NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Benim adım David Farrier.
Yeni Zelandalı bir haberciyim
ve dünyadaki popüler kara turist bölgelerini araştırıyorum.
Bu seferki yolculuğum Japonya'ya.
Kara turizm tehlikeli olabiliyor,
o yüzden yolculuğuma başlamanın en iyi yolu afet eğitim kursu.
Bayağı şiddetli.
Ama bunun beni gideceğim yerlere hazırlayacağından emin değilim.
Dünyanın en popüler intihar bölgesi...
-Şu ağaçta bir şey var. -Bu hiç iyi değil.
...tamamen robotlarca yönetilen garip bir gelecek...
Henn na Otel'de iyi eğlenceler dileriz.
...on katlı bir hayalet ada...
Muhteşem.
...ve birazcık nükleer turizm.
-Ne görüyorsun? -Aman Tanrım. Radyasyon seviyesi,
gidilmesi yasak olan Çernobil'den daha fazla.
Kara turistseniz hayat tehlikeli olabiliyor.
JAPONYA
Yolculuğuma, Japonya'nın en büyük felaketlerinden birinin merkezinde,
Fukuşima'daki nükleer santral kazasında başlıyorum.
Nükleer turizm. Böyle bir şeyi kim tahmin edebilirdi?
Çoğu normal insan bir radyoaktif nükleer bölgeye yaklaşmaz
ama bu bir kara turist için mükemmel görünüyor.
Ve içi kara turistlerle dolu bir otobüsteyim.
2011'de bu bölgeyi önce devasa bir deprem,
sonra da tsunami harap etti.
Bu yüzden, Daiichi nükleer güç santralinde patlama ve radyasyon sızıntısı oldu.
20 binden fazla insan öldü.
Radyasyon yüzünden bölgenin çok büyük kısmı tahliye edildi.
Burası şimdiye kadar yasak bir bölgeydi
ama devlet artık bölge sakinlerinin geri dönmesine izin veriyor.
Nükleer bir felaketin nasıl olduğunu kendim gelip görmek istedim.
Burada olmak güvenli mi?
Bayanlar ve baylar, turist rehberiniz benim.
Bugünkü rehberimiz Yo.
Yani sağıma ve soluma dikkat etmem gerekiyor
çünkü sizin için ters.
Yani "sağınızda" ve "solunuzda" demem gerek.
Yo için sıradan radyoaktif bir gün gibi görünüyor.
Herhangi bir tehlike konusunda endişeli gibi durmuyor.
Seni hangi seviyeler endişelendirir Yo?
Bölgede yaşamak için
0,20 endişe verici olur.
Peki.
Çok komik. Bayağı zor. Böyle mutlu birisi olduğun için
ne kadar tehlike olup olmadığını anlayamıyoruz.
Fazladan boynuzlarım ya da parmaklarım çıkmıyor.
Diğer kara turist dostlarıma
benim kadar etkilenmiş yabancı bir grup da dâhil.
D vitamininin, radyasyonun etkilerini azalttığını duydum.
Kendinizi mümkün olan her yöntemle koruyorsunuz.
Evet.
Felaket turundaki ilk durağımız Tomioka kasabası.
Tsunami buraya kadar gelmemiş ama kasaba depremden
ve radyoaktif buluttan etkilenmiş.
Peki, otobüsten inelim.
Burası devletin güvenli dediği kasabalardan birisi
ama kasaba sakinleri dönmeye hevesli görünmüyor.
Hatta hâlâ tamamen terk edilmiş durumda.
-Burada pek insan yok. -Evet.
Oldukça sessiz.
Hırsızların burayı yağmalamamış olması şaşırtıcı.
Belki bir bildikleri vardır.
Aman Tanrım!
-0,7. -Artıyor. 0,72.
Hepimiz kendi Geiger sayacımızı getirdik.
Metal detektörünün radyasyon için olanı.
Birden hepsi ötmeye başlıyor.
Buradaki radyasyon uyarılarda söylenenlerden çok daha yüksek.
Ve nükleer turistler birden endişelenmeye başlıyor.
Daha önce seni endişelendirmeye başlayacak radyasyon seviyesinin
0,2 olduğunu söylemiştin.
Geiger sayacım 0,75 gösteriyor.
Çernobil'in etrafındaki Pripyat'tan daha yüksek
ve oraya gitmek yasak.
Seviye bu kadar yüksekken insanlara güvenli olduğunu nasıl söylüyorsun?
Olağanüstü hâl ilan ettikleri için
güvenli sayılan radyasyon seviyesini yükseltebiliyorlar.
Burayı güvenli göstermek istiyorlar.
Ama değil.
-Kendiniz görebilirsiniz. -Ama...
-Kaç seneye? -Kaç seneye, evet.
Her şeyin normale dönmesi
muhtemelen 200 yıldan fazla sürecektir.
-200 mü? -200.
Nükleer turizm birden çok iyi bir fikir gibi görünmemeye başladı.
Bu şeyin gittikçe daha çok ötmesi çok rahatsız edici.
Özellikle yıkılmış vitrinleri falan gördükçe.
İçeride çocuk bisikleti var. Tüyler ürpertici.
İnsanların geri gelmesini sağlamanın neden zor olduğunu anlıyorum.
İşler daha da iyiye gidiyor.
Yo, özellikle tozların radyoaktif olduğunu söylüyor.
İçimize çekersek kanser olabileceğimizi söylüyor.
Bu kara turistlerin bu tür bir heyecan beklediğinden emin değilim.
Maskeni takmışsın.
Ortalık çok tozlu.
Ben de takmalı mıydım diye düşündürüyorsun.
-Maskemiz olduğunu unuttum. -Maske var.
-Açman gerek. -Açmalı mıyım?
Anladım. Daha önce hiç takmam gerekmemişti.
Burası çok tozlu. Takmanın vakti geldiğini düşündüm.
Ama gördüğünüz üzere gözlüğümü buğulandırıyor.
O yüzden hiçbir şey göremiyorum. Büyük bir buğu sorunum var.
Tomioka'dan çıkarak Altıncı Otoyol'dan nükleer felaketin kalbine doğru gidiyoruz.
Kapalı radyoaktif bölgenin hâlâ içinde kalan
korkutucu yerlerden geçiyoruz.
Fakat devlet, kurnaz bir değişiklikle
artık buraya "dönülmesi zor bölge" demeyi tercih ediyor.
-Burası etrafı kapalı bir cadde. -Her girişte kapı var.
Şu kapılara bakın.
Yasak bölgeye giden tüm girişlerde bariyerler var.
Burası daha çok askeri bölgeye benziyor.
Ve otobüsün burada durması bile yasak.
Ama Yo bizi içeri sokmayı denemeye hazır.
Burası dönülmesi zor bölge. Otobüse geri dönün.
Bu bölge sadece araçlara açık.
Bir an önce gitmeniz gerek.
Sorun nedir?
Burası dönülmesi zor bölge olarak belirlenmiş.
Buralarda park edip dışarı çıkmak yasak.
-Peki. -Sadece geçiş.
Ne kadardır burada görevlisin?
-Beş yıl. -Beş yıl mı?
İşini seviyor musun?
Haydi artık, gidin.
Tamam.
Eğer iş memnuniyeti bizim gibileri uzaklaştırmaktan geliyorsa
mutlu bir adam olmalı.
Ama ben hâlâ yasak bölgenin içini görmek istiyorum.
Gizlice göz atmak için Yo'yu beni kenarda indirmeye ikna ediyorum.
Mümkünse beş dakikadan fazla sürmesin.
Hazır ol.
-Tamam, çık. -Haydi David.
Haydi David.
Şimdi.
Oyun salonuna depremden beri dokunulmamış.
Tüm bu oyuncakları
yerlerde görmek biraz tüyler ürpertici.
İşleri bitmiş.
Bir de yukarı bakalım. Yukarı bakmayı deneyelim.
Vay be.
Darmaduman olmuş.
Çok toz var, rahatsız edici.
Rahatsız edici demek az kalıyor.
Buradaki eşyalar ve toz daha radyoaktif.
Yağmur ve rüzgâr içeri giremediğinden radyoaktif partiküller temizlenmiyor.
Zaten bir kere uyarıldık,
o yüzden buradayken görülmek istemiyorum.
Camlara dikkat edin. Şansımızı fazla zorladık.
Japonca bilmiyoruz.
-Pasaport? Kimlik? -Otobüste.
Suçüstü yakalandık.
Yo yardımımıza yetişip ortamı yumuşatmaya çalışıyor.
-Sorun ne efendim? -İzniniz yok...
Anlıyorum, burada duramayız. Evet, tabii ki efendim.
Sonsuz gibi gelen bir süreden ve sert bir uyarıdan sonra,
gitmemize izin veriliyor ama Yo benim küçük gezimden memnun değil.
Sence tutuklanma riski var mı?
Deminki mi? Şanslıydık.
Bence öyle.
Peki.
-Pekâlâ. Teşekkürler Yo. -Tabii ki.
Yo bizi kurtarmak zorunda kaldığı için kötü hissetmeye başlıyorum.
Dürüst olmak gerekirse bu tur düşündüğümden daha stresli.
Öğle yemeği güzel bir mola oluyor.
Namie'de, Grandma's isminde bir kafede duruyoruz.
Burayı beklendiği üzere, büyükanneler yönetiyor.
-Konnichiwa. -Arigato.
Bu, insanları bölgeye geri çekme amaçlı bir devlet girişimi.
Büyükannelerden hiçbirinin burada oturmadığını öğrenince
bir şeyler yanlış gibi geliyor.
Kim yiyecek? Herkes yemek istiyor mu?
-Yemek ne ama? Nereden... -Ne kadar güvenli?
Ben de diğerleri gibi Japon mutfağını seviyorum
ama buralardan çıkan şeyleri yeme konusunda endişeliyim.
-Daha önce burada yedin mi Yo? -Hayır.
-İlk defa. -İlk defa.
-Yo? -Evet?
Bu yemekler bu bölgeden mi? Burada mı yetişiyor?
-Hiçbir fikrim yok. -Yok mu?
Her şeyi bilmek zor, değil mi?
Ben kafaya takmıyorum.
Hepimiz aşırı açız ve pes ediyoruz.
Radyoaktif olabilir ama lezzetli.
Yo, hiç endişelendiğin konu olmuyor mu? Hiçbir şeyi kafaya takmıyor gibisin.
Bu ülkede yaşamak zorundayız.
Her gün burada yaşamak zorundayım.
Bu konuları çok kafaya takmak akıl sağlığı için pek iyi değil.
Hayat tehlikelerle dolu.
Olay o zaten, değil mi?
-Yarın bir otobüsün altında kalabilirsin. -Doğru.
Devlet, insanları bölgeye geri çekmek için
sokak sanatçıları bile tutmuş. Hemen yardıma ikna edildim.
Neler döndüğünü bilmiyorum.
Bakın, endişelenecek bir şey yok.
Bu olurken nasıl endişelenebilirsiniz ki?
Yakışmış mı?
Öğle yemeğinden sonra kıyıya,
devasa tsunaminin ilk çarptığı yere iniyoruz.
Burası, bir zamanlar insanlarla dolu küçük kasabalardan oluşuyordu.
Ama bunların tamamı yok oldu, artık burası bomboş.
Şu an neredeyiz Yo? Buradaki durum ne?
Burası tsunami altında kalan bölge.
Tsunaminin geçtiği yer burası mı?
Tsunami tüm kasabayı sürükledi.
Tsunami, deniz surunu aştığında
15 metre yükseklikteydi.
Bu bölgede yaklaşık 260 kişi öldü.
15 metrelik bir su duvarını idrak bile edemiyorum,
nereye kaçacağımı da.
Buradaki insanların şansı yoktu.
Evlerden, dükkânlardan, hayatlardan geriye kalan sadece bunlar.
Her şey enkaz ve harabe hâline gelmiş.
Kişisel eşyaların
çürümeye bırakılmış olduğunu görmek oldukça gerçeküstü.
Durumun ciddiyetini gösteriyor.
Direnebilecek kadar ağır olan tek şey mezar taşları.
Burada yaşayan ve ölen insanların dilsiz kanıtları.
Burayı derinlemesine hüzünlü buluyorum.
Ama herkesin tepkisi aynı değil.
Peki, şey bile...
Radyoaktif reaktör patladı.
-Senin de suratın patlamalı. -Ne demek istediğini anlamadım.
Erkeksi ol!
-Güzel fotoğraflar çektiniz mi? -Güzel bir selfie çektik.
Diğer pozumu da verebilirdim ama sorun değil.
-Olmasa da olur. -Paris Moda Haftası.
Birazcık gülebiliriz ama bence burası ciddiyet gerektiriyor.
Sizce?
Evet, tamamen katılıyorum.
Bazen gerginliğini gizlemek için gülmen gerekiyor.
Evet.
Deprem, tsunami ve de son olarak radyasyon.
Nükleer felaketin sonu gelmek bilmiyor.
Ve ana kaynak burada yatıyor.
Yeşil muşambaların altında esnek saklama çuvalı yığınları var.
İçlerinde düşük seviyeli radyoaktif toprak
ya da bitkiler var.
Devlet, radyoaktif üst toprağı toplamış
ve geçici olarak saklamış.
Bu toprak yığınlarından bölgenin her yerinde var.
Bu çuvalların sayısının dokuz milyondan fazla olduğunu bilmek
inanılmaz geliyor.
Bunlarla ne yapacaklarını merak ediyorum.
Bu karışım ne kadar süre dayanabilir?
-İki ila üç yıl. -Evet.
Görüyorsunuz, siyah çuvallardan bazıları bozulmaya başlamış.
Muhtemelen bozulduklarını gizlemek için üstlerini kapamışlar.
Muhtemelen öyledir.
Üç yıl dayanmak üzere tasarlanmışlar ama üzerinden altı yıl geçmiş.
Yapıldıkları düzen ve hassasiyet çok güzel
ve hatta iyi bir Instagram paylaşımı denebilir.
Ama bu, radyoaktif toprağın hâlâ burada olduğu gerçeğini değiştirmiyor.
Henüz aile kurmamış yetişkin çocuklarımın
buraya gelmesini istemezdim. Kızlarımın yani.
Çünkü cinsiyet de önemli.
Buraya gelmek kadınlar için daha tehlikeli gibi geliyor bana.
Doğru.
Bu keşmekeşin büyüklüğü, yola devam ettikçe kafama dank ediyor.
Geçtiğimiz her kasaba böyle.
Harap olmuş.
Radyoaktif.
Terk edilmiş.
Bu nokta, dönülmesi zor bölge olarak belirlenmiş.
Yani buradan geçmek için özel bir izne sahip olmanız gerekiyor.
Şu an kimse Yo'yu dinlemiyor.
Herkes Geiger sayaçlarına odaklanmış durumda.
Ne görüyorsunuz? Benimki 1,43'e kadar çıktı.
1,55.
-1,89. -Oha! Çokmuş.
Evet, yükseliyor.
Çernobil'den fazla mı emin değilim. Öyle mi?
Safecast'e baktım, tüm bölgenin haritası var.
Ve burada göreceğimiz en yüksek değerin 0,4 civarı olacağı yazıyordu.
Ama bu onun dört katından fazla.
O yüzden şu an çok rahatsız hissediyorum.
Güvenli mi emin değilim.
Ben de endişelenmeye başlıyorum.
Herkes devam etmek istiyor mu?
Göreceğimiz en yüksek değer buysa benim için sorun yok
ama bu konuyu aynı zamanda çok ciddiye alıyorum.
Aslında Anya sadece herkesin aklından geçeni söyledi.
Yo 0,2'nin üzeri tehlikeli dediği için
radyasyon konusunda hepimiz paranoya yapıyoruz.
Haydi bakalım.
1,9.
-2,3. -2,8.
Seviyeler gittikçe yükseliyor. Herkes çok gergin.
Kimse böyle yüksek seviyeler beklemiyordu, kendi ekibimiz bile.
Demin gördüğümüz en yüksek bile değildi yani?
Değildi.
-Yani orası sıcak nokta değildi. -Hayır. Bunu biliyorsun.
Otobüsten inmeyeceğim.
Artık otobüs bile koruyormuş gibi gelmiyor
ve seviyeler artmaya devam ediyor.
-Aman Tanrım. 1,87. -Aman Tanrım!
-3,75. -Aman Tanrım.
-7,19. -Aman Tanrım.
Göstergeler artık 0,2 sınırının 50 katını aştı.
Burada bir dakika daha durmak istemiyorum ve bu konuda yalnız değilim.
-9,71 görüyorum. -Artık korkmak normal.
-Pekâlâ. -Korkuyoruz. Tamam.
-Artık resmen korkuyoruz. -Evet.
-Gidelim. -Evet, gidelim.
-Onaylayanlar? -Peki, kim gitmek istiyor?
-Ben gitmek istiyorum. -Tamam, gidelim.
Şoför motoru durdurdu.
Arıza için iyi bir yer değil.
Tur, oy birliğiyle sona erdi.
Fukuşima'ya dönmek güvenli diyorlar ve dönen herkese iyi şanslar diliyorum
ama burası benim için hâlâ çok radyoaktif.
Terk edilmiş nükleer bir bölgeyi ilk elden görmek heyecanlıydı
ve turistlerin bunu neden heyecanlı bulabileceğini anlıyorum
ama bir tur benim için yeterliydi.
Felaket bölgesinden olabildiğince uzaklaşmak istiyorum.
Otelim, rahat yatakları ya da lüks olanaklarıyla tanınmıyor
ama garip, alternatif bir geleceğe bakış şansı tanıyarak
kıyamet sonrası temasını takip ediyor.
Robotlar tarafından yönetilen bir gelecek.
Muhtemelen kara turist spektrumunun garip ucunda.
Merhaba.
Lütfen pasaportunuzu okuyucudan geçirin
ya da pasaportunuz yoksa "pasaportum yok"a dokunun.
Büyük bir Jurassic Park hayranı olarak
bir Velociraptor'dan hizmet almak bayağı hoş.
Henn na Otel'de iyi eğlenceler dileriz.
Teşekkürler.
Otel, tatilimin en güzel yanının kişisel robotum olacağı sözünü veriyor.
Rahatlayın ve keyfinize bakın.
Merhaba.
Selam. Nasılsınız?
Çok iyiyim.
Bir şarkı söyler misin?
-Sadece... -Saat kaçta uyanacaksınız?
Sabah yedide.
Önceki soruma geri döneyim, bir şarkı söyler misin?
Evet. Yardımcı olabilir miyim?
Evet. Bir şarkı söyler misin?
Yarın için saat 8.30'a alarm kuruldu.
Otelimin yerini fark ettiğimde işler daha da garipleşiyor.
Sahte bir 17. yüzyıl Hollanda kasabasının tam göbeğindeyiz.
Evet, hâlâ Japonya'dayız.
Kesinlikle garip ve biraz da eğlenceli.
Ama neden herkeste maske var?
Bu harika ve çarpık bir zaman sıçraması.
17. yüzyıl atlıkarıncasında 21. yüzyıl sanal gerçekliği.
Geçmişte mi olmalıyım gelecekte mi, emin değilim.
Belki de paralel bir evrendeyimdir.
Işıkları kapat.
Bu bir soru mu, beyan mı?
Yardımcı olabilir miyim?
Arigato.
Kapa çeneni.
FUJİ DAĞI
Robot otelini bırakıp sıradaki durağım için yola çıkıyorum.
Jukai ormanı, Fuji Dağı'nın kuzeybatı eteklerinde yer alıyor.
Burası inanılmaz güzelliğe sahip ve kadim bir yer.
Ama bu orman, daha karanlık bir sebepten dolayı ünlü.
Burası dünyadaki en popüler intihar yeri.
Yetkililer burada yılda 100'den fazla ceset buluyor.
Çoğu insan buraya muhteşem manzarası ve sükûneti için gelirken
gittikçe artan sayıdaki kara turisti çeken şey, ölü sayısı.
Bu ormanı özel yapan şeyi
ve turistlerin niye böyle korkunç bir yere geldiğini
öğrenmek istiyorum.
Bana rehberlik edecek biri gerektiği için yine soğukkanlı Yo'yu aradım.
Duyduğuma göre istatistik olarak,
Japonya, endüstrileşmiş ülkeler arasında
en yüksek intihar oranlarından birine sahip.
Sence niye böyle?
Sanırım çok fazla toplumsal baskı ve sorumluluk var.
Bunun gibi şeyler. Belki de onur.
İnsanların bazı yerlerle biraz daha karanlık oldukları için
ilgilendiğini düşünüyorduk. Bu yüzden ilgileniyoruz.
Jukai, bir romandan dolayı bu şekilde meşhur oldu.
Yo'nun dediğine göre, burası 1960'larda popüler olan
Kuroi Jukai isimli romandan dolayı popüler bir intihar bölgesi olmuş.
Bu, Romeo ve Juliet'in bir nevi Japon versiyonu.
Onun sonunu da hepimiz biliyoruz.
Bir otoparkın kenarına park edilmiş yalnız bir araba fark ediyorum.
Yo'nun dediğine göre, terk edilmiş hâlde haftalardır burada duruyormuş.
Çoktan çeşitli sonuçlara varmaya başladım.
Otoparkta bir tane araba var.
Bu, ormana girip geri dönmeyen birisi olabilir.
Olabilir.
-Kanıtlayacak bir şey yok. -Yok. Bilmiyoruz.
Bir şeyin böylece bırakıldığı düşüncesi çok gerçeküstü.
Evet. Belki bırakıp başka yere gitmeye karar vermiştir.
Belki bir yerlerde mutlu şekilde yaşıyordur.
Yo, ormanın intiharla olan bağlantısını hafifsemekte kararlı
ama tabelalar aksini gösteriyor.
"Hayatınız, ebeveynlerinizden aldığınız bir şeydir.
Tekrar düşünün. Ebeveynlerinizi, kardeşlerinizi düşünün.
Çocuklarınızı düşünün.
Ve tüm sorunlarınızı tek başınıza sırtlanmayın."
Bir süre sonra otoparkta dolanan diğer kara turistleri görüyorum.
Bu soluk tenli yabancıların buraya gelme sebebi benimle aynı mı?
Buranın bir intihar ormanı olduğu fikrini araştırıyoruz.
-Siz de bu yüzden mi geldiniz? -Evet.
Hakkında ne duydunuz?
Videolarda, YouTube'da falan
insanların gelip intihara niyetlendiği bir yer olduğunu duyduk.
Gezmek için ilginç bir yer.
Motivasyonunuz neydi? Ben de bu sebepten geldim.
Ama ceset mi görmek istiyorum yoksa sadece bölgeyi mi merak ediyorum
karar veremiyorum. Sizin harekete geçiren neydi?
Burada atmosferi seviyorum. Tüyler ürpertici,
ıssız bir havası var. Ormana baktığımızda
insanların yanında getirdiği ipleri görüyoruz.
Hiç ceset görmedik.
-İlk defa Ontario'nun dışına çıktım. -Cidden mi?
Ontario'dan ilk çıkışında doğrudan intihar ormanına geldin demek?
Evet. Resmen öyle oldu.
Cidden. Öyle deyince kulağa biraz kötü geliyor.
-Kötü geliyor, değil mi? -Evet.
Ormanda yürüyüşe çıkmak istiyorum ama Yo'nın sıra dışı bir brifingi var.
Bilmen gereken birkaç şey var.
Ormanda, şu an bize bakan,
gizli bir şekilde bekleyen bizden başka şeyler olabilir.
Ama bu ancak
daha yüksek bir algıyla görülebilir.
Bir şey hissedersen ya da görürsen kendini kaybetme. Tamam mı? Sadece meraklılar.
İlginç bir şekilde, Yo karşılaşabileceğim ruhlar konusunda
radyasyonda olduğundan daha endişeli.
Radyasyonu en azından ölçebiliyordum.
Burası gerçekten çok güzel bir yer ama ölümcül derecede sessiz ve boş.
Ayrıca ağaçlar aşırı sık.
Patikadan ayrılırsanız kolaylıkla kaybolabilirsiniz.
Karşılaşabileceğim şeyler konusunda endişeliyim.
Yakındaki bir kafeyi işleten Amerikan göçmeni Jake ile
buluşma ayarladım.
Daha geçen sene bir ceset bulduğunu söylüyor.
Sadece kemiklerden oluşan bir yığın
ve bir etek buldum. Japon kız öğrenci gibi. Mavi üniforma.
Belli ki bayağıdır buradaydı.
Köpeğim bir şeyler olduğunu sezdi. Nasıl anladı bilmiyorum,
-sadece onu takip ettim. -Köpeğin yanında olduğu için şanslısın.
Evet, gece vakti burada kaybolmak istemezsin.
Çünkü buradaki diğer tehlike de o.
İnsanlar burayı duyup
keşfetmeye geliyor, sonra kendileri...
Evet. Burada bir ceset gördüğünde intihar mı etmiş,
yoksa sonradan vazgeçip yolunu mu bulamamış merak ediyorsun.
Jake, burada neler döndüğüne dair kanıt bulabileceğini düşünüyor
ama sonra işler ilginç bir hâl alıyor.
Bunu hissediyor musun? Biraz soluksuz hissediyor musun?
Hani koşarsın ve biraz oksijensiz kalırsın ya,
görüşün biraz kararır.
-Baş dönmesi gibi bir his. -Evet, onun gibi ama bazen
şey gibi oluyor, görüşün daralıyor.
Ve hiçbir şeye odaklanamıyorsun.
Başım dönmüyor, sendeki gibi görüş daralması yok.
Sende buraya geldiğin gibi hemen oldu.
Hafif bir his.
Tam görüş daralması gibi değil ama sanırım manyetizmadan dolayı.
Anladın mı?
Ama yeterince etkili. Bu yüzden tehlikeli.
Yani etkileyecek kadar var ama tam farkına varmıyorsun.
Ormanda çoğu insanın başına bu yüzden kötü bir şey geliyor.
İyi olduğunu sanıyorsun.
-Ama değilsin. -Evet.
Ne düşünmeliyim bilmiyorum.
Herkes bana görünmez kuvvetlerden ve ruhlardan bahsediyor gibi.
Önemli bir şeyi kaçırıyormuşum gibi geliyor.
Şuna bak.
Jake tam o sırada aradığımız şeyi buluyor.
-Şu ağacın üstünde bir şey var. -Bu hiç iyi değil.
Üstünkörü bağlanmış bir kementin kalıntıları olduğunu söylüyor.
İpi görünce, bulduğumuz tek şeyin bu olmasına seviniyorum.
Ceset görmeden girdik ve çıktık, bu iyi bir şey.
Birisini bu güzel yerde intihar etmeye iten nedir, merak ediyorum.
Yo, arkadaşı Noriko ile tanışmamı öneriyor.
30 yıl önce, sevgilisiyle kavga edince intihar etmek için buraya gelmiş.
Ormanın izbe bir köşesinde, küçük bir mağaranın yanında
intihar etmek istiyormuş.
Sevgilisinin cesedi görünce pişman olacağını umuyormuş.
İçeri doğru yürümeye başladığımda bir ses durmamı söyledi.
Şurada duran bir adam vardı.
Sonra onun insan olmadığını fark ettim.
Koşarak uzaklaştım.
Noriko, onu intihar etmemesi için uyaran bir hayalet gördüğünü söylüyor.
Hâlâ bir yerlerde gizleniyor olabilecek kötü ruhları,
yani buradaki adıyla Yūreileri uzak tutmak için
bir ritüele girmem konusunda ısrarcı.
Bunlara inanıyor muyum emin değilim ama yine de ritüeli kabul ediyorum.
Tuzu üç parmakla alman gerek.
-Hayır. -Önce ye.
Yudumla, dibine kadar.
Elini indirme. İç.
Tamam.
Ormanın daha içlerine gitmek istiyorum ama Noriko garip davranmaya başlıyor.
İstersen geri dönebiliriz.
Gerekiyorsa geri dönebiliriz.
İyi mi? Yoruldu mu?
Hayır, yorulmadım.
Neresi acıyor? Burası mı?
Noriko, görünmez Yūreilerin ona saldırdığını söylüyor.
Garip hissediyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum.
Teşekkürler.
-Kötü mü? -Hayır, teşekkürler.
İyi. Teşekkürler.
Buradaki enerjiden mi?
Burada onu bu şekilde etkileyen bir şeyler var.
Ve bunlar bizim hissedemediğimiz ama senin hissedebildiğin şeyler, öyle mi?
Buradalar.
Tuzu içsem bile benim için geliyorlar.
Nasıl tarif etsem?
Beni götürmeye çalışıyor gibiler.
Benim burada olmam güvenli mi? Tuzu içtim ama güvende miyim?
Evet, sorun yok. Herkes güvende.
Ben hariç herkes.
Jukai böyle.
Hayaletlere inanmıyorum
ama buradaki herkes varlıklarını hissediyor gibi görünüyor.
Bunu tartışmayacağım.
Noriko'nun inançları intihar etmesine engel olduysa
bu iyi bir şey.
Ormanı kendi gözlerimle gördükten ve Noriko ile tanıştıktan sonra
ceset aramakla veya intihar fikriyle ilgili hiçbir şeyin
romantik olmadığına karar verdim.
Bence Jukai hayaletli ya da lanetli değil
ama orman kesinlikle şöhretini hak ediyor
ve ziyaret etmesi garip, tüyler ürpertici bir yer.
Bin kilometre batıya doğru gidiyorum.
Son durağıma, Nagasaki kıyısından kısa bir gemi yolculuğuyla gidiliyor.
Burası gerçek bir hayalet kasaba.
Vay be.
Suya girdiği noktaya kadar tüm yapıyı görebiliyorsunuz.
İnanılmaz.
Terk edilmiş yerler, kara turistler için mıknatıs gibi.
Özellikle Hashima Adası kadar görkemli ve akılda kalıcı olanlar.
Hashima'ya, şeklinden dolayı Savaş Gemisi Adası da deniyor.
Altmış yıl önce, burası dünyadaki en yoğun nüfusa sahip yerdi.
5500 kişi, birkaç futbol sahasından daha küçük bir yerde yaşıyordu.
Şimdiyse tamamen boş. Ne olduğunu öğrenmek istiyorum.
Öğrenmek için buranın iki eski sakiniyle buluşma ayarlıyorum.
Merhaba, memnun oldum.
-Merhaba. -Memnun oldum.
Ishikawa-san ve Kenoshita-san, buranın parlak dönemlerinde yaşamışlar.
Adanın parçalanan binalarına girebilmemi sağlıyorlar.
Tam nereye gittiğimizi biliyor musunuz?
-Şu an dokuzuncu kata çıkıyoruz. -Peki. Bayağı yürüyeceğiz.
Siz varsanız ben de varım.
Burada hiç asansör yokmuş.
Acaba günde birden fazla kere dokuz kat çıkmak nasıl bir his?
Tavanlar da çok alçak.
-Burada kafana dikkat et. -Tamam.
Herkes aceleyle ayrılmış gibi görünüyor. Her yerde eşyalar var.
Karmakarışık.
Burası benim odam, evim.
Şu anda tam nerede duruyoruz? Çok küçük. Burada kaç kişi yaşıyordunuz?
Ailem ve ben, altı kişi yaşıyorduk.
Çok kalabalıktı.
Tam burada, dolabın içinde uyurduk.
İnsanların yaşamak istediği bir yer miydi?
Burada olmak heyecan verici bir şey miydi?
Burası bizim için doğduğumuz yerdi.
Bizim için normal olandı, başka bir yer bilmiyordum.
Aslında Hashima türünün ilk örneğiydi.
Japonya'nın ilk beton sitesiydi.
Ve ülkenin geri kalanına göre daha iyi yaşam şartları sunuyordu.
Dükkânlar, spor tesisleri, herkese açık bir havuz ve okul vardı.
Hashima'nın burada olma sebebi adanın altındaki kömür madeni.
Şehri doğrudan üstüne kurmuşlar.
Dediklerine göre, maden 1970'lerin sonunda zarar etmeye başlamış
ve herkes bir hafta içinde ayrılmış.
Burada çok oyun oynardık.
Beni adanın en yüksek noktasına,
eskiden ziyaret ettikleri bir Shinto tapınağına götürüyorlar.
50 sene.
Bu tapınağa en son 50 sene önce çıkmıştım.
Çok nostaljik. Daha büyük hatırlıyorum.
Burada bulunmak ilham verici ve duygulanıp ben de onlara katılıyorum.
Burada hiçbir şey yok.
Eski anılarım canlandı.
Bu alkış ne?
İki eğilme, iki alkış ve bir eğilme daha şeklinde yapılıyor.
-Peki, iki eğilme... -İki.
-...iki alkış ve bir eğilme daha. -Tamam.
Bu muhteşem. Yukarıdan buranın tamamı görünüyor.
İnanılmaz.
Bu ada tam anlamıyla destansı.
Eskiden birçok insanın yaşadığı, şu ansa tamamen boş olan bir yerde olmak
güç unutulacak bir his.
Geriye kalanlar sadece hatıralar ve geçmişin izleri.
Bu yolculuğumda radyasyonla, ıssızlıkla ve ölümle flörtleştim.
Konfor alanımın dışına çıkarıldım ve inançlarıma meydan okundu.
Ve bunlar, bir şekilde beni yaşadığım için daha mutlu etti.
Belki de kara turizmin bütün meselesi budur.