ANG SERYENG ITO'Y HANGO SA TUNAY NA PANGYAYARI
NGUNIT ANG ILANG KARAKTER, PANGALAN, PANGYAYARI, LUGAR AT SALITA
AY KINATHANG-ISIP PARA SA PALABAS
ISANG SERYE NG NETFLIX
IKA-24 NG HUNYO 2018
Paano tayo lalabas?
'Di bumaba ang tubig magdamag.
+15 ORAS MULA NANG PUMASOK ANG MGA BATA SA KUWEBA
Sobrang dilim dito.
Patingin nga.
Ano na'ng gagawin natin?
Kaya nga tayo may lubid.
-Titan, hawakan mo ito. -Sige.
Heto, Tee.
Hawakan mo.
Lalangoy ako't itatali ang dulo sa kabila.
Tapos tumawid kayo.
-Okey? -Oo. Sige.
Gawin na natin.
-Ang tagal niya. -May mali na.
Huwag ka ngang duwag, Night. Alam ni Eak ang ginagawa niya.
Hindi!
Sang-ayon ako kay Night. May mali!
Hoy.
Mark, kilos.
Eak.
-Eak! -Eak!
-Iahon siya. -Ayos ka lang?
Ayos ka lang ba?
Ayos ka lang?
Iahon niyo siya.
Eak.
Maupo ka.
Eak.
Nakulong ba tayo dito?
Kailangan lang nating maghintay pa.
Magdamag na tayo dito. Gutom na ako.
Mag-isip ka ng idadahilan sa mga magulang mo, Titan.
Kung 'di pa nila ako papatayin.
Tara na.
Dom, kumanta ka kaya para malibang tayo?
-Kahit ano, 'wag lang Maroon 5. -Mga may galit!
Tara na.
Matulog ka na lang Babalik siya bukas
Anong kanta iyan?
Lilinawin ng panahon ang lahat
+18 ORAS
KAGUBATAN NG KHUN NAM PROBINSIYA NG CHIANG RAI
-Gobernador. -Gobernador.
-Dumating na ang gobernador. -Gobernador.
Gobernador, pwedeng sagutin mo ang ilang mga tanong?
Magandang araw, Gobernador.
Natutuwa kaming narito ka. Salamat, pinaglaanan mo kami ng oras.
Medyo kulang kami sa tao ngayon.
Naghanda na kami ng mga sandbag, pero…
Iyan ba ang mga pangalan nila? -Oo.
Nakakita kami ng 11 bisikleta at isang motor.
Natawagan na ang mga pamilya ng 12 bata.
Narito ba ang mga magulang?
Sila ay…
Narito sila. Dadalhin kita sa kanila.
Dito, ser.
VIP Isa.
Dito po tayo.
-Gobernador. -Gobernador.
Ano'ng ginagawa para mailigtas ang mga bata at coach?
Wala akong maisasagot sa inyo sa ngayon.
Sino ang nakatalaga sa paghahanap?
-Gobernador. -Gobernador.
Harangan ang mga pahayagan hanggang makabalik ako.
Oo, ser. Si Pim na ang bahala doon.
Ikaw ang gumawa.
Maghanda ka ng command tent.
Kagamitan sa komunikasyon, mga radyo, mga mapa, anomang mahahanap mo.
Opo, ser.
'Wag sa malayo. Hangaa't maaari, dito lang sa malapit.
Opo, ser.
Gobernador, ser. Manatili ka lang sa daan.
Makikita mo'ng mga magulang sa templo.
Okey.
May tiwala ako kay Eak.
Aalagaan niya ang mga bata na parang mga anak niya.
Parang lang? Pero 'di niya sila mga anak.
Pinili ni Titan na pumasok sa kuweba kaysa umuwi.
Hindi iyon kasalanan ni Eak.
Kung gayo'y kasalanan ba natin na nakulong sila doon?
Ikaw ang may sabi niyan.
-Narito ang gobernador. -Kumusta.
-Kumusta.
Pasensya na kung naabala ka ng mga batang ito.
Huwag kayong mag-alala.
May dalawang anak rin ako.
Dito lang ako sa inyo hanggang mailigtas ang mga bata.
-Salamat. -Salamat.
Gobernador.
Sabi ng tagakita ng baryo, ginalit daw ng mga bata ang mga espiritu ng kuweba.
Kailangan nating humingi ng tawad.
Pwede mo kaming samahang magdasal, Gobernador?
Mas naniniwala ako sa agham kaysa pananalig.
'Di man ako naniniwala sa mga espiritu, pero ayaw kong bastusin sila.
May narinig ako. Baka multo iyon.
Baka kukunin na tayo no'ng prinsesa.
-'Wag mong sabihin iyan. -Tahimik, Biw!
'Di tayo kukunin ng prinsesa.
Hoy. Sino'ng kumain ng itlog kahapon?
Ako.
-Umutot ka ba? -Si Mix iyon.
-Hindi ako! -Si Mix?
Ang baho.
-Halata namang siya. -Ang baho talaga.
Nandito na si Eak.
'Uy, Eak.
Pwede na tayong lumabas?
Hindi diretso.
Susubukan ko ulit ang lubid.
Dito lang kayo.
Tee, Note, at Night, sumama kayo sa akin.
Dito ka lang.
Eak, may sakit si Mark.
Wala akong sakit.
Gutom lang at nilalamig, gaya ng lahat.
Tee, dalhin mo si Biw dito.
Ayos lang ako. Pangako.
Alam ko.
Kadalasan, 'yong pinakamaliit ang pinakamatatag.
-Talaga? -Oo.
Kasi dati rin akong pinakamaliit.
Magiging ayos ka.
Kailangan lang naming mapainitan ka.
Okey?
Ibigay mo kay Mark ang ekstrang damit, Biw.
Coach.
Nilalamig din ako.
Sige na nga.
Masikip naman ito sa mga masel ko, e.
Anong mga masel?
O, 'di ba? Hindi malala iyang sakit mo.
Ako na.
Mauna na kayo. 'Wag niyo na akong hintayin.
Nagkakaganito ako minsan kapag kulang ako sa kain.
Wala ito.
Wala tayong iwanan.
-Okey? -Okey.
MAE SAI PROBINSIYA NG CHIANG RAI
Namhom, gising ka na ba?
Mahuhuli tayo sa trabaho dahil sa ulan na ito.
Huwag kang tumulala diyan.
Hindi umuwi si Mark kagabi.
'Di rin siya sumasagot sa tawag ko.
Kasama niya lang mga kaibigan niya.
Wala siyang gaanong kaibigan mula nang umalis kami sa Tachileik.
Kaya nga natutuwa ako nang sinabi niyang magsasanay siya ng soccer.
Ano'ng sinabi mo?
Nakita ko ang balita sa Facebook ni Ta Mon nitong umaga.
'Di ko tiyak kung parehong koponan.
Ano'ng nangyari?
Kinumpirma ng mga opisyal ng parke na
isang koponan ng soccer, ang Wlid Boars, ang nawawala sa Tham Luang kagabi.
Pahiram ng iskuter mo.
-Pero may mga pulis doon. -Akin na ang susi.
Salamat.
Mawalang-galang na, ser.
Ser, mawalang-galang na.
Nais kong may makausap tungkol sa anak ko.
Palagay ko'y nasa kuweba siya.
-Ano'ng pangalan ng anak mo? -Mongkol Bunpiam. "Mark."
Wala siya sa listahan. May tumawag ba sa'yo?
Wala, pero--
May kasama sigurong babae kung saan.
-Pakiusap, ser. -Huwag lumampas dito.
Ser, kausapin mo ako.
Ser, kausapin mo naman ako!
'Di ko maintindihan kung bakit ang tagal ng mga tanod-gubat, Nop.
Huminahon ka. Hinihintay nila siya.
Isa siyang baguhang tagagawa ng mapa na parating pumupunta rito.
Walang may kabisado sa Tham Luang nang higit sa kanya.
Alam niya ang gagawin.
At ano'ng dapat kong gawin? Tumayo habang namamatay anak ko sa daang metro ang layo?
Sa ngayon, magdasal na lang tayo na tumila na ang ulan at bumaba ang lebel ng tubig.
Iyan rin ang sinabi ng asawa ko. Coach naman.
Hindi maisasalba ng pamahiin ang mga nalulunod na bata.
Sabi ng mga tanod-gubat, mahilig ka raw sa mga kuweba.
Ilang taon mo nang ginagalugad ang kuweba kapag tag-araw.
Sabihin mo sa akin.
ANo ang alam mo sa Tham Luang?
Ito ay…
Gobernador, nakakatakot ang Tham Luang.
Binabaybay ng kuweba ang bundok pakanluran nang ilang milya patungong Myanmar.
Maraming mga chamber at lungga na iba-iba ang sukat
na lumuluwag at kumikipot ulit,
sapat lang ang luwag para makapasok ang balikat mo.
Bumuo na kami ng grupo ng mga lokal na tagaligtas para pumasok.
Magpiprisinta ako.
-Anak mo ba ang isa sa mga bata? -Oo.
Ekkarat Wongsukchan o "Biw".
Marunong kang lumangoy?
Magsisimula tayo sa Chamber Isa.
Kung ang lagusang nagdudugtong sa Chamber Isa at Dalawa ay 'di pa binabaha,
kalaunan ay babahain iyon.
Kapag napuno ng tubig ang mga makikipot na daanang ito,
ang tanging paraan natin ay lumangoy.
Kung buhay ang mga bata, sila ay nasa tuyong chamber na napaliligiran ng tubig.
Tubig ang kalaban natin dito. Iyon ang nagdadala ng panganib.
Ano iyon?
Narinig ko rin.
-Ano iyon? -Saan galing iyon?
Tubig!
Tee, biglaang pagbaha! Palabasin mo sila!
Dali! 'Di tayo pwedeng manatili dito. Babaha ang paagusan pa-Pattaya.
Kailangang pumasok pa tayo patungong Pattaya Beach.
-Dali! -Tara na!
Bilis! Tee, biglaang pagbaha! Kilos na!
-Kumapit ka. -Bilis.
-Ang lente. -Eak, bilis!
-Sige! -Tara na!
Bilisan niyo!
Tee, bilis!
Ingat, Dom! Tulungan mo'ng grupo mo!
Sige na!
Malulunod tayo.
Sige na! Kilos!
Bilisan niyo!
-Sige pa! -Bilis!
'Di ko kaya. 'Di ako marunong lumangoy.
Bilisan niyo pa!
Likod lang ng lagusan ang Pattaya, Biw.
Makinig ka. 'Di ko hahayaang may mangyari sa inyo.
Pero kailangan nating umalis.
Nasa likod mo kami ni Mark. Okey?
Sige na!
Biw, humawak ka kay Dom.
Huminga ka nang malalim, Mark.
Palagay mo'y nalunod na sila?
Oo, ser.
Ewan ko lang sa mga anak ninyo.
Pero 'di marunong lumangoy ang anak kong si Biw.
Mag-aalay ako sa bawat espiritu at diyos na maisip ko.
'Di ka ba nakikinig? Imposible iyan!
Lahat kayo.
Maniwala kayo sa akin.
Iminumungkahi kong gayahin ninyo ako.
Dapat tayong magdasal sa mga espiritu at hilinging tulungan ang mga anak natin.
Magdasal tayo. Tara na.
Huminahon ka, mahal.
Mahahanap nila ang anak natin.
Magdasal tayo.
Naniniwala akong matutulungan ng gobernador ang anak natin.
'Di ko na kaya ito.
Ikaw ang tagapag-alaga no'ng pangalawang bata, si Adul?
Kristiyano ka ba?
'Di kami naniniwalang kaya nating bilhin ang awa ng Diyos,
pero nananalangin para sa kanya ang buong samahan namin.
At para sa lahat ng mga bata… na nawawala.
Chamber Tatlo ang pinakamalayong narating namin bago kami itinulak palabas ng tubig.
Ito ang Chamber Apat, Lima, at Anim.
Pinakamababa ang 1.6 milyang pagkakabaon sa ilalim ng 600 metro ng limestone.
Tapos mararating mo ang Sam Yak. Iyon ang dugtungan.
Doon maghihiwalay ang daan. Alinman doon pinuntahan nila.
Kumanan sila sa Monk's Series. Doon nanggagaling ang baha.
Kung doon sila pumunta, sila ay… malamang ay nalunod na sila.
Kung sa kabila sila pumunta, sa kaliwa ng dugtungan?
Patungong Pattaya? Mas may tsansa sila.
Sinasabi mo bang may malaking dalampasigan sa loob ng mga bundok na ito?
'Di naman iyon paraiso, pero mataas iyon. Iyon ay
malaking mabuhangin na burol na pababa sa katubigan.
At 'di tayo makarating doon gamit ang scuba gear natin?
Kakailanganin ng higit pa sa mga tangke ng hangin at sertipiko sa pagsisid.
Mabilis ang agos sa mga lagusang ito. Mabuhangin ito, 'di ka halos makakita.
Kakailangin natin ng lubhang makikisig na mga maninisid.
Kung gayo'y sino? Mga Navy SEAL?
Pwede.
Oo, mahusay iyon.
Wala lang iyan.
Mga bata lang, nakikipagsapalaran.
Hayaan mo na iyan sa mga lokal na awtoridad.
'Di mo gugustuhing mapahiya dahil lang sa maliliit na problema.
Nasa ibabaw ka nito.
Walang karanasan ang mga lokal na magsagawa ng ganito kalaking pagsisikap.
Sinabi na nilang ililipat nila ako. Ano pa ang magagawa nila sa akin?
Gusto mo talagang problemahin ito?
Ipinatatawag mo sa akin ang pinakapiling espesyal na lakas na mayroon tayo
na nakatuon ang pansin ngayon sa taunan nilang pagsusulit para umangat.
Oo.
Ang mga opisyal na iyon,
hindi mo sila mga kaibigan.
'Di sila papayag na mapahiya para sa'yo.
Isipin mo, kapag tinulungan ka nila,
at pumalpak ang sitwasyon sa Tham Luang,
ano'ng mangyayari sa reputasyon nila o sa reputasyon mo?
Natatandaan mo ba…
noong una mo akong ipinadala dito?
Sabi mo'y mahirap para sa mga taong galing sa kabisera
na maunawaan ang nangyayari sa kanayunan.
Ang sabi mo'y magtiwala ako sa mga nasa posisyon.
Nalimutan mo na ba iyon?
Okey.
Ikaw ang bahala.
Ipanalangin mong buhay pa ang mga batang iyon.
Buwisit!
Paano may makahahanap sa atin?
-Ang bata ko pa para mamatay. -Ayos ka na ngayon.
Ako'y 11 lang. Mahaba pa'ng lalakbayin ko.
Ayos lang ang lahat.
-Pinakamasalimuot kong kaarawan. -Kaarawan mo rin?
Wala akong pakialam kung Spongebob na cake ang binili ng mama ko.
Ayaw ko lang na kumain siya nang wala ako.
Dahan-dahan.
Tantanan mo nga ako, Biw!
Phong!
Umalis ka!
Huminahon kayo! Kumalma kayo!
Mamamatay tayo dito!
At walang makahahanap sa atin!
Walang mamamatay dito, Phong.
Walang mamamatay dito!
Maupo kayong lahat.
Maupo ka rin, Phong.
Ayos lang na matakot. Walang masama doon.
Pero huwag kayong mataranta.
Hindi!
Eak.
Noong nasa monasteryo pa ako,
kapag nagagalit ako, sasabihin ng monghe na magnilay ako.
Ayaw kong gawin iyon dati.
Pero alam niyo ba?
Tama siya.
Ang pagninilay…
ay makatutulong para linisin ang mga isipan natin.
Mapipigilan kayo noong magwala gaya nito.
Kapag kalmado ka, malalagpasan mo ang takot.
Adul.
Magnilay tayo.
'Di mo kailangang maging Budista para makapagnilay.
Gusto mong subukan?
Subukan natin, okey?
Pumikit ka. Ayos.
Huminga ka nang malalim.
Pumikit kayong lahat.
Subukan natin, Tee.
Mark, pumikit ka.
Ituon ang buong pag-iisip sa dulo ng ilong ninyo.
Hinga, Panginoon.
Buga, Buddha.
Hinga, Panginoon.
Buga, Buddha.
Sabbe Satta.
Anomang may buhay ang nariyan,
mahina man sila o malakas,
walang aalisin, ang dakila o ang makapangyarihan,
ang nakikita at hindi nakikita,
lahat nawa ay pumayapa.
Naghanap na ako sa lahat. 'Di siya 'yong tipo ng bata na maglalayas.
Pwedeng mas makulit siya kaysa inaakala mo.
Kilala ko ang anak ko.
Hoy!
Sabi niya kahapon ay umalis ka na.
Mas ayos na wala sa listahan ang anak mo.
Dapat maghanda tayo. Ngayong nasa balita na ang istorya,
maraming gaya niya ang darating.
Taga-saan ka?
Pang-Burmese ang tono mo.
'Di ako nagsisinungaling.
Nawawala talaga ang anak ko. Kasama niya ang Wild Boars.
Matinding kaso ang maling ulat ng nawawalang bata.
Patingin ng papeles mo.
Pero…
-Coach Nop! -Hoy!
-Kailangan mong huminahon. -Coach Nop!
Pwede kitang ipatapon, alam mo 'yon?
Gobernador.
Ano'ng nangyayari?
Sabi ng babaeng ito'y nasa kuweba ang anak niya.
Pero natukoy na ang lahat ng mga bata at tagapag-alaga.
Pakiusap, ser. Paniwalaan niyo ako. Alam kong naroon ang anak ko.
Coach, ang anak ko. Pakiusap.
Ang anak ko'y si Mark, Mongkol Bunpiam.
Kilala ko si Mark. Pero 'di ko siya nakita sa laruan kahapon.
Matagal na rin siyang wala.
Ako…
Aaminin ko.
Wala akong papeles ng pagka-Thai.
Wala akong mga dokumento.
Ako si Tai Yai. Nagmula ako sa Kengtung.
Bakit ko ipakikipagsapalaran ang lahat para pumunta rito kung 'di ako naniniwala
na nasa kuwebang iyon ang anak ko at kailangan niya ako dito?
Dito muna siya, hanggang matiyak natin kung ilan ang mga batang nasa loob.
Ginang.
+1 ARAW, 7 ORAS
Phong.
Ano 'yon?
Ano 'yon? Bakit mo ako ginigising?
Halika.
Ano ba iyon?
Ano'ng problema mo?
Tee.
Ayon sa sabi-sabi, kung lalayo pa tayo,
dadalhin tayo ng daan patungong Mynamar at palabas.
Ikaw muna ang bahala habang wala ako.
Bawasan mo ang kalokohan mo.
O, sige.
Ano iyon?
Sumunod ka sa akin.
Anong tunog iyon? May mga hayop ba dito?
-Dumedede siya ng daliri sa paa. -Ano?
Mama.
Wala na tayong Lactasoy.
Tara na. Mukhang dapat tayong maggalugad.
Palagay mo, may daan talaga palabas?
Makipot ito. Palagay ko'y ito ang tamang daan.
Kahit paano'y ligtas ito mula sa tubig.
Laging may daan palabas.
Phong.
Dahan-dahan, Phong.
Kumusta diyan?
Phong?
Phong.
Mali ka. Walang daan palabas!
Paano mo nagagawang huminahon
gayong hindi na tayo makakalabas dito?
Sa mga oras na 'to, hinahanap na tayo ng mga tao.
Walang naghahanap sa akin.
Phong.
Lola ko lang ang mayroon ako.
Bago ako umalis kahapon,
inaway ko siya
dahil pinipilit niya akong ipadala sa Chiang Mai para tumira sa mga tiyo ko.
Galit na galit ako sa kanya. 'Di ko sinabi kung saan ako pupunta.
Naisip ko pang huwag nang umuwi,
para makita niya kung gaano niya ako kailangan.
Isa akong-- 'Di ko sadyang--
'Di ko sinasadyang mangyari ito.
Phong, makinig ka sa akin.
May sasabihin ako sa'yo.
Matagal na panahong kami lang ng papa ko.
Tapos isang araw, wala na rin siya.
Sinabi ng tiyo ko na dadalhin niya ako sa monasteryo…
para makapag-aral nang ayos.
Para magkaroon ako ng mas magandang buhay.
Pero 'di ganoon ang pakiramdam.
Hindi madaling ang ipamigay ka ng mga taong mahal mo.
Masakit.
Pero malalagpasan mo…
ang lahat ng ito.
Ayos ka na ba?
Ano?
'Di ako makapaniwalang dinedede ni Biw ang daliri ni Adul sa paa
at inakalang Lactasoy iyon.
'Di ko hahayaang malimutan niya iyon.
'Di kailanman. Aasarin ko siya habambuhay.
Ano na'ng gagawin natin?
Ingat.
Mag-ingat ka. Madulas.
'Uy.
'Uy, Eak.
-Sandali. -Ha?
Tingnan mo.
Sa banda roon.
'Di natin napansin nang pumasok tayo.
Para bang may nakasulat.
Nakikita mo ba?
Grabe!
PAMBANSANG PARKE NG THAMLUANG KHUNNAM NANGNON
+1 ARAW, 16 NA ORAS
Mga kasama.
Narito sila para tulungan tayo. Sasagipin nila ang mga bata. Heto na sila.
Ano'ng dapat malaman ng mga tao ko bago pumasok sa kuweba?
Bago natin isuot ang scuba gear at lumala ang mga bagay,
kailangan natin ng kaalaman.
Nasa panganib ang buhay ng mga bata.
Pero may buhay pang manganganib.
Ang sa inyo.
-Nagsama ka ng doktor? -Si Dr. Bhak ay isang SEAL.
Combat medic at lisensiyadong eksperto sa matinding krisis pangkalusugan.
Mula pa noong Sabado ng hapon ay naroon na sa loob ang mga bata.
'Di namin alam kung gaano karami ang dala nilang pagkain o tubig, kung mayroon.
Batay sa sitwasyon, masasabi kong magandang balita ito.
Alam nating mga bata pa sila. Mga manlalaro ng futbol.
Kaya alam nating makikisig sila.
Basta't wala silang pinsala o sakit, malamang ay ayos lang sila.
Ang ilang araw ng walang pagkain ay mahirap, pero 'di nakamamatay.
Okey. Kung gayon…
Sa pagkakaalam ko, isa lang ang daang papasok at palabas.
Ang daan palabas?
Imposible.
Isipin mo ang bundok na parang piramide.
Malawak ang paanan, makipot ang tuktok.
Tiningnan namin ni Phong.
Kung huhukay tayo riyan,
mararating natin ang tuktok sa loob ng lima hanggang sampung metro.
Imposible.
Subukan mo nang mapatunayan.
Tingnan mo itong magagaspang na bato. Malinaw na nakausli ito.
'Pag naghukay tayong lahat, makikita mo na lang, ang labas natin ay sa pinyahan.
Ano pa ang dapat ninyong gawin?
-Maghuhukay ako. -Tutulong si Mark sa amin.
Sino pa?
Ang naiisip ko lang ay KFC.
Okey.
Alam kong gutom ka.
'Di ko sasabihing huwag mong isipin ang pagkain.
Ang masasabi ko'y
makatatagal ka kahit walang pagkain higit pa sa akala mo.
Isang kain sa isang araw sa loob ng sampung taon.
Oo, monghe ka dati.
Palagay mo ba'y hindi nagugutom ang mga monghe?
Noong una, ang lala, akala ko'y hindi ko makakaya.
Isang araw, may mongheng nagsabi sa akin na uminom ako ng tubig hangga't kaya ko
para 'di ako magutom.
Pwede tayong uminom dito dahil nasala na ng mga bato ang tubig.
At isipin mong kumakain ka sa KFC.
Sino ang unang iinom?
Wala?
Mauna ka na, Titan.
Maliit siya, pero pinakamalaki ang bibig.
Subukan mo.
Titan, ikaw muna.
Sandali lang.
Ito?
-Inumin mo. -Sige, inom.
Ano'ng lasa?
'Di masarap, parang luto ng nanay ko.
-Talaga? -Ako naman.
-Ako ang sunod. -Uhaw din ako.
-Heto. -Subukan mo.
Pwede akong uminom dito?
-Masarap ba iyan? -Ang sarap.
-Kakaiba ang lasa. -Talaga?
Tee.
Kahit paano'y hindi tayo mamamatay sa uhaw.
I-grupo mo sila gaya ng sa pagsasanay natin sa soccer.
Bawat grupo ay magsasalitan ng paghuhukay.
At gamitin lang ang lente 'pag naghuhukay.
Palagay mo, iyon ang daan palabas?
Kahit 'di iyon, may pag-asa pa rin.
Tingin ko'y kailangan nating subukan.
-Handa na akong maghukay. -Gawin na natin.
-Tara na. -Tara.
TMD, ito si Noon.
Hello, si Pim ito.
-Nagkausap tayo kahapon. -Oo, nakita ko sa social media ang balita.
Nakita niyo na ba ang mga bata?
Hindi pa.
Pero inaasikaso na ng grupong magsasalba.
Gusto ng gobernador ng oras-oras na ulat-panahon. Posible ba iyon?
Okey, sige. Tawagan mo ako kung may kailangan ka.
Maraming salamat.
-Odd. -Bakit?
Gusto ng gobernador ng Chiang Rai ng oras-oras na ulat-panahon.
Tawagin mo ang lahat at maghanda ng pagpupulong.
Pagbutihin mo.
Okey, ituturing ko iyan na aktuwal na utos.
Oo.
+2 ARAW, 3 ORAS
Handa na kayo?
Ang Chamber Tatlo ay ligtas.
Dapat na nakalagpas ang mga bata sa Chamber Tatlo.
Kumusta kayong lahat.
Pakiusap, padaanin ninyo ang mga opisyal.
Magiging ayos na ang anak natin, Tai.
Dapat niyong isipin na bawat patak ng ulan ay dagdag panganib.
Mas umuulan, palala nang palala.
At lahat iyon ay umaagos sa kuweba.
+2 ARAW, 16 NA ORAS
Kung malakas ang puwersang lumalabas sa dugtungan,
matindi ang sipa noon.
Kaya kakailanganin ang buong lakas niyo sa susunod na lagusan.
Tayo na.
'Di lang makipot, matindi rin ang mga paliko. Maraming eskinita.
Higit sa lahat, manatili sa daan.
'Wag pumunta sa mga eskinita o maliligaw ka at mauubusan ng oxygen.
Bantayan ang mga reserba ninyo.
Bawat milimetrong pasulong ay pakikipaglaban.
Labanan sa ilalim ng tubig.
Pagbutihin ninyo.
+3 ARAW, 3 ORAS
Kaya mong tanggalin?
Hindi kung mag-isa ako.
Magtulong-tulong tayo.
-Hahawakan ko ang lente. -Tara.
Mas komplikado ang sitwasyon kaysa inasahan namin.
Pero susubukan uli namin bukas.
Buwisit!
+4 NA ARAW, 1 ORAS
Hayan na sila.
Nasaan ang mga bata?
Apat na araw na sa loob ang mga bata,
at wala pa tayong pag-usad. Kaunti lang ang mga araw na mayroon sila.
Hindi ako magiging pabaya sa mga tao ko.
Kikilos kami nang mabilis pero ligtas rin.
'Di ako humihiling ng kawalang-ingat, o kinukuwestiyon ang sistema ninyo.
Nagliligtas ng buhay ang sistema. Pero kailangan nating baguhin ang taktika.
'Di man lang tayo makarating sa Chamber Apat.
Bukas ako sa mga ideya.
Mukhang kailangan natin ng mga eksperto.
Kayo ang mga eksperto.
Walang mas magaling sa pagsisid kaysa mga Navy SEAL.
Doktor ako, pero hindi nag-oopera. Kaya ko bang mag-opera kung kailangan?
Oo, pero 'di mo gugustuhin dahil 'di ako eksperto sa ganoon.
Itinaya ko ang sarili ko
kasama ang mga ministro sa Bangkok para maibigay sa inyo ang mga gagamitin.
-Ngayo'y sinasabi niyong 'di ninyo kaya! -Gobernador.
Mga SEAL kami. Sinanay kami para sa pakikipaglaban sa ilalim ng tubig.
Mga beachhead, mga limpet mine, mga fast attack boat.
Pero dito, kailangan namin matuto sa daan.
'Di pa namin ito nagawa noon.
Okey.
Kung gayo'y sino?
Gobernador, may naisip ako.
Una, gusto mo ng mga Navy SEAL.
At ngayon, nabalitaan ko sa Ministeryo ng Usaping Pandayuhan
na may mga maninisid kang papapasukin mula sa anim na iba't ibang bansa?
Nababaliw ka na ba?
Apat na araw na.
Sabi ng doktor ng SEAL ay nagsisimula na silang magutom nang sobra.
Gusto mong hayaan ko nang mamatay ang mga bata sa kuweba?
RICK STANTON, MANINISID NG KUWEBA JOHN VOLANTHEN, MANINISID NG KUWEBA
Gusto kong isipin mong baka patay na sila
bago mo ipaalam sa mga dayuhan ang probelma natin.
ERIC BROWN MANINISID NG KUWEBA
'Di mo na ito mababawi, Narongsak.
Maaaring isipin ng mga tao na ayaw mong mapahiya.
Pero hindi mo kakayanin…
para sa buong gobyerno, sa kabuuan ng Thailand.
Kapag hindi ito umubra, wala nang gagalaw sa iyo.
Masuwerte pang 'di ka na lang ulit magtrabaho.
Wala nang ikalawang pagkakataon.
Huwag kang pumalpak.
Wala nang maiinip sa kuwento ng tatay ko
tungkol sa kaibigan niyang nakulong sa kuweba.
Ngayo'y maikukuwento niya kung paanong nakulong ang anak niya nang ilang araw.
Sino'ng may gusto ng hamburger?
-Ako. -Heto.
-Gusto ko ng inihaw na baboy. -Teka lang.
-Mix. -Ano?
-Nalimutan mo ang sarsa. -Pasensya na.
Kainin mo na. Masarap pa rin iyan.
-Ikaw talaga. -'Wag pihikan.
Salitan na. Note, ikaw naman.
Sige na, kilos na.
-Hinihintay ko ang inihaw na baboy. -Baunin mo na.
Agaw-eksena naman ito.
-Handa na'ng inihaw na baboy? -Heto.
-Salamat. -Tara na.
Lagi mong akong inaaba sa pagkain.
Tle.
Ha?
Gaano katagal bago niya naalalang ikaw na ang papalit?
Ilang minuto pa. Magagalit siya kapag nalaman niya.
-Oo, sa'yo. -Hindi, sa'yo.
+5 ARAW, 3 ORAS
Kung may makapaglalabas doon sa mga bata, sila iyon.
Mula sila sa Finland, Canada, Ukraine pero galing ng Cyprus.
At ang una kong nagustuhan, ang United Kingdom.
Sina Rick Stanton at John Volanthen, mga pinuno ng grupo.
Salamat sa agarang pagpunta ninyo dito.
Matutulungan kayo ng mga SEAL sa mga scuba gear at anomang kailangan ninyo.
Ay, salamat na lang, pero sumisisid lang kami gamit ang sarili naming kagamitan.
Palagay niyo, mas mahusay ang gamit niyo kaysa gamit ng SEAL?
Nalaman namin 'di ubra sa kuweba ang gamit ng mga maninisid sa malawak na katubigan.
Dito namin inilalagay ang tangke namin, sa may tagiliran,
para 'di kami mauntog sa kisame.
Isang magaan na helmet, hindi lumulubog.
Proteksyon sa ulo mo mula sa mga stalactite.
Mahigpit ang mask sa ilalim.
Ano iyan?
-Ay, pakpak ko iyan. -Ang ano mo?
Pampalutang ito na ginawa ko
mula sa interior ng gulong ng motor.
Mahusay ito.
-'Di ba, John? -Ito ay nahihipang pabigat.
Pinananatili kang lebel sa tubig. Para 'di ka laging nauuntog sa stalacmite sa sahig,
na napakatalas at hihiwa sa'yo at sa suot mo.
Lahat ito'y makapagpapausad sa inyo?
Tanging posible sa mabuhanging tubig.
Ang tanging magagawa sa agos ay maglatag ng gabay.
Mula unang chamber hanggang sa kung saan para mahanap sila.
Ang gabay ay parang…
pisi ni Ariadne para kay Theseus sa pasikot-sikot na daan ni Minotaur.
Kung wala iyon, bulag kaming lahat.
Mauubusan ng oras at oxygen sa paghanap sa mga eskinita.
At aaralin na naman ang ruta.
Kaya, sinisiguro namin ito,
nagtatali kami ng pailaw para makita.
At ang susunod na darating ay magdaragdag doon.
Ano pa? Ano pa ang kailangan niyo sa amin?
Lubid.
Marami noon.
Maghahanap ako ng lubid. Maghanda sa pagsisid.
Kailangan nating kumilos nang ligtas pero mabilis.
Ilalatag ng mga dayuhang maninisid ang gabay
habang inihahanda natin ang mga gamit kada chamber.
+5 ARAW, 6 NA ORAS
Kapag nahanap niyo na ang mga bata, bibigyan ko kayo ng mga ekstrang gel pack.
Walang silbi ang pagdarasal.
Sa mga oras na ito, baka patay na ang mga bata.
Anak.
Umuwi ka na.
Tle, anak ko!
Ako ito, ang tatay mo!
Minsan, pananampalataya na lang ang mayroon tayo.
Ito ang pinakamabuting gawin, at maaaring pinakamabuting paraan.
Nasa ketosis na ang katawan ng mga bata,
'yong lagay na tinutunaw ang nakaimbak na taba.
+6 NA ARAW, 1 ORAS
Nagsisimula nang kainin ng katawan nila ang sarili nilang mga masel para mabuhay.
Anomang lakas na mayroon sila, pinipilit na nilang ireserba.
Anak, bumalik ka sa akin.
Anak ko.
Umuwi tayong magkasama.
+7 ARAW, 3 ORAS
Kung may malinis na tubig silang naiinom,
may isa o dalawang araw pa silang natitira.
Sa simula ng 'di paggana ng mga sistemang neuro at limbic,
magkakaroon sila ng mga guni-guni.
Biw.
Prinsesa.
Tle! Anak ko!
Naghihintay sa'yo si Papa!
Pero ang totoong panganib ngayon ay iyong nasa chamber sila na masyadong maliit.
Kung ang oxygen nila ay naging lason na,
ang pagkakaroon ng dioxide sa baga nila ay magdudulot ng hypoxia,
na pwedeng magpatigil sa puso nila.
+8 ARAW, 2 ORAS
Walong araw.
Magsisimula na silang mahirapang kumilos,
kung nakakikilos pa sila.
At dagdag pa sa mga guni-guni,
nagsisimula nang 'di gumana ang mga lamang-loob nila.
Naaapektuhan na ng hirap ang mga pag-iisip nila.
Maaaring 'di pa nila alam…
pero namamatay na sila.
Nasaan na ang iba?
Mahina na, 'di na sila makabangon.
Pwede tayong magpahinga at uminom ng tubig.
Sige.
Sasama ka ba?
Tatrabaho pa ako nang kaunti.
Eak, kailangan mo ring magpahinga.
'Di ko nasabi sa iyo ang tungkol sa kapatid ko, 'di ba?
Ang pangalan kong Eakapol…
ay pinagsamang pangalan ko at pangalan ng kapatid ko.
Pero nagkaroon siya ng leukemia.
At namatay siya.
Magbago ang buhay ko pagkatapos noon.
Namatay ang nanay ko.
Tapos namatay ang tatay ko.
Hindi maganda ang lagay ni Mark.
Lahat kayo ay nagugutom.
'Di na ako ulit mawawalan ng pamilya.
Tumitindi ang ulan.
Mas nagiging delikado para sa mga maninisid na sagipin ang mga bata.
Buhay pa kaya sila?
Halos siyam na araw na walang pagkain o malinis na tubig.
Dapat na ganoon.
Pasensya na talaga.
'Di ako magbubuwis ng buhay para sa mga bangkay.
Pabalikin na ang lahat.
Ayos lang.
'Di ko nga alam paano ako napunta rito.
May nagdala sa'yo dito.
Mas mabuting makinig sa mga bulong na iyon.
Nagkita na tayo, 'di ba?
Ang sabi mo'y nasa kuweba ang anak mo, 'di ba?
-Mark ang pangalan ng anak ko. -Mark.
May ibibigay ako sa'yo.
Galing ito sa isa sa mga monghe.
Bakit gabi na'y narito ka pa?
'Di ako makatulog gaya mo.
Ito'y tradisyong Shan.
Isang tumpok ng buhangin para sa kada isang bata.
Ang isang nasa gitna ay para kay Coach Eak.
Labintatlong tumpok.
Oo.
Pananalig lang ang mayroon ako.
Wala akong pera.
Wala akong kapangyarihan.
Pananalig lang ang mayroon ako.
Nananalig akong naroon ang anak ko.
At nananalig ako na…
kung mananatili ako rito,
mahahanap niyo siya.
At maiuuwi ko siya.
Ano'ng pinaniniwalaan mo?
Naniniwala ako sa agham.
Pero ngayon, binigo ako ng agham.
Naging hadlang sa akin ang kalikasan.
Naisip ko tuloy kung totoo bang ginalit ko ang mga diyos.
Noong una akong pumarito, yumuko ako sa pagrespeto.
Pero 'di ko kayang maniwala.
Malaking bagay…
para sa taong maka-agham…
na sumuko sa paniniwala.
'Di ko ipinagmamalaking aminin…
na kailangan ko ng himala.
At ganoon rin ang anak mo.
+8 ARAW, 17 ORAS
Istasyon ng Tanod-Gubat.
Mukhang titila ang ulan.
Gaano ang epekto sa milimetro?
Gaano ang pagtigil?
Ipakausap mo ako kay Noon.
Pim, si Noon ito.
Maniwala ka. Hindi uulan.
Sabi nila'y walang pag-ulan hanggang tanghali.
Baka mas matagal nang kaunti.
Samantalhin natin ito.
Halos imposible iyon.
Nakita na nating nagkamali ang mga tala.
Nakita na nating natalo ng lakas ng isipan ang lakas ng katawan.
Lahat tayo'y may agam-agam.
Lahat tayo'y may pag-aalinlangan.
May mga araw na walang tigil ang ulan.
Pero tumila ang ulan.
Hindi naman dapat tumila.
Pero hindi rin iyon dapat bumuhos noong pumasok ang mga bata sa kuweba.
May paraan ang pananalig na magbigay sa atin ng tulong
na hindi natin palaging gusto,
mga hamon na 'di natin kaya.
Pero ang mga hamon ay maaaring oportunidad.
Maaaring 'di kayo naniniwalang may oportunidad tayo dito.
O baka naniniwala kayong nilagpasan na tayo nito.
Maaaring naniniwala kayong namatay na ang mga bata sa una o ikatlong araw.
Nalunod na o nagkasakit o nagutom.
Pero nakakita ako ng dambanang umusbong sa gubat,
puno ng mga alay.
Nakakita ako ng mga Budista, Kristiyano, mga naniniwala sa kalikasan,
na yumuko sa pananalangin.
Kahit ako'y yumuko rin.
Anoman ang paniniwala ninyo,
maniwala kayo sa mga batang ito.
Ano iyon?
+9 NA ARAW, 2 ORAS
Biw.
Multo ba iyon? Huwag mong pansinin.
Galing iyon sa tubig.
Hindi iyon salitang Thai.
Isa iyong dayuhang multo.
'Di ako naniniwala sa multo.
May tao ba riyan?
Mga kasama. Halikayo. Bilis.
Isa ka bang Wild Boar?
-Ingles? -Oo.
-Nagsasalita ka ng Ingles? -Oo.
Tagasaan kayo?
Mula sa UK.
-Sino ka? -May pagkain kayo?
-Bakit ka narito? -Ang magulang ko?
May dala kayong pagkain?
-May mga tanod-gubat sa labas? -Mapapagalitan ba ako?
Adul, tulungan mo kaming magsalin.
Magsalita kayo.
Nawawala ba kayo?
Hindi.
'Di kami nawawala. Kayo ang nawawala. Hinahanap namin kayo.
Sabihin niyo ang mga pangalan niyo. Dito.
Ako si Adul.
Titan.
Phong.
Mix.
Night.
Dom.
Biw.
Tle.
Nick.
Note.
Ako si Tee.
At ito si…
Ako si Mark.
Mark.
LISTAHAN NG MGA NAWAWALANG TAO
13. MONGKOL
Labindalawa sa inyo. Himala ito.
Nasaan ang coach ninyo? Siya ba'y… Nakaligtas ba siya?
Coach.
Sampung araw na naming kayong hinahanap.
Natutuwa kaming ligtas kayo.
Akala namin, patay na kayo.
Paano'ng nangyari ito?
Pinaghukay niya kami.
Mahigpit na iskedyul.
Tinuro niya sa amin na magbusog kami sa tubig.
Tinuro niyang magnilay kami
para tipirin ang lakas namin.
Ituon ang isipan namin. Kalmahin kami.
At tipirin ang oxygen.
Pananalig. Hindi siya sumuko.
Ito…
Ito'y talagang natatanging coach.
Sabi niya, ang galing mo daw.
Ano na'ng mangyayari ngayon?
Hindi ko alam.
Pero… iniligtas mo ang mga batang ito.
Ngayo'y nakasalalay na sa amin ang pagliligtas sa kanila.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Nikka Flores