NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Do najszybszych zalotów w historii doszło w wyjątkowo deszczowym roku 1804,
gdy panna Mary Leopold zaręczyła się
nad talerzykiem migdałów z lukrecją
w ciągu czterech i pół minuty.
Oczywiście panna Leopold i świeżo upieczony mąż wyjechali z Londynu
w kilka godzin po ślubie.
Z nieznanego powodu.
Wśród wszystkiego, co ci przekazałam,
łaskawy czytelniku, jest nader mądre spostrzeżenie.
Nie da się dociec prawdy o życiu małżonków za zamkniętymi drzwiami.
Strzeżcie się, rumieniący się nowożeńcy.
Nie wiecie, jaka czeka was przyszłość.
Czy doznacie trudów…
Zostawcie mnie w spokoju!
…czy zniewagi?
Odejdźcie! Zostawcie mnie!
A może waszym udziałem stanie się owo rzadkie osiągnięcie,
związek z miłości?
Jaki los czeka żądne przeżyć pary z 1813 roku?
Pokaże to tylko czas
i, oczywiście, pisząca te słowa.
Wasze Wysokości mogą się uśmiechać.
Może staną państwo ciut bliżej siebie?
Tak lepiej.
Gdy załatwimy ten portret, wyjadę z Londynu. Może jeszcze dziś.
By wzbudzić plotki o stanie naszej relacji?
Wolałabym tego uniknąć.
Skoro wiemy już, że nie jestem brzemienna,
powinieneś wyjechać z Londynu wraz z końcem sezonu, zgodnie z planem.
- To tylko kilka dni. - Dobrze.
A co do balu Hastingsów w piątek… czy mogę liczyć na twą obecność?
Jako gospodarz chyba nie mam wyboru.
To twe ostatnie zobowiązanie.
Za tydzień cała ta maskarada się skończy.
Przepraszam, ale to się nie sprawdza.
Może Wasza Wysokość położy dłoń na ramieniu księżnej,
żeby było widać wasze szczęście.
Wielkie nieba.
Obraz oddania.
- To gdzie ją poznałeś? - Na mieście.
W jej sklepie?
Nie powinnaś przygotowywać się do swego pierwszego balu?
Bracie,
czy mogę dołączyć do zabawy w Aubrey Hall?
ŚPIEWACZKA OPEROWA SIENA ROSSO…
Bracie!
O ile nie będziesz ruszać mego młotka do krokieta.
- Mówisz serio? - Zacznę ćwiczyć od razu!
Gdzie poza sklepem bywa pani Delacroix?
W wielu miejscach, bo ma wiele zainteresowań.
Chyba wiele tajemnic. Musisz być ostrożny.
Ona może nie być tym,
kim myślisz.
Zadawanie się z nią może mieć konsekwencje.
Po tobie się tego nie spodziewałem.
Tylko dlatego, że musi zarabiać na życie albo mieszka w innej części miasta,
jest inna od nas?
Uważasz, że ona nie zasługuje na mą uwagę, bo nie jest członkinią socjety?
- Nie o to mi chodziło. - A więc o co?
- Powinnam się szykować na bal siostry. - Powinnaś.
Wiadomość od cioci Winnie.
- Francesca wraca jutro. - Ależ to ekscytujące!
Opowie nam o życiu poza Londynem.
- Wiele ją ominęło. - W rzeczy samej.
Ten sezon obfitował w wydarzenia. Daphne i książę,
a potem Anthony i…
Nieważne.
Marino?
Wejdź.
Mama mówiła, że musisz odpocząć.
Już czuję się lepiej.
- Marino… - Tak?
Penelopo, nic mi nie jest.
Ten napar spełnił swe zadanie.
Po zakończeniu sezonu mogę wreszcie wrócić do domu.
- Czyli nie nosisz już…? - Dziecka?
Nie, na pewno już bym coś poczuła.
Niezłe zamieszanie.
Nie o to mi chodziło.
Ale przepraszam za wszystko, co zrobiłam i powiedziałam.
Miałaś rację co do Colina.
To dobry człowiek o dobrym sercu.
Troszczyłaś się o niego. W końcu to dostrzeże.
To dziwne. Nie spodziewaliśmy się dziś gości.
Marino? Dobrze się czujesz?
Podjęłam decyzję.
Książę i ja będziemy wieść osobne życie.
Tak będzie najlepiej.
Wiem, że nie zawsze mówię, co trzeba.
A to, co mówię, nie zawsze jest tym, co chcesz usłyszeć.
Mogę ci tylko powiedzieć to, co wiem.
Bez względu na to, jak trudno wybaczyć, trzeba to zrobić, by pójść naprzód.
Mamo, to nie zależy ode mnie.
Książę woli pielęgnować urazę wobec ojca,
zamiast pozwolić sobie choć na namiastkę szczęścia.
Jak mogę mu to wybaczyć?
W jaki sposób możemy pójść do przodu?
Wasza Wysokość?
Mam nadzieję, że niczego księżnej nie zabraknie na bal.
To z pewnością będzie wydarzenie sezonu.
Oczywiście moje córki
będą znały ten bal tylko z opowieści,
jako że nie otrzymały zaproszenia.
Prudencja jest zrozpaczona.
Czyż nie, pani Varley?
Tak, zalewa się łzami.
Może pani wytłumaczy młodym damom,
jak znalazły się w tak niefortunnym położeniu
i kto jest temu winny?
Albo znajdziemy dla nich miejsce.
Nie widzę w tym problemu,
by wystosować zaproszenie.
Wszyscy chętnie wybaczamy błędy przeszłości
i idziemy naprzód. Czyż nie, mamo?
Skoro tak chcesz.
Cudownie!
Przepraszam panią,
przed dom zajechał powóz.
Niejaki pan Crane.
Przepraszam, ale czy powiedziała pani „Crane”?
Czyżby był to sir George Crane?
Panie Crane, miło pana poznać.
Nie wiedziałam, że żołnierz pana pokroju przyjedzie do miasta.
A panna Thompson nie otrzymywała od pana korespondencji
już od dość dawna.
Zdziwiłbym się, gdyby otrzymywała.
Słucham?
To nie on, lady Featherington.
To nie George, tylko jego brat, sir Philip.
Przybywam z ponurą wieścią.
Mój brat George zginął na polu bitwy…
kilka tygodni temu i…
Marino?
Marino, zaczekaj.
Pisał do mnie…
George…
pisał, że mnie kocha…
i że uciekniemy razem, pobierzemy się i wspólnie zatroszczymy się o dziecko.
Sir Philip znalazł niedokończony list wśród rzeczy George’a…
Gdyby nie działania księżnej,
sir Philip nigdy by mnie nie znalazł…
a ja nie wiedziałabym, że George…
mnie kochał.
Cały czas mnie kochał.
Myślałam, że to łajdak, ale nie.
Miał niepodważalny powód, dla którego mi nie odpisywał.
A ja się myliłam.
Panno Eloise, zapraszam innego dnia. Sklep jest zamknięty.
Proszę zrobić dla mnie wyjątek.
Potrzebuję sukni na bal siostry.
- Panienka ma już suknię. - Potrzebuję drugiej.
Młodej damie sukni nigdy za wiele.
Może tę.
Byłby to ostatni krzyk mody, przynajmniej w oczach Featheringtonów.
Biedne panny.
Wciąż się nie podniosły po ciosie od lady Whistledown.
Gdyby tak napisała o nich coś pochlebnego.
- Może napisze. - Czemu tak pani sądzi?
Bo ona wie, co jest dobre dla interesów,
a niezadowolenie lojalnych klientów interesom nie sprzyja.
Owszem.
Niezależnie, czy klientami są Featheringtonowie
czy Bridgertonowie…
lady Whistledown winna ważyć słowa.
W rzeczy samej.
Ludzie mówią, że mężczyznom takim jak mój brat
nie straszne są plotki i obmowa,
ale ja nie byłabym tego taka pewna.
Wiem, co tu robisz.
Jesteś bardzo bystra
i zależy ci na bliskich, co jest godne pochwały.
Ale wiedz, że nie zamierzam nikogo narażać.
To dobrze.
Bo królowa jest wściekła.
Kimkolwiek jest Whistledown, powinna uważać.
Nie chcę, by zamknięto jej usta,
zanim będzie mogła naprawić to, co zepsuła.
Sądzę, że Whistledown jest dość mądra, by o siebie zadbać.
Tak, z pewnością.
Miło było z panią pogawędzić.
Dziękuję.
Zamykaj drzwi.
- Wasza Wysokość. - Wasza Wysokość.
Idziesz na walkę Willa?
- Pójdziesz ze mną? - Nie.
Muszę przygotować bal.
Ale oczywiście idź i wyraź swe wsparcie.
Simonie…
Co zrobił twój ojciec, że skłonił cię do złożenia takiej przysięgi?
Nie musimy o tym rozmawiać.
Czy jako żona nie zasługuję na wyjaśnienie?
Zasługujesz nawet na więcej.
Może teraz tego nie rozumiesz, Daphne, ale wiedz,
że robię to dla twojego dobra.
- Sama mogę zdecydować… - Będzie ci lepiej beze mnie.
Trzy do jednego na Żelazną Pięść.
Pięć do dwóch na Żelazną Pięść! A pan?
Wygraj to, a może wyjedziemy z miasta.
Możemy organizować walki w całej Anglii.
I tak żyć od walki do walki?
Pomyślmy o naszej przyszłości.
Nie mogę wiecznie walczyć o byt rodziny
i liczyć,
że będą doceniać siłę mych pięści.
Will, co ty mówisz?
Może przegram.
Może ta pokaźna suma nas ustawi.
- Dziękuję za przybycie. - Nie pogardzimy dobrą walką.
Dlaczego nas pan tu zaprosił?
Chcę postawić sporą sumę na wynik pojedynku.
Podobno wy dwaj radzicie sobie z dużymi transakcjami.
Stawiam na Bestię.
Mimo że faworytem jest Mondrich?
Taki lord ladaco przychodzi do nas tylko z jednego powodu.
Każdy, kto cię zna, wie, że twoje słowa nie mają pokrycia.
Nie daję wam tylko słowa.
Zamiast tego…
dam wam akt własności mego domu. Jeśli przegram, dom będzie wasz.
Myślałem, że przyjdziesz z godzinę temu.
Nie potrzebujesz mnie u boku, żebym życzył ci szczęścia.
Gotowy?
Bardziej nie będę.
Panie i panowie, proszę zająć miejsca.
Walka zaraz się rozpocznie.
Nasz rachunek u krawcowej wciąż w opłakanym stanie.
Nic nam nie uszyje.
Panienki będą musiały założyć suknie, które już nosiły.
Jak to, mamo? To już wolę zostać w domu.
Czy w ogóle można ubrać suknię dwa razy?
Przepraszam panią, ale nie załatwiłem jeszcze swych spraw.
Chciałbym pomówić z panną Thompson.
Mam do niej pytanie.
Poślubić pana?
Nie rozumiem.
Po tym, jak mój brat naraził pani cnotę na szwank…
to mój obowiązek.
Porządne małżeństwo, panno Thompson!
Wspaniale. Sir Philip odziedziczył tytuł Crane’ów.
Ma wystarczający majątek, by utrzymać ciebie,
a może nawet twoje dalekie kuzynki.
Nie mogę.
Nie znam tego mężczyzny.
Nie kocham go.
Nie mogę go poślubić.
Była pani George’owi bliska.
To się nigdy nie zmieni.
Chciał, by miała pani wsparcie.
By ktoś otoczył panią opieką.
Chcę spełnić życzenie brata.
Dziękuję za propozycję, sir Philipie,
ale powinien już pan wyjść.
Dobrze.
Życzę pani wszystkiego dobrego.
Coś ty zrobiła?
To była niczego sobie propozycja.
Nie jestem już brzemienna,
więc nie muszę
i nie zamierzam wchodzić w żadne aranżowane na siłę związki.
Dalej, Will!
Tak!
Uderz go! Na deski z nim!
Zarób coś dla mnie!
Dasz radę!
Dalej, Bestio!
Tak!
Wstawaj, Mondrich!
Wygrałem!
Wasza Wysokość.
Lady Danbury.
Zapomniałaś, że mamy ci pomóc w przygotowaniach do balu?
Twoja mama czeka w salonie.
Zaraz tam przyjdę.
Lady Danbury?
Wiedziała pani o listach…
które książę pisał do ojca jako chłopiec?
Owszem.
Ty też już o nich wiesz.
Nie miałam pojęcia, że Simon miał problemy z mówieniem.
Skąd miałaś wiedzieć?
Ciężko pracował, by pokonać te trudności.
Był… z tego bardzo dumny.
To dlatego pisał te listy.
Chciał informować ojca o postępach.
Świętej pamięci książę nigdy ich nie przeczytał.
Jaki ojciec…?
Taki, który nie tylko oczekiwał, ale i żądał od syna perfekcji.
A kiedy syn tych oczekiwań nie mógł spełnić…
Cóż… pozostawię to twojej wyobraźni.
Simon nie mógłby bardziej się od niego różnić.
Oczywiście. My wiemy, że to prawda.
Pomogła mu pani…
pokonać tę… przeszkodę.
Ja tylko mu pokazałam, do czego jest zdolny.
A jeśli czasem potrzebował wsparcia
czy niewielkiej zachęty,
chętnie mu to zapewniałam.
Ale ostatecznie swój sukces
książę zawdzięczał sobie i tylko sobie.
Tak musiało być.
Wygląda na to, że przydałoby mi się szczęście Waszej Wysokości.
Owszem, choć i tak udało ci się dać niezły występ.
Jeśli potrzebowałeś więcej pieniędzy, mogłeś przyjść do mnie.
Doceniam to, ale nie potrzebuję litości.
A co z honorem?
Honorem?
Niech Wasza Wysokość powie mi,
cóż bardziej honorowego jak dbanie o swoją rodzinę,
robienie tego, co trzeba zrobić?
To powiesz Alice?
Naprawdę sądzisz,
że zrozumie twoje oszustwo?
Przestań martwić się o moje małżeństwo i skup się na swoim.
- Nie o to chodzi. - Czyżby?
Twoja żona pewnie sądzi inaczej.
Uważaj na słowa.
Jesteś zły,
ale nie na mnie.
Zabierz tę złość gdzieś indziej i zrób coś z tym wreszcie.
Co to jest? I, przede wszystkim,
skąd to masz?
- Miałem informatora. - Jakiego?
- Dobrego. - Ale skąd…?
Czy to ważne? To koniec kłopotów.
A to tylko połowa wygranej.
- Gdzie reszta? - Spłaciłem wspólnika.
Nieważne, bo to więcej, niż potrzebowaliśmy.
Varley.
Rano jedziemy do krawcowej.
Panny dostaną nowe suknie.
Nie jadasz śniadania w sali porannej?
Szukałam dziś innej scenerii.
- Mogę sobie pójść. - Nie.
Już zaczęłaś.
- Czy coś…? - Jadę do Bridgerton House.
Droga Francesca wróciła z Bath.
Cała moja rodzina się zbiera.
Zechcesz dołączyć?
Bracia zdziwią się, jeśli cię nie będzie.
Tak, dołączę do was.
Z pewnością wytrzymałbym kilka rund w ringu.
Chciałbym to zobaczyć.
Siostro!
- Francesco! Witaj w domu. - Tak miło cię widzieć.
I Waszą Wysokość.
Cieszyłam się z czwórki braci, ale miło mieć piątego.
Simonie, kiedy mogę odwiedzić Clyvedon?
Hiacynto, daj księciu usiąść.
Możesz przyjechać, kiedy chcesz.
Pokaż mi, czego się nauczyłaś przez lato.
- Nie dzielę się jedzeniem. - Nie rób więcej tego, co ostatnio.
- Rozumiesz? - Chodzi o moją znajomą, panią Delacroix?
- Nie jest twoją znajomą. - Myliłam się. Cudowna osoba.
Nie martw się.
- Nie martwię się. - Czym się nie martwisz?
Moją przyjaciółką jest Genevieve Delacroix.
Ta… krawcowa.
Dobrze, bracie. Zasługujesz na szczęście. Jak my wszyscy.
Jeśli ona się do tego przyczynia, cieszę się.
Siostro, twoja gra robi wrażenie.
Bracie, dołącz.
- Tak. Colinie, zaśpiewasz? - Jeśli muszę.
Co jest w tych cukierkach?
Dziś się spotkamy, nastał czas radości
Jadła i napoju nie zabraknie
Jadła i napoju,
jadła i napoju
Jadła i napoju nie zabraknie
Dziś się spotkamy,
nastał czas radości
Jadła i napoju…
Ruchy! Chcę zatańczyć z księciem.
Jadła i napoju, jadła i napoju…
Mam wieści.
- Znalazłam lady Whistledown. - Kim ona jest?
To pani Delacroix.
Pani Delacroix to ona.
Krawcowa to Whistledown.
Napisze pochlebnie o twej rodzinie. Tak mi powiedziała.
Cóż, to imponujący wyczyn prowadzić dwa interesy.
Powinnyśmy być jak ona: niezamężna, zarabiająca własne pieniądze.
Cieszę się, El, że ją znalazłaś.
Ale nie dam rady taka być.
Ty masz księżną za siostrę.
Łatwiej ci będzie zrealizować marzenia.
Stan mojej rodziny to zgoła odmienna historia.
Nie zanosi się na rychłe zmiany.
Pięknie, Colin!
Jadła i napoju nie zabraknie
Jadła i napoju, jadła i napoju
Jadła i napoju nie zabraknie
Ile dokładnie masz koni? Mogę dostać jednego?
- Twoje są najładniejsze. - Książę dość się nasłuchał.
A kucyk się nada?
Jak to kucyk…?
Teraz najtrudniejszy etap.
I…
Wiesz, że on jest z papieru?
Czyżby?
Są przepiękne, pani Delacroix!
Jako że tym razem zapłacili państwo z góry,
a ja akurat miałam tkaniny, których jakoś nikt inny nie chciał…
Są jeszcze dwie podobne, lady Featherington.
Moją trzeba będzie zwęzić.
Moja jest idealna.
A moja żółta.
Widzicie, panienki,
wszystko zaczyna się układać.
Philipo, może pan Finch
będzie skłonny się oświadczyć,
teraz gdy znów masz posag?
- Znów? - Tak.
A to go kiedyś zgubiłam?
Panno Thompson?
O co chodzi?
Potrzebuję lekarza.
W każdym sezonie na ostatni bal czeka się
albo z radością, albo z lękiem.
Ci, którzy odnieśli sukces na rynku matrymonialnym,
chcą się obnosić swymi doskonałymi, szczęśliwymi związkami.
Inni drżą na samą myśl
o tym ostatnim wieczorze,
gdy znów muszą stanąć przed wymagającymi oczami socjety.
Wiedzą bowiem, co ten wieczór
tak naprawdę oznacza.
To, że ich czas oficjalnie się skończył.
Czy to znaczy…?
Naprawdę sądziła pani, że napar załatwi sprawę?
To nigdy nie działa.
A jednak nie powinni tracić nadziei ci,
których w tym sezonie ominęła okazja na ślub.
Któż wie, gdzie i kiedy ich los może się odmienić?
Był kompletnie pijany!
- Założę się, że ty też. - Przyjmę twój zakład.
Czas się pożegnać.
Muszę się przygotować na występ.
A ty…
Chyba jest jakiś bal, który wymaga twej obecności.
Ostatni, prawda?
W tym sezonie.
Choć niestety nie ostatni w mym życiu.
Będzie lord dziś tańczyć?
Może kadryla?
Nie mów, że znajdziesz sobie młodą damę i poprowadzisz ją w walcu.
Nie zamierzam zbliżać się do parkietu.
O ile mam coś do powiedzenia.
To co z tego za przyjemność?
- Ja… - Chodź tam ze mną.
Dziś wieczorem.
Sieno, jestem wicehrabią.
Księżną to moja siostra, a książę jest mym szwagrem.
Nikt nie odważy się nic powiedzieć.
Przynajmniej nie przy tobie.
To niedorzeczne i fantastyczne… a ty o tym wiesz.
Chcę cię u mego boku.
Chodź ze mną.
Chodź.
- Jest podobieństwo. - W rzeczy samej.
Choć pan Granville ujął mi te siwe włosy, które mam po ostatnich kilku tygodniach.
- Chyba też kilka zmarszczek. - Ranisz mnie.
Musimy omówić plan działania na dziś.
Oczywiście.
Uważam, że rozsądek nakazuje trzy wspólne tańce.
- Dwa. - To nasz bal, Wasza Wysokość.
Obawiam się, że dwa tańce nie wprawią gości w zachwyt.
I dobrze, inaczej nazbyt się podekscytują i będą niesforni.
Nie więcej niż dwa tańce.
Byłeś dziś cudowny
z Gregorym i Hiacyntą.
Uwielbiają cię.
Dzieci zawsze mnie lubiły.
To nie znaczy, że chcę mieć własne.
Oczywiście.
Wasze Wysokości, przybyli pierwsi goście.
Więc jeden ostatni taniec.
Czyżby chciał pan namalować obraz?
Najdroższa,
potraktuj to jako próbę.
Dopóki oficjalnie nie zadebiutujesz, możesz się trochę rozluźnić.
W tym gorsecie trudno nawet oddychać.
Moja kochana…
Jak na kogoś, kto nie cierpi sukni balowych,
wyglądasz w niej olśniewająco.
Jeśli chcesz spędzić wieczór w bibliotece,
nie powiem ani słowa i nie będę cię winić.
Cieszę się, że jesteś.
Siostro…
powinnam ci podziękować.
Za co?
Za to, że jesteś taka idealna, więc ja nie muszę.
Patrzcie, kto tu jest.
Lady Featherington, miła niespodzianka.
Nie spodziewałyśmy się.
Cóż mogę rzec?
Księżna osobiście nas zaprosiła.
Los się odmienia, drogie panie, czasem z dnia na dzień.
Ponoć pani mąż wygrał sporą sumę.
Gdzie on jest? Nadal świętuje?
To pewnie się nie zmieniło.
Ktoś wyjątkowy, specjalnie dla mnie?
Dla pana wszystko, co najlepsze.
Featherington.
Usiądź z nami.
TRUCIZNA
- Jak wieczór? - Słucham?
Udany wieczór?
Tak, właśnie wróciłam z parkietu.
Nie widziałem cię.
Byłam z tyłu. Strasznie tam ciasno, więc…
- Colin… - Pen…
Winny ci jestem przeprosiny. Teraz już wiem,
że chciałaś mi oszczędzić rozczarowania z panną Thompson…
- A ja byłem głupcem. - Nieprawda.
Sądziłeś, że ją kochasz. Nikt nie powinien za to przepraszać.
Gdy człowiek znajdzie się w takim położeniu, winien to ogłosić…
z przekonaniem,
żarliwie i… głośno.
Colin, chcę ci coś powiedzieć.
Ja też muszę ci coś powiedzieć.
Wyjeżdżam.
Jutro rano ruszam w podróż.
Zacznę od Morza Śródziemnego.
To ty mnie zainspirowałaś.
Przypominałaś mi, jak bardzo pragnąłem wojaży.
Co mi chciałaś powiedzieć?
Nie pamiętam.
- Zatańczymy? - Nie.
Ja już się dziś wytańczyłam.
Udanej podróży.
Spójrz, królowa przybyła.
Dowiem się o jej planach wobec Whistledown.
- Pen, wszystko w porządku? - Jak najlepszym.
Królowa. Idź do niej, zanim stracisz szansę.
Nie można tak podejść do Królewskiej Mości.
Proszę o audiencję.
W takim razie… odmawiam.
Chcę podziękować
za możliwość szukania Whistledown w jej imieniu.
Królowa jest pewnie bliska ustalenia tożsamości pisarki.
Zwłaszcza teraz, gdy zaangażowała do tego pana.
Nie masz pojęcia. Zdemaskujemy ją tej nocy.
Oczywiście, że tak.
To był pana pomysł z Bow Street Runners, prawda?
Cóż…
Jej Królewska Mość ma szczęście mieć u boku taki talent i geniusz.
Whistledown dostarcza rękopisy do drukarni przy Lombard Street,
gdy reszta socjety zajęta jest fetami,
takimi jak ta.
Ona tak właśnie działa.
Dziś zostanie tam pojmana.
Brimsley, podejdź do mnie.
O rety.
Bracie, jedź do Genevieve.
- Dopilnuj, by została w domu. - Nie teraz!
Musisz mnie gdzieś zabrać.
- Panno Eloise… - Mam kieszonkowe.
Sporą sumę.
- Przepraszam. - Panie…
Daj mi chwilę, kochanie. Zaraz wrócę na górę.
Myślałam o tym, by pójść z tobą.
Wyobrażałam sobie siebie u twego boku…
jak tańczę przez całą noc.
Ale mogę sobie na to pozwolić tylko w wyobraźni.
- Sieno, co ty robisz? - Co ja robię? Ja…?
Robię to, co zawsze robiłam.
Dbam o siebie i swoją przyszłość.
Bo wiem…
w głębi serca…
Wiem, że nikt inny o mnie nigdy nie zadba.
Próbowałem.
Wiedz, że próbowałem.
Wiem to, że się zgubiłeś.
I nie pozwolę, byś i mnie doprowadził do zguby.
Pozwól mi odejść.
- Wiem, że byłem niesprawiedliwy… - Daj mi odejść.
Jest mi dobrze. Jestem zadowolona.
Tamten dżentelmen widzi mnie taką, jaką jestem.
W przeciwieństwie do ciebie nie chce, bym założyła cudaczną suknię
i poszła z nim na jakiś absurdalny bal.
On nie chce, bym się zmieniła.
Ja też tego nie chcę.
Musisz pozwolić mi odejść.
Masz rację.
Przepraszam, Sieno.
Bardzo cię przepraszam.
W. DAVIS I SYNOWIE DRUKARNIA
- Wróćmy na bal. - Jeszcze chwila.
Lady Whistledown.
To zasadzka!
- Co ty wyprawiasz? - Przepraszam.
Myślałam, że jest pan kimś innym. Może ją pan dogoni.
Mniemam, że nie odstąpiłeś od zamiaru odseparowania się od żony?
Nie odstąpiłem.
A ty wciąż potrafisz usłyszeć każdą plotkę w tym mieście.
Kiedy się z tym pogodzisz? Ja wiem wszystko.
Wasza Wysokość, przez dumę…
człowiek może stracić wszystko i zostać z niczym.
Nie pozwól, by i ciebie to spotkało.
Czy u mężczyzn działa to inaczej?
Skąd wiedzą, czy są zakochani?
U nich wszystko wydaje się inne.
Umówiliśmy się na jeden taniec, walc.
Tęsknię za tańczeniem z twoim ojcem.
Ostatni raz tańczyłam właśnie z nim, na balu.
Mieli tam prawdziwe pawie.
Tak za nim tęsknię.
Oboje bardzo się kochaliście.
Zdałam sobie sprawę, że to rzadkość.
To nie znaczy, że było nam łatwo.
Twój ojciec i ja napotkaliśmy wiele trudności,
ale pokonaliśmy je.
Na początku podjęliśmy taką decyzję.
Mamo, ja nie…
Zdecydowaliśmy, że będziemy kochać siebie każdego dnia.
Najdroższa, to jest wybór. Na to nigdy nie jest za późno.
Choć już nigdy nie zobaczę twego ojca,
choć budzę się każdego ranka
i dotykam poduszki, o którą opierał głowę…
to jednak to, że co dzień oboje wybieraliśmy miłość
i robiliśmy, co w naszej mocy…
Cóż…
nie potrafię wyrazić, jakie daje mi to ukojenie.
Żeby tak było coś, co mogłabym…
Jesteś Bridgertonem. Nie ma nic, czego nie mogłabyś zrobić.
Daphne!
Drodzy, sądzę, że ten wieczór dobiegł końca.
Rano podziękujemy łaskawym gospodarzom za tak wspaniały wieczór.
A teraz idźcie.
Wychodzimy. No już.
Daphne.
Bardzo cię przepraszam.
Za co?
Nawet książę nie ma władzy nad pogodą.
Wiem, że nie tak wyobrażałaś sobie ten wieczór.
- Zdecydowanie nie. - I za to…
Jest lepiej.
Wiem, czemu przysięgałeś ojcu.
Czytałam listy, które jako dziecko do niego pisałeś.
Daphne…
To, że coś nie jest idealne, nie czyni tego mniej godnym miłości.
Twój ojciec wmówił ci, że jest inaczej.
Przez niego sądziłeś,
że trzeba być ideałem, by zasłużyć na miłość, ale to nieprawda.
Jeśli potrzebujesz dowodów, spójrz na mnie.
Mam dość ukrywania mych uczuć.
Nie mogę dalej udawać…
że cię nie kocham.
Bo kocham.
Kocham całego ciebie.
Nawet te części, które uważasz za zbyt mroczne czy wstydliwe.
Każdą bliznę, wadę, niedoskonałość. Kocham całego ciebie.
Możesz myśleć, że jesteś uszkodzony
i nie masz prawa do szczęścia, ale możesz wybrać inaczej, Simonie.
Masz wybór. Możesz kochać mnie tak, jak ja ciebie.
To nie powinno i nie może zależeć od nikogo innego.
To zależy tylko od ciebie.
Pan Finch ma takie jowialne oblicze, czyż nie?
- A jego spojrzenie mnie inspiruje. - Szkoda, że nie do milczenia.
Bądź życzliwa.
Będziesz miała wiele okazji, by znaleźć kogoś latem.
Planuję generalny remont
naszej letniej rezydencji…
Gdzie panna Thompson?
Pani, wieści.
- Co się stało? - Chodzi o pani męża.
Twierdzą, że zmarł.
Bow Street Runners chcą panią przesłuchać.
Nie chcę być sam.
Już to wiem.
Ale nie wiem, jak być mężczyzną, którego ty potrzebujesz…
i na którego zasługujesz.
- Nie wiem, jak to zrobić. - Wiesz.
- Daphne… - Wiem, że wiesz.
Zostań.
Zostań,
a przejdziemy przez to razem.
- Jeśli tak zdecydujemy… - Wszystko inne będzie bez znaczenia.
Jeśli kiedyś doczekamy bardziej widowiskowego finału sezonu
niż ten, który zgotowali nam w tym roku książę i księżna Hastings,
pisząca te słowa będzie musiała odszczekać swoje słowa.
To właśnie pamiętny romans tej pary
był klamrą, która spięła kolejny pełen skandali sezon londyński.
Gdy wielu opuszcza miasto, by udać się na zieleńsze pastwiska,
niektórzy wyruszają dużo dalej niż inni.
Codziennie będę u twego boku i wesprę cię w tym,
byś poradziła sobie ze stratą ukochanego taty.
Wiem, że będzie ci go brakowało.
Podziel się jakąś dobrą wieścią.
Co się stało z Whistledown?
Uratowałaś panią Delacroix?
Owszem.
Będzie mogła naprawić to, co zepsuła.
Jestem tego pewna.
Z Whistledown na wolności przyszły sezon będzie dużo ciekawszy.
Jak to pani zrobiła?
Przetrwała 22 lata małżeństwa bez miłości?
Znajdujesz coś, co możesz pokochać.
Drobiazgi, ale też rzeczy wielkie, takie jak dzieci.
To wszystko dodaje się i w końcu starcza.
Jesteś silna.
Może nawet bardziej niż ja.
Poradzisz sobie.
Oczywiście są też takie zakończenia, które są zaczątkiem czegoś nowego.
Ustaliłaś nazwisko?
Tak, pani.
Wiemy, kto odziedziczy majątek Featheringtonów. Tylko że…
Cóż…
pani spojrzy.
Choć mogą to być zaczątki bardzo niepewne.
Będę pisać do was z Grecji.
- Przywieź prezent. - To nie prezent, jeśli musisz prosić.
Chciałabym coś błękitnego
lub białego.
Anthony, nie pamiętam, żebym cię wczoraj widziała.
Tak. Źle się czułem. Przepraszam.
Wracacie teraz do Clyvedon?
Zostajemy dłużej w Londynie.
Chcemy przez chwilę pobyć we dwoje.
A ty, bracie?
Jakie masz plany?
Nic szczególnego.
Poza tym, by znaleźć przyszłą wicehrabinę i oświadczyć jej me zamiary.
Wicehrabia gotów ogłosić swe zamiary?
Wasza Wysokość słyszał? Cóż to za dama?
Czy to ważne?
Wiem już, na czym polega trudność. To ta miłość.
Związki bez miłości są prostsze.
Nic już mnie nie rozproszy
i nie sprowadzi na złą drogę.
Cieszcie się sobą.
Może się nauczy.
A może nie.
- Pozdrów panią Delacroix. - Z tym muszę zaczekać.
Wraca na chwilę do Francji.
Nie pożegnasz się z nią?
Pożegnałem się z nią wczoraj.
Poszliśmy razem na bardzo przyjemne przyjęcie.
- Byłeś wczoraj z panią Delacroix? - Owszem.
Proszę, nie mów siostrze, że wyszedłem w trakcie balu.
O co chodzi?
Jeśli byłeś z nią wczoraj, to ona nie może być…
- A jednak… - O matko.
…historia piszącej tej słowa daleka jest od zakończenia.
Niedawno dowiedziałam się o próbie zdemaskowania mnie…
Lady Whistledown.
To zasadzka!
…przez nader godnego przeciwnika.
Może kiedyś się ujawnię.
Wiedz jednak, łaskawy czytelniku,
że ta decyzja
należy tylko do mnie.
Z poważaniem,
lady Whistledown.
Wasza Wysokość, proszę przeć.
Przyj!
Dobrze.
Jeszcze raz.
Przyj.
Gratuluję Waszym Wysokościom. To chłopiec.
Chcesz go potrzymać?
Musimy wybrać imię.
Jakiekolwiek wybierzemy, musi zaczynać się na literę „A”.
To rodzinna tradycja, prawda?
Owszem, Wasza Wysokość.
KU PAMIĘCI BRIANA NICKELSA
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka