NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nazywam się David Farrier.
Jestem nowozelandzkim dziennikarzem badającym zjawisko mrocznej turystyki.
Tym razem wybrałem się do Japonii.
Mroczna turystyka bywa groźna,
dlatego zaczynam swoją podróż od szkolenia kryzysowego.
Nieźle.
Choć nie wiem, czy to wystarczy, by dostatecznie mnie przygotować.
Odwiedzę ulubione miejsce samobójców...
- Coś zwisa z tamtego drzewa. - Niedobrze.
Przeniosę się do dziwacznej przyszłości pełnej robotów...
Życzę miłego pobytu w Henn na Hotel.
...zwiedzę nawiedzoną wyspę...
Niesamowite.
...i atrakcję turystyki nuklearnej.
- O co tu chodzi? - Boże.
Poziom promieniowania wyższy niż w Czarnobylu, a tam nikogo nie wpuszczają.
Życie bywa niebezpieczne dla mrocznego turysty.
MROCZNY TURYSTA
JAPONIA
Podróż zaczynam w miejscu jednej z największych japońskich katastrof,
wybuchu elektrowni atomowej Fukushima.
Turystyka nuklearna. Kto by pomyślał, że coś takiego istnieje?
Normalni ludzie unikaliby radioaktywnych terenów,
ale to idealne miejsce dla mrocznych turystów,
z którymi właśnie jadę.
W 2011 roku prowincję nawiedziło silne trzęsienie ziemi,
a następnie tsunami,
które wywołało eksplozję
i wyciek substancji radioaktywnych z elektrowni Daiichi.
Zginęło ponad 20 000 ludzi.
Wielu mieszkańców prowincji ewakuowano z powodu promieniowania.
Do niedawna była to strefa zamknięta,
jednak obecnie rząd zezwolił na powrót mieszkańców do domów.
Musiałem zobaczyć, jak wygląda katastrofa nuklearna.
Czy to w ogóle bezpieczne?
Panie i panowie, wita was wasz przewodnik.
Oprowadzi nas Yo.
Postaram się nie mylić prawej strony z lewą.
Będę mówił: „Po waszej prawej” i: „Po waszej lewej”.
Dla Yo to tylko kolejny spacer po radioaktywnym parku.
Nie wydaje się, by cokolwiek go martwiło.
Jaki poziom byłby powodem do niepokoju?
Gdybyś chciał tu mieszkać,
byłoby to 0,20.
Nie wiem, jak to rozumieć. Jesteś taki radosny,
że trudno nam określić, z jakim zagrożeniem się naprawdę mierzymy.
Na razie nie wyrosły mi rogi ani dodatkowe palce.
Moimi towarzyszami podróży są równie zaciekawieni obcokrajowcy.
Podobno witamina D niweluje skutki promieniowania.
Robisz wszystko, by się zabezpieczyć?
Na początek zatrzymujemy się w miasteczku Tomioka.
Nie dotarła tu fala tsunami, jednak spustoszenia dokonały
trzęsienie ziemi i chmura promieniotwórcza.
Wysiadamy!
Obecnie rząd uznał miasto za bezpieczne,
jednak mieszkańcy nie palą się do powrotu.
Miasteczko wciąż stoi puste.
Nie widać tu zbyt wielu ludzi.
Jak cicho.
Dziwię się, że pustki nie przyciągnęły złodziei.
Może wiedzą coś, o czym my nie wiemy?
Boże!
- 0,7. - Więcej - 0,72.
Zabraliśmy ze sobą liczniki Geigera,
mierzące poziom promieniowania.
Wszystkie zaczynają piszczeć.
Promieniowanie jest dużo wyższe niż to, przed którym mnie ostrzegano.
Nuklearni turyści zaczynają się martwić.
Wcześniej mówiłeś, że obawy powinno budzić promieniowanie
na poziomie 0,2.
Mam 0,75 na liczniku.
Więcej niż w Prypeci, wokół Czarnobyla,
gdzie nikogo nie wpuszczają.
Jak możesz mówić, że to bezpieczne?
Rząd ogłosił stan wyjątkowy,
co oznacza, że można podnieść maksymalny dozwolony poziom promieniowania.
Chcą pokazać, że jest tu bezpiecznie.
Ale nie jest.
- Sami możecie to sprawdzić. - Ale...
- Kiedy? - Za ile lat będzie bezpiecznie?
Za jakieś 200 lat.
Wtedy wszystko wróci do normy.
- Dwieście? - Tak.
Turystyka nuklearna nagle przestała mnie nęcić.
Pisk licznika jest dość niepokojący.
Zwłaszcza, gdy widzisz te rozbite wystawy sklepowe
i dziecięce rowerki. Upiorne.
Wiem, czemu ludzie nie chcą tu wracać.
Ale to nie wszystko.
Yo mówi, że pył jest szczególnie promieniotwórczy.
Ostrzega, że jego wdychanie grozi rakiem.
Nie wydaje mi się, by o takie emocje chodziło turystom.
Włożyłaś maskę?
Sporo tu pyłu.
Chyba też powinienem taką włożyć.
- Zapomniałem o nich. - Skoro je mamy...
- Rozwiń ją. - Słucham?
No tak. To mój pierwszy raz.
Wokół jest tyle pyłu, że wolałem ją włożyć.
Tyle że teraz parują mi okulary
i nic nie widzę. Problem z parą.
Wyjeżdżamy z Tomioki drogą numer 6, w samo serce nuklearnej katastrofy.
Mijamy obszary wciąż uznawane
za radioaktywne strefy zamknięte,
choć rząd sprytnie przechrzcił je na
„strefy utrudnionego powrotu”.
- Widzicie bramy? - Są przy każdym wejściu.
Spójrzcie.
Bariery chronią wszelkie wejścia do strefy zamkniętej.
Czujemy się jak na terenach wojskowych.
Nie możemy się tu nawet zatrzymać.
Jednak Yo próbuje nas wprowadzić.
To strefa utrudnionego powrotu. Wracajcie do autokaru.
Przepuszczamy tylko pojazdy.
Musicie odjechać.
W czym problem?
To zamknięty obszar.
Nie możemy tu parkować ani wysiadać z autokaru.
Tylko przejeżdżamy.
Od kiedy tu pracujesz?
Od pięciu lat.
Podoba ci się?
Zabierajcie się stąd.
Jeśli ten pan czerpie satysfakcję zawodową z przeganiania ludzi,
to musi być szczęśliwy.
Mimo wszystko chcę zajrzeć do strefy zakazanej,
więc namawiam Yo, by na moment wysadził mnie przy drodze.
Masz góra pięć minut.
Gotowy?
Już!
Dajesz, David!
Teraz!
Od trzęsienia ziemi nikt nie zaglądał do tego salonu gier.
Widok tych zabawek jest dość przerażający.
Jakby były martwe.
Zajrzyjmy na górę.
Co za ruina.
Mnóstwo tu pyłu, niepokoi mnie to.
Mało powiedziane.
Leżące tu przedmioty i pył są silnie radioaktywne.
Mury są osłoną przed wiatrem i deszczem, które mogłyby oczyścić budynek.
Już raz nas ostrzegano,
więc nie chciałbym dać się tu złapać.
Uwaga na szkło. A jednak, przesadziliśmy.
Nie znamy japońskiego.
- Paszport? - W autokarze.
Przechlapane.
Na szczęście zjawia się Yo. Próbuje załagodzić sytuację.
- W czym problem? - Nie wolno tu...
- Nie możemy się zatrzymywać? - Właśnie.
Po długich wyjaśnieniach i surowym ostrzeżeniu
zostajemy puszczeni wolno. Yo nie jest zachwycony.
Mogli nas aresztować?
Mieliśmy szczęście.
- Dzięki, Yo. - Nie ma za co.
Trochę mi głupio, że Yo musiał nas ratować.
Wycieczka dostarcza mi więcej stresu, niż się spodziewałem.
Wreszcie zatrzymujemy się na lunch.
Zjemy go w Namie, w knajpce „U Babci”.
Jak nazwa wskazuje, prowadzą ją babcie.
To jeden ze sposobów rządu na zwabienie ludzi do miasta.
Jednak babcie nie mieszkają w okolicy.
Coś tu jest nie tak.
Wy nie jecie?
- Skąd pochodzi to jedzenie? - To bezpieczne?
Uwielbiam japońską kuchnię,
jednak mam wątpliwości co do tutejszego jedzenia.
- Jadłeś już tutaj? - Nie.
- To pierwszy raz? - Tak.
- Yo? - Tak?
To jedzenie z pobliskich upraw?
- Nie mam pojęcia. - Nie wiesz?
Trudno wiedzieć wszystko, prawda?
Nie będę się tym przejmował.
Głód w końcu nas przekonuje.
Jedzenie może i jest promieniotwórcze, ale za to pyszne.
Sprawiasz wrażenie, jakbyś niczym się nie martwił.
Mieszkamy w tym kraju.
Dzień po dniu.
Zamartwianie się źle wpływa na zdrowie.
Wokół pełno zagrożeń.
Racja.
- Mógłby cię potrącić autobus. - Właśnie.
Rząd zatrudnił nawet ulicznych artystów,
by na powrót ściągnąć tu ludzi. Trafiam na jednego z nich.
O co tu biega?
Widzicie? Nie ma się czym martwić.
Nie gdy dzieją się takie rzeczy.
Ładnie?
Po lunchu ruszamy na wybrzeże,
gdzie uderzyła fala tsunami.
Kiedyś pełno tu było tętniących życiem miasteczek.
Fala pozostawiła po sobie pustkowie.
Co to za miejsce, Yo?
To tereny zniszczone przez tsunami.
Tutaj uderzyła fala?
Zmyła całe miasteczko.
Gdy przełamała wały,
miała 15 metrów wysokości.
Zginęło tu około 260 ludzi.
Trudno mi sobie wyobrazić 15-metrową ścianę wody.
Jak przed nią uciec?
Mieszkańcy nie mieli żadnych szans.
To wszystko, co zostało z domów, sklepów i ludzkich istnień.
Gruz i ruiny.
To upiorny widok.
Góra gnijących przedmiotów osobistych.
To robi wrażenie.
Przetrwały jedynie ciężkie nagrobki,
milczące pamiątki po tych, którzy tu żyli i umierali.
To przeraźliwie smutny widok.
Jednak nie wszyscy tak to odbierają.
Tutaj wybuchł reaktor.
- Zrób wybuchową minę. - Nie rozumiem.
Bądź męski!
- Zdjęcia wyszły? - Zrobiliśmy niezłe selfie.
Mogłem zrobić lepszą minę, ale to nic.
- Przeżyję. - Jak na pokazie mody!
Możemy się trochę pośmiać, ale to dość poważna sprawa.
Nie sądzisz?
Zgadzam się.
Czasem śmiejemy się, by ukryć zdenerwowanie.
Trzęsienie ziemi, tsunami i wreszcie promieniowanie.
Katastrofa nuklearna to niechciany dar, który nie przestaje załamywać.
Wreszcie natrafiamy na złoże.
Pod zielonym brezentem ukryto plastikowe worki.
Znajduje się w nich niskoaktywna promieniotwórcza gleba,
a także rośliny.
Rząd zlecił zebranie górnej warstwy gleby
i jej „czasowe” przechowywanie.
W całej prowincji powstało wiele takich składowisk.
To niebywałe, że w okolicy trzyma się ponad dziewięć milionów
takich worków.
Zastanawiam się, co się z tym wszystkim stanie.
Jak długo wytrzymują takie worki?
Dwa, trzy lata.
Widać, że niektóre się już rozkładają.
Pewnie dlatego wszystko jest przykryte. Chcą to ukryć.
Możliwe.
Składowiska miały wytrzymać trzy lata, ale tworzono je już sześć lat temu.
Są piękne w swojej schludności,
w sam raz na Instagrama.
Nie zmienia to jednak faktu, że kryją promieniotwórczą glebę.
Nie zabrałabym tutaj swoich dorosłych dzieci,
które nie założyły jeszcze rodzin. Zwłaszcza córek.
Rzeczywiście, płeć ma znaczenie.
Kobiety narażają się tu na większe niebezpieczeństwo.
Tak.
Po drodze zaczynam dostrzegać skalę zniszczeń.
Każde kolejne miasto przypomina poprzednie.
Zdewastowane.
Radioaktywne.
Porzucone.
To kolejna „strefa utrudnionego powrotu”.
Potrzeba specjalnej przepustki.
Nikt nie słucha już Yo.
Wszyscy skupiają się na swoich licznikach Geigera.
Co u was? Ja mam 1,43.
1,55.
- 1,89. - Jasna cholera. Dużo.
I rośnie.
To więcej niż w Czarnobylu, prawda?
Przed wyjazdem sprawdziłam poziomy promieniowania.
Miały nie przekroczyć 0,4.
A to cztery razy więcej.
Bardzo mi się to nie podoba.
To chyba niebezpieczne.
Też zaczynam się martwić.
Na pewno chcemy kontynuować?
Jeśli to był najwyższy poziom, to w porządku,
ale traktuję sprawę poważnie.
Anya wypowiedziała głośno to, co myślimy wszyscy.
Denerwujemy się,
bo Yo sam mówił, że wartości powyżej 0,2 są groźne.
No i proszę.
1,9.
- 2,3. - 2,8.
Promieniotwórczość wzrasta. W autokarze czuć napięcie.
Nikt nie spodziewał się takich odczytów, nawet nasza ekipa.
To nie były jeszcze najwyższe wartości?
Nie.
- Może być gorzej? - Dobrze wiesz.
Nie wysiądę.
Autokar przestaje stwarzać pozory bezpieczeństwa,
a poziom promieniowania rośnie.
- Mój Boże. 1,87. - Boże!
- 3,75. - Boże!
7,19.
Odczyty już 50-krotnie przekraczają granicę 0,2.
Marzę już tylko o tym, by się stąd wynieść. I nie jestem jedyny.
- 9,71. - Zaczynam się bać.
Tak, robi się strasznie.
Chyba mamy już dość.
- Spadamy. - Dobrze.
- Wszyscy za? - Kto chce wracać?
- Ja. - Dobrze, wracamy. Kierowca zgasił silnik!
Kiepskie miejsce na awarię.
Wszyscy są zgodni, to koniec wycieczki.
Podobno do Fukushimy można już bezpiecznie wracać,
ale dla mnie to miejsce jest o wiele zbyt radioaktywne.
Nuklearne pustkowie dostarczyło mi wielu emocji.
Nie dziwię się, że zjeżdżają tu mroczni turyści,
ale jedna wycieczka mi wystarczy.
Chcę znaleźć się jak najdalej od strefy zniszczenia.
Mój hotel może i nie słynie z wygodnych łóżek i luksusów,
jednak wpisuje się w postapokaliptyczny klimat,
oferując wgląd w dziwaczną przyszłość,
w której rządzą roboty.
To zupełnie inna strona mrocznej turystyki.
Dzień dobry.
Proszę przyłożyć paszport do czytnika
lub wybrać opcję: „Nie mam paszportu”.
Jestem członkiem fan klubu Parku Jurajskiego,
więc obsługa w wykonaniu velociraptora to coś dla mnie.
Życzę miłego pobytu w Henn na Hotel.
Dziękuję.
Pobyt umili mi mój osobisty robot-asystent.
Rozluźnij się i rozgość.
Cześć.
Hej, jak się masz?
Świetnie.
Zaśpiewasz mi coś?
O której chcesz wstać?
O siódmej rano.
Nie odpowiedziałeś na pytanie. Zaśpiewasz mi coś?
Tak. W czym mogę pomóc?
Możesz coś dla mnie zaśpiewać?
Ustawiłem alarm na 8.30.
Robi się jeszcze dziwniej, gdy okazuje się,
że mój hotel mieści się w środku repliki XVII-wiecznego holenderskiego miasta.
Tak, wciąż jestem w Japonii.
To dziwne, ale i dość zabawne.
Czemu wszyscy są w maskach?
Cóż za przedziwna podróż w czasie.
Mam na sobie XXI-wieczne gogle VR i siedzę na XVII-wiecznej karuzeli.
Sam nie wiem, czy to przeszłość, przyszłość,
czy może wszechświat równoległy.
Zgasić światła.
To pytanie czy twierdzenie?
W czym mogę pomóc?
Arigato.
Cicho.
FUDŻI
Opuszczam hotel robotów i ruszam dalej.
Las Jukai porasta północno-zachodnie zbocza góry Fudżi.
To przepiękne, pradawne miejsce.
Jednak jego sława ma także inne, mroczniejsze źródło.
To najpopularniejsze na świecie miejsce do popełnienia samobójstwa.
Władze rocznie znajdują tu ponad 100 ciał.
Większość turystów przyjeżdża tu dla pięknych widoków i spokoju,
jednak coraz więcej ludzi przyciąga rosnąca liczba zgonów.
Sprawdzę, w czym kryje się wyjątkowość lasu
i dlaczego turyści interesują się tak makabrycznym miejscem.
Potrzebowałem przewodnika, więc zwróciłem się do niewzruszonego Yo.
Statystyki mówią,
że Japonia posiada najwyższy współczynnik samobójstw w uprzemysłowionym świecie.
Dlaczego tak jest?
To pewnie kwestia presji społecznej, natłoku obowiązków
i tak dalej. Może także honoru.
Szukamy miejsc przyciągających ludzi
swoją mroczną naturą.
Jukai zyskało swoją złą sławę dzięki pewnej powieści.
Jukai stał się ulubionym lasem samobójców
dzięki znanej książce z lat 60., Morze czarnych drzew.
To japońska wersja Romea i Julii. Nietrudno zgadnąć, jak się kończy.
Od razu zauważam na parkingu samotny samochód.
Yo twierdzi, że stoi tu od tygodni.
Wyobraźnia pracuje.
Ten samochód...
Może jego właściciel nie wrócił już z lasu.
Możliwe.
- Ale dowodów nie mamy. - Nigdy nic nie wiadomo.
Porzucony wóz rozbudza wyobraźnię.
Może jego właściciel odjechał?
Może gdzieś sobie szczęśliwie żyje?
Yo próbuje unikać skojarzeń z samobójstwami,
ale tablice zawierają jasny przekaz.
„Twoi rodzice powierzyli ci życie.
Przemyśl to. Pomyśl o rodzicach, rodzeństwie i swoich dzieciach.
Nie ukrywaj przed nimi swoich problemów”.
Na parkingu dostrzegam innych mrocznych turystów.
Czy bladzi obcokrajowcy robią tu to samo, co ja?
Kręcimy materiał o lesie samobójców.
- Chcieliście go zobaczyć? - Tak.
Co o nim wiecie?
Widzieliśmy filmy na YouTubie.
Podobno wielu ludzi rozważa tu samobójstwo.
Uznaliśmy, że warto tu zajrzeć.
Co wami kierowało?
Ja sam nie wiem, czy chcę tu znaleźć jakieś ciało,
czy po prostu przyjrzeć się okolicy. Czego wy tu szukacie?
Podoba mi się upiorna atmosfera.
To odosobnione miejsce. Jeśli przyjrzysz się drzewom,
dostrzeżesz zwisające z nich liny.
Nie dostrzegliśmy żadnych ciał.
- Pierwszy raz opuściłem Ontario. - Serio?
To twój pierwszy wyjazd? I wybrałeś las samobójców?
Właśnie tak.
Nie żartuję. Kiepsko to brzmi.
Racja.
Zanim wyruszę na spacer, Yo daje mi kilka niezwykłych wskazówek.
Musisz wiedzieć o kilku rzeczach.
Możliwe, że...
czai się tu coś poza nami i nas obserwuje.
Można to dostrzec
tylko na wyższym poziomie percepcji.
Jeśli coś poczujesz albo zobaczysz, nie bój się. Są po prostu ciekawe.
O dziwo, Yo bardziej przejmuje się kryjącymi się w lesie duchami,
niż promieniowaniem. To przynajmniej dało się zmierzyć.
To przepiękne miejsce, pomimo straszliwej ciszy i pustki.
Drzewa rosną tak gęsto,
że po zboczeniu ze ścieżki łatwo mógłbym się tu zgubić.
Niepokoi mnie to, co mógłbym tu znaleźć.
Spotykam się z Jake'em, Amerykaninem prowadzącym pobliską kawiarnię.
W zeszłym roku znalazł tu zwłoki.
To był niewielki stosik kości
i spódniczka, jak z mundurka uczennicy.
Leżały tu dość długo.
Mój pies coś zwęszył.
- Poszedłem za nim. - Dobrze, że miałeś psa.
Nie chciałbym tu utknąć na noc.
To kolejne z tutejszych zagrożeń.
Ludzie zwiedzają las,
bo gdzieś o nim słyszeli, a wtedy...
Czasem zastanawiasz się, czy ciało należy
do samobójcy, czy kogoś, kto zgubił drogę.
Jake poszukuje śladów straszliwych wydarzeń.
Nagle robi się dziwnie.
Nie czujesz tego? Nie brakuje ci tchu?
Gdy biegasz i brakuje ci tlenu,
robi ci się ciemno przed oczami.
- Jakbyś odpływał. - Właśnie. Czułem coś takiego.
Jakbyś miał klapki na oczach.
Trudno ci skupić wzrok.
Nie kręci mi się w głowie. Nie czuję tego, co ty.
Poczułeś to, gdy tu dotarliśmy?
Delikatnie.
Nie wiem, jak to opisać. To jakiś magnetyzm.
Ale to wszystko. Dlatego to groźne.
Czujesz coś, ale tego nie dostrzegasz.
Stąd biorą się kłopoty.
Myślisz, że nic ci nie jest, ale to błąd.
Nie wiem, co o tym myśleć.
Wszyscy opowiadają mi o niewidzialnych siłach i duchach.
Chyba czegoś nie dostrzegam.
Spójrz.
Wreszcie Jake dostrzega to, czego szukaliśmy.
- Coś zwisa z tamtego drzewa. - Niedobrze.
Jake twierdzi, że to pozostałości pętli.
Cieszę się, że znaleźliśmy tylko to.
Żadnych ciał, to dobrze.
Co skłania ludzi do odebrania sobie życia w tak pięknym miejscu?
Yo przedstawia mnie znajomej, Noriko.
Przyjechała tu 30 lat temu,
chcąc popełnić samobójstwo po kłótni z chłopakiem.
Wybrała odległą część lasu,
obok niewielkiej groty.
Liczyła, że widok jej ciała wywoła w chłopaku żal.
Gdy wchodziłam, powstrzymał mnie jakiś głos.
Stał tam mężczyzna.
Wtedy zrozumiałam, że nie patrzę na człowieka.
Uciekłam.
Noriko sądzi, że duch powstrzymał ją przed odebraniem sobie życia.
Namawia mnie na rytuał odpierający złe duchy, czyli Yūrei, które mogą czaić się w pobliżu.
Sam nie wiem, czy w to wierzę, ale się zgadzam.
Weź szczyptę soli trzema palcami.
- Nie tak! - Najpierw ją zjedz.
A teraz pij do dna.
Wypij wszystko.
Zależy mi na dalszej wędrówce, ale Noriko zaczyna się dziwnie zachowywać.
Możemy zawrócić.
Wrócimy, jeśli chcesz.
Zmęczyła się?
Zmęczona? Nie.
Gdzie boli? Tutaj?
Noriko twierdzi, że atakują ją niewidzialne Yūrei.
Nie bardzo wiem, co robić.
Dziękuję.
Jeszcze?
Dziękuję.
- To jakaś dziwna energia? - Coś tam jest.
To na nią wpływa.
My tego nie czujemy, ale ty tak?
One tu są.
Piję sól, a one i tak przychodzą.
Jak mam to opisać?
Jakby chciały mnie porwać.
Czy coś mi grozi? Zjadłem sól, to wystarczy?
Tak, ludzie są tu bezpieczni.
Tylko ja nie.
Oto Jukai.
Nie wierzę w duchy,
ale wszyscy tutaj zdają się czuć ich obecność.
Nie będę się kłócił.
Jeśli wierzenia Noriko zapobiegły jej samobójstwu,
to dobrze.
Po zwiedzeniu lasu i spotkaniu z Noriko uznałem,
że trudno uznać poszukiwanie zwłok i ideę samobójstwa
za coś romantycznego.
Nie sądzę, by las był nawiedzony czy przeklęty,
ale z pewnością dorównuje swojej legendzie.
To dziwaczne i upiorne miejsce.
Przemierzam tysiąc kilometrów na zachód.
Mój ostatni cel znajduje się nieopodal wybrzeża Nagasaki.
To prawdziwe miasto duchów.
Fundamenty budowli stoją w wodzie.
Niebywałe.
Opuszczone miejsca są magnesem dla mrocznych turystów,
zwłaszcza jeśli są tak ponure i spektakularne jak wyspa Hashima.
Zwie się ją także wyspą-okrętem, ze względu na charakterystyczny kształt.
60 lat temu było to najgęściej zaludnione miejsce na Ziemi.
Mieszkało tu 5,5 tysiąca ludzi,
tłoczących się na powierzchni kilku boisk piłkarskich.
Teraz wyspa świeci pustkami. Jak to się stało?
Porozmawiam o tym z dwoma dawnymi mieszkańcami.
Miło was poznać.
- Cześć. - Miło mi.
Ishikawa i Kenoshita mieszkali tu w dniach świetności wyspy.
Oprowadzą mnie po walących się budynkach.
Dokąd dokładnie idziemy?
- Na dziewiąte piętro. - Wysoko.
Ale skoro chcecie...
Nie było tu żadnych wind.
Ciekawe, ile trudu sprawiało codzienne wspinanie się po tych schodach.
Sufity są bardzo niskie.
Uwaga na głowę.
Wygląda na to, że ludzie wynosili się w pośpiechu.
Niezły bałagan.
To mój pokój, mój dom.
Co to za pomieszczenie? Malutkie. Ile mieszkało tu osób?
Moja rodzina i ja, sześciu ludzi.
Było nam ciasno.
Spaliśmy w tamtej komórce.
Chcieliście tutaj mieszkać?
Podobało wam się takie życie?
Tutaj się urodziliśmy.
Nie znaliśmy innego życia.
Hashima była jedyna w swoim rodzaju.
To pierwszy betonowy kompleks mieszkalny w Japonii.
Zapewniał wyższą jakość życia niż reszta kraju.
Znajdowały się tu sklepy, ośrodki sportowe, basen i szkoły.
Pod wyspą działała kopalnia węgla.
To na niej zbudowano miasto.
Pod koniec lat 70. kopalnię zamknięto,
a ludzie wynieśli się w ciągu tygodnia.
Tutaj się bawiliśmy.
Udajemy się do najwyższego punktu wyspy,
chramu shinto.
Pięćdziesiąt lat.
Nie byłem tu od 50 lat.
Myślałem, że świątynia była większa.
To inspirujące miejsce. Postanawiam przyłączyć się do modlitwy.
Jak tu pusto!
To przywodzi wspomnienia.
Klaszczecie?
Dwa ukłony, dwa klaśnięcia i kolejny ukłon.
Dwa ukłony...
dwa klaśnięcia i ukłon.
Niesamowite. Widać stąd całą wyspę.
Obłęd.
To oszałamiające miejsce.
Wyspa, która była niegdyś domem tak wielu ludzi,
zmieniła się w pustkowie.
Pozostały tylko wspomnienia i duchy przeszłości.
Podczas swojej podróży zmierzyłem się z promieniowaniem, pustką i śmiercią.
Opuściłem swoją strefę komfortu i zrewidowałem własne przekonania.
W jakiś sposób poczułem większą radość z życia.
Może właśnie o to chodzi w mrocznej turystyce.