NETFLIX PRZEDSTAWIA
2011 ROK PRZEDMIEŚCIA DAMASZKU, SYRIA
- Przegrywasz! - Oszukiwałaś!
Nie!
To nie obiad, tylko przyjęcie dla ciebie.
- Nienawidzę cię. - Nie popsuj im zabawy.
Niespodzianka!
Nie jesteś zaskoczona?
Pewnie wiedziałaś, co?
Jasne, że nie. Niby skąd?
Sto lat, kochanie.
Dziękuję, mamo.
Idź do pokoju się przebrać.
Siadajmy do stołu. Częstujcie się.
Rozpoczyna się syryjska rewolucja.
Ludzie wychodzą na ulice,
domagając się usunięcia prezydenta Baszara Al-Asada.
Sunnici i alawici ręka w rękę…
Saro, zatańcz z nami.
- Za chwilę. - Co oglądasz?
Grupa syryjskich kobiet domaga się…
Mówiłam ci, żebyś to zostawiła.
To rzeczywistość.
Tak było w Tunezji, Egipcie i Libii.
Ale nie wydarzy się w Syrii.
Gniew szybko narasta…
Yalla.
- Nie chcę, nudna ta impreza. - Zrób to dla siostry.
Wujku.
Powiedzcie „cheese”.
Cheese!
Codziennie dziękuję Bogu, że dał mi trzy córki,
silniejsze niż tysiąc synów.
Ale one też mają szczęście, że jestem ich ojcem
i trenerem.
Zaczyna się.
Dwa tygodnie temu, w kwalifikacjach do mistrzostw kraju,
Yusra poprawiła życiówkę na 100 metrów stylem motylkowym.
Gratulacje.
Sara też wygrała wyścig.
Tak, Sara jest niezłomna i lubi przewodzić tak jak ja.
Ale Yusra przestrzega dyscypliny, jest silna i wytrwała.
Jest jak czołg.
- A ja? - Shahed, mój skarbeńku.
Jesteś moją małą wojowniczką.
Drodzy goście, będę pierwszym ojcem w historii,
którego trzy córki wystąpią na olimpiadzie.
2015 ROK CZTERY LATA PÓŹNIEJ
Czy to nie twój kuzyn?
Nizar!
- Jak leci? - Dobrze. Puść nam coś.
- Co? - Puść nam piosenkę.
- Ile dajesz? - Masz u mnie szota.
Specjalnie dla was.
Dalej, Saro! Daj mu w kość!
Pokaż, co potrafisz.
Hej, tak nie wolno.
Serio, tak nie wolno.
Późno już. Chodźmy do domu.
Dlaczego?
O szóstej mamy basen.
Uważasz, że trenowanie ma jeszcze sens?
- Jeśli chcę się dostać na olimpiadę. - Gdzie?
Co będziesz reprezentować?
Naszego kraju już nie ma.
Syria zniknęła. Nie zauważyłaś?
Jeszcze wcześnie.
Co?
- Co jest? - Razan Haddad zginęła.
W bombardowaniu.
Piszą na Facebooku.
Boże…
Dopiero co ją widziałem.
Widzisz? Kolejny powód, żeby wracać.
Raczej żeby imprezować.
Saro, uważaj.
Wracaj do środka.
Ale mnie wkurzasz.
Hala, mogłabyś pomóc.
Razan Haddad!
Nigdy cię nie zapomnimy!
Pa!
Cześć, ślicznotko.
Co tam, panienki?
Napijcie się z nami drinka. A może wam się nie podobam?
Co wam nie pasuje?
Nie cierpię tej dzielnicy.
Gdzie byłyście?
Nie za późno trochę?
Saro, bądź cicho.
Daj mi klucze.
Obudzisz tatę i mamę.
Lulu.
Jak tam, malutka?
Nie bój się.
Śpij słodko.
Masz pojęcie, która godzina?
Wiesz, co by się działo, gdyby tata widział?
Przepraszam.
Słyszałaś o Razan Haddad?
Tak.
Niech Bóg błogosławi jej duszę i da siłę jej matce.
Kochanie, pora spać. Rano czeka cię trening.
Jaki miałam czas?
Jesteś zmęczona.
Tato, jaki czas?
Trenerze. Do zobaczenia w domu.
Michael Phelps na 100 m motylkiem
powalczy o siódmy medal tych igrzysk.
Jest na torze piątym.
Napęd głównie z ramion, widzisz?
Startował w Sydney w wieku 15 lat.
Ale zbliża się Phelps!
Najmłodszy Amerykanin na olimpiadzie.
Dokonał tego! Mamy nowy rekord.
Nie jesteś prawdziwym sportowcem, gdy nie marzysz o igrzyskach.
Tym razem nie wystąpisz w mistrzostwach kraju.
Yusra i Arwa miały lepsze czasy od ciebie.
Trwa dobra passa Michaela Phelpsa w Pekinie.
- Hala wyjechała do Hanower. - Co?
- I to sama. - Czemu nam nie powiedziała?
Będzie się ubiegała o połączenie rodziny.
Niepełnoletni mogą złożyć taki wniosek.
Jak ona mogła.
Jesteś obrzydliwa.
Opublikuję to.
Albo nie, bo stracę obserwujących.
Dokumenty.
Omar?
Mieszkasz w Dumie? To co tu robisz?
Saro.
Co cię tak bawi?
Od kiedy nie wolno się śmiać?
Dokument.
Nie chciała pana obrazić.
Zamknij się.
Nikogo nie obraziłam.
Nie gadaj tyle. Jasne?
Podnieś ręce.
- Zrobiłbyś tak siostrze? - Nie jesteś nią.
To twoja siostra?
Wstań.
No już.
Podnieś ręce.
Snajper!
Z góry!
Jedź. W środku są ludzie.
WASZE SAMOLOTY NIE ZNISZCZĄ NASZYCH MARZEŃ
Jak mogę im pozwolić podróżować samym po Europie?
A kto mówił, że wychował silne córki?
W tym miesiącu zginęły już trzy moje koleżanki.
Nieraz byłyśmy bliskie śmierci.
Yusra musi dotrzeć do Niemiec, zanim skończy 18 lat.
Ale to takie niebezpieczne, skarbie.
Wolałabym, żebyście poleciały.
Bo europejskie kraje rozdają wizy Syryjczykom.
Mamo, to proste.
Dotrzemy do Niemiec, złożymy wniosek,
a wy do nas przylecicie.
Macie ryzykować życie, przedzierając się przez Europę,
żeby zdobyć nam bilety?
Każdy tak robi. Hala powiedziała, że to proste i…
Chodź, skarbie.
- Zgasło w całej okolicy. - Boję się.
Nic się nie dzieje.
Oby akumulator wystarczył.
Już możecie jeść.
Chciałabym wrócić do Darajji.
Tam jest zbyt niebezpiecznie.
W całej Syrii tak jest.
A wasza przeprawa przez Europę nie jest ryzykowna?
Wystarczy, że dotrzemy do Niemiec.
Jeśli dotrzecie.
Ale załóżmy, że tak. Co wtedy?
Uchodźstwo?
Przepadną wasze kariery pływackie.
Tak będzie najlepiej.
Zawsze uważa, że wie najlepiej.
Zostajecie.
Koniec dyskusji.
Gdybym to ja miała 17 lat, puściłbyś mnie samą.
Szkoda ci twojej drogiej Yusry.
Tato, co do Sary…
Nie myśl o niej.
Skup się.
W wodzie jesteś sama. To twoja walka.
Masz wygrać, a nie być miłą.
Musisz osiągnąć swój cel.
Myśl o tym, nad czym masz kontrolę.
O starcie.
Opływowej sylwetce.
Odbiciu od ściany. Oddechu.
Znajdź swój tor. Popłyń swój wyścig.
Na miejsca.
Yusra!
Yusro!
Dwie osoby zginęły na boisku.
Tato.
Nizar jedzie do Niemiec.
Nizar?
Chroniłby mnie i Sarę.
Strach przejść z nim przez ulicę,
a co dopiero podróżować.
Ale Nizar jest ich kuzynem.
- Nie zostawiłby ich. - Po czyjej jesteś stronie?
Po niczyjej.
Tu nie chodzi o nas, tylko o życie naszych córek.
Nie ma tu dla nich przyszłości.
Nie jadą na obóz. Co z ciebie za matka?
Tato, widzisz, co się dzieje. Jest coraz gorzej.
Jak pojadę na igrzyska, nie trenując?
Obiecuję, że w Europie będę dalej ćwiczyć.
Wszyscy pływacy wyjeżdżają.
Widzisz? Chcę jechać i dalej trenować.
- Pojadę z wami. - Zostawisz mamę i Shahed same?
Nie przeżyję, jeśli coś jej się stanie.
Nizar i ja będziemy nad nią czuwać.
Obiecuję.
Dziękujemy.
Proszę, bo wyjdę na kłamczuchę.
Nie pojadę z wami, jasne?
Tam jest zimno, a ja lubię ciepło.
Zresztą nie mówię po niemiecku, tylko po angielsku.
Romy zna sponsora w Kanadzie i pomoże mi załatwić wyjazd do Toronto.
To nie wypali.
W Kanadzie jest zimniej niż w Niemczech.
Więc powodzenia.
Ma rację?
Nie wiem.
Serio w Kanadzie jest zimniej?
- Jasne. - Tylko pomyśl o Berlinie.
Światowa stolica DJ-ów, imprezy przez cały weekend,
kluby underground.
Berghain.
- Znasz? - Oczywiście.
DJ Niz mógłby pokazać się Europie.
Miałbyś więcej słuchaczy.
Pozwoliłbyś ulubionym kuzynkom jechać do Europy bez ciebie?
Ulubionym? Od kiedy? Inni kuzyni są dla mnie mili.
Dobrze. Pojedziemy bez ciebie.
Polecicie do Stambułu na wizie turystycznej.
Gdy będą was pytać, jedziecie do Turcji na wakacje.
Potem przemycicie się do Bułgarii.
To trasa droższa niż przez morze, ale bezpieczniejsza.
- Dziesięć tysięcy euro. Pilnujcie ich. - Skąd je masz?
Pożyczyłem.
To nie za dużo? Zatrzymajcie część.
Postaram się o więcej, gdybyście utknęli.
Jeśli faktycznie tak się stanie, ty będziesz rozmawiał.
Oczywiście. Nie martw się, wuju.
To twoje.
Mów, że reprezentowałaś swój kraj.
To musi mieć znaczenie.
Ty też, Saro.
Mogę pożyczyć twoje conversy?
Są na ciebie za duże. Zresztą je zabieram.
A mogę używać twojego lakieru?
Nie, bo zniszczysz.
Mogę jechać z wami?
A kto zajmie się Lulu?
Zobacz, co ci narysowałam.
Sama to zrobiłaś?
Pomoże ci dostać się do Niemiec.
Och, kochanie.
Zabiorę ją ze sobą.
Włóżmy Lulu do klatki, zanim narobi ci na łóżko.
Lulu.
- Pomóż nam. - Co robicie?
Lulu fruwa!
Gdy się urodziłyście,
chciałam dać wam to, czego nie miałam.
Wolność wyboru w życiu.
Gdy wyobrażałam sobie waszą przyszłość…
Już jest.
…nie widziałam was jak inne matki w sukniach ślubnych.
Przepraszam za spóźnienie.
Co się stało?
Zapomniałem paszportu.
No nie.
Liczyłam, że ukończycie najlepsze uczelnie.
Spokojnie. Są dla mnie jak siostry. Oddałbym za nie życie.
Chodź.
Życzyłam wam wspaniałych karier
i najlepszego życia.
Będziemy to wszystko miały.
Mam nadzieję.
Kochanie.
- Będę się o nią troszczyła. - O siebie też.
Zadzwońcie zaraz po przylocie.
Wiesz, że cię kocham?
Tak.
Na pewno?
Proszę, nie wyjeżdżajcie.
Niedługo się spotkamy.
Obiecuję.
- Proszę paszporty. Dokąd jedziecie? - Do Stambułu.
Laptop, telefon…
Bezpiecznej podróży.
Laptop, telefon, komputer.
Niech Bóg was strzeże.
Pasażerowie lotu numer 221 do Stambułu przez Bejrut
proszeni są o udanie się do bramek.
Witamy na pokładzie lotu do Stambułu.
Przypominamy, że kamizelki ratunkowe
są własnością linii lotniczych.
Próba zabrania ich zostanie uznana
za kradzież podlegającą karze.
Linie przypominają również,
że jesteście teraz bezdomnymi uchodźcami.
Nie jesteśmy nimi.
Mamy dom.
Proszę jeden pokój.
No pięknie.
Więc tak to będzie.
Tak. Yusra i ja śpimy w łóżku, a ty na podłodze przy drzwiach,
żebyś nas chronił, jak miało być.
Przyzwyczaj się.
Nie wierzę.
Ponoć Syryjczycy udają się na jakiś plac.
Chodźmy tam.
Myślisz, że wszystko załatwisz?
Tak ustaliliśmy z tatą.
- Właśnie. - Niech będzie.
- Tam trzymasz? - Bo nikt nie patrzy.
- Słyszałam co innego. - A co?
- A masz! - Tak?
Zostaw moją siostrę.
To moje łóżko!
- Nie, moje. - Zasnę tu.
To moje łóżko!
Dosyć.
Biorę podłogę.
Kocham was.
Szukamy przemytnika.
Znasz kogoś solidnego?
Teraz przez most.
Już tędy szliśmy.
W Turcji są dwa miliony Syryjczyków, a on nie może znaleźć żadnego.
- Wciąż jesteśmy po europejskiej stronie. - To gdzie teraz?
Nie ten most.
Zmiana planów. Idziemy za nimi.
- Co? - Od teraz rządzimy razem.
A kiedy to ja rządziłem?
No i co? Mogłyśmy prowadzić od początku.
Mają karty SIM.
- Znasz angielski? - Trochę.
Chcemy europejskie karty.
Rany, co oni mają na sobie?
Nie mogą sprzedać garniturów, to założyli im kamizelki.
- Ile? - Dwa tysiące euro na głowę.
- Dwa tysiące? - Tak.
Załatwi nam łódkę do Lesbos.
Na wybrzeże zabierze nas autobus. Dwa tysiące euro za osobę.
Połowa teraz, reszta po przybyciu.
Tata odradzał morze.
On mówi, że teraz się przedostają.
Przez bułgarską granicę to zajmie wieki.
Myślę, że to najlepsza opcja.
Jeden kurs, kilka godzin i jesteśmy w Grecji. W Europie.
Nie wierzę, co radzi jedyny Mardini, który nie umie pływać.
- Umiem. - Chodźmy z nim.
Zero telefonów, GPS-a, odsłaniania zasłon i toalety.
- Bez toalety przez dziesięć godzin? - Damy radę.
Wysiadać.
Pieniądze, dolar, euro, massari…
Dolar, euro. Tak?
Jedna?
- Dwie. - Wy?
- Za mnie i siostrę. - Dobra.
Tysiąc.
Dobrze.
To moje córki.
Euro, massari, dolar.
Yalla.
Zejdźcie na dół, sprowadzę łódkę.
Idźcie.
Na dół.
Tędy?
- W porządku? - Tak.
Cześć!
Mówisz po angielsku?
Tak.
- To chłopiec czy dziewczynka? - Dziewczynka.
Urocza!
Cześć!
Mam na imię Emad. Miło was poznać.
Jestem Yusra.
A ja Sara, jej siostra. Pochodzimy z Syrii.
- Z Syrii? - Tak.
- Jestem Nizar Mardini. - Cześć.
- Jak się nazywasz? - Ninar.
- Skąd jesteś? - Z Kabulu w Afganistanie.
A on dotarł tu aż z Somalii.
Podąża za mną od Iranu.
Raczej ty za mną. Lubi moją kuchnię.
U siebie pracowałem w restauracji.
- Jestem Bilal. - Cześć.
W Berlinie będę za nim tęsknił.
Też jedziemy do Niemiec. Mamy tam koleżankę.
Skąd jesteś?
Z Sudanu. To moja żona Onnab. Chcemy dotrzeć do Szwecji.
Cześć, miło was poznać.
A ty skąd jesteś?
Z Erytrei.
Jak masz na imię?
Shada.
Jedziemy do Wielkiej Brytanii.
Miło cię poznać.
Gdzie jest przemytnik?
Oby wrócił.
Damaszek
Damaszek…
Nie odbieraj. Będą się martwić, że płyniemy.
- To napiszę. - No i co powiesz?
Widziałam spadającą gwiazdę.
To anioł wyrzuca papierosa,
żeby Allah nie złapał go na paleniu.
Dlaczego zawsze musisz wszystko zepsuć?
Dziękuję.
Arsenal.
- W porządku? - Tak.
Na pewno?
To po wczoraj, ale nic mi nie jest.
Pokaż.
Boli, tak? Czekaj, zaraz obetnę.
- O tak. - Nie!
To nie jest zabawne!
To czemu się śmiejesz?
Schodzimy.
Yalla.
Chodźcie.
Yalla.
- Słuchajcie. Możecie płynąć. - Teraz?
Tak. Nie ma straży.
Nie ma problemu.
Jedna osoba, jedna torba.
Po jednej torbie, jasne?
- Weźmiesz moją córkę? - Zanieść ją?
Weź torbę.
Nie, słuchaj.
Zobaczcie, w jakim jest stanie. To niemożliwe, tyle ludzi.
Nie płyniemy.
Saro, chodź.
Wydaliśmy wszystko. Chodź.
Nie.
Cicho! Nie ma problemu.
Za dużo nas. Potrzebna druga łódź.
Nie ma miejsca.
- Wsiadajcie! - Nie ma już miejsca.
Nie krzycz. Przyjdzie policja.
- Zróbcie miejsce. - Wsiadajcie.
- Potrzebna druga łódź. - Dużo nas.
Dobra, słuchajcie.
Lewo, prawo, tak?
Przód, tył, tak? Powoli.
Nie szybko. Powoli, tak?
Co jest? Nie działa.
Dlaczego nie działa?
Zapłaciliśmy 2000 dolarów.
To jest popsute.
- Wysiadamy. - Tak.
Chwila. On nie płynie z nami?
Saro? A jeśli oni nie umieją pływać?
Kto z was umie pływać?
Kto umie pływać?
Ci, co umieją, wybierają kogoś, kto nie podniósł ręki.
Macie im pomóc. To wasza odpowiedzialność.
Ci z ręką w górze, pomagacie tym, co nie pływają.
Shado.
Nie martw się.
My razem?
Tak.
Nizar.
Jesteśmy w tym razem. Współpracujmy.
Musimy pomóc sobie nawzajem.
Bóg jest wielki.
Zaufajcie Bogu.
Słowo daję, że ta łódka jest uszkodzona.
Boże, utoniemy.
Przecieka.
To od fal. Nie bójcie się.
Jest pełna wody.
Nie zatonie.
Nie utoniemy.
Spokojnie, poradzimy sobie z tym.
Tato…
Nie bój się, synu.
Dlaczego silnik nie chodzi?
- Dlaczego nie chodzi? - Spokojnie!
Uspokójcie się, dobrze?
Spokojnie.
Nic się nie dzieje.
Dawaj.
Emad.
Jeszcze raz.
Teraz.
Próbujemy. Mamy w ogóle paliwo?
Tak, jest.
Będzie dobrze.
- Bilal. - Już.
Trzymaj.
Dajcie mi przejść.
Usiądź. Musimy utrzymać równowagę.
Uważajcie na dzieci!
Posłuchajcie.
Studiuję inżynierię mechaniczną.
Spróbuję naprawić silnik.
Spokojnie.
- Co wiesz? - Umiesz to naprawić?
Nie wiem, spróbuję. Jestem na pierwszym roku.
Bóg jest wielki.
Ta?
Włóż ją z powrotem.
Ciągnij!
Łódź jest za ciężka.
Wyrzućcie wszystko, co zbędne, do morza.
Wyrzucajcie wszystko!
Łódź jest za ciężka!
- Wybierajcie wodę! - Proszę!
Musimy wybrać wodę.
Szybko!
Wybierajcie wodę!
Robimy w kółko to samo.
Mam zasięg. To straż przybrzeżna.
Halo?
Potrzebujemy pilnej pomocy.
Utknęliśmy między Ayvalık i Lesbos.
Silnik padł.
Ale jesteśmy na greckich wodach!
- Stójcie. Możecie zawrócić? - Nie, łódź tonie.
Nie rozumiecie. Tu są kobiety z dziećmi. Zginiemy.
Proszę, bo zginiemy. Halo?
Nie mieszają się w to.
Wybierajcie wodę!
Abdo. Daj mi twój nóż.
Usiądź, bo tracimy równowagę!
Saro, co robisz?
Pomóż mi z liną.
Saro!
Saro, usiądź.
Saro, co robisz?
Musimy zmniejszyć ciężar.
Proszę!
Saro.
Wybieraj wodę, dobrze?
Saro!
Nie, Yusro. Zginiesz. Nie rób tego!
Nie zostawię jej tam samej. Puszczaj!
Nizar, nie pozwól jej skoczyć.
Co mam zrobić?
Ty jesteś w wodzie, to ja też!
Nie!
Sara ma rację. Łódź jest za ciężka.
Nie umiem pływać, bo bym skoczył.
W porządku.
Nie!
Co ty robisz?
Oszalałeś?
Działa! Silnik odpalił!
Silnik odpalił!
Trzymaj się, Nizar.
Toniemy!
Saro, silnik odpalił! Wracajcie.
Nie. Łódka zatonie.
To zbyt niebezpieczne.
Saro!
Znajdź swój tor.
Popłyń swój wyścig.
Kuloodporna
Nic do stracenia…
Rykoszet…
Strzelaj…
Yusro!
Spójrz.
Prawie jesteśmy! Widzę ląd!
Pchajcie.
Kobiety i dzieci pierwsze.
Udało się nam!
Udało się!
- Przepraszam. - Dzień dobry.
- Możemy prosić o wodę? - Żadnych uchodźców.
- Mamy pieniądze. Zapłacimy. - Żadnych uchodźców.
Chodźmy.
Jest kran.
Mamy wodę.
Chodźcie. Jest woda.
Dajcie dzieci.
- Idź. - Nie, ty.
- Nie. - Ty pierwsza.
Niech ona skończy.
Teraz my.
- Wasza mama dzwoniła. - Wciąż masz telefon?
- Podzielimy się nim. - Dobra.
Dzwoniłam milion razy. Nic wam nie jest? Gdzie jesteście?
W Lesbos. Jesteśmy w Europie.
Dzięki Bogu.
Codziennie się za was modliłam.
Dziękujemy, ciociu. Przekaż mamie i opiekuj się nią.
Mama płacze.
Shahed!
Joey wypadła z American Idol. To niesprawiedliwe.
A ja tęsknię…
Znajdziemy ładowarkę.
Dziękuję.
Odłóżcie tutaj. Mamy dużo zapasów.
- Dziękuję. - Dla dziecka.
Bardzo dziękuję.
- Dziękuję. - Proszę.
- Dziękuję. - Dla ciebie.
- Dziękuję. - Proszę.
O, ta z napisem.
Leciała nad nami mewa.
Długo nam towarzyszyła.
Czułam się, jakby nas prowadziła.
Myślałam tylko o tym, że rodzice nic nie wiedzą,
że się nie odzywałyśmy.
I jaki to byłby wstyd, gdybyśmy utopiły się w morzu.
Wiesz, co tata zrobi, gdy dowie się, że dałam ci skoczyć?
Będzie dumny.
- Herbata dla Sary. - Dziękuję.
Herbata dla mnie.
I raz, dwa, trzy… 125 kostek cukru…
- Trzy. - Dla Sary.
To, co zrobiłyście na morzu,
to było…
Przykro mi, że nie zostałem.
Nie wiem, jak wy…
Ona pierwsza wskoczyła.
Jest superbohaterką.
Zgadzam się.
Mogłyście powiedzieć, że pływacie profesjonalnie.
Jeśli czegoś potrzebujecie, powiedzcie.
Bardzo chciałabym umyć włosy.
- Są całe w soli. - Za tym budynkiem są prysznice.
Naprawdę?
- Ale była długa kolejka. - Kolejka?
Superbohaterowie nie czekają.
W porządku.
Znajdę inny prysznic.
- Zróbmy to. - Niby co?
- Udawajmy Europejczyków. - Bogatych.
Niech widzą, że mamy kasę.
- Popracujmy nad nim. - Nie.
- Rozepnij to. - Zaufaj nam.
Nie ufam.
Spójrz na mnie.
- Co to za fryzura? - Lubię ją.
Okropna.
Wyglądasz jak dumny z siebie biznesmen.
- Jak bogaty Europejczyk. - Chodźmy.
Tak.
Ciao.
Nie mają pojęcia, że ludzie tam umierają.
Jak dotrzemy do Niemiec?
Idąc wzdłuż torów od miasta do miasta,
przez Grecję, Macedonię, Serbię, Węgry
i Austrię aż do Niemiec.
Razem będzie bezpieczniej.
Źle to wygląda.
Dlaczego Wielka Brytania? Twój mąż tam jest?
Nie żyje?
Mój mąż jest
złym człowiekiem.
Nie nosisz hidżabu, tylko pływasz.
Pierwszy raz spotykam taką dziewczynę.
Mój tata był zawodowym pływakiem.
Reprezentował Syrię i kochał to, co robi.
Ale musiał przestać.
A ponieważ miał tylko córki, musiał uczyć nas.
Był naszym trenerem.
Realizujecie jego ambicje.
Tak.
Ale to kocham. Basen jest moim domem.
Tam jest moje miejsce.
I…
pewnego dnia chcę wyjechać na olimpiadę.
Może do Rio.
Ale na razie się od tego oddalam.
Nie wiem, czy mi się uda.
Wierzę, że tak.
Co będziesz robić w Hanower?
Sprowadzę resztę rodziny.
A potem?
Zaśpiewam piosenkę, posadzę drzewo.
Chcę studiować.
Może sztukę.
Też chcę studiować. Literaturę.
Muszę też znaleźć pracę i wysłać pieniądze do domu.
Żonie?
Nie jestem żonaty.
- A ty? - Hej.
Wymień superbohatera z rodziną.
- Superman nie poślubił Lois Lane? - Znasz angielski?
Ale kobietę.
Hej, mówisz po angielsku?
- Angielski? - Tak.
W Tabanovce umieszczą was w obozie.
Kto?
Serbska policja.
Wezmą wasze odciski palców.
A potem już tam utkniecie.
Zawiozę was na Węgry.
Żadnej policji i odcisków. Zero problemów.
- Za ile? - Pięćset euro za głowę.
- Tak? - Tak.
Czy to nie szaleństwo?
Wysiadać.
- Nie jedziemy. - Wynocha.
Słuchajcie go.
Wynoście się!
- Zapłaciliśmy. - Oddaj kasę!
Słyszysz?
Hej, przestań.
Miałeś nas zawieźć na Węgry! Gdzie jesteśmy?
Nie wiem.
Chodźmy tędy.
Co się dzieje?
- Drut kolczasty. - Ostrożnie.
Pchaj.
W porządku.
Uważajcie.
- Mam ją. - Ostrożnie.
Już dobrze.
On mówi po angielsku.
- Gdzie chcą jechać? - Budapeszt, Węgry.
Osiemset euro.
Za wszystkich?
- Za każdego? - Za dużo.
To niech złapie was policja.
Czekaj.
Co robisz?
Lepiej nie wyglądać tak obco.
Może tak lepiej?
Jasne, nie ma sprawy.
Dobrze.
W aucie ma być osoba z angielskim do rozmowy ze strażą.
- Ruszajcie się. - Wsiadaj.
Nie rozdzielimy się.
Kazała, żeby był ktoś z angielskim.
Mówię po angielsku.
Chcę być z tobą w samochodzie.
A co ze strażą? Musimy pomóc innym.
- Proszę. - Do zobaczenia na Węgrzech.
Yalla!
- Proszę cię. - Wsiadaj.
Saro!
Wsiadaj, szybko.
No już!
Cholera.
Trzymajcie się.
Granica z Węgrami. Uważajcie.
Dzięki Bogu jesteś cała.
Witaj na Węgrzech.
Gdzie Sara?
Jeszcze nie przyjechała.
Może napiszcie sobie na czole „uchodźca”?
Poczekajcie w środku.
Nie martw się. Niedługo będzie.
Może nie na skalę biblijną, ale z pewnością jest to exodus.
Uchodźcy ruszyli w drogę pieszo.
Maszerują do Niemiec.
Ta niemożliwa wyprawa świadczy o ich desperacji,
nie chcą tkwić w Budapeszcie.
Jedź z nami do Wielkiej Brytanii.
Jeśli chcesz.
Kanclerz Niemiec Angela Merkel
wzywa do skoordynowanej odpowiedzi Europy na kryzys.
Bierze Merkel za swoją matkę.
Niemcy, pomóżcie!
W moim kraju jest wojna.
Żadnej pomocy. Dla dzieci, rodzin. Dlaczego?
- Niemcy, pomóżcie! - Niemcy, pomóżcie!
Yusro.
Kto czeka, nie traci.
Zatrzymali nas. Mieli wielkiego psa.
Ale fuksem kierowca przekonał ich, żeby nas puścili,
więc jestem. Udało się.
W końcu.
Bała się, że nie dojedziesz.
Przepraszam.
W porządku.
Zwierzę!
Macie wodę i tlen. Nie jestem złoczyńcą.
Powiedzcie reszcie, że to dobry biznes.
Do Niemiec dociera 70% moich kierowców.
- Viktor. - Tak?
- Można zobaczyć? - Proszę.
Nie wsiądę tam.
Musimy trzymać się razem.
Polecił go ktoś, kto się przedostał.
Nie mogę.
- Wiem, ale musimy jechać. - Mówię, że nie mogę.
Jedź sama. Spotkamy się w Niemczech.
- Mam cię zostawić? - Już raz to zrobiłaś.
Co się dzieje?
Nie chce wsiąść.
Co się dzieje?
Zdecydowaliśmy, że nie jedziemy.
To co zrobicie?
Dołączymy do tych, co idą pieszo.
Nie mogę dłużej iść.
Spotkamy się jeszcze.
Jestem tego pewna.
Zobaczymy, czy się ucieszysz, kiedy u ciebie zamieszka.
Jesteście zawsze mile widziani.
- Trzymaj się. - Nizar.
Ty też.
- Powiedziała mi. - Słuchajcie.
Bądźcie zdrowi.
Pójdziemy…
Będę tęsknić.
…inną drogą z Nizarem i Yusrą.
Zbieramy się.
- Trzymajcie się. - Będę tęsknić.
Pójdziemy inną drogą.
Do góry.
Pa.
Emad? Chodźmy.
Czekajcie.
Nie stać nas na to.
- Ile mamy pieniędzy? - Wydam wszystko, jeśli trzeba.
Żeby tylko odpocząć.
Co?
Czujesz?
- Nie. - Mama robi barazek.
- Przestań. - No co?
Nie jestem w nastroju.
Bardzo za nimi tęsknię.
Ja też. I za Lulu.
Właśnie sra ci na łóżko!
Nie. Zgadnij, kto tu jest.
- Kto? - Tata.
Niesie gumy oporowe.
- Nie chcę się rozciągać! - Daj spokój.
- Odmawiam! - Nie.
- Tęsknię za taśmami. - Nie.
- Nie chcę. - A ja tak.
Pakujcie się, bo Nizar zabiera was do Niemiec.
- Co? - Mówię serio. Szybko.
Autobus czeka.
Wysłali go Austriacy albo Niemcy.
Zobaczyli piechurów i chcą nam pomóc.
A co jest najlepsze? Nie trzeba biletów.
Za darmo?
- Skąd o tym wiesz? - Jednak coś umiem.
Spakujcie się i przyznajcie.
Mogę być twoim bohaterem, skarbie
Pocałunkiem uleczę cierpienie…
Wyjdź. Musimy się przebrać.
Pocałunkiem uleczę…
- No idź już. - Ruchy.
Czekam na recepcji. Szybko.
Yalla.
To pułapka.
Umieszczą nas w obozie i nigdy nie wyjdziemy.
Nikogo to nie obchodzi.
Może wracajmy do domu.
Teraz nie zawrócimy.
Zobacz, jak daleko zaszłyśmy.
Nie poddam się.
Spójrz na mnie.
Słuchałam cię. Teraz ty posłuchaj mnie.
Ciebie?
- Mogłyśmy jechać z innymi. - Albo wcale.
Czyli to moja wina?
A moja?
Co tu robię, jeśli mnie nienawidzisz?
Chciałam ocalić ciebie i naszą rodzinę.
Ten mężczyzna chciał mnie ocalić?
Nie dałabym mu cię skrzywdzić.
Nie pozwoliłabym mu.
Boję się, że znowu coś się stanie.
Nie poradziłabym sobie z tym.
Jeśli odmówię,
pojedziesz beze mnie?
Jasne, że tak.
Nie. Jedziemy razem albo wcale.
Nie nienawidzę cię.
Ja ciebie też.
Większość czasu.
- Pasażerowie autobusu nr 2. - Szybko.
Który nasz?
Mówił, że numer siedem.
- Autobus nr 5… - Przepraszam.
Ale dużo ludzi.
Autobus nr 5.
Nie, to numer trzy.
Numer siedem.
Jazda, yalla!
Pasażerowie autobusu nr 7.
Czy to już Niemcy?
Tak, jesteśmy w Berlinie.
Dojechaliśmy!
Cześć, tato. Dojechaliśmy do Berlina.
Wujku, dotarliśmy do Berlina!
Do zobaczenia wkrótce.
Kocham was.
Witajcie w Niemczech.
- Witamy w Berlinie. - Dziękujemy.
Niemcy nas witają.
Już po wszystkim.
Udało się.
Przygotujcie paszporty i dokumenty.
Nazwisko?
Poproszę paszport.
Formularz.
Dziękuję.
Jestem Diana. Chodźcie ze mną.
A nasz kuzyn?
Zakwaterują go z mężczyznami.
- Zobaczę się z nimi później? - Tak.
Dziękujemy.
Pa.
Autobusy przed wejściem jadą do Berlina.
Numer szafki macie na dokumencie tożsamości.
- Musimy dostać się do Hanower. - Tak.
Mamy tam koleżankę.
Zarejestrowano was tutaj.
Nie będziecie się mogły o nic ubiegać, jeśli się przeniesiecie.
- Co? - Nie wiem.
Jesteście tutaj.
Segment C3 w hangarze piątym.
Nie ma drzwi.
Ryzyko pożarowe.
Jest zasłona.
Dziękujemy.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Hej. - Cześć.
Idziecie spać pierwszego dnia w Berlinie?
Obiecałyście mi clubbing. Chcę muzyki.
- Nizar… - No już.
- Nie mamy kasy. - Spokojnie.
Naprawdę idziemy do klubu w piżamie?
Zaufajcie mi, dobra?
Może to nie Berghain, ale DJ Niz jest przy konsoli!
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Nie martwcie się. Bomba uderzyła w nieużytek za domem.
Tata sprawdza, co u wuja Ahmeda. Starałyście się o azyl?
Nie. Wciąż czekamy. Muszą wyznaczyć nam spotkanie.
Rosyjski parlament zezwolił prezydentowi Władimirowi Putinowi
na rozmieszczenie sił powietrznych w Syrii.
To nie Damaszek.
ROSYJSKIE NALOTY W HOMS W SYRII
Nadchodzi nasza kolej.
…kontrolowane przez rebeliantów, powodując śmierć 36 osób.
USA i ich sojusznicy nalegają…
Nie uda się.
Yusro, prowadzi trening.
Dzień dobry. Jesteśmy pływaczkami i potrzebujemy treningu dwa razy dziennie.
Chcemy pływać dla klubu.
Proszę.
Słucham?
Reprezentowałyśmy nasz kraj, Syrię.
Byłam też na mistrzostwach świata.
W Rosji i…
To prawdziwy klub, tak?
Trenuje się tu profesjonalnie?
Bo chcę pojechać na olimpiadę. Mój tata nas trenował.
- Przykro mi, ale mamy pełny skład. - Już im mówiłam.
- Miłego dnia. - Dziękuję. Wzajemnie.
Stój. Pływam 200 m stylem dowolnym w 2,12
i 100 m motylkiem w 1,09.
- Motylkiem w 1,09? - Tak.
- Żartuje? - Nie, pływa.
Dobrze.
Mam przerwę przed zajęciami o 11.00,
więc na basenie w środku.
Dziękuję.
Proszę.
Ale nie mam stroju.
- Nie masz stroju? - I okularów.
- Bardzo dziękujemy. - Proszę.
Chodźmy.
Czekaj.
Jak się nazywasz?
Yusra Mardini.
A ja jestem Sara.
A ty?
Sven.
Dziękujemy.
- Miło cię poznać. - Chodźcie.
Będziemy pływać!
Dobrze.
Gotowe, na miejsca…
Saro!
Czemu to zrobiłaś?
Dobrze. Obie umiecie pływać.
Mamy dwie sesje treningowe codziennie poza niedzielą.
Tak, to.
Salam alejkum.
Jeśli wydaje ci się, że cierpisz na zespół stresu pourazowego
lub potrzebujesz rozmowy ze specjalistą,
w soboty rano w hangarze piątym ma dyżur pielęgniarka.
Dziękujemy za to wszystko.
Nie ma sprawy. Tyle zdołałem zebrać.
Ale jeśli mówisz poważnie, musimy kupić ci odpowiedni strój.
Myślisz, że nie pływam na poważnie?
Napisz do reprezentacji Syrii.
- Już wiele zrobił. - Podaj im moje czasy.
Niech nie myślą, że nie trenuję.
Napisz, że będę gotowa na Rio.
Dobrze, ale niech naszym celem będą najpierw lokalne zawody.
Jak możecie spać w tym hałasie?
Nie śpimy.
Yusra opowiedziała mi, co wydarzyło się na greckich wodach.
Zasłużyłyście na medal.
Nie płynęłyśmy same.
Tylko…
Mamy szczęście, że przeżyłyśmy.
Wielu ginie.
Więc…
Nie chcę medalu.
Przepraszam.
Hej, Yusro. Tu jest wasz pokój.
Jak miło.
Zarząd klubu daje wam go do dyspozycji, aż przejdą wasze papiery.
Dziękujemy.
To niewiele, ale nikt tu nie gości.
Jest cicho i blisko basenu.
Niesamowite.
Ręczę za niego, więc żadnych imprez.
Bo będę miał kłopoty.
Rozgośćcie się i widzimy się na treningu.
Dziękujemy.
- Proszę. - Tschüss.
Tak!
Dobrze, dawaj.
Potrzebujesz przerwy.
- Nie. - To nie było pytanie.
Saro.
Mój bark…
Ciągle tylko pływaczki.
Siostry zrobiły to czy tamto.
Siostry wygrały to.
Siostry wygrały tamto.
A ja ciągle śpię z obcymi w pokoju.
Nizar, przestań. Zjedz coś.
Też nam przykro, że tam tkwisz.
Szkoda, że nie pływasz.
Właśnie.
Szkoda.
Nie mam tu nic do roboty.
Żeby pracować, muszę mieć papiery.
Żałuję, że tu przyjechałem.
Nawet jeśli masz szczęście i tu dotrzesz,
nie zostaje ci nic innego jak czekanie i wypełnianie papierów.
Chyba że jesteś siostrami Mardini.
U siebie miałam lepsze czasy.
Uciekałaś przed wojną. To musi się odbić na pływaniu.
Próbowałeś, prawda?
Z olimpiadą.
- Widziałam zdjęcia. - Owszem.
Czemu się nie udało? Brak talentu czy dyscypliny?
To…
Nie wszystko jest zawsze czarno-białe.
Nie wierzyłem w siebie.
Pływałem, żeby nie przegrać, a nie żeby wygrać.
Odpuść sobie trochę. Nie bądź dla siebie taka surowa.
Odpocznij.
- Odpocząć? - Tak.
A co z Rio?
Jak to powiedzieć?
Yusro,
to cudownie, że masz marzenia,
ale bądźmy realistami.
Chcę z tobą pracować,
ale nie popłyniesz dla Syrii.
Nie dostaniesz się do Rio.
Przykro mi.
Skupimy się na innych zawodach.
Na przykład…
Yusro.
Yusro. Krok po kroku.
Yusro, to nie twoja sesja!
- Przegapiłaś wieczorny trening. - Byłam zajęta.
Imprezowaniem? To nie w porządku wobec Svena.
Mogłaś po prostu powiedzieć.
Zauważyłaś, że żadna z nas nie wybrała pływania?
- Pamiętasz początki? - Kochałyśmy pływanie.
Po to przyjechałyśmy. Żeby dać z siebie wszystko.
Może nie wszystkim jest tutaj tak łatwo jak tobie.
CUDZOZIEMCY, WYNOCHA!
Nizar.
Tu się nie spóźniasz jak u nas.
- Sorki. - Czekam godzinę!
Nie mogę spać.
- Nie? - Nizar! Hej, Saro!
- Nizar! - Emad!
- Tędy nie można. - Już idziemy.
- Czekaj. - Dobrze.
Jak przejdziemy?
Przepraszam.
- Przepraszam. - Chodźcie!
- Z drogi. - Tutaj!
Nizar! To moi przyjaciele.
- Z drogi. - Yalla.
- Przepraszam. - Nie wierzę, że tu jesteś.
- Tak. - Przepraszam. Emad!
- Jak leci? - Tęskniłem. Boże.
Wyglądasz jak gwiazda pop.
- Co to? - Cecha gwiazdy.
Ty wyglądasz jak uchodźca.
- Jak miło. - Tęskniłem.
- Świetnie wyglądasz. Jak leci? - Dobrze. Co u innych?
Co z resztą?
Zawrócili ich na granicy.
- Co? - Nikt na nas nie czekał.
Musieliśmy biec
i się rozdzieliliśmy. Potem ich nie widziałem.
To okropne.
Tak.
Twój wniosek o azyl został zarejestrowany.
Otrzymasz zaświadczenie o czasowym pozwoleniu na pobyt
do czasu rozpatrzenia wniosku.
I tyle? Nie zadaje pan pytań?
Dlaczego opuściliśmy Syrię?
Za kilka miesięcy zaprosimy cię na rozmowę.
Ale kiedy będzie wiadomo, czy rozpatrzą sprawę pozytywnie?
Kolejka jest długa. Obecnie trwa to rok do dwóch lat.
Ale chcemy się też ubiegać o połączenie z rodziną.
Moja siostra ma wciąż 17 lat.
Tutaj.
Będzie miała 18 lat w marcu.
To za mało czasu.
Procedura wymaga minimum pół roku.
Moja młodsza siostra i rodzice wciąż są w Damaszku.
Jest niebezpiecznie. Muszą przyjechać.
Syria jest bombardowana.
Przykro mi.
Proszę.
Nic nie poradzę.
Yusro.
Yusro, proszę.
Takie są procedury.
Czyli muszą tu dotrzeć tak jak my?
Trzeba było zostać.
Przepadły mi treningi. Pływam do bani.
Tylko na tym ci zależy?
Czy to nie samolubne?
Ja jestem samolubna? Noszę w sercu mamę, tatę i Shahed.
Ciągle o nich myślę. A ty tylko przesz do przodu.
Jesteś lekkomyślna. Są w niebezpieczeństwie przez ciebie.
- A gadaj sobie, co chcesz. - Co?
Przynajmniej mam cel.
A ty co robisz?
Popisujesz się i tracisz czas na imprezy.
Nie poznaję cię.
Nie pływasz. Nic nie robisz.
Nigdy niczego nie osiągniesz.
Dobrze.
Słabe drugie odbicie.
Za mało uderzeń na ostatnich 25 m.
Co się dzieje?
Nic.
- Na pewno? - Tak.
Dobra. Miałem ci powiedzieć później,
ale to bez wątpienia poprawi ci humor.
Co?
Międzynarodowy Komitet Olimpijski ogłosił,
że pomogą sportowcom na uchodźstwie.
Stworzą drużynę uchodźców na Rio.
Dobra.
Podałem im twoje czasy i wspomniałem o przeprawie przez morze.
Jeśli popracujesz i poprawisz wyniki,
wezmą cię do drużyny.
Co?
A ty wolałbyś startować
dlatego, że jesteś dobry, czy dlatego, że komuś ciebie żal?
Pragnę wyjechać na olimpiadę.
Ale jeśli już, będę reprezentować Syrię.
Przepraszam.
Za to, co powiedziałam.
Mówiłaś, co czujesz.
Ale źle to ujęłam.
Jesteś taka łagodna na zewnątrz, ale taka twarda w środku.
W sumie podziwiam to w tobie.
Cieszę się, że pływasz.
Dzwonił Sven.
W sprawie drużyny.
Powinnaś dołączyć.
Właśnie tego chciałaś.
Nie w ten sposób.
Nic nie było tak, jak chciałyśmy.
Czemu z tym miałoby być inaczej?
Chcę reprezentować Syrię.
Nie.
Tego chciał tata.
Powiedział ci, dlaczego przestał pływać?
Służba wojskowa.
Był bardzo dobry.
Myślałam, że to wymówka, ale nie.
Stracił dwa lata treningów tylko po to, żeby nosić broń.
Życie jest niesprawiedliwe.
Jestem Sara Mardini.
Mojego kraju już nie ma.
To może być twoja jedyna okazja w życiu.
Spójrz na mnie.
Nie bądź głupia. Wykorzystaj ją.
Jesteś. Szukałam cię.
Chciałam reprezentować Syrię,
ale teraz chcę być w drużynie Svena.
Jeśli wciąż mogę,
choć jestem głupia i nie zasłużyłam.
Celem na 2020 rok jest Syria, ale w 2016 jestem w ekipie uchodźców.
Przed nami dużo pracy.
Gotowa?
Opowiedz o treningach.
Dobrze, tato.
Opisz każdy szczegół.
Uczucie pod wodą.
Każde uderzenie, każdy ruch.
Chcę wiedzieć, co robi ten Niemiec.
Co to było za majtanie? Musisz…
Głowa za wysoko. Skup się na łokciu.
Dobrze?
Jaki miałam czas?
Sven?
Jaki miałam czas?
- Jedziemy do Rio. - Nie.
- Jedziemy do Rio. - Poważnie?
Jedziemy do Rio!
Nie mogę przestać o nich myśleć.
Było na Facebooku, że 100 000 osób
musiało płynąć do Grecji przez ostatnie dwa miesiące.
Nasza historia nie jest wyjątkowa.
Wiesz…
A ja widziałem na Facebooku
takie miejsce na Sonnenallee,
które prowadzi gość z Damaszku.
Robi takie same lody jak w kraju.
Spróbujmy, co?
Moja córcia olimpijką.
Aż trudno uwierzyć.
Czas na basenie nie poszedł na marne.
Dobrze. Tak powinno być.
A Sara się nie zakwalifikowała?
- Nawet do drużyny uchodźców? - Nie, tato.
Mówisz tak, jakby to się nie liczyło.
Fajny strój.
- Co ty zrobiłaś? - Dobrze z tyłu?
Pięknie.
Zawsze chciałam mieć krótkie.
Powiem ci coś.
Postanowiłam…
że wracam do Lesbos.
Co?
Napisałam do pewnej organizacji,
która wspomaga tam uchodźców.
- Chcę być jej częścią. - Nie, proszę.
Musimy iść do przodu.
- A ty co? - Muszę tam być i pomagać.
Zapewnić im wodę, buty. To, czego nie miałyśmy.
Może nasza rodzina przybędzie tą samą drogą.
Czyli nie pojedziesz do Rio?
Masz rację. Nic nie osiągnęłam w życiu.
Teraz pierwszy raz to czuję.
Ty podążaj dalej.
Możesz zostać olimpijką.
Ja nie.
To będzie dla mnie dobre.
Nizar.
Co to?
Miałam poczekać do twoich urodzin.
Sto lat z góry!
Pamiętałaś o nich?
Nie możesz się poddać.
- Dziękuję. - To ja tobie.
Może i jesteś moją ulubioną kuzynką.
Nie wierzę ci. Dopiero mówiłeś to Sarze.
Pójdę już, żebyś się spokojnie spakowała.
Dodałaś nam odwagi.
Nie martw się o wygraną.
Jestem z ciebie dumny.
Pokój z tobą.
Pa.
Następny przystanek, wioska olimpijska.
Witamy w Rio de Janeiro.
11 238 sportowców z 207 krajów
weźmie udział w 31. igrzyskach olimpijskich,
największym widowisku sportowym na świecie.
Dziękuję.
- Co to? - Nie wiem.
Jedna drużyna wzbudza szczególne zainteresowanie.
Reprezentacja uchodźców.
- Yusro, witamy w Rio. - Dziękuję.
- Boże, to David Rudisha. - Kto?
Nie znasz nikogo?
Pływam od dziecka.
#2016.
Witamy na słynnym stadionie Maracanã
w Rio de Janeiro w Brazylii na ceremonii otwarcia.
Przybyli ze wszystkich zakątków świata
i trenowali całe życie dla tej chwili.
Drodzy państwo, ona właśnie nadeszła.
Witamy olimpijską reprezentację uchodźców.
Znicz olimpijski odbył długą podróż z Grecji do Rio.
Uchodźcy!
Saro!
Powiedz wszystkim, co było twoją największą motywacją.
To ta Syryjka, która dziś płynie.
Jestem za dobroczynnością, ale…
Właśnie. My musiałyśmy na to zapracować.
To zaszczyt być częścią olimpiady.
Mam szansę być głosem uchodźców i dawać im nadzieję.
- Cześć. - Chyba za chwilę płyniesz?
- Tak. - To czemu siedzisz na tyłku?
Skąd…
Nie wierzę, że tu jesteś!
Niesamowite!
Siostrzyczko.
Jak się tu dostałaś?
Skontaktowałam się ze sponsorem drużyny,
mówiąc, że jestem siostrą światowej sławy Yusry Mardini.
- Leciałam klasą biznesową. - Co?
- A my ekonomiczną. - To nie dla mnie.
- A co z Lesbos? - Pojadę zaraz po tym.
Coś ci pokażę.
Powodzenia, skarbie. Nie martwię się, bo masz szczęście.
Szczęście nie gra tu roli. Pamiętaj, czego cię nauczyłem.
Teraz ty, Shahed.
Trzymam kciuki.
Powodzenia, Yusro. Kochamy cię i tęsknimy.
Ale urosła!
Powodzenia.
Nie chciałam ci tego pokazywać.
Dlaczego? Wróciła do Erytrei?
Jest bezpieczna?
Usłyszałam rozmowę zawodniczek.
Mówiły, że nie powinnam tu być.
Że na to nie zasługuję.
Mają rację. Nie powinnaś.
Powinnaś leżeć na dnie greckiego morza.
Albo spać przy węgierskiej drodze.
Albo leżeć martwa w Darajji.
Ja tylko chcę pływać.
Od olimpijczyków wymaga się niesamowitych rzeczy.
Nie rób tego.
Pamiętasz, co mówił tata?
„Znajdź swój tor. Popłyń swój wyścig”.
To bzdury.
Powitajcie zawodniczki pierwszej serii na 100 m stylem motylkowym kobiet.
Popłyń dla nas wszystkich.
Dla taty,
który nie popłynął.
Dla mnie,
bo nie mogłam.
Dla Svena, bo on też nie mógł.
Popłyń dla Shady.
Dla Razan Haddad.
Na torze drugim reprezentująca Katar Nada Arakji.
Dla wszystkich, którzy zginęli, szukając nowego życia.
Popłyń dla nich.
Na torze trzecim Johanna Umurungi, reprezentantka Rwandy.
Jesteś kimś więcej niż olimpijką.
Na torze czwartym reprezentantka drużyny uchodźców
Yusra Mardini.
Na miejsca.
- Dawaj! - Szybciej!
Jest!
Yusro!
Tak!
- Ścigasz się ze mną? - A ty?
Proszę, jestem zmęczona.
- Nikt cię nie zmusza. - Nienawidzę cię.
Kochasz mnie!
- Pocałuj mnie w olimpijski tyłek. - Skopię go!
Nie!
Rodzina Mardinich przebyła morze później tego samego roku.
Mieszkają teraz w Berlinie.
Sara Mardini wróciła do Lesbos,
żeby pomagać uchodźcom docierającym do brzegu każdego dnia.
Yusra Mardini rywalizowała na igrzyskach w Tokio w 2020 roku.
Wybrała start w reprezentacji uchodźców.
Jest teraz ambasadorem dobrej woli UNHCR
i głosem uchodźców na całym świecie.
W 2018 r. greckie władze aresztowały Sarę i jej zespół
za pomaganie uchodźcom pod zarzutem „przemycania ludzi”.
Według Human Rights Watch zarzuty mają „podłoże polityczne”,
a Amnesty International twierdzi, że są „niesprawiedliwe i bezpodstawne”.
Jeśli zostanie skazana, grozi jej 20 lat pozbawienia wolności.
Od 2011 roku 5,7 milionów Syryjczyków znalazło się na uchodźstwie.
Na całym świecie jest ponad 30 milionów uchodźców…
z czego połowa ma mniej niż 18 lat.
ŚP. NICK CUPAC (1967–2021)
Napisy: Anna Samoń