Como se sente?
Como un gañador.
Nunca gaña.
Pero sinto que vou gañar.
Como é tan malo nisto?
Practicando. Non o crerás, mais de rapaz
tiña un xogo de backgammon magnético para xogar no coche.
Perdía contra o meu pai mentres conducía.
Nin sequera vía o taboleiro e aínda así perdía.
Créoo de verdade. Por que non o ía crer?
É o seu aniversario.
Do seu pai?
Si. Deime conta agora.
Pois feliz aniversario, papá Wynter.
O desquite?
Agora tería...
157?
Grazas.
Son matemáticas.
Xenial.
Canto hai que o perdeu?
Cincuenta e catro anos en marzo.
Ai, merda.
Síntoo, A. B.
Cantos anos tiña?
Once. Morreu coa miña nai nun accidente cando tiña 11 anos.
Non polo backgammon, tranquila.
Eran bos pais.
Sempre te metes comigo. "Por que non ten familia?"
Por iso.
Tíñaa.
Unha familia.
Por que sempre me deixa darlle á lingua, A. B.?
- Para que te sintas fatal. - Pois fágoo.
Non debería seguir, a verdade.
Teño que traballar no serán e tentar non matar ninguén. Nin que me maten.
Ei.
Si que ten familia. Sábelo, non?
Todos nós.
Todo isto.
Señor Wynter.
George.
- Sen alerxias? - Iso dixo.
Excelente.
Quen é?
Quero ver a A. B. Wynter aquí xa! Porque teño o váter atascado!
Ti serás un robot vello do planeta do servizo, así que quizais...
- Mandarei un enxeñeiro para arranxalo. - Grazas.
E falarei co seu irmán pola mañá.
Quero facer algo xenial, pero ti nunca o entendiches.
Se vos volvedes entremeter, mátovos!
Non, non fodas.
Vai vir a metade da Australia do demo.
Preciso a Harry Styles aquí.
Ninguén quere cantar nesta casa de merda.
- Diga. - Temos un problema abaixo.
Valentina Motta. Xa me encargo eu.
- Déixaos marchar. - Vai contra o protocolo.
- Importa? - A min si.
Oín que non temos cantante?
Perdoe a interrupción. Tivemos unha cancelación.
- Si, vale. - Encargareime. O Lincoln.
E unha merda. Seguín todos os protocolos.
Preguntei polas alerxias. Sacade as flores de aquí.
- Por que teño que limpar a súa merda? - Un minuto.
Por que eu? Un váter atascado.
- O aniversario. - Perdón.
De isto falaba... O do outro tipo...
Á merda o traballo.
- Rollie, cambia. - Ven.
Cambia estes dous. Perdón, grazas.
A. B., oíuse un golpe na porta sur.
Foi por alí, hai axentes investigando.
- Sheila sentou... - Que fai?
- Fóra do Salón. - Sabes que? Vai á merda, A. B.!
Hai un problema cos canguros.
Non vas levar os meus canguros!
- Non lle quitei nada. - Ti non.
El!
...tiña que ser así. Non! Vóullelo contar.
Vóullelo contar todo.
Todo!
Xusto quen quería ver. Falei con Marvella das sobremesas...
Non vou marchar. Non podo marchar así.
Non tras o de hoxe.
A. B. quere que prepares o Cuarto Lincoln para Kylie.
- Ben. - Grazas.
Señor ministro. Todo ben?
Diga? Dáme cinco minutos.
Vou morrer antes de que remate a noite.
Tes que marchar deste piso.
Déixao, xa o collerás. Vamos.
- Si? - Ven ó Salón Oval Marelo.
- Si. - Serás un robot vello...
- Mátovos! - Ninguén quere xogar...
- Isto é o que dicía... - Ti non. El!
Vai á merda, A. B.!
Cres que pasou aquí?
Estou convencida.
Inspectora, está lista?
Teño un voo.
Enténdoo. Estamos listos.
Unha gralaria xigante.
Que é iso?
- O paxaro do meu voo. - Ai, xenial.
Soa a unha gralaria moi grande.
Enorme comparado co resto dos paxaros chamadores.
É grande.
Agradézolle que declare ante o comité, inspectora.
Como sabe,
estamos investigando a morte do xefe de servizo A. B. Wynter.
Sei tal.
Cando comezamos, a investigación estaba cerrada
e, oficialmente,
a morte designárase como suicidio.
Pero, ó longo de audiencias complexas...
Senadores!
...polas que me fago responsable,
descubrimos que a historia da morte era moito máis
complicada.
Por desgraza, descubrímolo tarde, porque xa marchara.
Na busca dunha gralaria xigante.
O paxaro chamador máis grande,
segundo teño entendido.
- Si. - Pero agora volveu.
E aceptou pasar por aquí de camiño ó aeroporto para informar
de que hai unha persoa detida tras a investigación.
- Correcto, senador. - Como se chama?
Esta sesión é pechada, inspectora,
dada a sensibilidade do proceso.
Si, ben.
Pero non queren saber como o resolvín?
Falta algo no Oval Marelo.
- Si. - Un floreiro dun conxunto.
De porcelana francesa, do ano 1823.
Non o viu desde o 11 de outubro, a noite da morte?
Iso é.
Non o volverá ver. Está roto, síntoo.
Inspectora, non é o único que falta.
Ai, seino.
Busco un reloxo.
Pois vale.
Que lle parece este?
Non. Un en concreto.
Xa entendo.
Todas as salas teñen un na cheminea menos o Oval Marelo.
Ai, refírese a ese. Ó Franklin.
- Desapareceu. - Sabe onde está?
- Non, e buscámolo. - Ten unha foto?
DESAPARECIDO!
- É grande. - Si.
- Podo levala? - Non.
- Rosas marelas? - No floreiro da porta.
Si, lémbroas.
- Claro. - Estaban estresadas.
Eu non diría iso.
- E que diría? - Queimadas.
Queimadas?
Eran flores fermosas e novas. Dous días despois, resecaran.
- Como podería pasar? - Por violencia.
Un herbicida de contacto.
- Quizais paraquat. - Paraquat?
- É unha cábala. - Ten diso por aquí?
Que se gardo herbicida industrial nunha florería
na que fago ramos? Iso pregunta?
Por desgraza, si.
Non teño, non.
Pero sei onde atopalo.
Paraquat? Xa non temos permitido usalo.
Nin nada químico.
Dixéronnos hai un ano que hai que desintoxicar os xardíns.
- Agora facemos paisaxismo consciente. - Que é iso?
Nin idea.
Só sei que tivemos que desbotar os praguicidas.
Agora que o digo,
non sei se veu alguén recollelos.
Se quedase algo, estaría aquí.
Ai, supoño que aínda temos.
- Que estraño. - Si.
- Sabe o que vou dicir? - Si.
Que estraño.
A noite da morte, cando estivemos aquí xuntos,
pareceume que moveran algo aquí. Mencionouno vostede.
Hai algo raro nese andel.
Non sabe o que é, pero moléstalle.
- Ten algo diferente. - Ai, iso.
Si!
Pode vir connosco?
Miña nai!
- Recoñéceo? - Si, é da miña mesa. Por que...?
Custaría explicalo.
- Podo levalo? - Non.
- É meu. - Ten paraquat.
Ah.
Fíxomo miña irmá.
Foi unha arma no homicidio.
Vale.
Poden quedar con el.
Vou marchar.
Grazas, Emily.
- Onde estamos? - No Oval Marelo.
Refírome a que facemos.
Buscamos pistas.
Supoño que pregunto por iso.
É un vasiño.
- Enténdesme? - Non.
- En xeral? - Non.
Pola noite tiveches aí a Bruce e a Elsyie.
Estabas decidindo entre eles.
Foi Bruce ou foi Elsyie?
E agora temos un vaso, pero nin Bruce nin Elsyie,
e pregúntome se estamos máis preto.
De que?
De saber quen matou a Wynter.
Ai. Si.
Si!
Alguén foi ó alpendre a noite da cea.
Creo que buscaba veleno, que levou un vaso de verdade,
pero caeu ou rompeu, non sei por que.
Entón colleu isto.
Atopou o veleno, o paraquat, e botouno aquí.
Colleu o teléfono, chamou a Wynter
e veu aquí.
Primeiro aí e despois aquí.
Aquela noite vin dous vasos,
un na mesa do centro e un na auxiliar.
Sospeito que o do auxiliar tiña o veleno
e botárono nas flores.
Wynter bebería algo del.
Tiraron un vaso.
Creo que petou contra esta parede.
Ese floreiro rompeu,
o outro está aí e hai amosegas aquí.
Supoño que ía dirixido a Wynter
e por iso tiña cortes na faciana.
Cando non funcionou, a persoa colleu algo pesado,
quizais o candeeiro, aínda que parecía moi lixeiro.
Creo que o candeeiro caeu cando Wynter petou con esta mesa
tras beber o veleno e o obxecto pesado foi o reloxo.
Non hai reloxo.
Exacto, e creo que a razón é esta.
- Cres que o reloxo foi a arma? - Si.
- Non fora o vaso con veleno? - Dixen que foi unha arma.
- Hai que atopar o reloxo. - Si.
- Sabes onde está? - Non, pero sei onde non miraron.
Un reloxo?
Pois diría que non.
Non un "reloxo" tradicional dos de sempre.
A que veñen as comiñas? Que é un "reloxo"?
- Non quero problemas. - Tranquilo. Somos a policía.
Pois ben.
Si que teño unha peza boa aquí.
É máis ben unha escultura dun tipo con elementos de reloxo.
Por que a ten?
Collina da biblioteca hai un tempo.
Wynter estaba a buscala
e xa estaba desgustado comigo por certas cousas.
Cando oín que ía marchar, pensei en agardar
para devolvela, pero non pasou,
e aquí estamos.
Aínda non sei se mola ou non.
Non o sabe?
- Como que ía marchar? - Que?
Dixo que ía marchar, pero non o fixo.
Da casa.
- Xubilado? - Supoño.
- Cando? - Desde que estou aquí.
- Un par de meses? - Leva un ano aquí.
- Merda, de verdade? - Onde o escoitou?
Aí fóra, no piso.
No piso? É que teñen una reunión de piso?
E eu que sei. Sería a vella ou ese cabrón que traballa para o meu irmán.
- Pode ser moita xente. - Non, falo do cabrón.
O maior do mundo.
Que? Non teño nin idea de que anda a dicir.
Ese tipo está tolo. Sábeno, non?
- Non sabía que Wynter ía marchar? - Non.
Pero non estou moi metido no chisme do persoal
porque axudo o presidente Morgan a dirixir o país.
Están avanzando?
Porque preguntarme polo plan de xubilación de Wynter
non me dá moita confianza.
Agarden.
A verdade é que, a noite que morreu, cando ela subiu
e lle pedín que o pechase todo e se negou...
- De quen fala? - De Jasmine Haney.
Púxose a laretar de que levaba 11 anos aquí...
Si, quero ser a xefa, e pensaba que o ía ser,
pero hoxe deixáronme moi claro
que non vai pasar ata dentro de moito tempo.
Mandoume á merda ata que lle ensinei o cadáver.
Non sei se ten que ver coa marcha.
A noite que morreu, Wynter soltoulle unha bomba a Jasmine.
Ela ía ser a seguinte xefa de servizo da Casa Branca.
Todos o sabiamos, dixérallo o ano pasado.
Ía xubilarse e ela substituiríao,
pero este ano
todos comezamos a sentir que o atrasaba.
Non tiña unha data concreta,
pero, fose o que fose, nunca chegaba.
Primeiro, as festas.
Despois, os ataques do 4 de marzo. Non podía marchar así.
E Pascua.
- O 4 de xullo. - Xa veñen as festas.
Jasmine frustrouse. Díxenlle que aguantase,
que só precisaba tempo para deixalo, pero pasaría.
Eu críao, e coido que ela tamén.
Ata aquela noite.
Non vou marchar.
Non me vou xubilar. Polo menos, en dous anos.
Unha bomba.
E cabreouna.
Que?
Seino.
Anos? Levo anos esperando. Non vou esperar máis anos.
Só tes que falar con el.
Xa falei bastante e non conseguín nada.
Indo por aí ó seu lado, que si, que non,
"Xa o fago eu, xefe." Arranxando os seus erros!
Tentou volver falar con el, pero non conseguiu nada.
Non foi unha conversa.
E non tivo máis ocasións.
- Jasmine Haney? - Si.
Sorprendeulle?
Non é fácil sorprenderme,
pero admito que o fixo todo máis... interesante.
Xa identificara algunhas persoas
que cría que puideran participar na morte,
e agora tiña outra.
Xa está.
Foi ela.
Ten o motivo máis claro e importante. Acabamos de escoitalo.
Tamén tiña acceso, ten sentido.
Contóunolo todo, ensinóunolo todo, preparouno todo.
Falamos de toda esta xente,
pero ás veces é o que tes diante,
o que se agocha á luz.
O evidente.
O que estás mirando, pero non ves.
Si, coincido.
Pero como?
E cando? E foi ela soa?
Todo ten moito máis sentido
con máis xente involucrada.
Sei que isto é raro,
pero vistes Asasinato no Orient Express?
- A nova? - Ou a vella.
Ningunha.
- Importa entón? - Lin o libro.
Eu non. Pero non é o tema.
- Que pasou? - O libro é bo.
Seguro que si, xa o lerei algún día.
ASASINATO NO ORIENT EXPRESS
Que estraño foi iso.
Ben, recordades que foran todos?
Todos os sospeitosos.
E pregúntome...
Espera, coincidiches comigo?
Que?
- Cando dixen o de agocharse na luz. - Si.
Xa o fixeras antes, pero era unha brincadeira.
Si.
Si. E era unha brincadeira, pero esta vez non?
Non.
Vou volver ó comezo.
Ás veces é o que tes diante,
o que se agocha á luz.
O evidente, o que estás mirando,
pero non ves.
Si.
Coincido.
- Iso é...? - Si.
O diario de Wynter?
Alí mesmo, nunha sala que non lle importaba a ninguén.
Cal é o sitio no que nunca mira ninguén?
Eu uso unha desas latas que parecen de cola,
pero o fondo pódese quitar.
Pero non fala diso.
A sala dos libros.
Non lle importa a ninguén.
Debín pensalo antes, estaba todo aí.
Persoais. Os seus diarios, parecen libros antigos.
Anotábao todo neles.
A biblioteca, a favorita do señor Wynter. Viña todas as mañás ó espertar
e volvía pola noite antes de ir á cama.
Non o vin, que é precisamente a razón pola que o fixo.
Leuno?
Tenteino.
E?
Era gracioso,
erudito, autocrítico, inesperadamente xeneroso, emotivo,
honesto coas emocións, moitas positivas e tamén negativas.
Desprezaba a Lilly Schumacher, o cal non me sorprendeu,
pero si a intensidade.
A súa relación con Gotthard empeorara, non lle caía ben Tripp,
cría que era mala idea ter a Marvella preto dos coitelos
e a Sheila, do vodka.
Tiña unha lista de acrónimos e números
que non entendía daquela,
pero chegou a ser moi reveladora.
Axudoulle?
Moito. E iso que aínda non chegara ó final.
- Que tiña ó final? - Nada.
A nota de suicidio.
Si, pero non o era. Aínda que eu non o sabía.
Desculpe. Podería ser unha nota de suicidio?
Eu cría desde o comezo que Wynter non se suicidara,
pero a nota parecía de suicidio.
Porén, co contexto da páxina,
estaba claro que orixinalmente non o era.
Aínda non podía explicalo.
- Arrancouna el? - Ou outra persoa?
- Sen querer? - Querendo?
Sabía alguén que estaban aquí?
- Quen? - Angie.
- Jasmine. - Por que a tiña con el?
- Como a tiña con el? - Que?
Se o mataron no Oval Marelo,
por que tiña a nota na Sala de Xogos?
Foi coincidencia?
E que decidiu?
Nada, porque foi cando estalou a bomba.
Arriba. Xa.
Ei, só estou facendo o meu.
Non estou contento.
Pois iso non é bo, porque é a persoa máis importante do mundo.
Por que?
Que fai aquí?
Quen a deixou volver entrar?
Quere contestar?
Ben, si, antes de comezar a botar as culpas.
- Harry... - Non foi cousa dun só.
Foi unha decisión entre varias... partes.
- Chamoume vostede. - Harry!
Si, vale, pedinlle á inspectora que volvese.
Señor presidente, creo que é importante resolver o caso.
O dano das audiencias no Senado...
Nin mo dixeches.
Non vives aquí!
É a Casa Branca. Son o presidente. Contoucho?
Non.
A min tampouco, e temos a xurisdición.
A hostia.
Non tes xurisdición.
Veu o monitor de campamento?
A xurisdición de Parques...
...está nos montes.
Unha confusión típica.
A xurisdición é do DMP, por iso viñemos.
- Ven o uniforme? - Imposible non facelo.
Sempre de uniforme. Durme con el?
Hai que respectalo, non importa se durmo nel.
Sempre estou de servizo.
Este cadro estaba no Salón Vermello.
Vale?
Os que estaban aquí agora están no Verde.
O que estaba no Verde, onde está agora un deses,
levárono ó Vermello.
Cantos colores. É importante?
- Si. - Por que?
Porque agora sei como mataron a A. B. Wynter.
Resolvera o caso.
Non. Resolvera parte do caso. Unha moi importante.
Sabía como fora, pero non quen.
O que si sabía era como descubrilo.
Falei co presidente.
Se me daba dúas horas
e chamaba a xente da lista que lle din,
reuniriámonos no Salón Leste e diríalle quen matara a A. B. Wynter.
- E? - Aceptou.
Para que precisaba o tempo?
Ver paxaros e atar uns cabos soltos.
Elsyie Chayle, correcto.
A inspectora Cupp quere velo, e debería levar zapatos.
Xa.
Excelente.
E precisaba que me dese vostede inmunidade para que viñese alguén.
Por iso aceptou comparecer aquí.
Correcto, senador.
Está aquí?
Onde está?
No lugar.
Non pode ser!
Vin un corvo pescador, un peto peludo e un moucho cabezón.
E sei que o xefe Dokes está no ceo por este.
Sempre é bo que vexas un moucho.
Ben, grazas a todos por vir.
Agradézovos que me deades un pouco do voso tempo,
especialmente o home máis poderoso do mundo.
Grazas, señor presidente.
Ten que ser broma.
Bo día, colegas.
Señor Doumbe, agradézolle a súa presenza. Son Cordelia Cupp.
Hoxe levo eu a batuta.
Un par de cousas antes de comezar.
Antes de nada, só quero comprobar que estades aquí
polo asasinato de A. B. Wynter.
Se é por outro asasinato, é un problema ben gordo,
así que avisade.
Non toquedes ningún obxecto nin obra, porque poderían ser valiosos
ou ter as pegadas do asasino que está ó voso lado.
Aceptarei preguntas.
Comezaremos na Sala de Xogos do terceiro
e iremos baixando.
Explicareino todo. Espero que todos levedes zapatos cómodos.
Ou teñades os pés tapados de calquera forma.
Ben.
O último, pero non menos importante.
Moitos inspectores, ata os de verdade,
resúmeno todo cando xa saben quen foi.
Sempre me pareceu un pouco estraño,
pero eu vouvos dicir agora
que non sei quen matou a A. B. Wynter.
Sei que o mataron.
Sei que foi alguén desta sala,
espero que o presidente o dixese ó chamarvos,
pero non sei quen.
Estou segura de que o saberei antes de rematar.
Se matastes a A. B.,
síntoo, non podedes marchar, porque o saberei.
E se non fostes, síntoo, non podedes marchar,
porque pensarei que fostes e seguramente terei probas ou algo,
porque si que fixestes algo terrible.
Preparádevos.
Non hai saída.
Vereivos na Sala de Xogos.
- É certo? - O que?
- Que non o sabía. - Completamente.
Pensou que o descubriría sobre a marcha?
Sabía que o faría. Hai un paxaro.
O tordo fai unha cousa.
Sabe que hai un insecto preto, pero non onde exactamente.
Entón, abre as ás de repente
para que o insecto pestanexe.
Búscao.
O pestanexo.
Volvamos á noite da festa.
O caso comezou cando a súa nai escoitou un golpe,
veu aquí e atopou o corpo de Wynter.
Cando cheguei 30 minutos despois,
todos criades que se suicidara,
especialmente vostede.
Cremos que se suicidou.
Díxenlle de inmediato que erraba e eu non.
Esa foi a nosa relación dende entón.
Vai ser unha visita moi longa.
Pode marchar.
Ó pouco de chegar,
díxenvos exactamente por que sabía que non era un suicidio.
Falta o coitelo.
Pero non era só iso.
O sangue na camisa de Wynter
non era súa.
Eran o sangue e a camisa do ministro australiano Rylance,
que Wynter cambiara con el
no seu despacho unha hora antes.
A razón do cambio...
aínda que fascinante, é irrelevante.
Podo marchar?
Claro.
Outras cousas tardaron máis,
pero o primeiro tema, e o máis relevante, era o coitelo.
Iso levoume a descubrir que houbera un coitelo aquí,
un dos bos,
que lle pertencía a vostede, señor Gotthard,
e a saber que tentara levar o coitelo para destruílo.
Xa o admitiu.
Cando remate todo isto, quero o meu propio despacho.
Unha folla do Cedro do Líbano
e moitas mentiras leváronme á señora Cannon,
que estaba aquí arredor da hora da morte
bebendo un vodka que tiña que levar á señora Cox.
Levábaslle vodka?
Podo fumar?
Non.
Participou a señora Cannon na morte?
Non o sei.
Aínda non, pero estivo aquí.
Gotthard e Cannon estiveron nesta sala,
pero despois descubrín outro feito,
esta vez grazas a unha das poucas persoas que non me mentiron esa noite,
a forense Anne Dodge,
que confirmou o que xa sospeitaba.
Wynter morreu
por un golpe á caluga e inxerira veleno.
Estaba morto antes dos cortes nos pulsos.
Iso significa que non os cortou el.
Porque xa estaba morto.
Ai, xa o entendo!
Grazas.
Que homiño tan estraño.
Xa cría
que trouxeran a Wynter a esta sala, claro,
pero o informe de Anne Dodge confirmouno.
Wynter non se suicidou na Sala de Xogos.
Non o asasinaron na Sala de Xogos.
Arrastrárono aquí.
- De onde? - De aquí, o cuarto 301.
A noite da cea de estado, o cuarto 301 estaba de reformas.
Reformas falsas ordenadas polo presidente e Elliott
para que a irmá de Harry Hollinger non puidese durmir aquí.
A primeira pista de que pasara algo aquí
foi que a porta estaba pegada, o que me pareceu estraño.
Aínda máis foi o cheiro a pintura.
Lembrade que as reformas eran falsas,
feitas para que a aparentemente insufrible irmá de Harry non viñese.
Pode deixalo, por favor?
É boa persoa.
Baixo a pintura, atopei sangue recente
e, entón, outro xiro extraordinario.
Un precoz inspector
no hotel Hay-Adams, ó outro lado da rúa,
viu unha luz vermella tremelucindo nesta sala
pouco despois da morte.
Unha luz que atopei no pulso de Tripp Morgan.
Reloxo de merda. Non para de dar problemas.
Xa estaba convencida da súa participación,
pero tiña que agardar a que o admitise, o cal fixo,
con todo detalle, así que grazas.
- Por que? - Por explicar o que pasou.
Non expliquei nada.
- Explicárao? - Si.
Ai, merda.
A inspectora quere velo.
Sabía que Tripp estivera aquí polo inspector precoz,
pero non moito máis e estaba segura de que non me diría
máis do que xa fixera.
- Xunto ó piano? - Si.
Pero gústalle falar,
e, ás veces, só hai que facer a... combinación axeitada.
George McCutcheon. O único e inimitable.
É broma, sei que sodes tres.
Que tal, George?
Só un Tripp, e menos mal, non?
Ei, viches a inspectora? Parece Indiana Jones ou algo.
"A mellor do mundo."
Supoño que falarei con ela aquí.
Non deixa de acosarme.
Dígoche que non tiven nada que ver con isto.
Co de A. B. Nada de nada.
O tipo veu ó meu cuarto toleando, pero por aí non paso, entendes?
Estasme mirando raro.
Pódoche contar algo, G?
A noite da cea estaba como unha cuba.
Ti facías festas antes?
Si, sábelo.
Pois monteime a miña
porque o cabrón do meu irmán non me deixa vir
á dos australianos, que si que saben festexar.
Vou ó cuarto do final do corredor
para que me deixen en paz dunha vez e quedo en coma, sabes?
En coma profundo.
E despois espertei.
Todo ben, non?
McCutcheon, aquí estamos ti mais eu falando, non?
Pois tío, esperto
e A. B. Wynter está no chan,
ó meu lado, morto. Morto!
Cagueime en todo.
Saltáronme as alarmas, porque acababa de rifar co tipo no meu cuarto
e un electricista de mentira sabíao.
Saio ó corredor e vexo a mordoma bébeda.
Estaba coma min, pero creo que non me viu.
Volvo entrar, collo a A. B...
Non estou orgulloso disto, George.
Para nada, pero levanteino
e púxenme a arrastralo polo corredor.
Nin sabía onde ía.
Leveino á Sala de Xogos e deixeino alí.
Entón volvín correndo ó outro cuarto
e vin o sangue.
Collín un pouco de pintura. Si, de verdade.
E pinteino por riba.
Coma un experto.
Coa adrenalina podes facelo todo.
Resulta que sei pintar!
E todo listo xa, non? Acabei.
Pois non miro ó chan e vexo un chaveiro?
Cagueime en todo, tío.
Outra vez correndo ó corredor.
Lixeiro, coma unha pantera,
para non espertar a nai de Elliott.
Collín as chaves, metinllas no peto
e sentín un papel na chaqueta.
Saqueino e resultou que era unha nota de suicidio.
A. B. matouse!
Merda!
Pois acababa de fodelo.
Se o deixase alí, todo iría ben.
Que ía facer agora? Levalo de volta?
E se me vía alguén? Aínda así, estaba esgotado.
E aquí é onde a caguei.
Estaba toleando, co corazón coma o dun hámster.
E pensei que tiña que parecer un suicidio alí.
Abrín a porta do lado ó despacho do reposteiro alemán,
porque o tipo garda alí os coitelos.
Cóllollos seguido para calquera cousa.
Unha vez tiven que cortar un cinto
e collín un para usalo de serra.
Pero ben, collín o coitelo, volvín á sala
e fixen o que tiña que facer, G.
Corteille os pulsos, deixei o coitelo, devolvinlle a nota e marchei.
E iso foi todo o que fixen.
Pero xa che dixen
que non tiven nada que ver con nada disto.
Non, creo que non vai aparecer. Boa conversa, G. Vémonos.
- Pero serás... - Que?
Vai á merda!
Os meus coitelos?
- Miña nai? - Cabrón?
- Xa che ensinarei unha mordoma bébeda. - De mentira?
Cagáchela pero ben, Tripp.
Pois invitárasme á cea, irmanciño.
Fíxoo Tripp?
Matou Tripp a A. B. Wynter? Non vou contestar. Aínda non.
Pero si direi que Wynter non morreu aquí.
De feito, levaba 20 minutos morto
cando Tripp o trouxo polo corredor,
así que volvemos facer a mesma pregunta
que cando entramos.
De onde o trouxeron e quen foi?
E esta vez, é aínda máis incrible e inesperado.
De onde?
De aí abaixo.
A noite da cea de estado,
Kylie Minogue atopou sangue no Cuarto Lincoln.
Creo que levaron a Wynter ó Lincoln, mais só temporalmente,
un breve descanso
para a persoa que o arrastrara do Oval Marelo
e que o levaría polas escaleiras ata o cuarto 301.
Por que digo que o arrastraron do Oval Marelo?
Porque foi o que dixo vostede baixo xuramento.
Mirei no corredor e vino sacando un cadáver
do Salón Oval Marelo.
Dende aí, o Salón Oval Marelo.
Pero quen foi?
Tamén o viu, non, señor Doumbe?
O meu avogado reco...
Non tes que facer iso.
A quen viu sacando a Wynter do Salón Oval Marelo?
A el!
Vaia!
Bruce Geller, o rosmón, aínda que aparentemente encantador enxeñeiro
que pelexara con Wynter e con Tripp aquela noite
e a quen Lilly viu no Oval Marelo 30 minutos despois,
pero cando o viu vostede
estaba arrastrando a Wynter por este corredor.
Por que?
Iso é máis complicado.
Na mente de Bruce, porque estaba encubrindo un crime
que cría que cometera a muller que ama,
Elsyie Chayle.
Hostia.
Bruce e Elsyie eran parella.
A noite da cea de estado, Bruce viuna aquí mesmo, desgustada,
porque pelexara con Wynter no Salón Oval Marelo.
Wynter quedou nese cuarto e Bruce tentou consolala,
pero foille imposible.
Vouno matar.
Bruce deixou aquí a Elsyie...
Foi polo corredor ata o ascensor,
pero entón, preocupado por ela, volveu atrás
e viuna saír correndo do Salón Oval Marelo.
Cando entrou el uns instantes despois, atopou o cadáver de Wynter.
Como o bo home que é,
limpouno,
o que incluía sacar a Wynter do Salón.
Iso viu o señor Doumbe.
É importante sinalar que Elsyie ten unha perspectiva diferente.
Ela cre que foi Bruce quen matou a Wynter.
Insiste en que, cando volveu ó Salón,
Wynter xa estaba morto e non viu a Bruce ó saír.
Bruce tiña os seus propios problemas con Wynter
e ela sabía que estaba enfadado por como a tratara Wynter.
Dá igual se credes a Bruce ou a Elsyie...
- A Elsyie. - A Elsyie.
A Bruce.
Dá igual, Bruce moveu a Wynter,
levouno ó Cuarto Lincoln
e deixouno alí mentres subía e pegaba a porta do cuarto 301
para que fose máis sinxelo entrar cando volvese para levalo.
Entón subiuno e deixouno alí.
Sei que o fixo porque era quen o estaba a arrastrar aquí,
será a única persoa que podería subilo polas escaleiras
e as chaves que atopou Tripp eran as súas.
Polo tanto,
aquí estamos,
onde todo comezou,
porque creo que foi aquí onde mataron o señor Wynter,
o que significa que só temos unha pregunta.
Quen o fixo?
Tivo que ser el, non? Bruce, o enxeñeiro.
- Ou puido ser ela. - Non.
- Eu tampouco o creo. - Para nada.
Pero foi un deles, non? Bruce ou Elsyie.
Fixo isto moi dramático.
Grazas. Si, iso pensaba.
Tiña que ser un deles, pero, cando o pensei,
tamén considerei o contrario, o cal sempre habería que facer.
E se non foi ningún dos dous?
É posible que estivesen dicindo a verdade?
Que ningún dos dous o matase?
Que, naquel momento,
Elsyie quedase no armario, Bruce quedase no ascensor
e unha terceira persoa matase a Wynter no Salón Oval Marelo?
É posible?
- Si! - Non!
Como que "unha terceira persoa"?
- Quen? - Como entraría aquí?
Por esa porta.
Pódese facer iso?
Alguén o fixo.
El.
O Terceiro Home.
Dixo que estaba nesa sala.
Eu escoiteino aí.
E eu vino saír dela ó corredor.
Teño inmunidade.
Sabíao.
Todo iso de "ai, só son un comercial parvo ó que lle gustan os australianos
e vin á Casa Branca por accidente".
É o tipo desa película.
Ed Norton en Primal Fear. Que boa é.
Está actuando, é todo mentira.
É un asasino.
E traballo para vostede.
Só e broma.
Pero foi boa.
Ou non, xente?
El é o próximo Russell Crowe.
Considerei o escenario de que fose Doumbe.
Admitiu que estivo nesa sala.
Puido entrar aquí, matar a Wynter
e volver, cando chamou a súa nai.
Non. Tía.
É posible e non o desbotei,
pero asumamos que non foi el.
Só por un momento. Puido ser alguén máis?
Alguén que tivo aínda menos tempo.
Unha cuarta persoa que entrou nesa sala
antes de que Doumbe se coara e despois de que Elsyie marchase
e matou a Wynter antes de que Elsyie volvese.
É posible?
- Si! - Non!
Non!
É imposible, non?
Pero aínda que ata eu recoñezo
a aparente imposibilidade deste escenario, non o podo esquecer,
porque pasei tempo aquí esta noite
e descubrín cousas moi curiosas.
Desapareceu un reloxo grande da cheminea.
E tamén un floreiro.
Un veleno queimou flores.
Cousas que nin Bruce nin Elsyie nin Doumbe poden explicar.
Cousas que suxiren que houbo outra persoa.
Pero xa ten unha persoa aquí mesmo.
Dúas persoas, tres!
Se precisa unha cuarta, métao a el!
Iso non mola.
Por que traballa tan duro en algo tan... incriblemente improbable?
Unha pregunta excelente, señor Hollinger.
- De verdade? - Si.
Sorpréndeme a min tanto coma a vostede.
É a pregunta que fai a buscadora de paxaros sobre todo o que ve.
Por que? Por que penso nisto sequera?
Por que chego á resolución máis estraña,
máis extrema e máis improbable de todas?
E a miña resposta é...
A pomba viaxeira.
Esa é a súa resposta?
Non é a que esperaba.
As pombas viaxeiras eran os paxaros máis abundantes do mundo.
A comezos do século XIX, había miles de millóns.
Miles. A finais de século, estaban practicamente extintas.
De feito, pensaban que xa non había salvaxes,
pero en 1907
viron unha pequena bandada no campo de Virxinia.
Esta foi a última observación crible de pombas viaxeiras na historia.
Saben quen as viu?
Vostede.
En 1907.
El.
Alexander Hamilton!
- Es parvo de remate? - Calade.
Teddy Roosevelt.
O presidente Roosevelt foi a última persoa
que viu pombas viaxeiras salvaxes.
Non o cría, parecía imposible.
Desafiaba a lóxica.
Os bos buscadores de paxaros, cousa que Teddy Roosevelt era,
buscan o contexto, entenden as relacións e a historia.
O que ves ten que ter sentido,
cousa que aquela bandada non tiña.
Extinguíranse.
Pero tamén tes que confiar en ti mesmo,
porque sabes o que ves,
aínda que os demais digan que non é certo.
Vós sabédelo. El sabíao. Eu seino.
O que?
Que o asasino entrou por aí
cun vaso de veleno, de paraquat.
Tentou que Wynter o bebese e tomou un pouco,
pero tirouno nas flores ó seu lado, o que as queimou.
Que o asasino tiroulle o vaso, pero fallou.
Que o vaso rompeu ó dar na parede
e que os cachos déronlle a Wynter na fronte.
Que o asasino colleu un reloxo grande da cheminea,
a arma homicida máis grande, pesada e accesible da sala,
deulle a Wynter na cabeza e matouno.
Iso seino.
Pero é imposible.
É incrible, non imposible.
É imposible.
Di que entrou alguén nesa sala?
- Antes que Doumbe? - Si.
E pasou para aquí mentres Wynter estaba só tras a rifa con Elsyie?
- Si. - E matou a A. B.?
- Si. - E despois? Onde foi?
- Saíu. - Por que porta? Había xente.
Doumbe estaba aí falando con súa nai.
- Non por esa. - Entón cal?
- Meu Deus. - A hostia.
Por esa porta.
Eu aínda non a vexo.
Porque non está, señor Doumbe.
Xa non.
Pero a noite do asasinato si que a había.
Un camiño entre o Salón Oval Marelo e o dos Tratados.
Tiven que vela, pero non me causou impresión.
Ata cando pasei tempo aquí hoxe e descubrín cousas curiosas,
escapóuseme.
Foi só cando vin que moveran varios cadros
e este, que trouxeron especificamente para tapar un espazo máis grande,
que entendín o que pasou.
Que a porta foi selada, agochada e substituída por esta parede.
Unha porta que fai que o imposible sexa posible
e que vos fai a todos sospeitosos.
- Non! - Non!
Outra vez non, veña.
- Diso nada, eu non. - Iso é.
Si, vós!
Todos vós.
A posibilidade de que alguén entrase, matase a Wynter
e escapase por esa porta significa que todos puidestes facelo.
Ata vostede, vostede
e vostede.
Porque se me equivoco, entón foi un de vós os tres.
Ninguén ten unha coartada sólida
para o período de tempo no que mataron a Wynter.
E o feito de que fixese outras cousas terribles logo
non significa que non fose vostede.
De feito, aumenta as posibilidades
de que o matase.
Parece que todos queriades matalo.
Todos pelexastes con el esa noite.
- Vai á merda! - Sinto que é algo persoal.
Aí o tes!
Non vou marchar.
A sobremesa é miña e servirase como eu diga.
Por favor, suplícollo.
Berrastes con el.
Que?
Ameazástelo.
Non abras a puta boca.
Insinuastes que o iades matar.
Non me botará se xa non está aquí.
Algúns ata dixestes que o iades matar.
Voute...
...matar.
E un de vós fíxoo.
Contádeme.
Quen selou a porta?
Foi orde de Jasmine Haney.
Que?
Vin o traballo e pareceume raro.
Como o presidente e o señor Morgan xa non viven aquí,
preguntei e dixéronme que foi Jasmine.
Ías mencionar iso?
Pois non, señora.
Inspectora.
De verdade cres que tiven algo que ver?
Querías o traballo máis ca nada. Pensaches que te traizoara.
Pelexaches con el. Así que si.
Quizais.
Selaches a porta?
Selei, si.
E non foi idea miña.
- Foi unha orde. - De quen?
Chamoume e díxome que me encargase.
- Quen? - El.
- El? - Que?
Iso é mentira.
Perry, é mentira.
Perry?
Si, Jasmine?
Inspectora Cupp.
Non a chamou?
- A Haney para selar a porta? - Si.
Non. De que falas?
Chamáchesme, falei contigo.
É a segunda vez que nega unha acusación de facer unha chamada.
Sei que estas cousas non pasaron. Mente.
E a Rausch mentía
cando dixo que ordenou que o Servizo Secreto marchase do piso?
Chamou ás 21:22. Falei con el.
Si, é unha tolería!
Perry, por favor.
Si.
Coincido.
Tiñas algún problema con A. B.?
Que? Non. Por que o preguntas?
Non un de verdade.
- Non fun eu, señora. - Inspectora.
Ten que crerme.
Non teño que facer nada.
Hai un paxaro no papel pintado
do seu cuarto.
Case parece unha zardala colilonga.
Non sei se o é, pero encaixaría.
As zardalas colilongas son paxaros moi esvaradíos,
pero non da forma típica, non son só difíciles de ver.
Ata é difícil identificalas.
Chámanse colilongas, pero non son
moi longas.
Teñen un canto case ventrílocuo,
parece que veñen doutra parte.
Pode que
non foses ti.
Quizais... fose unha orde.
Quizais chamase alguén.
E quizais non fose vostede.
Quizais fose alguén que finxía ser vostede
usando a súa voz,
ocultando a súa propia, agochándose.
Iso é posible.
Isto...
é...
complexo.
Fun eu.
Que?
Fíxeno eu.
Ordenei que a selaran, finxín ser el.
Son boa, xa o sabe.
É indeciso.
"Eh, pois, verá, iso é... É complexo."
Eu podo e fíxeno.
- Que? - Por que?
Wynter rifara comigo esa noite sobre o serán.
Dixera cousas terribles sobre min.
No momento, collín o seu diario
e arrinquei unha páxina, sentíame mal.
Funo buscar despois
e escoitei a pelexa que tivo aquí con Elsyie.
Marchei, pero volvín axiña porque fora moi violenta.
E entón, vino.
Xusto aí.
Morto.
Matárano.
Quen?
Eles.
- Non! - Non!
Estaban aquí, nesta sala,
e foi xusto como dixo, inspectora.
Ela pelexou con Wynter, lanzoulle un vaso,
fallou e cortoulle a cara.
Bruce entrou despois e deulle co reloxo.
Contáronmo.
E o veleno?
Era para o seu marido, estaba a arruinarlle a vida.
Quería que me botasen, amargarme a vida.
E planeara matalo.
Quería matalo a el!
Foi o que dixo.
Fora ó cortello cando pensou que non habería ninguén
e atopou o veleno.
Chamou a Wynter desde alí para contarlle
que ía tardar en limpar o Lincoln.
Cando chegou uns minutos despois
e Wynter a rifou,
viu que ía perder o traballo e toleou.
Foi entón cando lanzou o vaso. O veleno foi despois.
Non sangraba moito, así que pensaron que podían pasalo por suicidio.
Foi idea del.
Preparárono xusto como dixo.
Case.
Colleron un vaso da sala do lado.
Botáronlle veleno pola gorxa.
E tiraron o resto nas flores.
Hai que ser malo.
Vin dous vasos.
O outro era meu. Precisaba beber algo.
Pola nota.
Non sabía que facer.
Sentíame fatal por eles.
Sei que soa a tolería, pero ela parecía...
aterrada.
Ten unha filla.
El só tentaba protexela.
A páxina que arrincara do diario semellaba
unha nota de suicidio.
Seguro que non o era, pero parecíao.
Deime conta do que podía facer para vender a historia.
Deilles a nota.
El meteulla na chaqueta do traxe
e levou a Wynter.
Volveu abaixo, limpouno todo e axudeille.
Recollemos as pezas e aspiramos.
Esquecestes os vasos.
- Houbo erros. - E o reloxo?
Levouno para desfacerse del.
E entón inventaron as historias, perfectamente inconsistentes.
E a porta.
Por que a selou?
Pánico.
Mentres investigaba no terceiro piso, estaba tranquila,
pensaba que todo pasaría,
pero cando baixou aquí antes de marchar, preocupeime.
Ata cando marchou tiña medo de que volvese,
ou outra persoa.
Só quería que a sala parecese diferente.
Que dese outra impresión.
Tentaba protexelos.
Síntome fatal polo señor Wynter
e, a verdade, por eles tamén.
Aínda así...
Síntoo.
- O pestanexo. - Si.
Búscao. O pestanexo.
Que?
Faltoulle moi pouco.
Moi pouco.
Inesperadamente impresionoume moito, Lilly.
Que lista. Que rápida de mente.
Unha actuación incrible.
Hoxe, aquela noite,
moito máis diabólica do que podía imaxinar.
Que está a pasar?
E puido ser vostede, atoparíaa dalgunha forma,
pero faltoulle pouco.
Caeu por esa pregunta que o buscador de paxaros non deixa de facer.
Por que? Por que selou a porta, Lilly?
Para dar mellor sensación?
- Non, precisaba algo mellor. - Eu...
Porque había outra razón, porque agochaba algo,
algo que tiña as súas pegadas,
que demostra que foi vostede quen matou a A. B. Wynter.
- Inspectora! - Síntoo moito, señor presidente.
Dálle aí!
Teño que chamar o meu pai.
Por que?
Polo reloxo.
Por que o fixeches, Lilly?
Ai, podo contestar eu, a menos que...
Ou podo comezar e entra vostede cando queira.
Fíxoo porque o odia. E falo de vostede, señor presidente.
Pero tamén de todos vós.
Da casa. Literalmente.
O espazo físico. Vistes o que fixo co Salón Azul?
Iso só se fai se odias o sitio,
pero tamén a casa como idea.
A institución. Ódiaa.
A historia, as tradicións, o persoal,
o que representa.
Os EUA, supoño. Ódiaos, e a Wynter máis que nada.
Representaba o mesmo que a casa.
Estaba no seu camiño, xa levaba moito tempo.
El sabotou o Nadal do Benestar.
Ela quería remodelar a Casa Branca,
é dicir, derrubala, quizais literalmente.
E el adoraba a casa, importábanlle a casa,
a xente, a tubaxe, a arte e os presupostos.
E importábanlle vostede, señor presidente, e o señor Morgan,
e os estadounidenses
que viñan de todo o país para visitala,
o que para ela era tremendamente estúpido.
Vou ben?
Matouno porque o odiaba,
pero tamén porque o temía.
Sabedes por que? Por isto.
Porque descubriu que, a noite da cea,
o ía desvelar.
Esa foi a rifa que escoitou o señor Gomez.
Non era Harry Hollinger, senón Lilly Schumacher.
Díxovolo agora. Admitiuno.
Esa é a xenialidade deste intento aloucado
de culpar a Bruce e a Elsyie.
Moito do que dixo era certo.
Pelexou con Wynter,
el dixo cousas terribles dela e ela arrincou unha páxina.
- Pasou. - Que ía desvelar?
Íalles contar todas as cousas egoístas e absurdas que fixo
desde que chegou, que seguramente non saberiades,
pero el documentara meticulosamente no seu diario.
As mentiras, terxiversacións, gratificacións
e comportamento de merda en xeral estaban todos aquí.
E dáballe medo.
Desculpe?
Síntoo, de verdade?
Iso é todo o que ten?
Si, pelexamos.
Admitín que o fixemos.
Todos pelexamos con A. B.
Si, estaba enfadado, e eu tamén.
Cre que o matei
só por desvelar o meu "comportamento de merda"?
De verdade?
E a min que máis me dá se lles conta parvadas?
Nunca o van crer máis que a min, o mundo non funciona así,
e ademais non me importaría.
Son rica. Vouvos contar un segredo: ós ricos dános igual todo.
Non vou botar en falta o meu soldo de 114 000 dólares,
que doo a unha ONG, por certo.
Fago isto como servizo público.
Entendedes?
Pois botádeme.
Si, Lilly, penso que vai pasar, grazas.
E deu uns argumentos moi bos, de verdade,
pero non era só o seu comportamento de merda.
Wynter sabía que precisaba máis ca iso,
e foi sinxelo atopalo.
O diario ten un par de páxinas
que non entendía ó principio,
unha tormenta de números e letras, case un quebracabezas,
seguramente deliberado para agochar o que facía,
pero descubrín o que era,
porque son moi boa cos quebracabezas.
Era todo o diñeiro que malversou.
Que roubou.
De onde van saír os cartos? Non tedes o presuposto.
De onde saen os cartos?
Doutra morea de cartos. Así funcionan.
Serás rica, pero outra chave do funcionamento do mundo
é que os ricos rouban moito.
Ás veces é a razón da súa riqueza.
Eu creo que o seu roubo era máis
por preguiza, arrogancia e desprezo do sistema, pero quen sabe?
E non foron só cartos.
Estes números
son os decretos criminais e códigos éticos
que Wynter sabía que violara para asinar contratos,
nos favores dos subministradores,
na xente que convidou á Casa Branca
e que suxerían cambios nos asentos
dunha cea de estado.
Creo que Wynter contoullo todo no despacho.
Vóullelo contar todo!
E que non lle daba igual para nada.
Por iso tentou collerlle o diario
e, cando saíu do despacho aquela noite,
agardou no corredor,
leu a páxina que arrincara por accidente
e decidiu matalo.
Finxir un suicidio.
Mataríao se non arrincase a páxina
e pensase o que podía facer?
Quizais. É imposible sabelo.
E irrelevante.
Os crimes son motivo máis oportunidade,
e vostede viu unha oportunidade.
Os seus problemas desaparecerían con Wynter
e podería reformar as salas,
despedir o persoal e todo sería xenial,
non tería que sentar nun xulgado de merda durante dous anos
mentres o seu fantástico avogado a libraba de moito.
Isto era máis sinxelo, máis divertido
e intelixente, e xa estaba.
A sorte, botada.
E sabemos todo o demais.
Era vostede quen levaba a iniciativa
de xardinería non tóxica sen químicos,
ou o que sexa.
Foi ó cortello co vaso que rompeu,
colleu o vasiño da irmá pequena de Emily, encheuno con paraquat,
chamou a Wynter e díxolle que o vería no Oval Marelo
para falar e desculparse, ou calquera cousa para que aceptase.
Dáme cinco minutos.
Aínda que penso que sabía que pasaría algo,
coma os paxaros poden sentir
o cambio na presión cando vén unha tormenta.
Vou morrer antes de que remate a noite.
- Chamou o Servizo Secreto. - Chamou ás 21:22.
- Botounos do segundo. - Non podiamos subir.
Levou o veleno á sala de estar,
esperou a que Elsyie marchase
e entrou co whiskey.
Só para vostede,
con paraquat para A. B.
Entón, devolveulle a páxina do diario.
A nota.
Viu que a metía no peto e comezou co traballo.
Tentou engaiolalo.
Dubido que funcionase,
pero tampouco era unha persoa cínica.
Dubido que crese que se podía ser tan malvado,
pero xa vira moito, coñecía a ruindade, a crueldade e a arrogancia,
seguro que máis da que podemos imaxinar.
Con todo,
estaba disposto a darlle o beneficio da dúbida.
Custoulle a vida.
Wynter bebeu o veleno, soubo o que era ó instante
e botou o resto nas rosas,
pero o paraquat é rápido e moi doloroso.
Sorprendeuno.
Seguro que non sabe moito de velenos,
pero si o bastante como para saber
que non bastaba para matalo e tiroulle o vaso.
Fallou, pero asustouno aínda máis,
así que colleu o reloxo para rematalo.
A. B. estaba morto e tiña que apurar.
Colleu o reloxo e escapou pola porta,
pero reloxo do demo, non?
Que facer?
Era enorme, raro, tiña sangue e estaba roto,
non podía ir por aí con el nin deixalo,
pero Elsyie e Bruce atoparan o corpo
e non pensaba que, co drama,
confundirían as súas accións.
Polo que sabía, o Servizo Secreto estaba de camiño.
Meteu o reloxo no caixón
que había no corredor,
esperou a que marchasen e saíu correndo
polo Salón dos Tratados e a escaleira.
Escapara.
Volveu á festa,
pero non deixaba de pensar no reloxo.
E se están arriba? E se o atopan?
Pero o tempo pasou
e ninguén falaba dun cadáver,
e confíe en min, un cadáver na Casa Branca causaría sensación,
especialmente a noite da cea.
Decidiu volver subir para ver que pasaba.
Mover o reloxo se podía.
Pero chegou e non había nada,
nin Wynter nin o vaso roto, nada.
Só o enxeñeiro Bruce Geller
buscando unha filtración do cuarto de Tripp.
Que demo estaba a pasar?
Sobrevivira Wynter? Que pasara?
Estaba estrañada, preocupada.
Iso foi o que viron todos desde aquel momento.
Estábao buscando en todas as partes.
- Parecía preocupada. - Inqueda.
Non en pánico, só preocupada.
O que vin eu...
Aínda non atopei a A. B.
É certo que é boa actriz,
pero non era iso.
Estaba aterrada.
Cando cheguei e comezaron a desvelarse os detalles
do que lle pasara,
que se suicidara na Sala de Xogos,
foi completamente sorprendente para vostede, pero tamén xenial.
Librárase.
Cando comecei a baixar ó segundo piso,
como dixen, comezou a preocuparse,
pero pronto marchei
e, en canto o fixen, agochou a última proba.
Selouna. Con sorte, para sempre.
Foi un plan brillante e merece levar o crédito,
pero só chegou ata hoxe
polos erros na comunicación e comportamento desafortunado
de moita xente da casa.
Bo traballo en equipo.
Débelles moito,
aínda que os odia.
Este é o home que morreu.
Aquí mesmo, nesta sala.
Dixéstesme moito del.
Pódese aprender moito da xente polo que escribe e respira.
Era unha persoa complicada.
Con defectos e complexa, leal,
intelixente e atenta,
tremendamente pesada
e cunha personalidade infinitamente xenerosa.
Sufrira durante a súa vida, pero perseverou.
Sinto non poder coñecelo.
Amaba esta casa.
Non o coñecía, pero iso seino.
Amaba a xente que traballa aquí, respectábaa, entendíaa,
apreciábaa, víaa, sabía quen eran, de onde viñeran,
o que deran por estar aquí e por que estaban aquí.
Outra vez o mesmo. Por que?
Por que estaban aquí? E el?
Por vostede.
E por vostede.
Por todos vós.
E por todos nós.
Para el, non era nós contra eles. Só estabamos nós.
Unha casa. Unha familia.
Unha unión imperfecta que tentaba que funcionase.
Cría niso e nisto.
Mirade, eu só son a inspectora,
pero creo que vale a pena crer nisto.
Pero ela non o fai.
Por iso dá un tremendo noxo.
E é unha asasina.
Aínda non teño claro de quen é a xurisdición.
Sexa quen sexa, levádea.
- Ese son eu. - Calma, cabaleiros.
É cousa do FBI. Xa o fago eu.
Lilly Schumacher.
Non estaba nos meus tres primeiros.
Tiña o suízo, o da sal e o da auga.
E ti?
Xa o adiviño.
- Si. - Ata a morte.
E Harry?
Que pasa con el?
Tivo algo que ver?
Non. Tripp Morgan ten razón, é un cabrón.
- Ves? - Foi groseiro con Wynter.
Tentou botarme do caso.
Rexistrou o despacho de Wynter,
aínda que creo que foi máis polo seu espírito político
que outra cousa.
O da conspiración era todo mentira. Síntollo.
Tranquila, isto é privado.
Ó seu favor está que me trouxo de volta.
A xente é complexa.
Por que quixo acusar a Bruce e Elsyie?
Unha xogada desesperada.
Ó final, sabía que a cachara.
Cando o soubo?
Sóubeno cando o souben, literalmente.
Chega un momento no que entendes o que pasou.
Velo.
Cando é? Non o sei.
Xa sospeitaba de Lilly
cando dixo que vira a Elsyie e Wynter rifando
no Oval Marelo.
Estaba no corredor e vino rifando con alguén no Oval Marelo.
Elsyie dixérame que estaban sós.
Pechei a porta.
Por que ía mentir?
Encaixaba co que me dixeran de Wynter.
Sempre tentaba que as discusións fosen en privado.
Especialmente en público.
Sempre tentaba evitalo.
Chamábate, pechaba a porta.
Como podería velos coa porta pechada?
Era sospeitoso.
Pois viunos porque estaba no salón,
mesturando o veleno.
Cando Jasmine dixo que a orde de selar a porta
fora de Elliott, tiven a sensación de que fora Lilly.
Escoitara a súa imitación e nunca sospeitei de Elliott.
Entón, pestanexou.
Non polo reloxo,
senón cando dixo que viu a Bruce meterlle a nota no peto.
Lilly non estaba na Sala de Xogos cando a saquei.
Era imposible que o soubese
se non vira a Wynter metela,
cousa que fixo.
Cando sae o avión?
Engala en... tres horas.
Reagan ou Dulles?
Dulles.
Pois debería ir indo.
Grazas, inspectora Cupp. Levo moito tempo facendo isto.
Nunca vira ninguén coma vostede.
Tróuxenche algo.
Para a viaxe. Non a abras aquí.
Síntome mal pola persoa que sente ó teu lado.
Grazas.
Por todo.
Teño que parar un momento.
Seguro? Temos tempo?
Temos.
Cinco minutos.
Resolvín o caso.
- O do lado? - Si.
Xenial. Pensei que viña para falar de Clive.
Non.
Iso significa que o meu xenro vai volver vivir aquí?
- O presidente dos Estados Unidos? - Si.
Vai.
Co ben que se estaba.
Síntollo.
Quen foi?
Agarde, non mo diga.
A rapaza chula e groseira?
Ela foi.
Puido preguntarmo a min.
Inspectora...
Pedirei que lle suban un vodka.
Si que é boa.
Son, si.
A mellor.
EN LEMBRANZA DE ANDRE BRAUGHER
Subtítulos: Marcos Carou Balado