- Dzień dobry. - Dobry.
Już niedaleko.
Doskonale.
Zna pan mych nowych chlebodawców?
Tak, znakomicie.
Są dobrzy?
- Tak uważam. - Mają dzieci?
Owszem, wiele.
To Bridgerton House.
- Znasz ten dom? - Zna go każdy w mieście.
Dalej pójdziemy pieszo?
To będzie krótki spacer.
Rozumiem.
Jak krótki?
Bardzo. Będziesz pracować w miejscu mego zamieszkania.
Nie stałym, tylko na czas zastępowania wicehrabiego.
Nie mogę dla pana pracować!
A dla mej matki? Polubisz ją.
Dokąd idziesz?
Serdecznie dziękuję za podwózkę i ofertę,
ale znajdę inną posadę.
Czyżby?
Pisałem do znajomych,
ale ich żony nie chciały cię zatrudniać.
Powrócę zatem na wieś, gdzie ludzie są mniej wybredni.
A jeśli tam też nic nie znajdziesz?
Lub, co gorsza, znajdziesz kolejnego Cavendera?
Gdybym wiedziała, że tu jadę,
zostałabym w Cavender House.
Mam do załatwienia parę spraw dotyczących naszych posiadłości,
lecz nie zamierzam wchodzić ci w drogę.
To duży dom,
rzadko będziemy się widywać.
Staram się tylko pomóc, zwłaszcza że nie masz chyba alternatywy.
Nie wiem, o co chodzi żonom pańskich znajomych.
To jakieś nieporozumienie.
Oczywiście.
Znam cię,
Sophie.
Czyż to nie mój syn, mistrz sztuki znikania?
Dzień dobry, matko.
Lady Bridgerton, miło mi cię poznać.
Sophie Baek, milady.
Przeproszę cię na chwilę.
- Pani Wilson, ochmistrzyni. - Dzień dobry.
Otrzymałaś mój list?
Tak, ale ty nie zdążyłeś odebrać mej odpowiedzi.
Niestety,
nie mamy teraz wolnych posad.
Pani Wilson słyszała, że nie można tej Sophie ufać.
Nie dbam o plotki. Ja jej ufam.
- Uratowała mi życie. - Co ci?
- Już nic, dzięki Sophie. - Co się stało?
To długa historia. Nic mi nie jest,
a Sophie potrzebuje posady.
- Masz szczęście, żeś tu jest. - Uratowałaś życie mego syna.
Jestem ci wdzięczna, żeś go wspomogła w potrzebie.
To nic takiego.
Masz list polecający od poprzedniego chlebodawcy?
Ja… nie. To było…
Ten chlebodawca był wielce niemiły.
To Phillip Cavender.
Nigdy go nie lubiłam.
Powiedz, co potrafisz.
Właśnie mówiłam pani Wilson. Znam najnowsze mody.
- Sprzątam, ceruję, czytam, piszę… - Zna francuski.
- I łacinę. - Nader to niezwykłe.
Może potrzeba nam pokojowej dla dziewcząt.
Eloise przyda się zachęta,
a Hiacyncie towarzystwo.
Zatem ustalone.
Pani Wilson, proszę wskazać Sophie jej pokój.
Dziękuję, lady Bridgerton.
Panie Bridgerton.
BRIDGERTONOWIE
Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Sztuka portretu
zasadza się na prezentacji modeli w życiu codziennym w taki sposób…
by dać wyraz subtelnościom, które kryją się pod powierzchnią.
Uchwycenie takich szczegółów wymaga uważnego oka.
Przerasta to piszącą te słowa,
gdyż moje uważne oko skupia się obecnie na Benedikcie Bridgertonie,
który powrócił nareszcie na łono towarzystwa.
Wracamy do łowów.
Whistledown nie ma racji co do zamiarów pana Bridgertona.
Dobrze chociaż, że przestała nas zanudzać Wojną o Służbę.
Agatho?
Portret to jednak obraz jednej jeno chwili.
Czy obecny portret pana Bridgertona
wskazuje na jego realne zainteresowanie rynkiem matrymonialnym?
Pisząca te słowa nie ma pewności,
bo powrót do towarzystwa oznacza też liczne możliwości odwrócenia uwagi.
Odpowiadasz za panienki Eloise i Hiacyntę. Ich pokoje są tam.
Panna Bridgerton ciągle coś czyta
i udaje chorobę, by unikać spotkań towarzyskich.
Panienka Hiacynta natomiast
już cztery razy próbowała się zakradać na bale.
Pralnia.
Kuchnia.
Galaretki prawie gotowe.
A Gregory?
Zaraz będzie.
Przed terminem.
Moi drodzy,
to Sophie, pokojowa panienek.
John.
Lokaj. Galaretkę?
- Nie, dziękuję. - W końcu ktoś się oparł jego urokowi.
Myślę, że się zaprzyjaźnimy.
Ja też szukam przyjaźni.
Gdzie pracowałaś?
W takim domu?
Większość życia spędziłam w domu, gdzie była nas ósemka.
Ósemka?
To kto czyścił, cerował, prał i szczotkował?
Cóż, ja to wszystko robiłam.
No tak.
Galaretki gotowe.
Pomogę je zanieść.
To nie twoje zadanie.
Przydałaby mi się pomoc. Naprawdę.
Dobrze cię widzieć. Wyglądasz inaczej.
Podejdź no.
Byłeś chyba niższy?
Urósł, ale to nadal chuderlak.
W Eton najlepsze jest to, że nie wpuszczają tam sióstr.
Gregory!
- Tęskniliśmy. - Witaj w domu.
Dostrzegacie coś innego?
Ciemniejsze włosy?
Ktoś jest gotów na pierwsze golenie.
Poślijcie po balwierza, nim wyrośnie kolejny włos.
Zamówiłam twe ulubione galaretki.
Mam już bardziej wyrafinowany gust.
Lubię teraz jaja po szkocku i mocną herbatę.
Bardzo to dojrzałe.
Chodźmy do salonu na herbatę.
…długo podróżowałeś? Ważne, że już jesteś.
Nim wejdziemy, zapomniałem o istotnej sprawie.
Powróciłem z zamiarem odszukania Srebrnej Damy.
Myślałam, żeś się poddał.
Tak łatwo się nie poddaję.
Zależy mi, by ją znaleźć,
choć niełatwo się szuka kogoś, kto nie chce być znalezionym.
Może nieco skandaliczna natura waszego spotkania
wymaga dyskretniejszych działań?
Poproszę panią Wilson o miniatury młodych dam
z listy gości.
Dziękuję.
A druga służąca, o której ci pisałem? Równie zdolna.
Jeśli może pracować, proszę.
Zrobię wszystko dla mego szukającego żony syna.
Ejże!
Ta dama wydaje się miła i ma ciemne włosy…
- To nie ona. - Nie?
Na pewno?
- Panna Sophie! - Hazel!
Martwiłam się o ciebie.
Już nie trzeba, niebiosom dziękować.
A raczej panu Bridgertonowi.
Ponoć obiecał ci, że znajdzie mi pracę.
Dzięki Bogu człek to słowny.
Później pomówimy.
Dwa, dwa, trzy. Trzy, dwa, trzy.
Cztery, dwa, trzy. Pięć, dwa, trzy.
Doskonale, panienko. Siedem, dwa, trzy. Osiem, dwa, trzy.
Miałaś obserwować me postępy.
Nie spojrzałaś nawet raz.
Jeśli mama uważa, że patrzenie na twój taniec zachęci mnie
do doskonalenia mojego, czeka ją zawód.
Chwila wytchnienia?
Pomysł, że twoje lekcje jakkolwiek na mnie wpłyną?
Niedorzeczność. To ja winnam wpływać.
Dlaczego mamy na siebie wpływać?
Nie interesują cię me lekcje?
Mogę ci poczytać z książki o balerinach.
- Albo pokazać kolekcję wstążek. - Nie dbam o baleriny.
Nie chcę gadać z zalotnikami,
ale jeśli staropanieństwo to doglądanie młodych krewnych
z ich bełkotem o wstążkach i balerinach,
to nie wiem, czy to zniosę.
Może książka cię zainteresuje?
Jest o Marie Sallé.
Słynie z opracowania własnych kroków. To pionierka tańca.
Czytałam tę książkę.
Widzisz?
A teraz coś czytasz?
Praktyczną edukację panny Edgeworth. Pożyczyłam z chaty panien brata.
Nie czytałam.
Znasz jej Nudę?
Tak, choć wolę, gdy pisze z kobiecej perspektywy.
Słuszna racja. Kiedyś wymienimy się książkami.
Dzień dobry.
Czy ty… zamierzasz może ćwiczyć na fortepianie?
Nie, nie to…
John?
Tak?
- Przepraszam. - Wybacz.
Czemu zawdzięczam tę niespodziankę?
Niczemu. Ja…
Chciałam tylko
spontanicznie…
wypić wspólnie herbatę.
Napijemy się?
Duchy przemawiają.
Wskazują mi…
Liczbę cztery.
Niemożliwe! Podejrzałaś.
Mam dar.
To raczej jakaś podstępna sztuczka.
Jeśli naprawdę masz dar jasnowidzenia,
może ujawnisz naszych nowych sąsiadów.
Sądzę…
że będę to ja.
Po ślubie z zamożnym dżentelmenem.
Widywałem tam jakąś damę, ale nie pana domu.
Może to majętna metresa.
W tej okolicy nie ma metres, Celio.
Socjeta nie chciałaby kontaktów z domem… tej proweniencji.
A ty, Sophie?
Masz jakieś ukryte talenty?
Ja…
Nic, jeśli nie liczyć cerowania.
Chodźmy.
Trzeba przygotować panie na kolację u lady Danbury.
Karoce już niemal gotowe, milady.
Dziękuję.
Pani Wilson…
Tak, pani?
Pani Wilson.
Ja… zastanawiałam się…
- Czuje pani głód? - Nie.
Mój apetyt…
Chciałabym…
Chciałabym… napić się herbaty,
ale nie wiem, jak się do tego zabrać.
- Mogę wypisać zaproszenia… - Nie takiej herbaty.
Raczej…
Wieczornej herbaty. Z kimś innym. W cztery oczy.
Jak to przygotować?
Najlepiej zrobić to tutaj.
Dam służbie wolny wieczór,
a sama zostanę, by pomóc pani z sukniami.
- Zapewnię prywatność. - Tak?
- Znasz moje dzieci. - Może je gdzieś wyprawić?
Naciskałam na Francescę, by wydała kolację dla rodziny.
Może zachoruję?
To możliwe.
Osobiście dopilnuję, by każda wieczorna herbatka
pozostała niezauważona.
Dziękuję, pani Wilson.
Każdy pije herbatę, pani.
To prawda. Każdy pije herbatę.
Życie jest po to, by żyć.
Mój szykowny brat.
Dobry wieczór, Sophie.
Panie Bridgerton.
Przepraszam.
- Stracimy tu cały wieczór. - Najmocniej przepraszam.
Jak ci się podoba posada?
Moje siostry zbytnio cię nie męczą?
Bynajmniej.
Są cudownie zaskakujące.
To dobrze.
Chyba.
Nadal się dąsasz, że cię tu sprowadziłem?
Nie.
Wszyscy są tu wielkoduszni.
Muszę panu podziękować
za zatrudnienie Hazel.
A. No tak.
- Jedzie pan do lady Danbury? - Nie.
Szczęśliwie to wyłącznie damski wieczór.
- Nie lubi pan lady Danbury? - Wręcz za nią przepadam.
Tylko że…
Cóż. Pamiętasz, jak pytałaś w mojej chatce,
czy gdziekolwiek czuję się nie na miejscu?
Nieważne.
Potrzebuje pan pomocy?
Guzik śliski, a nie widzę mego pokojowca.
Mogę?
Gotowe.
Dziękuję, Sophie.
Lady Bridgerton.
Czy Benedict
znalazł już swą tajemniczą damę?
To ten hulaszczy wolny duch z Kroniki towarzyskiej?
- Owszem. - Tak myślałam.
Miło, że autorka potwierdza.
Pokazałam mu miniatury niemal każdej młodej damy
obecnej na maskaradzie. Jest przekonany, że to nie one.
Może pani wygrać swój zakład z królową.
Zakład, że Benedict nie pojmie w tym sezonie żony?
Jej Wysokość mnie doń zmusiła.
Te poszukiwania sugerują,
że lady Whistledown jest roztropniejsza ode mnie.
Czy jest aż tak roztropna?
A może ona…
Może ja… stałam się tylko pionkiem Jej Wysokości
i każdej mamuśki z socjety?
Jak Benedict opisuje tę damę?
Chciałabym jej poszukać. Potrzebuję zajęcia.
Byłabym nader wdzięczna.
Wiesz chyba tyle, co ja. Jeśli nie więcej.
Moja droga.
Może wyprawiłabyś kolację?
Nie czas już, byśmy zobaczyli twój nowy dom?
Ja…
Nie wiem, czy jestem gotowa.
Nie wiem, czy ja i John jesteśmy.
Zatem za tydzień?
- To ci da dość czasu. - Jest inteligentna.
Zna francuski, łacinę i koreański.
I ponad połowę naszej biblioteki.
- O kim mówicie? - O mej niezwykłej pokojowej.
Sophie służy też mnie.
Dość to niezwykłe wykształcenie jak na służącą.
Jest niesamowita. O sztuce wie więcej niż nasi bracia,
ma też talent do nauk ścisłych.
Za co wzniesiemy toast?
Za guzik Benedicta,
któremu poświęca dziś więcej uwagi niż nam wszystkim.
Za guzik Benedicta!
Jak poszukiwania damy z balu maskowego?
Matka powiedziała Penelopie,
że znowu polujesz, ale łowy nie idą ci zbyt dobrze.
Macie z matką i Penelopą rację.
Szczerze powiem, że tak długo jest już mym wspomnieniem,
że ledwie pamiętam, jak wyglądała.
Benedict!
Dobrze widzieć cię z powrotem.
- Pamiętasz pannę Virginię? - Oczywiście. Miło mi.
- Mnie również miło. - Przepraszam.
- Twoi przyjaciele? - Tak, oboje.
Hiscox zdradził mi na wsi, że ma kochankę.
I że są w sobie zakochani.
Mnie to nie interesuje.
Wiesz, że Anthony miał kochankę?
- Przed Kate. - Tak?
Mnie też to nie interesuje.
To jednak częste. Połowa mężów tutaj ma metresy.
Żenimy się podług klasy, której miłość nie zawsze ulega.
Kolejny kielich.
Pani Wilson poleciła mi tu przyjść.
Sophie.
Wejdź. Usiądź.
Napij się ze mną herbaty.
Chciałam okazać ci wdzięczność za uratowanie życia mego syna.
To miłe, ale robiłam tylko swoje.
Nie pracowałaś wtedy dla nas. Siadaj.
Przekonałaś najoporniejszego członka rodu.
Eloise ciągle o tobie mówi.
Choćby jaka jesteś oczytana.
Opowiesz mi o sobie?
Co chce pani wiedzieć?
Na początek jak ktoś z twoim wykształceniem
wylądował na wsi.
Pochodzisz z wioski Cavenderów?
Nie.
Dorastałam w Aylesbury.
Moja ówczesna pani
pozwalała mi pozostać w pokoju na lekcje jej dzieci.
Do Cavender House trafiłam później.
Dlaczego opuściłaś tę wcześniejszą rodzinę?
Przez nieporozumienie z panią domu,
o którym wolałabym nie mówić.
Dobrze.
Potem trafiłaś do chaty Benedicta?
Owszem.
Nie mieliśmy takiego zamiaru,
ale rozpadało się, a pan Bridgerton był ranny. Trzeba było się schronić.
Mam nadzieję, że pobyt tam we dwójkę nie był ci zbyt uciążliwy.
Byli tam też państwo Crabtree.
I wcale nie było uciążliwie.
To bodaj najszczęśliwszy tydzień mego życia.
Zawsze chciałam poznać te rejony.
Twoja rodzina nadal mieszka w Aylesbury?
Niestety, oboje rodzice odeszli.
Rozumiem.
Przykro mi to słyszeć.
Wiem, że chciałaś tu pracować tymczasowo,
ale zachęcam, byś z nami pozostała na stałe.
Dziewczęta bardzo cię polubiły. Jak my wszyscy.
Dziękuję, lady Bridgerton.
- Rozważę to. - Dobrze.
A teraz proszę.
Skosztuj ciasta.
Na ciepło jest znacznie lepsze.
Jest w niej coś, co chciałabym chronić.
Zupełnie jakby Sophie przed czymś uciekała.
Co sądzisz o Alice Mondrich?
Jest wspaniała.
Miło, że do nas dołączyła, zwłaszcza że pomaga szukać damy Benedicta.
Ma już nawet kandydatkę.
Sprawdza ją dokładniej.
Tym bardziej ją lubię.
Violet.
Jestem… w rozterce.
Mam swego rodzaju dar dla pani Mondrich,
tyle że po wręczeniu byłby raczej darem dla mnie.
Wiem, że to samolubne, ale czy nie mogę mieć czegoś dla siebie?
Czy to takie złe?
Czy to jakoś zaszkodzi pani Mondrich?
Bynajmniej, to się jej przysłuży. Choć jej się to nie spodoba.
A jednak
uważam, że mnie przysłuży się to bardziej.
Często martwię się, że samolubne jest pragnienie czegoś dla siebie.
A jednak pragnę…
pewnych rzeczy. I powinnam je mieć.
Ty też powinnaś.
Pragnienie czegoś dla siebie nie jest samolubne.
Masz prawo być tak szczęśliwa, jak zapragniesz.
Zrobiłaś tak wiele dla tak wielu osób, Agatho.
Zasłużyłaś na szczęście.
Owszem.
Życie jest po to, by żyć.
Wyżej? Niżej?
Dla mnie wygląda dobrze.
Chcę, by wszystko było jak należy, nim kogoś tu zaprosimy.
Zdradzisz, co leżało u podstaw twojej wizyty poprzedniego poranka?
Przepraszam.
Nie wiem, co mnie naszło.
Ja też nie, choć… było to wcale miłe.
Ach tak?
Hamuję się w naszych prywatnych stosunkach z szacunku dla ciebie
i twojej wygody.
Jeśli jednak chciałabyś większej…
wspólnej ekspresji, chętnie się dostosuję.
Sądzę, że… ja się dostosuję.
Również.
- Przepraszam, właśnie wychodziłam. - Nie.
To znaczy… nie musisz.
Przynajmniej nie przeze mnie.
Podziwiałam gwiazdy.
No, próbowałam.
Wyraźnie ich tu mniej niż w pańskiej chacie.
Tak.
Zdaje się, że całe naturalne piękno świata blednie w Mayfair.
Tęsknię za naszym czasem na wsi.
Dobrej nocy.
Nie odchodź, proszę.
Nie chcę tego.
Pańska matka prosiła dziś, bym została na stałe.
I zostaniesz?
Od dziecka pragnęłam zostać częścią rodziny takiej jak ta.
Nawet praca dla niej to marzenie.
Ty… zasługujesz na więcej,
Sophie.
Nie wiem, czy powinnam tu pozostać.
Ponieważ?
Ponieważ…
Jeśli pragniesz zostać,
nie chcę ci w tym przeszkadzać.
Nie.
Dobranoc, panie Bridgerton.
Jej Królewska Mość lubi głębokie ukłony.
Będę mówić za nas obie.
Ty odpowiadaj tylko na pytania.
Nie wiedziałam, że herbatka wymaga takich przygotowań.
Wasza Królewska Mość.
Pamiętasz Alice Mondrich, pani.
Jej najstarszy syn jest dziedzicem posiadłości Kentów.
Przekaż Jej Wysokości to, coś mi powiedziała.
Wasza Wysokość,
moja sąsiadka odpowiada opisowi młodej damy z balu.
Po dalszym śledztwie
sądzę, że to może być ona.
Ach tak?
Powiedziałaś to lady Bridgerton?
Wysłałam jej stosowny list dziś rano.
Oby pani teoria się sprawdziła,
pani Mondrich.
Wasza Królewska Mość?
Tak.
Może zostać mą nową damą dworu.
Dziękuję Waszej Wysokości.
Ale…
Możesz odejść.
Przyszłaś w samą porę na herbatkę
i nową Kronikę Whistledown.
Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Ostatnio zdaje się,
że Wojna o Służbę w Mayfair
w końcu zaczyna przycichać.
W ciszy tej socjeta łaknie świeżej intrygi.
Mocno roztrząsano kwestię,
jakaż to wielka rodzina planuje wprowadzić się po sąsiedzku
do Bridgerton House.
Prawdę powiedziawszy,
piszącej te słowa takie rozważania nie pociągają.
Czyż nie warto pożądać czegoś… nieco bardziej ekscytującego?
Przeszkadzam?
Skądże znowu.
Otrzymałam list od lady Danbury. Pani Mondrich ma sąsiadkę.
Ciemnowłosa, wyjechała z miasta zaraz po maskaradzie,
właśnie wróciła.
Jej rodzice nie wysyłali jej ani sióstr na lekcje tańca.
Kapitalnie!
To musi być ona.
To panna Hollis.
Panna Hollis.
Jeśli się zgodzisz, zaproszę ją z matką na herbatkę,
a ty do nas dołączysz. Przypadkiem, rzecz jasna.
Może lepiej będzie nie wspominać o balu ani rękawiczce.
Będę uosobieniem gracji i wdzięku.
Ostrożnie.
Prrr.
Prrr!
Ma nowy zakład,
a jej projekty na ten sezon są przepiękne.
Możemy tam pójść, tylko nie mów papie.
Przepraszam. Nie wiedziałem, że masz towarzystwo, matko.
Benedict. Pozwól, że przedstawię. Lady Hollis i jej córka, panna Hollis.
Dołączysz do nas?
Wychowywała się panienka na wsi?
Mieszkamy tam i w mieście.
Sezon spędzam tutaj, rzecz jasna,
ale brakuje mi tu świeżego powietrza.
Na wsi szczególnie cenię sobie wolność.
O wiele łatwiej być sobą
z dala od czujnych oczu socjety.
Co jeszcze panienkę interesuje? Lubi panienka pływanie?
Pływanie?
Tak.
Na przykład w jeziorze?
W spokojnej, płytkiej wodzie?
A może w morzu?
Rozległym i głębokim?
To brzmi nieomal jak zagadka, panie Bridgerton.
Lubię popływać,
szczególnie w morzu.
Niejedno lato spędziliśmy na francuskim wybrzeżu.
Tak? Mówi panienka po francusku?
Część preceptorów twierdzi, że mógłbym poprawić wymowę,
że za mocno pracuję żuchwą.
Nie zgadzam się z nimi.
Mówi pan doskonale. Ktokolwiek tak panu rzekł, był głupcem.
- Zatem Francja. - Tak.
Colin nie raz ją odwiedzał, mówi, że jest wspaniała.
- Może kiedyś mi ją pokaże. - Tak.
Jeszcze herbaty?
Gdzie Hazel albo Celia?
Obie są zajęte, więc zgłosiłam się do pomocy, sir.
Herbaty, panno Hollis?
Jeśli to nie problem.
Która część Francji?
Ponoć aura w Paryżu jest cudowna.
Nader słoneczna.
Raczej wybrzeże.
Dużo podróżowaliśmy.
Na południu Francji jest dość ciepło.
Ja już dziękuję.
Do diabła!
Benedikcie.
Przepraszam, ja… przepraszam.
Zostaw to.
Zostaw!
Wrócę z filiżanką.
Robi się późno.
Zaiste.
Lepiej już idźmy, wieczorem mamy rodzinne spotkanie.
Mają państwo piękny dom.
Zawsze marzyłam, by go odwiedzić.
Nie była tu panienka na maskaradzie?
Tak planowałam, ale nie pozwoliła mi choroba.
Tyle było przebrań. Mogło zdać się, że tu byłam.
Cieszę się, że spełniliśmy panienki marzenie.
Panie Bridgerton.
Mogę pomóc?
Proszę nie być niemądrym.
Sophie. Wybacz mi.
Nie wiedziałem, że ty przyniesiesz herbatę.
Jakie to ma znaczenie? Jest pan dżentelmenem.
Tacy spotykają się z młodymi damami, a służące po nich sprzątają.
Tak już świat ułożono.
Ale…
nie musiałaś tu być.
Nie pomaga, gdy mówi pan takie rzeczy.
Tym bardziej, gdy sufluje mi pan głupie pomysły, jak wczoraj, w tym pokoju.
Nie planuję ubiegać się o rękę panny Hollis.
- Nie ma porównania. - Z czym?
Dlaczego ciągle pan tu jest?
Gdziekolwiek się obrócę, tam pan.
To moja najlepsza posada w życiu,
ale nie zostanę tu z panem. Wszystko pan psuje.
Wszystko pan psuje!
Czy kawalerowie nie powinni mieszkać u siebie?
Może powinienem spędzać więcej czasu w mym mieszkaniu,
jeśli tak będzie ci wygodniej.
Może powinien pan.
Proszę.
Przeniosę się tam więc.
Postaram się wracać jak najrzadziej.
Dziękuję.
Nie powinien się pan powstrzymywać.
Przed czym?
Przed kontaktami z panną Hollis.
Sprawia wrażenie uroczej.
Fantazja idealna.
Tak, proszę pana.
To chyba wszystko.
John!
Francesca?
Tak?
Nie musisz tego robić.
Czego?
Nie musisz dla mnie udawać.
Przecież nie osiągnęłaś szczytu?
Nie.
Nie osiągnęłam.
Okłamałam cię. Nie szczytuję.
- Nigdy. - Ach!
Na pewno to dlatego nie jestem wciąż przy nadziei.
Nie wiem, co ze mną nie tak.
Wszystko z tobą w porządku.
Jak się czułaś przed…
Udawanym szczytowaniem?
Czułam…
przemiłe…
mrowienie.
Ciepło.
Dobrze.
Dla mnie,
gdy jesteśmy razem,
nie chodzi tylko o to, że pragnę mieć dzieci.
Gdy jesteśmy razem, czuję, że zbliżam się do ciebie.
Ciałem, rzecz jasna, ale i…
ale i sercem.
Czegokolwiek pragniesz od życia,
zawsze postaram się ci to dać.
Dzieci.
Szczytowanie.
Chcę też jednak, żebyś wiedziała, że jesteś doskonała.
Taka, jaka jesteś.
Jest nam dobrze tak, jak jest teraz.
Mamy mnóstwo czasu na całą resztę.
Lada chwila zejdzie.
Od powrotu nie wymówiła ani słowa.
Ma tak, gdy jest wściekła,
a wiem, że nie na mnie się wścieka.
To prawda.
Dość wczesna pora na wizytę.
Ja…
Pragnę to wyjaśnić.
- Nie ma czego. - Ja chętnie posłucham.
Nie chcę być damą dworu królowej.
To…
Zaraz. Nie chcesz być damą dworu?
- Dlaczego? - Zwyczajnie nie chcę.
Tylko dlaczego? Czy sama znasz powód?
Może odmawiasz, bom cię nie spytała? Lub przez swój strach?
Nie spytała. Rzuciła mnie przed Jej Wysokość.
Musiałaś być spokojna.
Inaczej weszłabyś tam przerażona
i odrzuciła największy dar, jaki dostałaś.
Dar?
Bycie damą dworu to zaszczyt,
o którym większość tylko marzy.
Ja nie marzyłam.
O Kent House też nie, a jednak w nim jesteś.
Nie trzeba o czymś marzyć, by to przyjąć.
Wystarczy dostać okazję na dowiedzenie swej wartości.
Ty jesteś tego godna, Alice.
Jesteś tym, czego ona potrzebuje.
Spójrz, jak się ze mną kłócisz. Jak obstajesz przy swoim.
Jesteś inteligentna i charakterna.
Nie jestem z tego świata, lady Danbury.
Właśnie. Nie jesteś z tego świata.
Jesteś inna
i być może lepsza, bo żyłaś w innym.
Ja też niegdyś tam żyłam. Gdy jednak trafiłam tutaj,
robiłam wszystko, by być niepowstrzymaną. A ty…
możesz być niepowstrzymana za plecami królowej.
Spójrz na świat, który pomogłam jej stworzyć.
Nie jesteś taka jak inne dwórki.
Miast czekać, rzucisz jej wyzwanie. Powiesz prawdę.
Zawsze będziesz pamiętać, że jest królową, lecz nie zawsze będziesz ją tak traktować.
Tego właśnie potrzebuje.
Tak zdobędziesz jej przyjaźń.
Nie pragnę…
Przyjaźń królowej?
Nie zajmę twojego miejsca, lady Danbury.
Nie proszę o to.
Proszę, byś służyła królowej i ojczyźnie. Miejsce zajmij własne.
Mówię ci.
Alice…
zajmij to miejsce.
Francesca mówi, że odrzuciłeś jej zaproszenie.
Wczoraj w pośpiechu opuszczałeś Bridgerton House.
Czy to ma jakiś związek?
Potrzebowałem jeno czasu dla siebie.
Przykro mi, że panna Hollis nie jest Srebrną Damą.
Nie szkodzi.
Pora zakończyć te poszukiwania.
Nie wiem, czy ona istnieje.
Może i nie,
w każdym razie nie taka, jaką sobie wyobrażałeś.
Może to wyobrażenie tak cię pociągało.
Masz skłonność do pogoni za marzeniami.
Kapitalnie mnie pocieszasz.
Każdy w pewnej mierze ściga marzenia.
Ja wciąż spodziewam się ujrzeć za rogiem twego ojca.
Ale wiem też, że to rzeczywistość jest domeną miłości.
Że to rzeczywistość karmi serce.
Miło się marzy, Benedikcie,
ale za marzeniami nie można tylko gonić.
Znajdziesz kogoś innego, z kim zaiskrzy.
Młodą damę z socjety. W srebrze czy innej barwie.
Zaufaj mi.
Przegrałam specjalnie. Wiedziałam, że tak będzie.
Jesteś… fascynująca.
Wiem, że macie przerwę,
ale zamiast tego daję wam wolny wieczór.
Rodzina jest zajęta lub w Kilmartin House,
wy nie możecie tu zostać. Wszyscy macie wyjść.
Dobra nasza.
Sophie.
Może już pora, byś poszła z nami do gospody.
Chyba tak.
Wiecie, kogo namówiłam?
Tak!
Sophie!
Pani Wilson.
Postanowiłam pozostać w Bridgerton House na stałe.
Bardzo mnie to cieszy.
Jesteś tu naprawdę bardzo ceniona.
Powiemy coś?
Dziękujemy za przybycie.
Wybaczcie tak późne zaproszenie.
Pragnęliśmy, by wszystko było idealne.
I teraz właśnie tak jest.
- Myślałam, że będzie tu nasza matka. - To był wręcz jej pomysł.
Zapadła na zdrowiu.
- A Benedict? - Może zmogła go ta sama choroba?
Francesca idealnie wszystko przygotowała.
Chciałabym już mieć własny dom.
Nie zaczynaj znów o przymiotach, wystroju wnętrz,
i zamążpójściu. Nie mogę tego słuchać.
Wiesz…
ostatnio myślałam, że interesuje cię każdy poza mną.
Teraz jednak myślę, że może interesujesz się wyłącznie sobą.
Milordzie, kolejny gość.
Mam nadzieję, żeś tęsknił.
Michaela! Dlaczego powoziłaś?
Żołądek mego stangreta źle znosi długie podróże.
- Przynieście mu wodę i wiadro. - Tak, pani.
Cóż za urocza niespodzianka.
Czyżby?
Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.
Przytul się.
Proszę wejść.
Pani Wilson powiedziała, że podasz herbatę w nowym miejscu.
To jest nowe.
Owszem.
Czy to oznacza…
Ja będę herbatą, której skosztujesz.
- Nie ma pośpiechu. - Rozbieraj się.
Mamy wolny wieczór.
- Ja na pewno. - Ależ zabawa!
Zostawiłam w pokoju portmonetkę.
Dołączę w gospodzie.
Sophie?
Co pan…
Myślałam, że pan…
Jeśli każesz mi iść, zrobię to.
Ale tak naprawdę
trzymam się z dala, bo mnie pochłaniasz.
Szukam cię oczami w każdym pokoju.
Serce mi wali, gdy jesteś blisko.
Rzeczywistość z tobą pociąga mnie bardziej niż jakakolwiek fantazja.
Nie mogę bez niej żyć.
Benedikcie.
Wierzę, że zasługujesz na więcej.
Zależy mi, by to ci dać.
Sophie…
zostań mą kochanicą.
Idziesz, Sophie?
Czekamy na ciebie.
Mądry człek rzekł kiedyś,
że świat jest teatrem, w którym każde z nas ma rolę do odegrania.
Odgrywane zbyt długo role mogą z czasem zacząć nużyć.
Co się stało?
Nic. Jestem tylko…
szczęśliwa.
Cóż się jednak stanie, gdy ktoś wcieli się w nową rolę?
Czy efektem będzie coś nieoczekiwanego?
- Czas najwyższy. - Gotowa?
A może powstanie…
Zawsze chciałam mieszkać przy Grosvenor Square.
Witam z powrotem, pani.
…coś gorszego, niż można się było spodziewać?
Napisy: Kuba Żywko