het gene wat we zoeken.
Ik zie iets in die boom. -Dat is niet goed.
Volgens hem is het een restant van een strop.
Ik ben blij dat ik niet meer heb gevonden.
Erin en eruit zonder lijken te zien. Dat is goed.
Ik vraag me af waarom iemand zelfmoord zou plegen op zo'n mooie plek.
Yo stelt voor dat ik afspreek met zijn vriendin Noriko.
Ze kwam hier 30 jaar geleden...
...om zichzelf te doden na een ruzie met haar vriendje.
Ze wilde haar eigen leven nemen in een uithoek van 't bos,
bij een kleine grot,
hopend dat haar vriendje spijt kreeg als hij haar zag.
Maar toen ik naar binnen liep, vertelde een stem me dat ik moest stoppen.
Er stond daar een man.
Toen realiseerde ik me dat hij geen mens was.
Dus ik rende weg.
Noriko zegt dat ze een geest zag die haar zei geen zelfmoord te plegen.
Ze staat erop dat ik een ritueel onderga om slechte geesten,
of Yürei zoals ze hier heten, die rondhangen, te weren.
Ik weet niet of ik 't geloof, maar ik stem er toch maar mee in.
Je moet 't zout met drie vingers pakken.
Nee. -Eerst opeten.
Neem een slok, alles.
Laat je hand niet zakken. Drinken.
Oké.
Ik wil graag dieper het bos in, maar Noriko begint vreemd te doen.
We kunnen terug als je wilt.
We kunnen terug als het nodig is.
Gaat het goed? Is ze moe?
Niet moe.
Waar doet het pijn? Hier?
Noriko zegt dat de onzichtbare Yürei haar aanvallen.
Ik voel me ongemakkelijk en weet niet wat ik moet doen.
Dank je.
Gaat 't goed? -Ja, dank je.
Goed. Dank je.
Was het de energie hier? -Er is hier iets...
...wat dit met haar doet.
En dat zijn dingen die wij niet voelen, maar jij wel?
Ze zijn hier.
Zelfs als ik 't zout drink pakken ze me.
Hoe moet ik 't omschrijven?
Het is alsof ze me proberen mee te nemen.
Ben ik hier veilig? Ik heb 't zout gehad, maar kan ik hier zijn?
Ja, geen probleem. Alles is goed.
Iedereen behalve ik.
Dat is 't Jukai.
Ik geloof niet in geesten,
maar iedereen hier lijkt hun aanwezigheid te voelen.
Ik ga niet in discussie.
Als Noriko's geloof haar tegenhield om zichzelf te doden, dan is dat goed.
Nadat ik 't bos zelf heb gezien, en Noriko heb ontmoet,
heb ik besloten dat er niets romantisch is aan lijken zoeken...
...en 't idee van zelfmoord.
Ik denk niet dat Jukai bezeten of vervloekt is,
maar het bos doet recht aan z'n reputatie...
...als vreemde en griezelig plek om te bezoeken.
Ik reis duizend kilometer naar 't westen.
Oh, wow.
Je ziet de hele constructie tot aan het water.
Dat is onwerkelijk.
Verlaten plekken zijn magneten voor duistere toeristen,
zeker als ze zo spookachtig en spectaculair zijn als Hashima.
Hashima wordt 't slagschipeiland genoemd om z'n kenmerkende vorm.
Zestig jaar geleden was dit de dichtstbevolkte plek ter wereld.
Er woonden vijf en een half duizend mensen,
op een gebied ter grootte van een paar voetbalvelden.
Nu is het compleet verlaten. Ik wil weten wat er gebeurd is.
Ik ontmoet twee oud-inwoners om daar achter te komen.
Hoi, aangenaam.
Hoi. -Aangenaam.
Ishikawa-san en Kenoshita-san woonden hier in de hoogtijdagen.
Ze geven me toegang tot de vervallen gebouwen op 't eiland.
Weet je waar we heen gaan?
We gaan naar de negende verdieping. -Oké. Veel lopen!
Ik doe mee als jij 't ook doet.
Er waren hier geen liften.
Ik vraag me af hoe het was om elke dag negen verdiepingen op en af te lopen.
En de plafonds zijn erg laag.
Kijk uit voor je hoofd.
Iedereen is met haast vertrokken. Er liggen overal spullen.
Het is een puinhoop.
Dit was mijn kamer, mijn huis.
Waar staan we nu? Het is zo klein. Met hoeveel mensen woonde je hier?
Mijn familie en ik, met z'n zessen.
Het was erg krap.
We sliepen in die kast daar.
Wilden mensen hier graag wonen?
Was dit een spannende plek om te zijn?
Wij zijn hier geboren.
Dit was onze norm, ik wist niet beter.
Hashima was de eerste van z'n soort,
Japans eerste betonnen appartementencomplex.
Het bood een betere levensstandaard dan de rest van 't land.
Er waren winkels, sportfaciliteiten, een openbaar zwembad en een school.
Hashima is gebouwd omdat er een kolenmijn onder het eiland is.
Het dorp is er bovenop gebouwd.
De mannen zeggen dat de mijn onrendabel werd in de late jaren '70,
en iedereen binnen een week vertrok.
Hier speelden we veel.
Ze nemen me mee naar 't hoogste punt van 't eiland,
naar een Shinto tempel waar ze vroeger kwamen.
Vijftig jaar.
Ik ben al 50 jaar niet bij deze tempel geweest.
Erg nostalgisch. Ik dacht dat het groter was.
Dit is inspirerend en ik wil graag meedoen.
Er is hier niets!
Dit roept herinneringen op.
Wat is de klap?
Het is twee buigingen, twee klappen, en nog een buiging.
Oké, dus twee buigingen... -Twee.
...twee klappen, en nog een buiging. -Oké.
Dit is geweldig. Je kunt alles zien vanaf hier.
Het is ongelofelijk.
Dit eiland is absoluut episch.
't Is vreemd om op 'n plek te zijn waar zoveel mensen woonden,
maar die nu compleet verlaten is.
Er zijn alleen nog herinneringen aan het verleden over.
Op deze reis heb ik geflirt met straling, verlatenheid en de dood.
Ik moest uit m'n comfortzone stappen, en mijn overtuigingen zijn uitgedaagd.
En daardoor ben ik nog gelukkiger dat ik leef.
Misschien is dat juist het punt van duister toerisme.