[rżenie konia]
[pogodna muzyka]
[rżenie konia]
- Dzień dobry. - Dobry.
[niewyraźna rozmowa]
Już niedaleko.
Doskonale.
[muzyka cichnie]
Zna pan mych nowych chlebodawców?
Tak, znakomicie.
Są dobrzy?
- Tak uważam. - Mają dzieci?
Och. [waha się]
Owszem, wiele.
[Sophie] To Bridgerton House.
- Znasz ten dom? - Zna go każdy w mieście.
- Ha. - Dalej pójdziemy pieszo?
To będzie krótki spacer.
Rozumiem.
Jak krótki?
Bardzo. Będziesz pracować w miejscu mego zamieszkania.
Nie stałym, tylko na czas zastępowania wicehrabiego.
Nie mogę dla pana pracować!
A dla mej matki? Polubisz ją.
Dokąd idziesz?
Serdecznie dziękuję za podwózkę i ofertę,
ale znajdę inną posadę.
Czyżby?
Pisałem do znajomych,
ale ich żony nie chciały cię zatrudniać.
Powrócę zatem na wieś, gdzie ludzie są mniej wybredni.
A jeśli tam też nic nie znajdziesz?
Lub, co gorsza, znajdziesz kolejnego Cavendera?
Gdybym wiedziała, że tu jadę,
zostałabym w Cavender House.
[zmieszany śmiech]
Mam do załatwienia parę spraw dotyczących naszych posiadłości,
lecz nie zamierzam wchodzić ci w drogę.
To duży dom,
rzadko będziemy się widywać.
[wzdycha]
Staram się tylko pomóc, zwłaszcza że nie masz chyba alternatywy.
Nie wiem, o co chodzi żonom pańskich znajomych.
To jakieś nieporozumienie.
Oczywiście.
[wzdycha]
Znam cię,
Sophie.
[narastająca optymistyczna muzyka]
[Violet śmieje się radośnie]
Czyż to nie mój syn, mistrz sztuki znikania?
Dzień dobry, matko.
Lady Bridgerton, miło mi cię poznać.
Sophie Baek, milady.
Przeproszę cię na chwilę.
- Pani Wilson, ochmistrzyni. - Dzień dobry.
[Benedict] Mój list dotarł?
Tak, ale ty nie zdążyłeś odebrać mej odpowiedzi.
Niestety nie mamy teraz wolnych posad, a poza tym
pani Wilson słyszała, że nie można tej Sophie ufać.
Nie dbam o plotki. Ja jej ufam.
- Uratowała mi życie. - Co ci?
- Już nic, dzięki Sophie. - Co się stało?
[wzdycha] To długa historia. Nic mi nie jest.
A Sophie potrzebuje posady.
- [Sophie] Cieszę się, że tu jestem. - Uratowałaś życie mego syna.
Jestem ci wdzięczna, żeś go wspomogła w potrzebie.
Och, to nic takiego.
Masz list polecający od poprzedniego chlebodawcy?
Ja… nie. To było…
Ten chlebodawca był wielce niemiły.
To Phillip Cavender.
[Violet] No tak.
Nigdy go nie lubiłam.
Powiedz, co potrafisz.
Właśnie mówiłam pani Wilson. Znam najnowsze mody.
- Sprzątam, ceruję, czytam, piszę… - Zna francuski.
- I łacinę. - [śmiech] Nader to niezwykłe.
Może potrzeba nam pokojowej dla dziewcząt.
Eloise przyda się zachęta, a Hiacyncie towarzystwo.
Zatem ustalone.
Pani Wilson, proszę wskazać Sophie jej pokój.
Dziękuję, lady Bridgerton.
Panie Bridgerton.
[optymistyczna muzyka]
BRIDGERTONOWIE
[pogodna muzyka]
[lady Whistledown] Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Sztuka portretu
zasadza się na prezentacji modeli w życiu codziennym w taki sposób…
by dać wyraz subtelnościom, które kryją się pod powierzchnią.
Uchwycenie takich szczegółów wymaga uważnego oka.
Przerasta to piszącą te słowa,
gdyż moje uważne oko skupia się obecnie na Benedikcie Bridgertonie,
który powrócił nareszcie na łono towarzystwa.
[Charlotta] Wracamy do łowów. Whistledown nie ma racji
co do zamiarów pana Bridgertona.
Dobrze chociaż, że przestała nas zanudzać Wojną o Służbę.
Agatho?
Portret to jednak obraz jednej jeno chwili.
Czy obecny portret pana Bridgertona
wskazuje na jego realne zainteresowanie rynkiem matrymonialnym?
Pisząca te słowa nie ma pewności,
bo powrót do towarzystwa oznacza też liczne możliwości odwrócenia uwagi.
Odpowiadasz za panienki Eloise i Hiacyntę. Ich pokoje są tam.
[dostojna muzyka]
Panna Bridgerton ciągle coś czyta
i udaje chorobę, by unikać spotkań towarzyskich.
Panienka Hiacynta natomiast
już cztery razy próbowała się zakradać na bale.
Pralnia.
Kuchnia.
[dzwonki]
Galaretki prawie gotowe.
A Gregory?
Zaraz będzie.
- Przed terminem. - [mężczyzna potakuje]
Moi drodzy,
to Sophie, pokojowa panienek.
[muzyka cichnie]
John.
Lokaj. Galaretkę?
- Nie, dziękuję. - W końcu ktoś się oparł jego urokowi.
Myślę, że się zaprzyjaźnimy.
Ja też szukam przyjaźni.
Gdzie pracowałaś?
W takim domu?
Większość życia spędziłam w domu, gdzie była nas ósemka.
Ósemka?
To kto czyścił, cerował, prał i szczotkował?
Cóż, ja to wszystko robiłam.
[lokaj wstrzymuje oddech]
No tak.
Galaretki gotowe.
Pomogę je zanieść.
To nie twoje zadanie.
Przydałaby mi się pomoc. Naprawdę.
- [żywa muzyka] - [dzwonki]
[Hiacynta] Dobrze cię widzieć. Wyglądasz inaczej.
- Podejdź no. - [śmiech Eloise]
- [Hiacynta chichocze] - Byłeś chyba niższy?
Urósł, ale to nadal chuderlak.
W Eton najlepsze jest to, że nie wpuszczają tam sióstr.
Gregory!
- Tęskniliśmy. - Witaj w domu.
[wszyscy śmieją się radośnie]
Dostrzegacie coś innego?
Ciemniejsze włosy?
[śmieją się]
Ktoś jest gotów na pierwsze golenie.
Poślijcie po balwierza, nim wyrośnie kolejny włos.
Zamówiłam twe ulubione galaretki.
Mam już bardziej wyrafinowany gust.
Lubię teraz jaja po szkocku i mocną herbatę.
- [zdziwione westchnienia] - Bardzo to dojrzałe.
Chodźmy do salonu na herbatę.
- [śmieje się] - [spokojna muzyka]
[niewyraźne rozmowy]
Długo podróżowałeś? Ważne, że już jesteś.
Nim wejdziemy, zapomniałem o istotnej sprawie.
Powróciłem z zamiarem odszukania Srebrnej Damy.
[muzyka cichnie]
Myślałam, żeś się poddał.
Ja… [prycha]
Tak łatwo się nie poddaję.
Zależy mi, by ją znaleźć,
choć niełatwo się szuka kogoś, kto nie chce być znalezionym.
Może nieco skandaliczna natura waszego spotkania
wymaga dyskretniejszych działań?
Poproszę panią Wilson o miniatury młodych dam
z listy gości.
Dziękuję.
A druga służąca, o której ci pisałem? Równie zdolna.
Jeśli może pracować, proszę.
Zrobię wszystko dla mego szukającego żony syna.
[pełna energii muzyka]
[obaj duszą śmiech, rozmawiają cicho]
Och!
[Colin się śmieje]
Ejże!
[śmieją się]
Ta dama wydaje się miła i ma ciemne włosy…
- To nie ona. - Nie?
Na pewno?
[dzwonki]
- Panna Sophie! - Hazel!
[śmieją się radośnie]
[Sophie] Martwiłam się o ciebie.
Już nie trzeba, niebiosom dziękować.
A raczej panu Bridgertonowi.
Ponoć obiecał ci, że znajdzie mi pracę.
Dzięki Bogu człek to słowny. [śmieje się]
[brzęk tłuczonego szkła]
Później pomówimy.
[niewyraźne rozmowy w tle]
[dzwonki]
Dwa, dwa, trzy. Trzy, dwa, trzy.
Cztery, dwa, trzy. Pięć, dwa, trzy.
Doskonale, panienko. Siedem, dwa, trzy. Osiem, dwa, trzy.
Miałaś obserwować me postępy.
Nie spojrzałaś nawet raz.
Jeśli mama uważa, że patrzenie na twój taniec zachęci mnie
do doskonalenia mojego, czeka ją zawód.
Chwila wytchnienia?
Pomysł, że twoje lekcje jakkolwiek na mnie wpłyną?
Niedorzeczność. To ja winnam wpływać.
Dlaczego mamy na siebie wpływać?
Nie interesują cię me lekcje?
Mogę ci poczytać z książki o balerinach.
- Albo pokazać kolekcję wstążek. - Nie dbam o baleriny.
Nie chcę gadać z zalotnikami,
ale jeśli staropanieństwo to doglądanie młodych krewnych
z ich bełkotem o wstążkach i balerinach,
to nie wiem, czy to zniosę.
Może książka cię zainteresuje?
Jest o Marie Sallé.
Słynie z opracowania własnych kroków. To pionierka tańca.
[delikatna tajemnicza muzyka]
Czytałam tę książkę.
Widzisz?
[cmoka z przekąsem]
A teraz coś czytasz?
Praktyczną edukację panny Edgeworth. Pożyczyłam z chaty panien brata.
Nie czytałam. Znasz jej Nudę?
Tak, choć wolę, gdy pisze z kobiecej perspektywy.
Słuszna racja. Kiedyś wymienimy się książkami.
[muzyka cichnie]
Dzień dobry.
Czy ty… zamierzasz może ćwiczyć na fortepianie?
Nie, nie to…
[delikatna figlarna muzyka]
John?
Tak?
[muzyka narasta]
- [stęka] - [muzyka się urywa]
[śmieje się]
- Przepraszam. - Wybacz.
Czemu zawdzięczam tę niespodziankę?
Niczemu. Ja…
[ze śmiechem] Chciałam tylko
spontanicznie…
Ach!
Wypić wspólnie herbatę.
Napijemy się?
Duchy przemawiają.
Wskazują mi…
[Hazel mruczy]
- Liczbę cztery. - [śmiechy]
Niemożliwe! Podejrzałaś.
Mam dar.
To raczej jakaś podstępna sztuczka.
[śmieją się]
Jeśli naprawdę masz dar jasnowidzenia,
może ujawnisz naszych nowych sąsiadów.
[gwałtowny wdech]
Sądzę…
[wstrzymuje oddech]
…że będę to ja.
Po ślubie z zamożnym dżentelmenem.
[wszyscy się śmieją]
Widywałem tam jakąś damę, ale nie pana domu.
Może to majętna metresa.
W tej okolicy nie ma metres, Celio.
Socjeta nie chciałaby kontaktów z domem… tej proweniencji.
A ty, Sophie?
Masz jakieś ukryte talenty?
Ja…
[wesoła muzyka]
Nic, jeśli nie liczyć cerowania.
Chodźmy.
Trzeba przygotować panie na kolację u lady Danbury.
[muzyka cichnie]
[rżenie konia za oknem]
Karoce już niemal gotowe, milady.
Dziękuję.
Pani Wilson…
- Tak, pani? - Pani Wilson.
Ja… zastanawiałam się…
- Czuje pani głód? - Nie.
Mój apetyt…
Chciałabym… [wzdycha przeciągle]
Chciałabym… napić się herbaty,
ale nie wiem, jak się do tego zabrać.
- Mogę wypisać zaproszenia… - Nie takiej herbaty.
Hm, raczej…
Wieczornej herbaty. Z kimś innym. W cztery oczy.
Jak to przygotować?
Najlepiej zrobić to tutaj.
Dam służbie wolny wieczór,
a sama zostanę, by pomóc pani z sukniami.
- Zapewnię prywatność. - Tak?
- Znasz moje dzieci. - Może je gdzieś wyprawić?
Naciskałam na Francescę, by wydała kolację dla rodziny.
Może zachoruję?
To możliwe.
Osobiście dopilnuję, by każda wieczorna herbatka
pozostała niezauważona.
Dziękuję, pani Wilson.
Każdy pije herbatę, pani.
To prawda. Każdy pije herbatę.
Życie jest po to, by żyć.
[budująca muzyka]
Mój szykowny brat.
Dobry wieczór, Sophie.
Panie Bridgerton.
- Och! - Przepraszam.
- [Benedict] Stracimy tu cały wieczór. - Najmocniej przepraszam.
Jak ci się podoba posada?
Moje siostry zbytnio cię nie męczą?
Bynajmniej.
Są cudownie zaskakujące.
To dobrze.
Chyba.
Nadal się dąsasz, że cię tu sprowadziłem?
Nie.
Wszyscy są tu wielkoduszni.
Muszę panu podziękować
za zatrudnienie Hazel.
A. Żaden problem.
- Jedzie pan do lady Danbury? - Nie.
Szczęśliwie to wyłącznie damski wieczór.
- Nie lubi pan lady Danbury? - Wręcz za nią przepadam.
Tylko że…
Cóż. Pamiętasz, jak pytałaś w mojej chatce,
czy gdziekolwiek czuję się nie na miejscu?
Ech. Nieważne. [prycha]
Potrzebuje pan pomocy?
Guzik śliski, a nie widzę mego pokojowca.
Mogę?
[Benedict potakuje]
[narastająca przejmująca muzyka]
Gotowe.
Dziękuję, Sophie.
[muzyka cichnie]
[koń rży i parska]
[lady Danbury] Lady Bridgerton.
Czy Benedict
znalazł już swą tajemniczą damę?
To ten hulaszczy wolny duch z Kroniki towarzyskiej?
- Owszem. - Tak myślałam.
Miło, że autorka potwierdza.
Pokazałam mu miniatury niemal każdej młodej damy
obecnej na maskaradzie. Jest przekonany, że to nie one.
Może pani wygrać swój zakład z królową.
Zakład, że Benedict nie pojmie w tym sezonie żony?
Jej Wysokość mnie doń zmusiła.
Te poszukiwania sugerują,
że lady Whistledown jest roztropniejsza ode mnie.
[obie się śmieją]
Czy jest aż tak roztropna?
A może ona…
Może ja… stałam się tylko pionkiem Jej Wysokości
i każdej mamuśki z socjety?
Jak Benedict opisuje tę damę?
Chciałabym jej poszukać. Potrzebuję zajęcia.
Byłabym nader wdzięczna.
Wiesz chyba tyle, co ja. Jeśli nie więcej.
[krótka tajemnicza melodia]
Moja droga.
Może wyprawiłabyś kolację?
Nie czas już, byśmy zobaczyli twój nowy dom?
Ja…
Nie wiem, czy jestem gotowa.
Nie wiem, czy ja i John jesteśmy.
Zatem za tydzień?
- To ci da dość czasu. - [Eloise] Jest inteligentna.
Zna francuski, łacinę i koreański.
I ponad połowę naszej biblioteki.
- O kim mówicie? - O mej niezwykłej pokojowej.
Sophie służy też mnie.
Dość to niezwykłe wykształcenie jak na służącą.
[Eloise] Jest niesamowita. O sztuce wie więcej niż nasi bracia,
ma też talent do nauk ścisłych.
[śmiechy mężczyzn]
Za co wzniesiemy toast?
Za guzik Benedicta,
któremu poświęca dziś więcej uwagi niż nam wszystkim.
[John] Tak!
Za guzik Benedicta!
- [wszyscy się śmieją] - [Benedict potakuje]
Jak poszukiwania damy z balu maskowego?
Matka powiedziała Penelopie,
że znowu polujesz, ale łowy nie idą ci zbyt dobrze.
Macie z matką i Penelopą rację.
[wzdycha ciężko]
Szczerze powiem, że tak długo jest już mym wspomnieniem,
że ledwie pamiętam, jak wyglądała.
Benedict!
Dobrze widzieć cię z powrotem.
- Pamiętasz pannę Virginię? - Oczywiście. Miło mi.
- [Virginia] Mnie również. - [Hiscox] Przepraszam.
[John] Hm.
- Twoi przyjaciele? - [Benedict] Tak, oboje.
Hiscox zdradził mi na wsi, że ma kochankę.
I że są w sobie zakochani.
Mnie to nie interesuje.
Wiesz, że Anthony miał kochankę?
- Przed Kate. - Tak?
[Will] Mnie też to nie interesuje.
To jednak częste. Połowa mężów tutaj ma metresy.
Żenimy się podług klasy, której miłość nie zawsze ulega.
Kolejny kielich.
[spokojna refleksyjna melodia]
[muzyka cichnie]
Pani Wilson poleciła mi tu przyjść.
[Violet] Sophie.
Wejdź. Usiądź.
Napij się ze mną herbaty.
Chciałam okazać ci wdzięczność za uratowanie życia mego syna.
To miłe, ale robiłam tylko swoje.
Nie pracowałaś wtedy dla nas. Siadaj.
Przekonałaś najoporniejszego członka rodu.
[Violet się śmieje]
Eloise ciągle o tobie mówi.
Choćby jaka jesteś oczytana.
Opowiesz mi o sobie?
Co chce pani wiedzieć?
Na początek jak ktoś z twoim wykształceniem
wylądował na wsi.
Pochodzisz z wioski Cavenderów?
Nie.
Dorastałam w Aylesbury.
Moja ówczesna pani
pozwalała mi pozostać w pokoju na lekcje jej dzieci.
Do Cavender House trafiłam później.
Dlaczego opuściłaś tę wcześniejszą rodzinę?
Przez nieporozumienie z panią domu,
o którym wolałabym nie mówić.
Dobrze.
Potem trafiłaś do chaty Benedicta?
Owszem.
Nie mieliśmy takiego zamiaru,
ale rozpadało się, a pan Bridgerton był ranny. Trzeba było się schronić.
Mam nadzieję, że pobyt tam we dwójkę nie był ci zbyt uciążliwy.
[Sophie śmieje się delikatnie] Byli tam też państwo Crabtree.
I wcale nie było uciążliwie.
To bodaj najszczęśliwszy tydzień mego życia.
Zawsze chciałam poznać te rejony.
Twoja rodzina nadal mieszka w Aylesbury?
Niestety oboje rodzice odeszli.
Rozumiem.
Przykro mi to słyszeć.
Wiem, że chciałaś tu pracować tymczasowo,
ale zachęcam, byś z nami pozostała na stałe.
Dziewczęta bardzo cię polubiły. Jak my wszyscy.
[optymistyczna muzyka]
Dziękuję, lady Bridgerton.
- Rozważę to. - Dobrze.
A teraz proszę.
Skosztuj ciasta. [śmieje się]
Na ciepło jest znacznie lepsze.
[gwar rozmów]
[dzwonek sklepu]
Jest w niej coś, co chciałabym chronić.
Zupełnie jakby Sophie przed czymś uciekała.
[mruczy z namysłem] Co sądzisz o Alice Mondrich?
- Jest wspaniała. - [lady Danbury się śmieje]
Miło, że do nas dołączyła, zwłaszcza że pomaga szukać damy Benedicta.
Ma już nawet kandydatkę.
Sprawdza ją dokładniej.
- Tym bardziej ją lubię. - [śmiech]
- Violet. - Hm?
Jestem… w rozterce.
Mam swego rodzaju dar dla pani Mondrich,
tyle że po wręczeniu byłby raczej darem dla mnie.
Wiem, że to samolubne, ale czy nie mogę mieć czegoś dla siebie?
Czy to takie złe?
Czy to jakoś zaszkodzi pani Mondrich?
Bynajmniej, to się jej przysłuży. Choć jej się to nie spodoba.
A jednak
uważam, że mnie przysłuży się to bardziej.
Często martwię się, że samolubne jest pragnienie czegoś dla siebie.
A jednak pragnę…
pewnych rzeczy. I powinnam je mieć.
Ty też powinnaś.
Pragnienie czegoś dla siebie nie jest samolubne.
Masz prawo być tak szczęśliwa, jak zapragniesz.
Zrobiłaś tak wiele dla tak wielu osób, Agatho.
Zasłużyłaś na szczęście.
Owszem.
[ze śmiechem] Życie jest po to, by żyć.
Wyżej? Niżej?
Dla mnie wygląda dobrze.
Chcę, by wszystko było jak należy, nim kogoś tu zaprosimy.
Zdradzisz, co leżało u podstaw twojej wizyty poprzedniego poranka?
[nieśmiały śmiech]
Przepraszam.
Nie wiem, co mnie naszło.
Ja też nie, choć… było to wcale miłe.
Ach tak?
Hamuję się w naszych prywatnych stosunkach z szacunku dla ciebie
i twojej wygody.
Jeśli jednak chciałabyś większej…
[spokojna muzyka]
…wspólnej ekspresji, chętnie się dostosuję.
[wzdycha z ulgą]
Sądzę, że… ja się dostosuję.
Również.
- [muzyka cichnie] - Och.
- Przepraszam, właśnie wychodziłam. - Nie.
To znaczy… nie musisz.
Przynajmniej nie przeze mnie.
[śmiech] Podziwiałam gwiazdy.
No, próbowałam.
Wyraźnie ich tu mniej niż w pańskiej chacie.
[Benedict] Tak.
Zdaje się, że całe naturalne piękno świata blednie w Mayfair.
Tęsknię za naszym czasem na wsi.
[melancholijna muzyka]
Dobrej nocy.
[Benedict wzdycha]
Nie odchodź, proszę.
Nie chcę tego.
Pańska matka prosiła dziś, bym została na stałe.
[zaskoczony pomruk]
I zostaniesz?
Od dziecka pragnęłam zostać częścią rodziny takiej jak ta.
Nawet praca dla niej to marzenie.
[Benedict wzdycha przeciągle]
[muzyka delikatnie narasta]
Ty… zasługujesz na więcej,
Sophie.
Nie wiem, czy powinnam tu pozostać.
Ponieważ?
Ponieważ…
Jeśli pragniesz zostać,
nie chcę ci w tym przeszkadzać.
Nie.
Dobranoc, panie Bridgerton.
[oddycha głęboko]
[zamknięcie drzwi]
[cichy trzask]
[muzyka cichnie]
[wzdycha]
[wzdycha głęboko]
[wzdycha]
[mruczy]
[jęczy cicho]
[jęczy]
[wzdycha]
[dyszy coraz szybciej]
[prycha]
[wzdycha]
[spokojna muzyka]
[bicie dzwonów]
[oddycha szybko]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
Jej Królewska Mość lubi głębokie ukłony.
Będę mówić za nas obie.
Ty odpowiadaj tylko na pytania.
Nie wiedziałam, że herbatka wymaga takich przygotowań.
Wasza Królewska Mość. Pamiętasz Alice Mondrich, pani.
Jej najstarszy syn jest dziedzicem posiadłości Kentów.
Przekaż Jej Wysokości to, coś mi powiedziała.
Wasza Wysokość,
moja sąsiadka odpowiada opisowi młodej damy z balu.
Po dalszym śledztwie
sądzę, że to może być ona.
Ach tak?
Powiedziałaś to lady Bridgerton?
Wysłałam jej stosowny list dziś rano.
[cmoka]
Oby pani teoria się sprawdziła,
pani Mondrich.
Wasza Królewska Mość?
Tak.
Może zostać mą nową damą dworu.
[lady Danbury] Dziękuję.
Ale…
[tajemnicza muzyka]
Możesz odejść.
Przyszłaś w samą porę na herbatkę
i nową Kronikę Whistledown.
- Ach. - [muzyka cichnie]
[spokojna muzyka]
[lady Whistledown] Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Ostatnio zdaje się,
że Wojna o Służbę w Mayfair
w końcu zaczyna przycichać.
W ciszy tej socjeta łaknie świeżej intrygi.
Mocno roztrząsano kwestię,
jakaż to wielka rodzina planuje wprowadzić się po sąsiedzku
obok Bridgerton House.
Prawdę powiedziawszy,
piszącej te słowa takie rozważania nie pociągają.
Czyż nie warto pożądać czegoś… nieco bardziej ekscytującego?
[muzyka cichnie]
- [stuknięcie guzika] - [wzdycha]
[Benedict] Hm?
Przeszkadzam?
- Skądże znowu. - [Violet się śmieje]
Otrzymałam list od lady Danbury. Pani Mondrich ma sąsiadkę.
Ciemnowłosa, wyjechała z miasta zaraz po maskaradzie,
właśnie wróciła.
Jej rodzice nie wysyłali jej ani sióstr na lekcje tańca.
[z zaskoczeniem] Kapitalnie!
To musi być ona.
To panna Hollis.
Panna Hollis.
Jeśli się zgodzisz, zaproszę ją z matką na herbatkę,
a ty do nas dołączysz. Przypadkiem, rzecz jasna.
Może lepiej będzie nie wspominać o balu ani rękawiczce.
Będę uosobieniem gracji i wdzięku.
[Violet się śmieje]
[rżenie konia]
[woźnica] Ostrożnie.
Prrr.
Prrr!
[Violet] Ma nowy zakład,
a jej projekty na ten sezon są przepiękne.
Możemy tam pójść, tylko nie mów papie.
[śmieją się]
Przepraszam. Nie wiedziałem, że masz towarzystwo, matko.
Benedict. Pozwól, że przedstawię. Lady Hollis i jej córka, panna Hollis.
[łagodna muzyka]
[Benedict pomrukuje]
Dołączysz do nas?
[Violet] Wychowywała się panienka na wsi?
Mieszkamy tam i w mieście.
[stłumiony głos] Sezon spędzam tutaj, rzecz jasna,
ale brakuje mi tu świeżego powietrza.
[niewyraźna rozmowa w tle]
[muzyka cichnie]
[panna Hollis] Na wsi szczególnie cenię sobie wolność.
O wiele łatwiej być sobą
z dala od czujnych oczu socjety. [śmiech]
Co jeszcze panienkę interesuje? Lubi panienka pływanie?
Pływanie?
[Benedict] Tak.
Na przykład w jeziorze?
W spokojnej, płytkiej wodzie?
A może w morzu?
Rozległym i głębokim?
To brzmi nieomal jak zagadka, panie Bridgerton. [śmiech]
Lubię popływać,
szczególnie w morzu.
Niejedno lato spędziliśmy na francuskim wybrzeżu.
Tak? Mówi panienka po francusku?
[mówi po francusku]
[śmieje się] Eee…
[po francusku z mocnym angielskim akcentem]
Część preceptorów twierdzi, że mógłbym poprawić wymowę,
że za mocno pracuję żuchwą.
Nie zgadzam się z nimi.
Mówi pan doskonale. Ktokolwiek tak panu rzekł, był głupcem.
- [Violet] Francja. - [panna Hollis] Tak.
[Violet] Colin nie raz ją odwiedzał, mówi, że jest wspaniała.
[łagodna, pełna emocji muzyka]
- [lady Hollis] Może mi pokaże. - [panna Hollis] Tak.
[śmiech] Jeszcze herbaty?
Gdzie Hazel albo Celia?
Obie są zajęte, więc zgłosiłam się do pomocy, sir.
Herbaty, panno Hollis?
Jeśli to nie problem.
[Violet] Która część Francji?
Ponoć aura w Paryżu jest cudowna.
- Nader słoneczna. - [muzyka pełna napięcia]
[Violet] Raczej wybrzeże.
[panna Hollis] Dużo podróżowaliśmy.
[lady Hollis] Na południu Francji jest ciepło. [śmiech]
- Ja już dziękuję. - [Sophie] Och!
[jęk] Do diabła!
Benedikcie.
Przepraszam, ja… przepraszam.
[wzdycha] Zostaw to.
Zostaw!
[Sophie] Wrócę z filiżanką.
Robi się późno.
Zaiste.
Lepiej już idźmy, wieczorem mamy rodzinne spotkanie.
Mają państwo piękny dom.
Zawsze marzyłam, by go odwiedzić.
Nie była tu panienka na maskaradzie?
Tak planowałam, ale nie pozwoliła mi choroba.
Tyle było przebrań. Mogło zdać się, że tu byłam.
Cieszę się, że spełniliśmy panienki marzenie. [śmiech]
Panie Bridgerton.
[niewyraźna rozmowa]
Mogę pomóc?
Proszę nie być niemądrym.
Sophie. Wybacz mi.
Nie wiedziałem, że ty przyniesiesz herbatę.
Jakie to ma znaczenie? Jest pan dżentelmenem.
Tacy spotykają się z młodymi damami, a służące po nich sprzątają.
Tak już świat ułożono.
Ale… [prycha]
Nie musiałaś tu być.
Nie pomaga, gdy mówi pan takie rzeczy.
Tym bardziej, gdy sufluje mi pan głupie pomysły, jak wczoraj, w tym pokoju.
Nie planuję ubiegać się o rękę panny Hollis.
- Nie ma porównania. - Z czym?
[z wahaniem] Czemu ciągle pan tu jest?
Gdziekolwiek się obrócę, tam pan.
To moja najlepsza posada w życiu,
ale nie zostanę tu z panem. Wszystko pan psuje.
Wszystko pan psuje!
Czy kawalerowie nie powinni mieszkać u siebie?
[smutna muzyka]
[prycha]
Może powinienem spędzać więcej czasu w mym mieszkaniu,
jeśli tak będzie ci wygodniej.
Może powinien pan.
Proszę.
[prycha] Przeniosę się tam więc.
[wzdycha] Postaram się wracać jak najrzadziej.
Dziękuję.
Nie powinien się pan powstrzymywać.
Przed czym?
Przed kontaktami z panną Hollis.
Sprawia wrażenie uroczej.
Fantazja idealna.
[muzyka cichnie]
- [okrzyk woźnicy za oknem] - [rżenie konia]
[woźnica] Tak, proszę pana.
To chyba wszystko.
[melancholijna muzyka]
[turkot powozu]
[narastająca zmysłowa muzyka]
[jęczy i dyszy]
[wstrzymuje oddech]
John!
[muzyka się urywa]
Francesca?
Tak?
Nie musisz tego robić.
Czego?
Nie musisz dla mnie udawać.
Przecież nie osiągnęłaś szczytu?
Nie.
Nie osiągnęłam.
Okłamałam cię. Nie szczytuję.
- Nigdy. - Francesca…
To pewnie dlatego nie jestem przy nadziei.
- Francesca. - Nie wiem, co ze mną nie tak.
Wszystko z tobą w porządku.
Jak się czułaś przed…
[łagodna muzyka]
Udawanym szczytowaniem?
[śmieją się]
Czułam…
przemiłe…
mrowienie.
Ciepło.
[John] Dobrze.
Dla mnie,
gdy jesteśmy razem,
nie chodzi tylko o to, że pragnę mieć dzieci.
Gdy jesteśmy razem, czuję, że zbliżam się do ciebie.
Ciałem, rzecz jasna, ale i…
ale i sercem.
Czegokolwiek pragniesz od życia,
zawsze postaram się ci to dać.
- Dzieci. - [wzdycha]
- Szczytowanie. - [śmiech]
[John się śmieje]
Chcę też jednak, żebyś wiedziała, że jesteś doskonała.
Taka, jaka jesteś.
Jest nam dobrze tak, jak jest teraz.
Mamy mnóstwo czasu na całą resztę.
[muzyka cichnie]
Lada chwila zejdzie.
Hm.
Od powrotu nie wymówiła ani słowa.
Ach.
Ma tak, gdy jest wściekła,
a wiem, że nie na mnie się wścieka.
To prawda.
Dość wczesna pora na wizytę.
Ja…
Pragnę to wyjaśnić.
- Nie ma czego. - Ja chętnie posłucham.
Nie chcę być damą dworu królowej.
Och. To…
Zaraz. Nie chcesz być damą dworu?
- Dlaczego? - Zwyczajnie nie chcę.
Tylko dlaczego? Czy sama znasz powód?
Może odmawiasz, bom cię nie spytała? Lub przez swój strach?
Nie spytała. Rzuciła mnie przed Jej Wysokość.
Musiałaś być spokojna.
Inaczej weszłabyś tam przerażona
i odrzuciła największy dar, jaki dostałaś.
Dar?
Bycie damą dworu to zaszczyt,
o którym większość tylko marzy.
Ja nie marzyłam.
[lady Danbury] O Kent House też nie, a jednak w nim jesteś.
Nie trzeba o czymś marzyć, by to przyjąć.
Wystarczy dostać okazję na dowiedzenie swej wartości.
Ty jesteś tego godna, Alice.
Jesteś tym, czego ona potrzebuje. [prycha]
Spójrz, jak się ze mną kłócisz. Jak obstajesz przy swoim.
Jesteś inteligentna i charakterna.
Nie jestem z tego świata, lady Danbury.
Właśnie. Nie jesteś z tego świata.
Jesteś inna
i być może lepsza, bo żyłaś w innym.
Ja też niegdyś tam żyłam. Gdy jednak trafiłam tutaj,
robiłam wszystko, by być niepowstrzymaną. A ty…
możesz być niepowstrzymana za plecami królowej.
Spójrz na świat, który pomogłam jej stworzyć.
Nie jesteś taka jak inne dwórki.
Miast czekać, rzucisz jej wyzwanie. Powiesz prawdę.
Zawsze będziesz pamiętać, że jest królową, lecz nie zawsze będziesz ją tak traktować.
Tego właśnie potrzebuje.
Tak zdobędziesz jej przyjaźń.
Nie pragnę…
Przyjaźń królowej?
[Alice wzdycha]
Nie zajmę twojego miejsca, lady Danbury.
[śmiech] Nie proszę o to.
Proszę, byś służyła królowej i ojczyźnie. Miejsce zajmij własne.
Mówię ci.
Alice…
zajmij to miejsce.
[narastająca optymistyczna muzyka]
[muzyka cichnie]
Francesca mówi, że odrzuciłeś jej zaproszenie.
Wczoraj w pośpiechu opuszczałeś Bridgerton House.
Czy to ma jakiś związek?
Potrzebowałem jeno czasu dla siebie.
[wzdycha ciężko]
Przykro mi, że panna Hollis nie jest Srebrną Damą.
Nie szkodzi.
Pora zakończyć te poszukiwania.
Nie wiem, czy ona istnieje.
Może i nie,
w każdym razie nie taka, jaką sobie wyobrażałeś.
Może to wyobrażenie tak cię pociągało.
Masz skłonność do pogoni za marzeniami.
[prycha] Kapitalnie mnie pocieszasz.
Każdy w pewnej mierze ściga marzenia.
Ja wciąż spodziewam się ujrzeć za rogiem twego ojca.
Ale wiem też, że to rzeczywistość jest domeną miłości.
Że to rzeczywistość karmi serce.
[melancholijna muzyka]
Miło się marzy, Benedikcie,
ale za marzeniami nie można tylko gonić.
Znajdziesz kogoś innego, z kim zaiskrzy.
Młodą damę z socjety. W srebrze czy innej barwie.
Zaufaj mi.
[muzyka cichnie]
[lokaj się śmieje]
Przegrałam specjalnie. Wiedziałam, że tak będzie.
Jesteś… fascynująca.
Wiem, że macie przerwę,
ale zamiast tego daję wam wolny wieczór.
[zdziwione okrzyki]
Rodzina jest zajęta lub w Kilmartin House,
wy nie możecie tu zostać. Wszyscy macie wyjść.
[podniecone okrzyki i rozmowy]
[lokaj] Dobra nasza.
[śmiechy]
Sophie.
Może już pora, byś poszła z nami do gospody.
Chyba tak.
[śmieje się cicho]
Wiecie, kogo namówiłam?
[lokaj] Tak!
[Hazel] Sophie!
Och! [śmiech]
Pani Wilson.
Postanowiłam pozostać w Bridgerton House na stałe.
Bardzo mnie to cieszy.
Jesteś tu naprawdę bardzo ceniona.
[niewyraźne rozmowy]
Powiemy coś? [śmiech]
Dziękujemy za przybycie.
Wybaczcie tak późne zaproszenie.
Pragnęliśmy, by wszystko było idealne.
I teraz właśnie tak jest.
- Myślałam, że będzie tu nasza matka. - To był wręcz jej pomysł.
Zapadła na zdrowiu.
- A Benedict? - Może zmogła go ta sama choroba?
Francesca idealnie wszystko przygotowała.
Chciałabym już mieć własny dom.
Nie zaczynaj znów o przymiotach, wystroju wnętrz,
i zamążpójściu. Nie mogę tego słuchać.
Wiesz…
ostatnio myślałam, że interesuje cię każdy poza mną.
Teraz jednak myślę, że może interesujesz się wyłącznie sobą.
[smutna muzyka]
Milordzie, kolejny gość.
[rżenie konia]
Mam nadzieję, żeś tęsknił.
Michaela! Dlaczego powoziłaś?
Żołądek mego stangreta źle znosi długie podróże.
- Przynieście mu wodę i wiadro. - [lokaj] Tak, pani.
[śmieje się delikatnie] Cóż za urocza niespodzianka.
[Michaela] Czyżby?
Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.
- Przytul się. - [śmiech Michaeli]
[narastająca tajemnicza muzyka]
[muzyka nabiera dynamizmu]
[wysoka nuta]
[nadal tajemnicza muzyka na smyczkach]
[pukanie]
[pełna napięcia nuta]
Proszę wejść.
[smyczki nabierają tempa]
Pani Wilson powiedziała, że podasz herbatę w nowym miejscu.
To jest nowe.
Owszem. [śmiech]
Czy to oznacza…
Ja będę herbatą, której skosztujesz.
[muzyka przyspiesza]
- Nie ma pośpiechu. - Rozbieraj się.
[rżenie konia]
[nadal dynamiczna muzyka smyczkowa]
- [Sophie] Mamy wolny wieczór. [śmiech] - [muzyka cichnie]
[niewyraźne śmiechy i rozmowy]
- Ja na pewno. - Ależ zabawa!
Och, zostawiłam w pokoju portmonetkę.
Dołączę w gospodzie.
Sophie?
[zduszony okrzyk]
Co pan…
Myślałam, że pan…
[oboje oddychają głęboko]
[ostra, rytmiczna muzyka smyczkowa]
[dyszą oboje]
[pojękuje cicho]
[dyszą miarowo]
[nadal dyszą]
[Sophie pojękuje]
[dyszą gwałtownie]
[zduszony jęk]
[dyszy]
Jeśli każesz mi iść, zrobię to.
Ale tak naprawdę
trzymam się z dala, bo mnie pochłaniasz.
[wzdycha]
Szukam cię oczami w każdym pokoju.
Serce mi wali, gdy jesteś blisko.
Rzeczywistość z tobą pociąga mnie bardziej niż jakakolwiek fantazja.
Nie mogę bez niej żyć.
- [cicho] Benedikcie. - [delikatny śmiech]
Wierzę, że zasługujesz na więcej.
Zależy mi, by to ci dać.
Sophie…
zostań mą kochanicą.
[nagła cisza]
[Celia] Idziesz, Sophie?
Czekamy na ciebie.
[smutna muzyka]
[lady Whistledown] Mądry człek rzekł kiedyś,
że świat jest teatrem, w którym każde z nas ma rolę do odegrania.
Odgrywane zbyt długo role mogą z czasem zacząć nużyć.
[dyszy miarowo]
[śmieje się]
Co się stało?
[ze śmiechem] Nic. Jestem tylko…
szczęśliwa.
[lady Whistledown] Cóż się jednak stanie, gdy ktoś wcieli się w nową rolę?
[narastająca tajemnicza muzyka]
Czy efektem będzie coś nieoczekiwanego?
- Czas najwyższy. - Gotowa?
[śmiechy]
[lady Whistledown] A może powstanie…
Zawsze chciałam mieszkać przy Grosvenor Square.
[muzyka narasta]
Witam z powrotem, pani.
…coś gorszego, niż można się było spodziewać?
[muzyka cichnie]
[spokojna muzyka]
[muzyka cichnie]