ผลงานภาพยนตร์ชุดของ Netflix
ผมชื่อเดวิด แฟริเออร์
ผมเป็นนักข่าวจากนิวซีแลนด์
ผมกำลังสำรวจที่เที่ยวสายมืดรอบโลก
ครั้งนี้ผมกำลังเที่ยวในญี่ปุ่น
การท่องเที่ยวสายมืดอาจอันตราย
จะมีอะไรดีไปกว่าเริ่มเที่ยว ด้วยการอบรมเหตุหายนะกันสักหน่อย
จัดหนักทีเดียวครับ
แต่ไม่แน่ใจว่านี่จะช่วยเตรียมพร้อม สำหรับสิ่งที่ผมจะเจอ
ตอนไปตามจุดฆ่าตัวตาย ยอดนิยมที่สุดของโลกหรือเปล่า
- มีบางอย่างบนต้นไม้ต้นนั้น - ชักไม่ดีแล้ว
...ผมอยู่ในโลกอนาคตประหลาด ที่ควบคุมด้วยหุ่นยนต์ทั้งหมด
ขอให้สนุกกับการพักผ่อนที่โรงแรมเฮนน่า
...สำรวจเกาะผีสิงสิบเรื่องสยอง
มหัศจรรย์สุดๆ
...เที่ยวอย่างดื่มด่ำในพื้นที่นิวเคลียร์
- คุณเห็นอะไรที่นั่นบ้าง - โอ้ พระเจ้า ระดับกัมมันตภาพรังสีสูง
สูงกว่ารอบๆ เชอร์โนบิล ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไป
ชีวิตอาจตกอยู่ในอันตราย เมื่อคุณเป็นนักท่องเที่ยวสายมืด
(ประเทศญี่ปุ่น)
ผมเริ่มทริปที่ศูนย์กลางหายนะ ร้ายแรงที่สุดที่หนึ่งของญี่ปุ่น
เขตพิบัติปรมาณูนิวเคลียร์ ในจังหวัดฟุกุชิม่า
การท่องเที่ยวเชิงนิวเคลียร์ ใครจะคิดว่าจะมีอยู่จริง
คนส่วนใหญ่จะไม่เข้าใกล้เขตกัมมันตภาพรังสี
แต่มันฟังดูเหมาะมากสำหรับนักท่องเที่ยวสายมืด
และผมก็อยู่บนรถบัสที่เต็มไปด้วยเพื่อนสายมืด
ในปี 2011 จังหวัดนี้พังพินาศ จากเหตุแผ่นดินไหวรุนแรง
หลังจากนั้นก็เจอสึนามิ
ซึ่งทำให้โรงงานไฟฟ้านิวเคลียร์ไดชิระเบิด และกัมมันตรังสีรั่วไหล
ผู้คนกว่า 20,000 คนเสียชีวิต
เกือบทั้งจังหวัดต้องอพยพเพราะกัมมันตรังสี
จนตอนนี้ พื้นที่ดังกล่าวยังเป็นเขตหวงห้าม
แต่รัฐบาลบอกว่าพลเรือนกลับมาอาศัยได้แล้ว
ผมเลยต้องมาดูกับตาว่า ภัยพิบัตินิวเคลียร์เป็นยังไง
หรือแม้แต่ที่นี่จะปลอดภัยหรือเปล่า
อืม ท่านสุภาพบุรุษและสตรี ผมเป็นทัวร์ไกด์ของท่าน
ไกด์ของเราวันนี้ชื่อโย
ผมเลยต้องระมัดระวังด้านขวาและซ้าย
เพราะสำหรับคุณมันจะสลับกัน
ผมต้องบอกว่า "ทางขวามือคุณ" และ "ทางซ้ายมือคุณ"
สำหรับโย มันดูเหมือนการเดินเล่นในสวนระเบิดนิวเคลียร์
เขาดูไม่ค่อยกังวลเรื่องอันตรายอะไร
ระดับรังสีแค่ไหนที่คุณกังวล โย
สำหรับพื้นที่พักอาศัย
0.20 ผมก็กังวลแล้ว
โอเค
ตลกจัง มันยากมาก เพราะคุณเป็นคนร่าเริง
มันยากมากที่ผมกับคนอื่นๆ จะรู้ว่ามันอันตรายแค่ไหน
ผมไม่มีเขางอกหรือมีนิ้วเพิ่ม
เพื่อนนักท่องเที่ยวสายมืดของผม เป็นกลุ่มชาวต่างชาติที่หลงใหลพอกัน
ฉันได้ยินว่าวิตามินดีช่วยขจัด ผลกระทบจากกัมมันตรังสี
ดูแลตัวเองให้ปลอดภัยเท่าที่คุณทำได้แล้วกันครับ
ใช่
จุดแวะแรกของทัวร์ภัยพิบัติคือเมืองโทมิโอกะ
สึนามิมาไม่ถึงตรงนี้ แต่เมืองโดนถล่มจากแผ่นดินไหว
จากนั้นก็โดนเมฆกัมมันตรังสี
โอเค ลงจากรถบัสกัน
นี่คือหนึ่งในเมืองที่รัฐบาลบอกว่าปลอดภัย
แต่พลเรือนยังไม่นอนใจที่จะกลับมา
ที่จริงทั้งเมืองยังโดนทิ้งร้าง
- ไม่ค่อยมีคนอยู่ที่นี่ - ใช่
เงียบเชียบ
ผมประหลาดใจที่โจรไม่บุกขโมยของ
อาจเพราะพวกเขารู้ในสิ่งที่เราไม่รู้ก็เป็นได้
โอ้ พระเจ้า!
- ระดับ 0.7 - เพิ่มขึ้นเป็น 0.72
พวกเราเอาเครื่องไกเกอร์ติดมาด้วย
เป็นเหมือนเครื่องตรวจโลหะ แต่ใช้วัดระดับกัมมันตรังสี
ทันใดนั้น เครื่องทุกเครื่องก็ดังพร้อมกัน
กัมมันตภาพรังสีสูงกว่าที่ผมได้รับการเตือน
ตอนนั้นเองที่นักท่องเที่ยวนิวเคลียร์ดูเริ่มกังวล
คุณบอกเราก่อนหน้านี้ถึงระดับกัมมันตรังสี ที่ทำให้คุณกังวล
คือระดับ 0.2
เครื่องไกเกอร์ฉันขึ้นว่า 0.75
มันสูงกว่าที่เมืองพริเพตแถวๆ เชอร์โนบิลซะอีก
ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไป
คุณบอกว่ามันโอเคที่จะมาที่นี่ได้ยังไง ในเมื่อระดับรังสีสูงขนาดนี้
เพราะเขาประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน
หมายความว่าพวกเขาเพิ่มระดับกัมมันตรังสี ในระดับสูงสุดเท่าที่จะอนุญาตได้
และพวกเขาต้องการให้สิ่งมีชีวิตที่นี่ปลอดภัย
แต่มันไม่ใช่
- คุณลองดูก็ได้ - แต่...
- ในอีกกี่ปีล่ะ - ในอีกกี่ปี ใช่
อาจใช้เวลามากกว่า 200 ปี
ที่จะทำให้ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพปกติ ถ้าจะให้พูดนะ
- สองร้อยปีเหรอ - สองร้อยปี
ตอนนั้นเองที่การท่องเที่ยวเชิงนิวเคลียร์ ดูเหมือนไม่ใช่ไอเดียที่ดีนัก
รู้สึกไม่สบายใจเลยตอนเครื่องนี้ดังขึ้นเรื่อยๆ
โดยเฉพาะตอนคุณเห็นร้านค้าที่หน้าร้านพังยับ
และมีจักรยานเด็กคันเล็กๆ อยู่ข้างใน น่ากลัวหน่อยๆ
พอดูออกว่าทำไมคนถึงไม่อยากกลับมาอยู่ที่นี่
แต่มันดีขึ้นเรื่อยๆ
โยบอกเราว่าฝุ่นก็มีกัมมันตรังสี
เขาเตือนว่าถ้าสูดดมเข้าไป อาจทำให้เป็นมะเร็ง
ผมไม่แน่ใจว่านี่คือความตื่นเต้น ที่นักท่องเที่ยวสายมืดหวังว่าจะเจอ
ผมเห็นว่าคุณใส่หน้ากากแล้ว
แบบว่าในนี่มันฝุ่นเยอะ
คุณทำผมคิดได้ว่าผมควรใส่หน้ากากเหมือนกัน
- ผมลืมว่าเรามีหน้ากาก - อืม หน้ากากน่ะมี งั้นก็...
- คุณต้องเปิดมันออก - ผมต้องเปิดหน้ากากเหรอ
อ่อเข้าใจละ ไม่เคยต้องใส่หน้ากากมาก่อน
ในนี้ฝุ่นตลบไปหมด เดาว่าเป็นโอกาสดีที่ต้องใส่หน้ากาก
แต่อย่างที่คุณเห็น ฝุ่นเกาะแว่นตาผม
ตอนนี้มองไม่เห็นอะไรเลย ปัญหาหมอกควันจริงๆ
เราออกจากโทมิโอกะผ่านถนนสายหก เข้าสู่ใจกลางเขตภัยพิบัตินิวเคลียร์
เรากำลังผ่านพื้นที่ที่ยังคงเป็นส่วนหนึ่ง
ของโซนกักกันที่ยังกลัวว่ามีกัมมันตรังสี
แม้ว่าจะพยายามพลิกโฉมให้ดูดีขึ้น
รัฐบาลก็ยังเรียกพื้นที่นี้ว่า โซน "ยากจะกลับมาอยู่"
- นี่ถือถนนประตูรั้ว - มีประตูรั้วทุกทางเข้า
ดูประตูรั้วพวกนั้นสิ
มีเครื่องกีดขวางทางเข้าทุกช่องทาง ที่จะผ่านไปยังโซนห้ามเข้า
ดูเหมือนเขตกองกำลังทหารเลย
แม้แต่รถบัสก็ไม่ได้รับอนุญาตให้หยุดตรงนี้
แต่โยพร้อมจะลองพาเราเข้าไป
(ภาษาญี่ปุ่น)
ตรงนี้เป็นโซน "ยากจะกลับมาอยู่" กลับไปที่รถบัสครับ
นี้พื้นที่ปิด ยกเว้นเฉพาะยานพาหนะ
คุณต้องออกไปเดี๋ยวนี้
มีปัญหาอะไร
ตรงนี้เป็นพื้นที่ที่ระบุว่าเป็นเขต "ยากจะกลับมาอยู่"
เราก็เลยไม่ควรจอดรถรอบๆ แล้วปล่อยให้คนลงจากรถ
- โอเค - ข้บผ่านได้เท่านั้น
คุณทำงานที่นี่นานหรือยังครับ
- ห้าปีครับ - ห้าปีเหรอ
สนุกกับงานไหม
รีบออกไปจากตรงนี้ได้แล้ว
โอเค
ถ้าความพอใจในการทำงาน คือได้ขับไล่คนอย่างพวกเรา
เขาก็น่าจะมีความสุข
แต่ผมยังอยากเข้าไปดูข้างในโซนต้องห้าม
ผมเลยโน้มน้าวให้โยปล่อยผมริมถนน เพื่อลองเข้าไปดูข้างใน
ให้แค่ห้ามเกินห้านาที
พร้อมนะ
- โอเค ไป - ไป เดวิด
ไป เดวิด
ตอนนี้เลย
ร้านเกมถูกทิ้งร้างไม่มีใครแตะต้อง ตั้งแต่แผ่นดินไหว
น่ากลัวตอนเห็นของเล่นพวกนี้เกลื่อนไปหมด
เรียบร้อยแล้ว
ลองไปดูชั้นบน ลองมองผ่าน...
ว้าว
พังเสียหายหมดเลย
ในนี้ฝุ่นเต็มไปหมด ไม่สู้ดีเท่าไหร่
ไม่สู้ดีอาจฟังดูน้อยไป
ข้าวของและฝุ่นพวกนี้เต็มไปด้วยกัมมันตรังสี
เพราะฝนและลมเข้ามาไม่ถึง ที่จะชะล้างอนุภาคกัมมันตรังสี
พวกเราถูกเตือนมารอบหนึ่งแล้ว
เพราะงั้นผมเลยไม่อยากให้พวกเขาเห็นเราในนี้
ระวังกระจกนะพวก แต่เราก็ฝืนลองเสี่ยงโชคมาไกลแล้ว
เราไม่พูดภาษาญี่ปุ่น
- พาสปอร์ตมีไหม บัตรประชาชนล่ะ - อยู่ในรถ
เราถูกจับได้
แต่โยมาช่วยเราและพยายามคลี่คลายสถานการณ์
- เกิดอะไรขึ้นครับผม - คุณไม่ได้รับอนุญาตให้...
- ผมเข้าใจครับว่าเราหยุดรถตรงนี้ไม่ได้ - ใช่ คุณเข้าใจนี่ครับ
หลังผ่านเหตุการณ์ที่เหมือนยาวนานไม่สิ้้นสุด และคำเตือนที่เข้มงวด
เราก็ถูกปล่อยตัวกลับมา แต่โยดูเหมือนจะพอใจ ที่ผมได้ออกไปสำรวจ
คุณคิดว่ามีโอกาสเสี่ยงจะโดนจับไหม
เมื่อกี๊เหรอ เราโชคดีน่ะ
บอกเลย
โอเค
- เอาล่ะ ขอบคุณนะโย - ชัวร์
ผมเริ่มรู้สึกแย่ที่โยต้องประกันตัวเราออกมา
พูดตรงๆ ทัวร์ครั้งนี้กดดันกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก
มื้อกลางวันเป็นอาหารว่างต้อนรับ
เราหยุดรถที่นามิเอะ ที่คาเฟ่ชื่อคาเฟ่คุณยาย
ซึ่งไม่น่าแปลกใจว่าดำเนินงานโดย บรรดาคุณยาย
- สวัสดีค่ะ - ขอบคุณครับ
เป็นส่วนหนึ่งของโครงการริเริ่มโดยรัฐบาล ที่จะชักจูงให้ผู้คนกลับมาอยู่ในเมือง
แต่เมื่อผมรู้ว่าคุณยายเหล่านี้ไม่ได้อยู่ที่นี่
ก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
ใครกินบ้าง เราทุกคนอยากกินไหม
- มันอาหารอะไรน่ะ แล้ว... - ปลอดภัยหรือเปล่า
ผมรักอาหารญี่ปุ่น แต่เหมือนคนอื่นๆ
ผมประหม่าที่ต้องกินอะไรก็ตามที่มาจากแถวนี้
- เคยมากินที่นี่ไหมครับ โย - ไม่
- ครั้งแรก - ครั้งแรก
- โย - ครับ
อาหารทั้งหมดนี่มาจากแถวนี้เหรอครับ แสดงว่าปลูกในท้องถิ่นใช่ไหม
- ผมไม่รู้เลยจริงๆ - ไม่รู้เลยเหรอ
จะให้รู้ไปหมดทุกเรื่องก็ยากนะครับ จริงไหม
อืม ผมไม่กังวลเรื่องอาหารหรอก
แต่เราหิวโซและขอยอมแพ้ให้ความหิว
มันอาจมีกัมมันตรังสี แต่มันอร่อย
โย คุณเคยกังวลอะไรบ้างไหม ดูเหมือนคุณไม่กังวลอะไรเลย
พวกเราต้องอยู่ในประเทศนี้
แต่ละวันผมต้องอยู่ที่นี่
การกังวลมากเกินไปมันไม่ดีต่อสุขภาพจิตน่ะครับ
ชีวิตเต็มไปด้วยอันตราย
นี่ล่ะประเด็น จริงไหม
- พรุ่งนี้คุณอาจโดนรถบัสชนตายก็ได้ - จริงของคุณ
รัฐบาลจ้างแม้กระทั่งนักแสดงริมถนน
มาดึงดูดผู้คนให้กลับเข้าในพื้นที่ ผมเลยรีบเข้าไปช่วย
ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
(นักแสดงริมถนน)
เห็นไหม ที่นี่ไม่มีอะไรต้องกังวล
เจอแบบนี้ใครจะมีใจกังวลอะไรอีก
เข้ากับผมไหม
ปี๊นๆ!
หลังมื้อกลางวัน เราขับผ่านริมทะเล
จุดที่คลื่นสึนามิซัดขึ้นฝั่ง
ตรงนี้เคยเป็นพื้นที่เมืองเล็กๆ เต็มไปด้วยผู้คน
แต่เมืองถูกพัดถล่มจนหมด เหลือแค่เศษซากปรักหักพัง
ตอนนี้เราอยู่ไหนครับ โย เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นตรงนี้
ตรงนี้เคยโดนคลื่นสึนามิซัดถล่ม
สึนามิกวาดเรียบเลยเหรอครับ
สึนามิพังทั้งเมืองพินาศ
ตอนคลื่นสึนามิซัดผ่านกำแพงกันคลื่นทะเล
มันสูงถึงสิบห้าเมตร
คนกว่า 250 คนตายที่นี่
ผมนึกไม่ออกว่าคลื่นสูงสิบห้าเมตรมันประมาณไหน
หรือผมจะวิ่งหนีไปทางไหน
คนที่อาศัยที่นี่คงไม่มีโอกาส
นี่คือสภาพบ้านเรือน ร้านค้าและชีวิตที่ถูกทิ้งไว้
ป่นปี้เป็นกองขยะและซากหักพัง
นี่มันเกินจะเชื่อจริงๆ
ข้าวของส่วนตัวถูกทิ้งขว้างเป็นขยะ รอวันเน่าเปื่อย
นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราว
สิ่งเดียวที่ทนทานกระแสคลื่นได้คือป้ายหลุมศพ
เป็นหลักฐานอันเงียบงันว่าเคยมีคนอยู่และตายที่นี่
ผมรู้สึกว่าที่นี่น่าเศร้าอยู่ลึกๆ
แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีปฏิกิริยาเดียวกัน
โอเค ไม่แม้แต่...
เครื่องจับกัมมันตรังสีเพิ่งระเบิด
- หน้าคุณก็ควรระเบิดด้วยนะ - ผมไม่รู้คุณหมายถึงอะไร
แมนๆ หน่อย!
- ได้ภาพดีๆ บ้างไหม - เรามีภาพเซลฟี่ดีๆ อยู่นะ ผมว่า
ผมน่าจะทำหน้าอื่นดูบ้างตอนถ่าย แต่ไม่เป็นไร
- ไม่มีมัน ผมก็อยู่ได้ - ปารีสแฟชั่นวีค
เราหัวเราะนิดๆ ได้นะ แต่ฉันว่ามันดูจริงจังอยู่สักหน่อย
คิดงั้นเหรอ
ใช่ ผมเห็นด้วยสุดๆ
แบบว่าหัวเราะกลบเกลื่อนความประหม่าในบางที
ใช่
แผ่นดินไหว สึนามิ แล้วโดนกัมมันตรังสีอีก
ภัยพิบัตินิวเคลียร์เป็นของขวัญไม่พึงปรารถนา ที่เข้ามาเรื่อยๆ
ใต้ดินตรงนี้เป็นเส้นแร่
ภายใต้ผ้าใบสีเขียว มีกองถุงที่ยืดหยุ่นได้
ใช้บรรจุดินที่มีกัมมันตรังสีระดับต่ำ
หรือไม่ก็พืช
รัฐบาลกำจัดหน้าดินที่เปื้อนกัมมันตรังสี
แล้วเก็บดินไว้ "ชั่วคราว"
กองขยะดินพวกนี้มีอยู่ทั่วจังหวัด
ดูไม่น่าเชื่อว่ามีถุงดินมากกว่าเก้าล้านถุง
ถูกวางอยู่รอบๆ
ผมได้แต่สงสัยว่าพวกเขาจะทำยังไงกับมัน
ดินพวกนี้จะอยู่ไปอีกนานแค่ไหน
- สองถึงสามปี - ใช่
อย่างที่เห็น ถุงดำบางถึงเริ่มเปื่อยผุพังแล้ว
เพราะงั้นพวกเขาเลยเอาผ้าใบมาคลุม เพื่อปกปิดความจริงว่ามันกำลังเปื่อย
อาจจะจริงยังงั้น
มันถูกออกแบบให้ใช้งานได้สามปี แต่นี่ก็หกปีผ่านมาแล้ว
ลำดับและความแม่นยำในการจัดวางมันสวยจริงๆ
และผมกล้าพูดเลยว่า จะเป็นรูปในอินสตาแกรมที่เจ๋งมาก
แต่นั่นไม่ช่วยแก้ไขความจริงที่ว่า ดินกัมมันตรังสียังคงอยู่ที่นี่
ฉันไม่ต้องการให้ลูกที่โตเป็นผู้ใหญ่
ลูกที่ยังไม่มีครอบครัวมาอยู่ที่นี่ หมายถึงลูกสาวฉันน่ะ
เพราะมันมีประเด็นเรื่องเพศสภาพที่คุณเป็น
ฉันรู้สึกว่ามันอันตรายสำหรับผู้หญิง มากกว่าผู้ชายที่จะมาอยู่ที่นี่
จริง
ยิ่งเราขับผ่านไปเรื่อยๆ ผมก็เห็นสภาพเละทะชัดเจนขึ้น
เมืองแล้วเมืองเล่าก็สภาพเดียวกัน
พังพินาศ
เปื้อนกัมมันตรังสี
ถูกทิ้งร้าง
จุดนี้เป็นจุดที่เรียกว่าโซน "ยากจะกลับมาอยู่"
หมายความว่าคุณต้องมีใบอนุญาตพิเศษ ที่จะผ่านจุดนี้
ไม่มีใครตั้งใจฟังโยแล้วตอนนี้
ทุกคนต่างสนใจที่เครื่องไกเกอร์ตัวเอง
คุณอ่านค่าได้เท่าไหร่ ของผมขึ้นไปที่ 1.43 แล้ว
ของฉัน 1.55
- 1.89 - ให้ตายสิ! สูงจัง
ใช่ ยังสูงขึ้นอีก
ใช่ ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่า มันสูงกว่าที่เชอร์โนบิลหรือเปล่า
ฉันดูเวบไซต์เซฟแคสต์ มันมีแผนที่บริเวณนี้ทั้งหมด
มันบอกว่า เอาล่ะ ระดับกัมมันตรังสีสูงสุดตรงนี้ อยู่ที่ประมาณ 0.4
แต่ที่เราอ่านได้ตอนนี้มากกว่าถึงสี่เท่า
เพราะงั้นฉันรู้สึกไม่สบายใจมากๆ ในสถานการณ์นี้
แถมไม่มั่นใจว่าที่นี่จะปลอดภัย
ผมก็เริ่มกังวลเหมือนกัน
ทุกคนแฮปปี้ที่จะไปต่อไหม
ุถ้ามันเป็นระดับสูงสุดแล้วจริงๆ ล่ะก็ ฉันโอเคอยู่นะ
แต่รู้ไหม ฉันจริงจังกับเรื่องนี้มาก
ความจริงคืออันย่าเพิ่งพูดออกมาดังๆ ในสิ่งที่ทุกคนก็คิดเหมือนกัน
พวกเราต่างวิตกจริตเรื่องสารกัมมันตรังสี
โดยเฉพาะที่โยบอกเราว่าอะไรก็ตาม ที่สูงเกินระดับ 0.2 ถึงว่าไม่ปลอดภัย
ไหนดูสิ
หนึ่งจุดเก้า
- สองจุดสาม - สองจุดแปด
ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนวิตกกังวลอย่างมาก
ไม่มีใครหวังว่าค่ารังสีจะสูงขนาดนี้ ไม่แม้แต่ทีมงานที่พาเรามา
งั้นไอ้ที่เราเพิ่งเจอมายังไม่ใช่ค่าสูงสุดเหรอ
ไม่
- มันไม่ใช่เขตพิบัติด้วยซ้ำ - ก็ไม่น่ะสิ นายก็รู้
ฉันอยู่บนรถแล้วกัน!
แม้แต่รถก็เป็นเกราะป้องกันให้เราไม่ได้
และระดับรังสีก็ยังเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ
- โอ้ พระเจ้า ขึ้นไปที่ 1.87 - พระเจ้าช่วย
- สามจุดเจ็ดห้า - โอ้ พระเจ้า
- เจ็ดจุดหนึ่งเก้า - พระเจ้าช่วย
ค่ารังสีตอนนี้สูงว่าเกณฑ์ 0.2 อยู่ห้าสิบเท่า
ผมไม่อยากอยู่ตรงนี้นานกว่าแม้แต่นาทีเดียว และไม่ใช่ผมคนเดียวที่คิดงั้น
- ฉันอ่านได้ 9.71 แล้ว - ค่าน่ากลัว
- เอาล่ะ - เราทุกคนกลัว โอเค
- พวกเรากลัวกันจริงๆ แล้ว - ใช่
- กลับกันเถอะ - กลับกันดีกว่า
- ทุกคนเห็นตรงกันไหม - โอเค ใครอยากกลับบ้าง
- ฉันอยากกลับ - โอเค งั้นกลับกัน คนขับรถเพิ่งดับเครื่องยนต์!
ไม่ใช่ที่ที่รถจะพังเลย
ทุกเสียงเห็นพ้องกันว่าทัวร์นี้จบแล้ว
พวกเขาว่ามันปลอดภัยที่จะกลับไปฟุกุชิมะ และใครก็ตามที่กลับไปได้ถือว่าโชคดี
แต่สถานที่นี้ยังคงปนเปื้อนกัมมันตรังสี เกินกว่าที่ผมจะรับได้
มันน่าตื่นตาที่ได้เห็น ซากเมืองร้างจากนิวเคลียร์ด้วยตัวเอง
และผมก็เห็นว่าทำไม นักท่องเที่ยวสายมืดถึงตื่นเต้นนัก
แต่ทัวร์ครั้งเดียวก็เกินพอสำหรับผม
ผมอยากไปให้ไกลจากโซนภัยพิบัตินี้ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
โรงแรมที่ผมพักไม่มีเตียงนุ่มสบาย หรือสิ่งอำนวยความสะดวก
แต่มีการจัดแสดงโลกยุคหลังหายนะ
ที่เราสามารถอยู่ในโลกอนาคตอันแปลกประหลาด
โลกอนาคตที่จัดการโดยหุ่นยนต์ทั้งหมด
อาจเป็นจุดหมายปลายทางที่พิลึกอยู่สักหน่อย สำหรับนักท่องเที่ยวสายมืด
สวัสดีครับ
กรุณายื่นพาสปอร์ตของท่านกับเครื่องอ่าน
หรือกดปุ่ม "ไม่มีพาสปอร์ต" ถ้าคุณไม่มีพาสปอร์ต
ในฐานะสมาชิกบัตรแฟนคลับจูราสสิคพาร์ค
การได้รับบริการจากเวโลซิแรปเตอร์ ก็เจ๋งไม่หยอก
ขอให้สนุกกับการพักผ่อนที่โรงแรมเฮนน่า
ขอบคุณครับ
โรงแรมสัญญาว่าจะมีบริการพิเศษ จากหุ่นยนต์ส่วนตัว
ผ่อนคลาย ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้าน
สวัสดี
โอ้ สวัสดีค่ะ สบายดีไหมคะ
ดีมากๆ
เธอร้องเพลงได้ไหม
- คือแบบ... - คุณจะตื่นนอนกี่โมงคะ
เจ็ดโมงเช้า
ย้อนไปที่คำถามก่อนหน้า เธอร้องเพลงได้ไหม
ค่ะ ให้ฉันช่วยอะไรไหมคะ
ครับ เธอร้องเพลงได้ไหม
พรุ่งนี้นาฬิกาปลุกตั้งไว้ที่แปดโมงครึ่ง
อะไรๆ ก็ยิ่งพิลึกขึ้นเรื่อยๆ ตอนรู้ว่า
โรงแรมหุ่นยนต์นี้ตั้งอยู่ใจกลาง เมืองชาวดัตช์จำลองสมัยศตวรรษที่ 17
ครับ ยังอยู่ในญี่ปุ่น
แปลกประหลาดสุดๆ และก็สนุกด้วย
แต่ทำไมทุกคนต้องสวมหน้ากาก
เป็นการเดินทางผ่านกาลเวลาที่ผิดเพี้ยน
เทคโนโลยีวีอาร์ในศตวรรษที่ 21 บนม้าหมุนในศตวรรษที่ 17
ผมไม่แน่ใจว่าควรอยู่ในอดีตหรือปัจจุบันกันแน่
หรือบางทีอาจเป็นจักรวาลคู่ขนาน
ปิดไฟค่ะ
เป็นคำถามหรือประโยคบอกเล่าน่ะ
ให้ฉันช่วยอะไรไหมคะ
ขอบใจ
(หุ่นยนต์)
เงียบน่า
(ภูเขาไฟฟูจิ)
ผมออกจากโรงแรมหุ่นยนต์และเดินทาง ไปจุดหมายปลายทางถัดไป
ป่าจูไคอยู่บนพื้นที่ลาดทางตะวันตกเฉียงเหนือ ของภูเขาไฟฟูจิ
สวยงามอย่างน่าตกตะลึง และเป็นป่าดึกดำบรรพ์
แต่ป่าแห่งนี้ยังมีชื่อเสียงในด้านมืดด้วย
มันเป็นสถานที่ฆ่าตัวตายที่โดังดังที่สุดในโลก
ทางการพบศพในป่านี้เกิน 100 รายในแต่ละปี
และในขณะที่หลายคนมาเพื่อซึมซับ บรรยากาศสงบเงียบสวยงามราวโปสการ์ด
นักท่องเที่ยวสายมืดจำนวนมากมาที่นี่ ด้วยจำนวนศพคนตาย
ผมอยากเห็นว่ามีอะไรพิเศษในป่าแห่งนี้
และทำไมนักท่องเที่ยวถึงถูกดึงดูด มาในที่อันแสนน่าขนพองแบบนี้
ผมต้องการคนพาชมรอบๆ ก็เลยโทรหาโย ผู้ซึ่งไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งใด
สถิติที่ผมฟังมาคือ
ญี่ปุ่นมีอัตราการฆ่าตัวตายสูงสุด ในกลุ่มประเทศอุตสาหกรรม
คุณคิดว่าเป็นเพราะอะไรครับ
ผมเดาว่าเพราะแรงกดดันทางสังคม ภาระหน้าที่ต่างๆ
และอะไรประมาณนั้น เกียรติศักดิ์ศรีมั้งครับ
เรานึกถึงคนที่ชอบมาที่นี่
เพราะพวกเขาเป็นสายมืด พวกเขาก็เลยสนใจ
ป่าจูไคมีชื่อเสียงมาจากนิยาย
โยบอกว่าจูไคกลายเป็นจุดฆ่าตัวตายยอดนิยม
เพราะความโด่งดังของหนังสือเล่มหนึ่งในยุค 60 ชื่อว่า เดอะแบล็คซีออฟทรีส์
เรื่องประมาณโรมิโอกับจูเลียต ที่เราก็รู้ว่าตอนจบเป็นยังไง
ตอนนั้นเองผมเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่มุมลานจอดรถ
ตามที่โยบอก มันจอดอยู่ตรงนั้น ถูกทิ้งไว้หลายสัปดาห์แล้ว
แต่ในหัวผมรีบด่วนสรุปไปแล้ว
รถคันเดียวในลานจอดรถ
อาจเป็นใครก็ได้ที่หลงทางแล้วหาทางกลับไม่ได้
ก็อาจจะ
- ไม่มีข้อพิสูจน์ - ไม่มี ก็ไม่รู้สิ
นี่มันเกินจริง ความคิดว่ามีบางอย่างถูกทิ้งไว้ที่นี่
ครับ บางทีเขาอาจตัดสินใจออกจากที่อื่น
เขาอาจใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่ง
โยอยากให้ลดประเด็นป่า ที่เกี่ยวข้องกับการฆ่าตัวตาย
แต่ป้ายกลับบอกให้สิ่งที่ขัดแย้งกัน
"ชีวิตคุณได้มาจากบิดามารดา
คิดอีกที คิดถึงบิดามารดา พี่น้องคุณ คิดถึงลูกคุณ
และอย่าเก็บปัญหาไว้กับตัวเอง
ผมเห็นนักท่องเที่ยวสายมืดเดินอยู่ในลานจอดรถ
ชาวต่างชาติผิวซีดพวกนี้มาที่นี่ ด้วยเหตุผลเดียวกับผมหรือเปล่านะ
พวกเราอยากมาเห็นว่าป่าฆ่าตัวตายมันเป็นยังไง
- นั่นเหตุผลที่คุณมาที่นี่เหรอครับ - ครับ
ใช่ คุณได้ยินอะไรมาบ้าง
เราดูวิดีโอและยูทูป อะไรพรรค์นั้น
ว่ากันว่าเป็นที่ที่คนมาใคร่ครวญจะฆ่าตัวตาย
เป็นสถานที่น่าสนใจที่น่ามาเยี่ยมชม
อะไรคือแรงบันดาลใจคุณครับ ผมก็มาเหมือนกัน
ผมตัดสินใจไม่ได้ว่ามาที่นี่ เพราะอยากเห็นศพหรือเปล่า
หรือว่าแค่สงสัยอยากรู้เฉยๆ หมายถึง อะไรดลใจคุณครับ
ผมชอบบรรยากาศ มันดูน่าขนลุกดี
ดูโดดเดี่ยวห่างไกลผู้คน และถ้าเข้าไปดูในป่า
คุณจะเห็นเชือกที่คนลากเอาเข้าไปด้วย
เราไม่เห็นศพใครเลยนะ
- นี่เป็นครั้งแรกที่ผมออกมาจากออนทาริโอ - จริงเหรอ
ครั้งแรกที่ได้เที่ยวนอกออนทาริโอ ก็ตรงมาป่าฆ่าตัวตายเลย
ใช่! อย่างงั้นเลย ใช่
ไม่ได้ล้อเล่น พูดไปก็ฟังดูไม่ดีเท่าไหร่
- ใช่ไหมล่ะ - ใช่!
ผมอยากเดินเล่นเข้าไปในป่า แต่โยบอกบางอย่างแปลกๆ
คือว่ามีบางเรื่องที่คุณต้องรู้หรือควรรู้
อาจมีบางอย่าง...
นอกเหนือจากพวกเราอยู่ในนั้น กำลังมองเราอยู่ตอนนี้
แต่คุณมองเห็นมันได้
ถ้ามีญาณรับรู้ระดับสูง
ถ้าคุณรู้สึกหรือเห็นอะไรก็ตาม อย่าตกใจ โอเคไหม พวกเขาแค่สงสัย
น่าแปลกที่โยดูกังวล เรื่องวิญญาณที่ผมอาจไปเจอเข้า
มากกว่ากังวลเรื่องกัมมันตรังสีเสียอีก อย่างน้อยผมยังพอวัดค่ารังสีได้
ที่นี่สวยงามจริงๆ แต่ก็เงียบสงัดและว่างเปล่าสุดๆ
ป่านี้รกทึบอย่างไม่น่าเชื่อ
เดินออกนอกเส้นทาง รับรองว่าคุณหลงอยู่ในนี้แน่
ผมประหม่าทุกก้าวว่าจะเหยียบอะไรเข้า
ผมนัดเจอกับเจค ชาวอเมริกันที่เปิดคาเฟ่อยู่ใกล้ๆ
เขาบอกว่าเจอศพที่นี่เมื่อปีก่อน
เป็นกองกระดูกกองเล็กๆ
และกระโปรง เหมือนนักเรียนญี่ปุ่น ชุดยูนิฟอร์มสีฟ้า
มันอยู่ตรงนั้นมาสักพัก
สุนัขผมได้กลิ่นบางอย่างแปลกๆ ไม่รู้เหมือนกันว่ามันรู้ได้ไง
- แต่ผมก็ตามมันไป - โชคดีที่คุณมีสุนัข
ครับ คุณคงไม่อยากติดอยู่ในนี้ตอนกลางคืนหรอก
เพราะยังมีอันตรายอย่างอื่นอีก
คนชอบมาสำรวจที่นี่
เพราะได้ยินได้ฟังกันมา สุดท้ายพวกเขาก็กลายเป็น...
ครับ ตอนคุณเห็นศพในป่า คุณอาจสงสัยว่าอาจเป็นคน
คนที่ต้องการฆ๋าตัวตายหรือเปลี่ยนใจ แต่ดันหาทางออกจากป่าไม่ได้
เจคเชื่อว่าเขาสามารถหาหลักฐาน ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
แต่เราก็เจอเรื่องตลกบางอย่าง
คุณไม่รู้สึกใช่ไหม คุณไม่รู้สึกหอบใช่ไหม
ตอนคุณวิ่งหรือตอนที่อ๊อกซิเจนน้อย
การมองเห็นคุณจะมัวลง
- รู้สึกเหมือนกำลังเล่นยา - ใช่ ประมาณนั้น ผมเป็นมาก่อน
หลายครั้งตอนมัน... มันเห็นเป็นอุโมงค์พร่ามัว
คุณจะไม่สามารถโฟกัสอะไรได้เลย
ผมไม่รู้สึกเวียนหัว ไม่เห็นอุโมงค์อย่างที่คุณเห็น
คุณเจอภาวะแบบนั้นทันทีตอนเข้ามาในนี้
ยากจะอธิบายจริงๆ
มันไม่เชิงภาวะเห็นภาพแคบเหมือนอุโมงค์ แต่เป็น...ผมว่าเป็นพลังแม่เหล็ก
เข้าใจไหม
แต่นั้นก็มากพอแล้ว นั่นแหละที่อันตราย
อย่างน้อยก็รู้ว่ามันอยู่ที่นั้น แต่คุณมองไม่เห็นมัน
คนส่วนใหญ่ก็เลยเจอปัญหาตอนเข้ามาในป่านี้
คุณคิดว่าคุณโอเค
- แต่ไม่เลย - ใช่
ผมไม่รู้ว่าควรคิดอะไร
ทุกคนกำลังบอกผมถึง พลังงานที่มองไม่เห็นและวิญญาณ
ผมเริ่มรู้สึกว่าผมกำลังพลาดบางสิ่งที่สำคัญ
ดูนี่สิ
แล้วเจคก็เจอสิ่งที่เราตามหา
- ผมเห็นบางอย่างบนต้นไม้ต้นนั้น - ชักไม่ดีแล้ว
เขาว่ามันเป็นซากบ่วงที่ผูกไว้
ดูเชือกเส้นนั้นสิ ดีใจที่เราเจอแค่เส้นเชือก
เข้าและออกป่าโดยไม่เจอศพใคร เป็นเรื่องที่ดี
ผมสงสัยว่าอะไรดลใจให้ใครสักคนเลือก มาจบชีวิตตัวเองในป่าแสนสวยแห่งนี้
โยแนะนำให้ผมรู้จักเพื่อนเขาชื่อโนริโกะ
เธอมาที่นี่เมื่อ 30 ปีก่อน
ตั้งใจมาฆ่าตัวตายหลังทะเลาะกับแฟนหนุ่ม
เธออยากปลิดชีวิตตัวเอง ในป่าส่วนที่โดดเดี่ยวที่สุด
ใกล้ถ้ำเล็กๆ
หวังใจว่าแฟนจะเสียใจตอนเจอศพเธอ
แต่พอฉันเดินเข้าไป มีเสียงบางอย่างบอกให้ฉันหยุด
มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น
ฉันรู้ทันทีว่าเขาไม่ใช่มนุษย์
ฉันเลยวิ่งหนี
โนริโกะบอกว่าเธอเห็นผี ที่มาเตือนไม่ให้เธอฆ่าตัวตาย
เธอยืนกรานให้ผมเข้าพิธีปัดเป่าวิญญาณร้าย ไม่งั้นยูเรอิ ซึ่งเป็นชื่อของวิญญาณร้าย จะยังวนเวียน
ผมไม่รู้ว่าตัวเองเชื่อสิ่งพวกนี้ไหม แต่ผมก็ยอมทำตาม
คุณต้องหยิบเกลือโดยใช้นิ้วสามนิ้ว
- ไม่ - กินมันก่อน
ดื่มให้หมดรวดเดียว
อย่าลดมือ ดื่มเข้าไป
โอเค
ผมอยากเข้าไปในป่าอีก แต่โนริโกะเริ่มมีท่าทีแปลกๆ
เราย้อนกลับก็ได้ถ้าคุณต้องการ
เราย้อนกลับได้นะครับถ้าคุณต้องการ
เธอโอเคไหม หรือแค่เหนื่อย
เปล่าเหนื่อย
คุณเจ็บตรงไหนครับ ตรงนั้นเหรอ
โนริโกะบอกว่าวิญญาณยูเรอิที่มองไม่เห็น กำลังโจมตีเธอ
ผมทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
ขอบคุณค่ะ
- ไม่ดีขึ้นเหรอ - ไม่ ขอบคุณ
ดี ขอบคุณค่ะ
- แค่พลังงานด้านล่างนั้นเหรอ - มีบางอย่างเกิดขึ้นข้างล่าง
ที่ส่งผลกับเธอแบบนั้น
และเป็นสิ่งที่เราสัมผัสไม่ได้ แต่คุณสัมผัสได้งั้นเหรอ
พวกเขาอยู่ที่นี่ พวกเขาอยู่ที่นี่
(โย)
ถึงฉันจะดื่มเกลือ พวกเขาก็จะมาหาอยู่ดี
ฉันจะอธิบายยังไงดี
มันเหมือนกับพวกเขาจะเอาฉันไป
ผมจะปลอดภัยหรือเปล่า ผมกินเกลือแล้ว แต่ผมจะโอเคอยู่ไหม
ค่ะ ไม่มีปัญหา ทุกคนไม่เป็นไร
ทุกคนยกเว้นฉัน
นี่แหละจูไค
ผมไม่เชื่อเรื่องผี
แต่ทุกคนที่นี่ดูเหมือนจะสัมผัสถึงมันได้จริงๆ
ผมเลยจะไม่เถียง
ถ้าความเชื่อของโนริโกะ ห้ามเธอไม่ให้ปลิดชีวิตตัวเอง
นั่นก็เป็นเรื่องดี
และหลังจากได้เห็นป่าด้วยตัวเอง และได้เจอโนริโกะ
ผมตัดสินใจว่าไม่มีอะไรน่าอภิรมย์ ที่จะออกตามหาศพคนตาย
หรือคิดถึงเรื่องฆ่าตัวตาย
ผมไม่คิดว่าจูไคมีผีสิงหรือถูกสาป
แต่ป่าแห่งนี้น่ากลัวสมคำร่ำลือ
เป็นสถานที่แปลกประหลาดลึกลับ
ผมเดินทางต่อไปทางตะวันตกอีกหนึ่งพันกิโลเมตร
โอ้ ว้าว
คุณจะเห็นอาคารทั้งหมดไล่ไปจนถึงแม่น้ำ
เหนือจริงมาก
สถานที่รกร้างเหมือนแม่เหล็ก ดีงดูดนักท่องเที่ยวสายมืด
โดยเฉพาะถ้าเป็นที่หลอนๆ น่าตื่นตาอย่างเกาะฮาชิมะ
ฮาชิมะยังถูกเรียกว่าเกาะเรือรบเพราะรูปทรง อันเป็นเอกลักษณ์
หกสิบปีก่อน ที่แห่งนี้มีคนหนาแน่นที่สุดในโลก
ห้าพันห้าร้อยคนอาศัยอยู่ที่นี่
แออัดอยู่บนพื้นที่ขนาดสองหรือสามสนามฟุตบอล
ตอนนี้ทั้งเกาะว่างเปล่า ผมอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมได้นัดเจอกับอดีตผู้อาศัยสองคนเพื่อหาคำตอบ
สวัสดีครับ ยินดีที่ได้เจอ
- สวัสดีครับ - ยินดีที่ได้เจอ
คุณอิชิกาว่ากับคุณคิโนชิตะ เคยอยู่ที่นี่สมัยยังรุ่งเรือง
พวกเขาให้สิทธิพิเศษผม เข้าไปดูตามอาคารทรุดโทรมบนเกาะ
คุณรู้ใช่ไหมว่าเรากำลังจะไปไหนกัน
(คิโนชิตะ)
- เรากำลังขึ้นไปชั้นเก้า - เอาล่ะ เดินเยอะหน่อยนะ!
ผมพร้อมถ้าคุณก็พร้อม
ไม่มีลิฟต์ในนี้
ผมสงสัยว่าเดินขึ้นลงตึกเก้าชั้นทุกวัน วันละหลายๆ ครั้งจะเป็นยังไง
เพดานต่ำมากๆ
- ระวังศีรษะตรงนั้น ระวังศีรษะ - ครับผม
ดูเหมือนทุกคนรีบหนีออกจากตึก ข้าวของเกลื่อนไปหมด
รกจริงๆ
นี่ห้องผม บ้านผม
ที่เรายืนอยู่ตรงนี้น่ะเหรอ มันเล็กมาก ครอบครัวคุณอยู่กันกี่คนครับ
ครอบครัวผมรวมผม เราหกคนอยู่ที่นี่
แออัดยัดเยียดมาก
เราเคยนอนในตู้เสื้อผ้าตรงนั้น
นี่เป็นที่ที่คนอยากมาอยู่หรือเปล่า
ตรงนี้ มันน่าตื่นเต้นที่ได้อยู่ที่นี่หรือเปล่า
สำหรับเรา มันเป็นที่ที่เราเกิด
เป็นธรรมเนียมปฏิบัติสำหรับเรา และผมไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน
ที่จริงฮาชิมะเป็นสถานที่แรก
เป็นอาคารอพาร์ทเมนต์คอนกรีตแห่งแรกของญี่ปุ่น
มีมาตรฐานความเป็นอยู่ที่ดีกว่า เมื่อเปรียบเทียบกับที่อื่นในประเทศ
มีร้านค้า อาคารกีฬา สระว่ายน้ำสาธารณะและโรงเรียน
ฮาชิมะตั้งอยู่ที่นี่เพราะมีเหมืองถ่านหินใต้เกาะ
พวกเขาสร้างเมืองบนเหมือง
สุภาพบุรุษทั้งสองคนบอกว่าเหมืองเริ่มไม่ทำกำไร ในช่วงปลายทศวรรษที่ 70
และทุกคนก็ออกจากเกาะภายในแค่หนึ่งสัปดาห์
เราเคยมาเล่นกันตรงนี้บ่อยๆ
พวกเขาพาผมขึ้นไปบนจุดสูงสุดของเกาะ
ไปที่วัดนิกายชินโตที่พวกเขาเคยมา
ห้าสิบปี
ผมไม่ได้ขึ้นมาที่วัดนี้กว่า 50 ปีแล้ว
นึกถึงวันเก่าๆ ผมคิดว่ามันจะใหญ่กว่านี้
บนนี้มีแรงบันดาลใจ และผมมีอารมณ์ร่วมไปด้วย
ไม่มีอะไรเหลือที่นี่!
ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมา
ตบมือทำไมครับ
คำนับสองที ตบมือสองที แล้วก็คำนับอีกที
- โอเค คำนับสองที... - สอง
- ...ตบมือสองทีและคำนับอีกที - โอเค
น่ามหัศจรรย์ คุณเห็นทั่วทั้งหมดจากบนนี้
เหลือเชื่อ
เกาะแห่งนี้ยิ่งใหญ่จริงๆ
มันหลอนๆ เมื่อต้องอยู่ในที่ที่ครั้งหนึ่ง เคยเป็นบ้านของคนจำนวนมาก
แต่ตอนนี้กลับรกร้างว่างเปล่า
ซากหักพังเป็นแค่ความทรงจำ และผีจากอดีต
ทริปนี้ ผมได้หยอกล้อกับกัมมันตรังสี ความรกร้างและความตาย
ผมถูกบังคับให้ออกจากโซนสบายใจ ความเชื่อของผมถูกท้าทาย
และด้วยอะไรก็ตามมันทำให้ผมรู้สึก มีความสุขมากขึ้นที่ได้มีชีวิต
บางทีนั่นอาจเป็นจุดประสงค์ทั้งหมด ของการท่องเที่ยวสายมืด