NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Proszę oddychać!
- Przyj! - Oddychaj!
Tak!
Wasza Wysokość, proszę przeć.
Tak, bardzo dobrze.
- Proszę oddychać, Wasza Wysokość. - Powiedzcie mi coś!
- Przesuń się. - Co tu pani robi, lady Danbury?
- Wchodzę, Wasza Wysokość. - To nie miejsce dla damy.
Ktoś musi z nią być. Jeśli nie jej mąż, to…
Przyj.
Czy będę wreszcie miał syna?
Kleszcze.
- Widzę już główkę. Przyj! - Przyj!
- Mów! - Powiedz mu!
- Proszę oddychać. - Tak. Niech Wasza Wysokość prze!
I co to jest?
To chłopiec.
Mam syna.
Mam syna!
Sarah!
W końcu dałam mu… syna.
Sarah.
Doktorze!
Straciła dużo krwi.
Sarah…
Idealny syn.
Simon Arthur Henry Fitzranulph Basset, kolejny książę Hastings!
Wasza Wysokość.
Czy przygotować pokój księżnej?
Nie. To nie będzie konieczne.
Nazajutrz po udanym przyjęciu piszącej te słowa
przychodzą na myśl tylko dwa słowa: „szok” i „zachwyt”.
Łaskawy czytelniku, skandaliczne relacje z wczorajszej fety w Vauxhall
są nader szokujące i zachwycające.
Przysłali to, Wasza Królewska Mość!
Natychmiast!
Niczym feniks z popiołów nieistotności
wyłoniła się panna Daphne Bridgerton.
Ta znamienita debiutantka zatańczyła nie raz, lecz dwa razy
z najbardziej pożądanym i nieuchwytnym kawalerem tego sezonu,
księciem Hastings.
Dokąd tak wcześnie, Wasza Wysokość?
Idę się przechadzać.
- Uśmiecha się. Książę czyni to rzadko. - Daphne ma świetne poczucie humoru.
Przyda jej się.
Jako księżna będzie miała sporo obowiązków:
wyprawić bal, powitać zagranicznych dygnitarzy.
Nie tylko dołączy do socjety. Będzie jej przewodzić.
Dobrze ją do tego przygotowałam.
- Osiem balów. - Nie.
Osiem balów.
Nie chcesz, żeby nasz plan się powiódł?
Ten układ miał mnie ochronić przed swatkami,
a nie wrzucić wprost do jaskini lwa.
Celem tego układu jest to, żebym w tym sezonie znalazła męża.
Zgodzę się na cztery.
- Sześć balów. - Pięć.
Sześć. I musisz przysłać kwiaty.
Dzisiaj.
Te drogie.
Jako mój zalotnik opróżniłbyś wszystkie kwiaciarnie.
Gdybym chciał cię zdobyć,
nie potrzebowałbym kwiatów, tylko pięciu minut z tobą na osobności.
Nie chciałem…
- Sześć balów, Wasza Wysokość. - Dobrze. Co do kwiatów się zobaczy.
Pamiętaj, że nikt nie może wiedzieć o naszym układzie.
I o tym, co się stało wczoraj z Berbrookiem.
Właśnie. Jak twoja ręka?
Nie zrobiłaś nic złego.
Nawet plotka o tym, że byłam sama z mężczyzną,
a co dopiero, że go uderzyłam, zniszczy mi reputację.
Nie chcę wywoływać skandalu, panno Bridgerton.
Sądzę, że przychodzi ci to naturalnie.
A skąd mam wiedzieć?
Przecież nie zapytam ją o to, jak do tego doszło.
To okropne!
O czym rozmawiacie, dziewczęta?
- Penelopa dopytuje o pannę Thompson. - Co z nią?
- Penelopa chce wiedzieć. - Jeśli nie zamilkniesz…
O stanie panny Thompson.
- Słucham? - Wiedzą, pani.
Jak to się stało, mamo? Urodzi się dziecko?
Wystarczy.
Mężu, słyszysz to? Co my zrobimy?
Nie ma powodu do histerii.
- Dlaczego nie może być z nami? - Bo może was zarazić.
Daphne być może się zakochała. Uważa to za swoje osiągnięcie?
Cóż takiego osiągnęła?
Przecież go sobie nie upiekła. On po prostu się pojawił.
A teraz z nią chadza.
Może podoba mu się jej twarz. Albo włosy.
Żadne osiągnięcie mieć ładną buzię czy włosy.
Wiesz, co jest osiągnięciem?
Studia na uniwersytecie.
Jako mężczyzna mogłabym studiować.
A tymczasem muszę patrzeć, jak mama pęka z dumy,
bo ktoś podziwia twarz i włosy mojej siostry
i chce napełnić ją dziećmi!
Penelopo, nie słuchasz mnie.
Znam kogoś… kto spodziewa się dziecka.
Twoja mama? Nie jest w podeszłym wieku?
- Twój ojciec pewnie pragnie syna… - Nie mama, służąca.
- Która ze służek jest mężatką? - Nie ma męża.
To skąd to dziecko?
Nie wiem, ale się dowiem.
Koniecznie.
Musimy wiedzieć, jak uniknąć tego losu. Mamy wiele do osiągnięcia.
Dwa tańce? Z księciem?
Był zachwycony twoją siostrą.
Zresztą wszyscy patrzyli na Daphne.
- Zjedz choć tost. - Nie jestem głodna.
Może miała dziurę w sukience i stąd te spojrzenia.
Albo pomyliła się w tańcu.
Możemy liczyć na obecność księcia u Crawfordów?
- Jest na to szansa. - A co z balem u Ramsburych w piątek?
- A wielki piknik? - Zobaczymy, mamo.
To okropne dla Fran,
że cały sezon spędzi z ciocią Winnie i przegapi zaręczyny Daphne z księciem.
- Francesca wyjechała? - Jak można stać się brzemienną?
- Co za pytanie! - Sądziłam, że trzeba być mężatką.
- O czym ty mówisz? - Najwyraźniej niekoniecznie.
Eloise, dość tego.
Daphne, pięknie grałaś, ćwicz dalej.
- Wy dwaj wiecie. - Nie patrz na mnie.
Byłaś kiedyś na farmie?
Chyba nie omawiacie niewłaściwych tematów.
Oczywiście, że nie.
Właśnie szliśmy… rozciągnąć nasze członki.
- Colinie! - Mam na myśli fechtunek.
- Panienko? Humboldt idzie. - Humboldt idzie?
- Humboldt? - Czemu Humboldt?
Ktoś przybył?
Goście do panny Daphne.
Ale… książę. Już masz adoratora.
Chyba mam ich więcej.
Co tu się wyprawia?
Z drogi!
Kiedy mnie pan zapraszał…
Z drogi!
…sądziłem, że będę jedynym gościem!
Założyłem satynowe bryczesy!
Przesunąć się!
Dobry Boże!
- Porozmawiam z przyszłą… - Musi pan już iść.
Obiecał pan to załatwić.
- Dał mi pan słowo. - Dotrzymam.
Lord jako jedyny się oświadczył.
To tylko straszne nieporozumienie.
Na razie musi lord wyjść. Reszta też.
- Co tu się dzieje? - Też chciałabym wiedzieć.
Dlaczego postanowiłeś przerwać tak uroczy poranek?
Bo ona już jest zaręczona.
Książę poprosił cię o rękę?
Nie jestem zaręczona. Czy ktoś naprawdę mi się oświadczył? Nie.
Czy ja oświadczyłam się komuś? Nie sądzę.
- Okaż trochę szacunku, siostro. - Szacunku?
Nie wyobrażam sobie większego braku szacunku
niż obiecanie mnie Berbrooke’owi.
Nie mów, że to zrobiłeś.
- To dobry kandydat. Sprawdziłem go. - Obiecałeś mu siostrę?
- Niezbyt skutecznie. - Co?
To bez znaczenia. Mam teraz wiele możliwości.
- Nie potrzebuję… - Masz zalotników. Liczą się oświadczyny.
Tylko lord Berbrooke się oświadczył.
Co on ma z okiem? Wygląda groteskowo.
Daphne oczarowała księcia. To wszystko zmienia.
Ten bunt ma związek z Hastingsem?
Zabiega o nią.
Parę razy zatańczyli na balu. Tak jak Colin z Penelopą Featherington.
To nie znaczy…
Rano spacerowali i przysłał nam obu kwiaty.
Te drogie.
Książę nie ma poważnych zamiarów. Nigdy się nie ożeni.
Znam go od dziecka.
To nie jest brawura, fałsz czy nawet niedojrzałość.
W mojej ocenie jest.
Nie wyjdę za Nigela Berbrooke’a.
Robię to dla twojego dobra, siostro.
Kiedyś to zrozumiesz i docenisz.
Spiszemy z Berbrookiem umowę,
a ty za niego wyjdziesz.
- Mamo… - Nie martw się, najdroższa.
Gdy lord Berbrooke dostrzeże zamiary księcia,
będzie musiał się wycofać.
Lord może lekceważyć wolę kobiety, ale uszanuje wolę mężczyzny.
A jeśli książę… się rozmyśli, to będę miała innych kandydatów.
Widziałam, jak na siebie patrzyliście wieczorem
i dziś rano.
Nie ma mowy o nikim innym. Liczy się książę.
Naprawdę zatańczyłeś z Bridgertonówną? Dwa razy?
Przypomnij mi, czemu po powrocie odwiedziłem cię jako pierwszego.
Przyznaj, druhu. Tęskniłeś za mną.
- Mogę zamienić słowo? - Tyle słów, ile chcesz.
Zejdziesz czy mam tam wejść?
Moje pięści zebrały wystarczające cięgi od książęcego podbródka.
Cóż jest tak pilne?
O czym to myślałeś wczoraj i dziś rano?
- Podobno… - Wyrażaj się jaśniej.
- Myślę o wielu rzeczach. - Zabiegasz o Daphne?
- A nie powinienem? - Nie.
Jest wiele powodów. Po pierwsze, to moja siostra.
Po drugie, jest już zaręczona.
Po trzecie, to moja siostra.
Nie wiedziałem o zaręczynach. Daliście na zapowiedzi?
Zapewniam, że trwają przygotowania.
Zaaranżowałam wszystko z Berbrookiem i dałem mu słowo.
Problem w tym, że Berbrooke nie zasługuje na pannę Bridgerton.
To przyzwoity kandydat.
Przynajmniej nie widziano go w burdelu.
I wiem, że ostatnie lata spędził w Londynie.
Nie w jakiejś podejrzanej norze czy slumsie,
czy gdziekolwiek to się obijałeś z niewiadomego powodu.
Nigel Berbrooke nie jest święty.
Jesteś moim najlepszym przyjacielem. Ale to moja siostra.
Pomyśl o tym, co nas łączy.
Nie chcę cię urazić, ale rozumiesz chyba,
że rodzina musi stać na pierwszym miejscu!
Czemu on nic nie mówi?
Ma cztery lata. Powinien umieć mówić.
Jest biegły w pisaniu, bardziej niż inne dzieci, które uczyłam.
Musiałby mieć talent Szekspira, gdyby miał tylko pisać.
Posłuchajmy. Daj słowo lub chociaż chrząknij.
- Mów! - Przestraszy go pan.
- Wydobędę z niego dźwięk za każdą cenę. - Nie.
Co powiedziałeś?
Nie.
Co on robi?
- To debil. - Wasza Wysokość…
On jest idiotą!
Boże.
Wiesz, jak niebezpieczna jest nasza sytuacja?
Dostaliśmy nasz tytuł.
Z rąk samego monarchy.
Ale pozostanie nasz, póki będziemy wyjątkowi.
Hastingsem nie może się zwać trzęsący się półgłówek!
Zabierzcie go z moich oczu.
Dla mnie on jest martwy.
Przyniosłam ci łakocie.
Podjesz sobie, gdy wszyscy będą na balu.
Możesz wejść.
Starczy dla nas obu.
Podobno nie odeślą cię do ojca.
Ulżyło mi. Wyobrażam sobie, jak zareaguje na…
Twój stan?
Marino… mogę zapytać?
Jak to się stało?
Ciasto.
Ciasto?
Nasz pastor w Somerset prawił wielogodzinne kazania.
Trzy, cztery, czasem pięć godzin.
Prawie mdlałam z głodu i wyczerpania.
Aż pewnej niedzieli,
gdy już myślałam, że wpełznę pod ławkę,
pierworodny z Crane’ów, George…
sir George Crane przemycił mi pakunek z ciastem i herbatnikami.
Pastor by go za to zabił.
Z czasem w pakunkach pojawiły się liściki.
Miesiącami wymienialiśmy wiadomości.
Nie mogłam się doczekać kolejnej mszy.
- A gdzie jest teraz sir George? - W Hiszpanii.
Popłynął walczyć z Wellingtonem…
ale pisał dalej.
Widzisz?
Czyli… twój stan spowodowała…
Miłość.
To była miłość.
Nadworny lekarz ma wieści o zdrowiu króla.
Jak to możliwe, że w tym sezonie wciąż brak ciekawych zaręczyn?
To strasznie nużące.
Słyszałem wyborną plotkę o byłej kuchcie.
Nie obchodzi mnie służba kuchenna. Chcę, by mnie zabawiano, oczarowano.
Czy lekarz chce mi donieść o śmierci mego małżonka?
Raczej nie.
Przekaż więc, że jestem zajęta i przynieś mi papeterię.
- Rubiny czy perły? - Oczywiście, że perły.
Mamo, może rubiny przykują uwagę nowych zalotników?
Żeby nie postawić wszystkiego na jedną kartę,
muszę uzbierać więcej… kart.
Książę naprawdę zawrócił ci w głowie.
Ja muszę zawrócić lorda Berbrooke’a z obranej drogi.
- Wielkie nieba. O co chodzi, pani Wilson? - Królowa.
- Zachorowała? - Król Jerzy ją skrzywdził?
- To papeteria Jej Królewskiej Mości. - Napisała do pani.
Co tam jest napisane?
Dostałam zaproszenie na spotkanie z królową za dwa dni.
Zapomnijmy o perłach.
Założysz dziś rodzinne diamenty.
Czy noszenie kolorowych ubrań boli Waszą Wysokość?
Sezon londyński i tak jest już strasznie monotonny.
Czy garderoba też musi?
- Powiedziano mi, że taka moda. - To na pewno nie ja mówiłam.
Weź mnie za rękę, bo się spóźnimy.
Czyli jednak żyjesz.
Nie spodziewaliśmy się pani.
Nie widziano cię w Londynie. Ojciec słowem o tobie nie wspomina.
A jednak żyjesz i masz się dobrze.
Wstań, chłopcze. Niech się tobie przyjrzę.
Matka smuciłaby się, że jej przyjaciółka nie ma z tobą kontaktu.
Wyglądasz jak ona. Pięknie.
Jestem lady Danbury, panie.
Dobrych manier cię nie nauczono.
A czytać,
pisać, jeździć konno,
fechtować?
Czemu nie jesteś w szkole?
Nie umiem mówić.
Kiedy byłam dzieckiem, kilka wieków temu,
bałam się nawet własnego odbicia.
Wchodziłam do pokoju i próbowałam ukryć się w cieniu.
Ale ludzie o naszym statusie nie mogą się długo ukrywać.
Wiedziałam, że kiedyś muszę pokazać się światu
i nie mogę się bać.
Więc sprawiłam, by inni bali się mnie.
Wyostrzyłam swój dowcip, garderobę i oko.
Gdziekolwiek jestem, nie ma tam straszliwszej istoty niż ja.
Podejdź.
Umiesz mówić.
Dobrze cię zrozumiałam.
Pomogę ci pokonać jąkanie.
Ale w zamian musisz mi obiecać,
że gdy pokażesz się światu,
będziesz wart uwagi, którą przyciągniesz.
Taniec, panno Bridgerton?
Potrzebuję więc kogoś innego, kto przyniesie mi kieliszek ratafii.
Lordzie Bridgerton, sprawi mi pan ten zaszczyt?
Oczywiście, lady Danbury.
Sześć balów. Musisz się stawiać o ósmej.
- Oraz piknik. - Piknik?
Obawiam się, że ta farsa musi nabrać rumieńców.
Przez lorda Berbrooke’a? Doszły mnie słuchy.
Ma uwierzyć, że jesteś o krok od oświadczyn. Wtedy da mi spokój.
- Muszę uważać, by nie zrobić tego kroku. - Nie będzie łatwo.
Bo całe wieczory będziesz u mego boku.
Choć to trudne, musimy udawać, że lubimy swoje towarzystwo.
Trudne, w rzeczy samej.
Idź zatańczyć z siostrą.
- Czemu? - Bo cię proszę.
- Może rano wyraziłem się niejasno. - Mam obrazić twoją siostrę?
- Wręcz przeciwnie. - Chcesz, by poślubiła ropuchę?
Lordzie Bridgerton,
proszę wybaczyć.
W razie potrzeby z chęcią potwierdzę moje zamiary wobec lorda siostry.
Jest nagrodą, której pragnę przez wzgląd na jej urodę, wdzięk…
I potężny sierpowy?
Muszę wiedzieć, czy mogę liczyć na to, że pan zaradzi temu nieporozumieniu.
- Nie chcę wystawić się na pośmiewisko. - Trochę na to za późno.
Może status księcia pana onieśmiela?
Spokojnie. Mówiłem, że załatwię tę sprawę.
I przypomnę księciu, że to nie jest jego sprawa.
Nie tobie oceniać, co nią jest ani jakim człowiekiem jest lord Berbrooke.
Zatroszczę się o pana siostrę.
Może nawet z czasem odwzajemni moje uczucie.
Przestań, Berbrooke. Pewnie przemilczał to, kto podbił mu oko.
Straciłem równowagę.
Stracił honor.
Wczoraj zachował się tak niegodnie,
że twoja siostra słusznie potraktowała go z pięści.
Muszę wyjaśnić…
Daphne by mi to powiedziała.
Czyżby?
- Nigdy więcej nie odezwiesz się do niej. - Ale mamy się pobrać.
Pójdziesz do piachu, jeśli na nią spojrzysz.
Ciesz się, że nie oberwiesz od kolejnego Bridgertona.
Co się stało, bracie?
Nie martw się o Berbrooke’a. Załatwiłem to.
Powiedziałeś mu?
Musiałem. Będzie dobrze, zapewniam cię.
Zapewniasz mnie?
Mimo tego, co myślicie z moim bratem,
jestem w stanie mówić za siebie. Nie miałeś prawa.
Chciałem pomóc.
Nie pomogłeś.
Jedynie uraziłeś dumę Nigela.
Poza tym ludzie patrzą.
Nie możesz mi niczego zapewnić.
Wielce udany wieczór, czyż nie, Wasza Wysokość?
Ta młoda dama to rzadki skarb.
Postaraj się tego nie zepsuć.
Dziękuję.
- Chyba zaczerpnę dziś powietrza. - Wasza Wysokość.
To ja, Wasza Wysokość.
Śledzisz mnie? Myślałem, że to już załatwione.
Było załatwione, aż pan to zepsuł.
Proszę pomówić z wicehrabią.
Wczoraj popełniłem błąd, przyznaję. Było to w afekcie.
Rozumie to pan?
Między nami nie ma i nie będzie zrozumienia. Niech pan idzie do domu.
Pan jej nie potrzebuje. Jest pan księciem.
Ma książę pieniądze, kontakty i pozycję.
A ja jej potrzebuję. Proszę choć to mi dać.
To decyzja panny Bridgerton.
Kiedy kupuję konia, nie negocjuję z nim.
Jeśli dalej będzie pan…
Dlaczego nie poprosił jej książę o rękę, skoro ją sobie tak upodobał?
Dlaczego się książę nie oświadczył?
Chyba że już ją książę posiadł.
Jeśli tak, proszę przyznać.
Bo gdybym wiedział, że jej cnota została już naruszona, nigdy…
Przestań gadać.
Nie pozwolę ci kwestionować jej honoru.
Tak. Dobrze. Właśnie to chciałem usłyszeć.
Nie zasługujesz, by wdychać to samo powietrze co ona.
- A teraz wracaj do domu. - A ty zasługujesz?
Słyszałem historie o twoim ojcu.
Wiem, jak bardzo chciał mieć syna i dziedzica.
Jak bardzo na to naciskał, gdy twoja matka nie mogła mu go urodzić.
Jeśli ktoś miałby przymknąć oko na popełniony w afekcie błąd,
to właśnie ty.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Wasza Wysokość, lady Danbury i lord Basset.
To wysoce niegrzeczne wtargnięcie.
Sądziłam, że Wasza Wysokość ucieszy się, widząc syna żywego i zdrowego.
Służba wydaje się tym zaskoczona.
Jaki jest cel pani wizyty?
Zbieram wysokie noty ze wszystkich przedmiotów.
Jeżdżę, fechtuję i strzelam…
wyjątkowo dobrze zdaniem nauczycieli.
Ja nawet…
Ja…
Jesteś moją największą porażką.
Przepraszam, że co?
Powinnaś przeprosić.
Nie zamierzam.
Ten chłopiec zostanie następnym księciem Hastings.
Należy mu się chociażby namiastka ojcowskiego uczucia
z tego lodowatego serca.
Przypomnę ci, jakie jest twoje miejsce.
Jak najdalej ode mnie, a ten babski pysk zamknięty na kłódkę.
Napisałem wiele listów,
żeby ojciec wiedział, że…
nie umarłem.
Moje listy doszły?
Wystarczającą raną jest świadomość,
że pewnego dnia odziedziczysz Hastings.
Oglądać twoje kalectwo
to już zbyt wielka ujma.
Jesteś tak samo bezużyteczny jak twoja matka,
więc postąpię z tobą tak jak z nią.
Zapomnę,
że kiedykolwiek istniałeś.
KSIĄŻĘ HASTINGS
Pisząca te słowa
zawsze uważała serce za rzecz przedziwną,
co to nie zważa na rozsądek czy hierarchię.
Bo jakiż to powód może mieć panna Bridgerton,
by zabawiać gromadkę baronów, gdy zdaje się mieć w garści księcia?
Czy umysł tej debiutantki to nie jedyne, co tu szwankuje?
To moja własna receptura.
Księciu na pewno się spodoba.
Nieważne, co myśli książę, Rose.
- To dżentelmen, z wyrafinowanym gustem. - Przestań.
Róż się panience nie podoba?
Podoba.
Jest idealny.
Nałóż więcej.
Bądż pewien,
łaskawy czytelniku,
że jeśli to dziwne zachowanie jest zapowiedzią kolejnego skandalu,
to ja pierwsza ujawnię wszelkie szczegóły.
Albowiem nie ma to jak wyprawa na łono natury,
by podnieść ludzi na duchu i poluzować języki.
Słyszałam o jej zalotach z Berbrookiem. Taki to do niej pasuje.
- Mamo, mogę pobawić się z Eloise? - Damy się nie bawią.
Wybacz. Mogę się z Eloise zaprezentować zalotnikom?
Dobrze.
Czego się dowiedziałaś od służącej, tej przy nadziei?
- Co się stało? I jak? - Powiedziała, że to miłość.
Miłość?
To nielogiczne.
Otóż to. Spójrz na moją mamę. Trójka dzieci.
Kto uwierzy, że ma to związek z miłością?
Co jeszcze mówiła? Była przerażona?
Bardziej… smutna niż przerażona.
Ale może mieć szansę na szczęśliwe zakończenie.
Chce uciec na wieś, gdzie z ukochanym się pobiorą.
To jeszcze większy powód do przerażenia.
Po ślubie jej życie się skończy. To żadne rozwiązanie.
Biedna kobieta.
Nie wiedziałem o zachowaniu Berbrooke’a.
Pomógłbym ci.
- Trzeba było mi powiedzieć. - A uwierzyłbyś mi?
Czy zmieniłeś zdanie o lordzie, bo mężczyzna ci to powiedział?
Tak nisko mnie oceniasz?
Po tym, jak powiedziałam ci o mojej woli, a ty ją zignorowałeś?
Tak, bracie, nisko.
- Spóźniłeś się. - Przepraszam.
- Dołączymy do twojej rodziny? - Wykluczone.
Musimy przejść obok tej grupki graczy.
- Co ci się stało w rękę? - Boksowałem.
Niedorzeczna rozrywka dla mężczyzn.
- Zapnij mi mankiet. - Słucham?
Niepotrzebnie się martwisz. Berbrooke…
Nie słyszałeś, co pisze o mnie Whistledown?
Nawet mając z głowy lorda Berbrooke’a, nasz podstęp nie jest skończony.
Potrzebuję męża.
Schlebiasz mi, ale muszę odrzucić oświadczyny.
Wiem. Nie jesteś materiałem na męża.
A nie pomyślałeś, że kobiety nie chcą takich jak ty?
Musząc wziąć sobie żonę, byłabyś najmniej przykrą opcją.
- To ma być komplement? - Tak.
Ale to bez znaczenia, bo chcesz ślubu z miłości.
Oczywiście.
Nadal patrzą?
Bridgerton!
Coś ty zrobił?
Przynoszę radosne wieści, Bridgertonowie.
Wziąłem sprawy w swoje ręce i poprosiłem o pozwolenie
na ślub z panną Bridgerton.
- Ślubu nie będzie. - Mówiłem, umowa została odwołana.
Zdaje się, że pan cierpi. Pomówmy w bardziej ustronnym miejscu.
Nie potrzebuję więcej rozmów.
Choć może wreszcie rozmawiam z głową rodu Bridgertonów.
Nie jest nią pan, skoro nie przestrzegł pan siostry,
by unikała niestosownych zachowań sam na sam ze mną w Vauxhall.
Oczywiście sama pogłoska
o takim skandalu może doprowadzić do ruiny
nawet najbardziej wpływowe rodziny.
Co taka lady Whistledown zrobiłaby z tak niestosownymi informacjami?
- To groźba? - W żadnym wypadku.
Bo za trzy dni mam się żenić.
Mam diament sezonu, najpiękniejszą pannę z socjety.
Mam Bridgertona.
I uratuję ją oraz całą waszą rodzinę
od ruiny, przed którą pan ich nie ochronił.
Nie mogę się doczekać związku naszych wspaniałych rodzin.
Panie Bridgerton, panie Hastings.
Wyzwę lorda Berbrooke’a na pojedynek.
- Anthony! - Jestem przygotowany. Znam zasady.
Nie możesz się z nim pojedynkować. Zrozumiano?
Nie obchodzi mnie, jakie masz przygotowanie.
To nielegalne i zatrważające.
Dżentelmeni nie mają wyboru.
Kto znieważa młodą kobietę, a co dopiero siostrę, musi umrzeć!
To nie rozwiązanie.
A co będzie, jeśli lord Berbrooke spełni swoją groźbę, zanim go zastrzelisz?
On w każdej chwili może otworzyć te swoje usteczka,
a ja będę zhańbiona…
jak i my wszyscy.
Muszę wyjść za Nigela Berbrooke’a.
Nie ma innego wyboru.
Rose, zostawisz nas na chwilę?
Nauczyłam cię, że małżeństwo to najlepsze, co życie ma do zaoferowania,
i tak jest.
Ale dzięki mariażowi nie zyskasz tylko partnera.
Małżeństwo da ci wygodne życie, dom, którym możesz się opiekować,
a przede wszystkim dzieci.
Rzucisz się w wir obowiązków rodzinnych i będziesz z tego czerpać wielką pociechę.
Jestem tego pewna.
Ty i papa…
Byliście tacy piękni, mamo.
Tego pragnęłam.
To chciałam kiedyś znaleźć.
Tak jak i ja.
Eloise Bridgerton.
No dalej. Udziel mi nagany.
Dasz mi jednego?
A jeśli chcę czegoś innego?
- Czyli? - Po prostu innego.
Patrzę, jak Daphne przygotowuje się na bale. Te wszystkie suknie, zalotnicy.
Męczy mnie to. A jeśli chcę innego życia?
Wierzę, że jestem zdolna do czegoś więcej.
Choć nie mogę mieć nic innego.
Gdyby tak było, powiedziałbym…
że nie jesteś jedyna.
Wciąż na parkiecie z Bridgertonówną?
Co u niej?
- Wychodzi za mąż. - Więc możesz robić, co chcesz.
Jeszcze raz.
Wasza Królewska Mość.
Co myślisz?
O muzyce?
Przepiękna.
Czy to Mozart?
Poznałam pana Mozarta, gdy miał ledwo dziesięć lat.
Przygrywał mi, gdy śpiewałam arię.
Oświadczyłam wtedy, że będzie jednym z najlepszych w Europie.
Miała królowa rację.
Nie zwykłam się mylić. Wiesz dlaczego?
Bo gdy obdarzę kogoś moją łaską,
oczekuję, że to wykorzysta.
- Wasza Królewska Mość… - Brimsley!
Świeżej tabaki.
Straszny plotkarz.
Gdybyśmy rozmawiały w jego obecności, rychło cała Anglia by wiedziała.
Rozumiem.
Na to liczę, że rozumiesz.
Wieszczyłam twojej córce świetlaną przyszłość.
Może przyszłość u boku księcia.
Takie stadło…
niewątpliwie stanowiłoby naprawdę czarującą parę.
Jak mówiłam,
sukces pomógł nie tylko młodemu mistrzowi.
Cała rodzina Mozartów na pewno by to odczuła,
gdyby ten chłopiec nie wyjechał z Salzburga.
Zgodzisz się ze mną?
Tak, o tak. Całkowicie.
Ale co teraz zrobimy?
Natychmiast zaprosimy lady Berbrooke na herbatę, pani Wilson.
Nigel to mój jedynak.
Wyjątkowy chłopak.
Mawiam, że Bóg nie obdarzył mnie kolejnym dzieckiem,
bo już to pierwsze było doskonałe.
Mój Boże.
Nie każda dama ma takie szczęście.
Panno Bridgerton, pozwolę sobie na panienkę spojrzeć.
Zdrowy wygląd.
Choć twarz trochę zmęczona.
- Wieczór trwał do późna. - Cała ta ekscytacja.
Musisz się bardziej postarać, kochana. Mój Nigel jest wymagający.
Pogardził już piękniejszymi debiutantkami, mówiąc:
„Matko, przedkładam talent nad urodę”.
Dadzą panie wiarę?
Ta twoja pani szybko sobie radzi z ciastami.
Spokojnie, Rose. Ja to załatwię.
Gospodynie…
Sądzą, że są pępkiem świata,
choć to my, służące, wykonujemy prawdziwą robotę.
Moja jest taka sama.
Chyba szczęściara z ciebie. Nie przemęczasz się,
skoro na głowie masz tylko panią Berbrooke i lorda.
Nie wiesz, jak się mylisz.
Nawet okruszka dziś nie zjadłaś, kochaniutka.
Młodą damę trzeba dobrze karmić, jeśli ma rodzić dzieci.
Wędzone śledzie z rana działały cuda,
gdy poczęłam Nigela.
- Co ustaliłyście? - Co się dzieje?
Myślałaś, że zaproszę tę kobietę, nie troszcząc się o ciebie?
Wiadomo, że służba słyszy wszystko.
Owszem, sporo słyszała.
Lord Berbrooke ma syna ze służącą, o którego nie chce zadbać.
- Skazał ich na żywot w nędzy. - Straszny człowiek.
Oby na tyle straszny, żeby się go pozbyć.
Zaprzeczy.
A kto uwierzy grupie kobiet wobec słowa mężczyzny?
Może nikt.
Ale uwierzą słowom lady Whistledown. Zrobimy to, co robią kobiety.
Będziemy gadać.
A on poślubił ją tylko dlatego,
że jego père zaprzepaścił fortunę w Ameryce.
Mon Dieu. Czyż to nie największy skandal w tym sezonie?
Słyszałam o większym.
Każdy baron spłodził jakiegoś bękarta.
I wyrzucił go z domu jeszcze przed połogiem?
Naprawdę? Musimy to opowiedzieć Jennie i Mary.
Uwadze piszącej te słowa nie umknęło to,
że śmietanka towarzyska aż huczy od oburzającej plotki.
Mówi się, by nie oceniać książki po okładce.
Ale w przypadku bełkotliwego barona Berbrooke’a
jego nieprzyjemny wygląd wydaje się nader trafną metaforą
stanu jego domostwa i rodziny.
Nie zdziwiłabym się,
gdyby lorda Berbrooke’a wezwano na wieś w sprawie rzekomych interesów.
Interesów, które być może wiążą się z tym,
co już dawno winien był zrobić:
zadbać o byt byłej służącej i młodego chłopca.
Oby wygląd syn odziedziczył po matce.
Słyszałem,
że Berbrooke opuścił miasto.
To rozwiązanie naszego problemu nie jest przypadkowe.
Będę teraz inaczej załatwiać sprawy.
A może w ogóle nie będziesz.
Wiem, że społeczeństwo wyznaczyło ci rolę w tej rodzinie,
ale po debiucie Daphne jestem zdolna radzić sobie sama.
To dla Daphne.
Tulipany.
Symbolizują namiętność.
To odpowiedni haft dla niej, gdy postanowi poślubić księcia.
Może twoja narzeczona też taki chce?
Dobranoc, matko.
Chyba nie będziecie wiecznie trzymać mnie w zamknięciu?
Powinna panienka winić za to samą siebie.
Eloise?
Chciałaś czegoś?
Nie.
Tak.
Cieszę się… że ta sprawa z Nigelem Berbrookiem dobiegła końca.
Dziękuję.
Słyszy się historie o źle dobranych parach
i tragicznych zakończeniach…
To dość przerażające.
- Nie musisz się martwić… - A ty się nie boisz, siostro?
Małżeństwa? Dzieci?
Uważam, że dzieci są urocze.
Choć akurat z ciebie kiepski na to dowód.
Nie zapomniałaś chyba, jak to było z mamą?
Jej krzyki tamtej nocy.
Próbowałaś to ukryć, śpiewając mi, ale od jej wrzasków… drżały okna.
Czasem nadal słyszę te krzyki w snach.
Prawie umarła…
kilka miesięcy po ojcu.
Oczywiście, że pamiętam.
Oczywiście, że się boję.
Śmiem twierdzić, że byłabym głupcem, gdybym się nie bała.
Dobrze pamiętasz, że mama miała… ciężką noc.
Ale o świcie na świat przyszła Hiacynta,
nasz skarb.
Tak, Eloise, są w tych lasach
też mroczne ścieżki, o których nas nie uczono.
U ich kresu czeka jednak światło.
Wiem, że pewnego dnia
obie je znajdziemy.
To musi być wyczerpujące.
Co?
To ciągłe udawanie, do którego czujesz się zobowiązana.
Dobry wieczór.
Książę powinien był zachować zimną krew przy Berbrooke’u.
Powinna pani wiedzieć, że nie toleruję znęcania się nad słabszymi.
Książę też powinien coś wiedzieć.
- Nie pozwolę nikomu tego zepsuć. - Naszego podstępu?
To więcej niż podstęp.
Więcej niż jedynie układ.
Nie chodzi tylko o to, by zdobyć męża i zaimponować lady Whistledown,
zdobyć uznanie królowej czy śmietanki towarzyskiej.
Tu chodzi o życie, moje życie.
Muszę zdobyć nad nim kontrolę.
Nie mogę być popychadłem.
Czyli to musi się udać.
Jak książę się nie zgadza, niech mówi od razu.
Zgadzam się, pod jednym warunkiem.
- Książę nie rozumie… - Mów mi Simon.
Jeśli ma to wyglądać na zaloty, a my na świetnie dobraną parę,
mów mi po imieniu.
Bardzo dobrze… Simonie.
Czy moje imię cię bawi?
Nie. To całkiem przyzwoite imię.
Przyzwoite? No dobrze… Daphne.
Chcę znaleźć męża,
założyć rodzinę i mieć dzieci.
To znajdźmy ci męża.
Mogę panienkę prosić?
Oczywiście.
Stanowicie urzekającą parę, Wasza Wysokość.
Co cię trapi?
Nic, lady Danbury.
Synu, wróciłeś,
by zająć należne ci miejsce.
Moje serce może i jest słabe, ale zapewniam cię, że pęcznieje z dumy,
wiedząc, że wyrosłeś na prawdziwego księcia…
a wielki ród Hastingsów ma przed sobą przyszłość.
Posłuchaj mnie bardzo uważnie.
Wróciłem tylko w jednym celu.
By złożyć ci przysięgę.
Jedyną przysięgę, jaką w życiu złożę.
Nigdy się nie ożenię.
Nigdy nie spłodzę dziedzica.
Ród Hastingsów wymrze wraz ze mną.
Czy jasno się wyraziłem, ojcze?
Mów, diabelski potworze.
Mów.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka