NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
8 MIESIĘCY I 2 DNI DO PRZYLOTU NA MARSA
Jak się masz, Mumbaju?
Tęsknię za twoim pięknem.
To dotyczy też reszty kraju.
Zapowiada się łatwy lot
dzięki naszej wspaniałej dowódczyni Emmie Green.
Przywitaj się z Hindusami.
No dobrze...
Czas na pytanie dnia.
Zadał je Aadav, siedmiolatek z Kalkuty.
Atlas wita.
Jak większość z was wie, urodziłem się w Regionie Centralnym Ghany.
W mieście Apam, niedaleko stolicy, Akry.
Tu zasialiśmy pierwsze ziarno, które zakiełkuje na czerwonej planecie,
w glebie z mojego kraju.
A za mną jest...
Przepraszam, wciąż się przyzwyczajam do braku grawitacji.
To mój kolega, Misza.
Dziękuję, że się ze mnie śmiejesz.
Do usług. W każdej chwili, Kwesi.
No tak.
To rytuał przejścia żółtodzioba.
Nie mógłbym być bardziej dumny...
będąc teraz twoim mężem.
A ja...
będąc twoją żoną.
Gdzie jest Lei?
Matka chce się przywitać, zanim wyjdziemy.
Cześć, mamo!
Cześć, Lei Lei.
Wyglądasz na zmęczonego.
Nie mogę spać z emocji.
Każdy ma tyle pytań.
Muszę odpowiadać za ciebie i za ojczyznę.
Ale sen jest bardzo ważny.
Muszę już iść.
Powodzenia.
Dziękuję.
Mam zaszczyt mówić do was
z pokładu statku rozpoczynającego wyprawę na Marsa.
MAMA: DZIEŃ DOBRY. WYSPAŁAŚ SIĘ? POROZMAWIAMY PÓŹNIEJ.
Widziałam dodatkową pracę dla pana Crombiego.
- Tak. - Brawo!
To dobrze. Lubię go.
- Smaczne? - Tak.
- Cześć, Alexis. - Cześć.
- Zapraszam. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Pamiętasz moją córkę, Cassie?
Bawiłyście się, gdy byłyście małe.
Ja pamiętam. Cieszę się, że tu jesteś. Zawsze chciałam mieć siostrę.
Spokojnie, Cass.
- Co zjesz na śniadanie? - Nie ma słodkich płatków.
Tak, przepraszam. Tylko zdrowe rzeczy.
Zjesz owsiankę?
Po prostu zjem coś w szpitalu, jeśli to nie problem.
Pokazać ci mój pokój?
Jasne.
Ale możemy niedługo jechać?
Oczywiście. Daj mi pozbierać rzeczy.
Dzięki.
Twoja mama leci na Marsa?
- Tak. - Moja mama chciała lecieć,
ale mnie urodziła.
Czujesz moją dłoń?
Tak.
Nie wierzę, że to twoja żona.
Uwierz.
A teraz? Czujesz moją dłoń?
Nie.
A teraz?
To źle?
Doktor Madigan omówi to z tobą później.
A teraz?
Powrót niemożliwy. Utrzymujemy kurs.
Uruchomić systemy grawitacyjne.
Częściowa separacja paneli słonecznych.
System odzyskiwania wody pracuje.
Poziomy węgla i tlenu są dobre.
Gotowa na grawitację?
Tak. Rozłóżmy kapsuły.
Uruchomcie rotację.
Pomieszczenia załogi mają teraz grawitację.
Główne systemy w normie.
Panele słoneczne gotowe.
Zarja, start.
Unity.
Rozłóż Unity.
Rozłóżcie Zwiezdę.
Rozłóż Zwiezdę.
Jest jakiś błąd.
- Reset. - Zresetuj.
Już.
No, dawaj.
Wciąż dostaję informację o błędzie. Macie inne informacje?
- Dowódca prosi o informacje. - Zaraz je otrzyma.
- Wyłączcie transmisję. - Tak jest.
Zwiezda się nie rozłożyła.
Kontrola rozważa, co dalej. Przyślą nam instrukcje.
To na pewno problem mechaniczny?
W tym momencie tak.
Ryzykując, że Misza znowu mnie wyśmieje,
czy dotrzemy na Marsa z częściowo rozłożoną Zwiezdą?
Jeśli panele nie rozłożą się w pełni, stracimy zasilanie i umrzemy.
Nie ma w tym nic śmiesznego.
Musimy wyjść i to naprawić. Powiedz kontroli, że nie mamy czasu.
Nie wyślemy nikogo na zewnątrz
bez pewności, że to problem mechaniczny.
Jest mechaniczny.
- Nie ma mowy. - Nie?
Misza ma w tym najwięcej doświadczenia. Może już pora...
Kontrola przyśle nam instrukcje. I tyle.
Tak, proszę pani. Jasne.
Kontrola zmarnuje trzy godziny na debaty,
a potem każe nam wyjść.
- Cześć. - Cześć, kochanie.
- Musimy porozmawiać. - Co jest?
Jesteś sam?
- Komandorze poruczniku. - Cześć...
doktorze Madigan. Co u pana?
Mam omówić z Mattem jego wyniki.
No to dobrze, że tu jestem.
Dobrze. Zacznijmy od tego, że na tym wstępnym etapie
przyszła mobilność to niewiadoma.
Niewiadoma? Co to znaczy?
Udar tymczasowo odciął dopływ krwi
do części mózgu kontrolującej dolne partie ciała.
Lewa strona jest szczególnie dotknięta.
W jakim stopniu? Będę miał problemy z poruszaniem?
Jeszcze nie wiemy, jak się zregenerujesz.
Mamy tu znakomity oddział rehabilitacji.
Przeniesiemy cię i rozpoczniesz
terapię fizyczną i zajęciową.
Ile czasu tu spędzę?
Muszę szybko wrócić do pracy.
Rozumiem, ale dojście do siebie może potrwać.
Mówimy o miesiącach.
Największą sprawność odzyskasz,
pozostając tutaj.
Wiem, że to trudne, ale jesteś młody i poza tym w dobrym zdrowiu.
Jesteś w lepszej sytuacji od innych, mentalnie i fizycznie, żeby dać radę.
Nie znam wielu astronautów, a to jest Teksas.
Wrócę jutro. Jakby co, dzwoń.
- Dzięki. - Komandorze poruczniku.
Co się dzieje? Wyłączyli transmisję na żywo.
Matt...
O mnie porozmawiamy później. Powiedz, co się dzieje.
Niedługo będzie o tym głośno.
Czeka nas spacer kosmiczny.
Jestem w szoku.
Misza i ja omówimy go z kontrolą.
Chcą, żebyśmy wyszli o 18.00.
Jeśli nam się nie uda, znacie plan awaryjny.
Jak to, jeśli wam się nie uda?
Ogarnij się. Koniec amatorszczyzny.
Całe zasilanie statku polega na panelach słonecznych.
Ze względu na rozmiar Atlasu
do wykonania misji niezbędne są trzy panele.
W tej chwili
komandor porucznik i kosmonauta Popow
szykują się do spaceru i napraw.
Misza ma największe doświadczenie w kosmosie.
Jest z nami astronauta Hutch Fulton.
Opowie nam o ogromnym ryzyku związanym ze spacerem kosmicznym.
Hutch, jakie są największe obawy?
Jesteś tam, trzymając się lokomotywy
pędzącej 27 000 kilometrów na godzinę.
No i mamy do czynienia z panelem słonecznym,
więc istnieje ryzyko porażenia prądem.
Hutch to szpaner. Nikogo nie kopnie prąd.
Tym się nie przejmuj.
...albo małe odłamki metalu
mogą przebić kombinezon i stworzyć katastrofalny wyciek.
- Wyłącz to. - Jest też ryzyko wyczerpania,
omdlenia...
Dobra...
Posłuchaj,
Lex, każda osoba na tej misji
jest najlepsza w tym, co robi.
Misza i twoja mama będą w pełni przygotowani
i doskonale zgrani, zanim wyjdą.
Usterka jest gdzieś w sekcji 42 Zwiezdy.
Dość daleko, ale trzeba ją szybko usunąć,
inaczej możemy stracić cały panel.
Zrobimy tak. Misza wyjdzie pierwszy...
Nie, ona pierwsza. Potem ja.
Idzie w lewo. Uważa, żeby liny nie zahaczyły.
Tu trzeba uważać na kombinezon.
Ten panel ma ostre krawędzie.
Byłem na dziewięciu spacerach. Zaufaj mi. Wiem, co robię.
Żeby nie było wątpliwości, kto tam dowodzi, dobrze?
Tu mamy wątpliwości, czemu nie tam?
Nie byłoby cię tu bez Lu i mnie. Nikogo by nie było.
Musisz zacząć ją traktować jak dowódcę statku.
Na początku misji udowodniła, że się nie nadaje,
więc wyluzuj i nie mów mi, jak mam kogo traktować.
Nie wiesz, co poświęciłem, żeby tu być.
Teraz mogę wejść?
Tak, wejdź, moja gwiazdeczko.
Popatrz, obudzi się dla nas.
Już się budzi.
Obudziła się.
Kim ona jest, tato?
Moją ulubioną dziewczyną.
- To ja? - Zabiorę ją ze sobą w kosmos.
Znowu idzie spać.
Pomóż mi ją zawinąć.
No już, raz.
Jeszcze raz.
Grzeczna dziewczynka.
Pięknie.
Kontynuujmy.
Przygotujcie kwatery.
Wyłączymy rotację o 15.30.
Przyjąłem.
- Jest tam Wang Lu? - Oczywiście.
Muszę z nią omówić protokoły CNSA.
- Bezpośrednio. - Żartujesz.
To rozkaz.
Chiny chcą z tobą porozmawiać.
Przekaż im, że wszyscy tu jesteśmy kompetentni.
Tu Wang Lu. Odbiór.
Jak sobie radzą astronauci?
Nic nam nie będzie.
Chcę, żebyś wiedziała,
że Chińczycy o tobie myślą.
Dziękuję.
Uważaj na siebie.
Moja Natalja.
Pójdę po dzieci.
Nie.
Chcę porozmawiać.
Ładnie wyglądasz.
Zrobiłam sobie botoks.
Czemu? Masz taką śliczną buzię.
Czego chcesz, tato?
Czeka nas spacer.
Rozumiem.
Wybaczam ci.
Po to dzwonisz, tak?
Zawsze dzwonisz przed spacerem. Tym razem wolę przejść do sedna.
Nie mów tak, jeśli to nie jest szczere.
Ty zabobonny draniu.
Przebaczenie pomoże ci tam przeżyć?
Nie. Dzięki niemu żyję tutaj!
Więc ci wybaczam.
Dobrze?
Wszystko wybaczone.
Powiem dzieciom, że dzwoniłeś.
Nie rozłączaj się...
I sprawdź przewody z chłodziwem.
Dobrze.
Gdzie Lex?
U Annie. Napisała, że zostanie na kolację.
Zadzwonię do niej. Dobrze, że jest z przyjaciółmi.
To trudne, wiesz?
Wiem.
- Dekompresja za pięć minut. - Przyjęłam.
Posłuchaj.
Będziesz tam tylko z Miszą.
Plany nie mają znaczenia.
Kontrola lotów nie ma znaczenia.
Musicie działać razem.
Wiesz, co jest słuszne.
Patrz przed siebie. Uchwyt po uchwycie.
W tych rękawicach nie będziesz...
Dobrze już, Matt, przestań.
Leżysz tak i wyobrażasz sobie, jak znikam w pustce?
Kocha...
Powiesz mi po spacerze.
Dobrze.
Mamo?
Cześć, mała. Jak się masz?
Dobrze.
To dobrze.
Jesteś u Annie?
Dobrze. Cieszę się, że tam jesteś. Nie będę cię odrywać na długo.
Wszystko będzie dobrze, tak?
Ze spacerem kosmicznym? Nic ci się nie stanie?
Poradzę sobie.
Wszystko będzie dobrze.
- Czas na dekompresję, dowódco. - Przyjęłam.
Muszę lecieć.
Dobrze.
Jesteś moim powodem.
Żeby się mocno trzymać.
Kocham cię, Lex.
Ja ciebie też, mamo.
Wkrótce porozmawiamy.
Czy mogę się za was pomodlić?
Oczywiście.
Cokolwiek może pomóc.
Oby było Twoją wolą, nasz Boże i Boże naszych ojców,
byś powiódł nas ku pokojowi
i dał nam kroczyć ku pokojowi,
i doprowadził nas do wizji naszych pragnień.
Pobłogosław dzieła naszych rąk,
obdarz nas przychylnością i miłosierdziem w Twoich oczach i tych, którzy nas widzą.
Wysłuchaj głosu naszego błagania
i daj im powrócić do domu w pokoju.
Błogosławiony jesteś Ty, który wysłuchujesz modlitwy.
Całkowicie w ciebie wierzę.
Nie pozwól jej nas zabić.
Pełna dekompresja za 60 minut.
TRWA DEKOMPRESJA
- Cześć. - Cześć.
Dzięki, że wpadłaś.
Oczywiście. Chciałam cię złapać, zanim wyjdą.
Słuchaj...
powiedzieli mi dzisiaj, że trochę tu poleżę.
Bardzo mi przykro.
Chciałem spytać, czy możesz przetrzymać Lex u siebie.
Na to się pisałam.
Wątpię, żebyś pisała się na to,
że dostaniesz kolejną nastolatkę.
Wiesz...
życie nauczyło mnie jednej rzeczy:
nie dostajesz tego, na co się piszesz.
Dzięki.
Przykro mi.
Za co?
Że straciliśmy kontakt, gdy dzieci podrosły. Źle mi z tym.
Przejdź na kanał prywatny.
Będziemy tam tylko we dwoje, Misza.
Musimy pracować razem.
Musisz mi zaufać.
Posłuchaj...
na spacerze jest jak na wojnie.
Musisz zaufać, że człowiek obok uratuje ci życie i vice versa.
A...
ty i ja...
Przy pierwszym wypadku, zamarłaś.
Zaufanie jest dobre. Jest ważne.
Ale trzeba na nie zasłużyć, dowódco.
Możecie ruszać. Otwórz właz, gdy będziecie gotowi.
Przetłumaczysz mi to?
Uczyłam się rosyjskiego, ale opanowałam tylko podstawy.
Rosyjski jest trudny.
Lina.
Świetnie. Jeszcze sześć metrów do Zwiezdy.
Każ im natychmiast przestać.
Dowódco, czekajcie.
Przyjęłam.
- O co chodzi? - Izolacja B4 jest uszkodzona.
Coś się stało podczas rozruchu.
Przepali kombinezon.
Inżynierowie donoszą o uszkodzeniu izolacji B4 i B5.
Tak, też to widzimy.
Musicie poczekać.
U podstawy panelu jest problem z elektryką.
- Przyjęłaś? - Przyjęłam.
Jaki jest plan?
Chcą poznać plan.
Niech zaczekają.
Mają czekać?
Czekajcie. Kontrola nad tym pracuje.
Przyjęłam.
Już myślałem, że to przegapisz.
Tato, boję się.
Nie mów, że ty nie.
Nie mów mi,
że nie pozwolisz, żeby coś jej się stało.
Bądź ze mną szczery.
Ja też się boję.
No to, dowódco, co sugerujesz?
Jak mówiłaś...
jesteśmy tu tylko we dwoje.
Co robimy, czekamy?
To twoja dziedzina.
Jeśli masz plan, wykonam go.
Dobrze.
Improwizujemy. Spróbujemy ominąć ten bałagan.
Dobrze. Jak?
Zrobimy jedną, długą linę.
I rzucisz mnie tam.
Dobrze?
- Emma? - Nie.
Ty rzucisz mną.
Co oni robią?
Pułkowniku Arya, co oni robią?
Właściwie nie wiemy.
Emmo, powiesz nam, co tam się dzieje?
Czekajcie.
Dobrze. Misza pomoże ci się tam dostać.
Gotowa?
Tak.
Na trzy.
Raz...
dwa...
trzy.
Jestem. Przyczepiłam się.
Udało jej się.
Widzisz problem?
Chyba znalazłam.
Linka spadła z prowadnicy.
Stąd nie mogę jej poprawić.
Muszę to zrobić z drugiej strony.
Jak się tam dostać?
Zapytam kontrolę.
Co dalej?
- Nie mamy planu. - Musimy ich sprowadzić.
To lekkomyślne. Muszą być wycieńczeni.
Ściąganie ich będzie gorsze.
Matt Logan na linii.
- Cześć. - Słuchaj.
Z tyłu Zwiezdy co 60 cm są prowadnice.
- Posłużą za uchwyty. - Nie ćwiczyliśmy tego.
Tak, ale nie możemy stracić paneli.
Przekaż to Emmie. Natychmiast.
Dowódco, tam są prowadnice.
Co 60 centymetrów. Posłużą za uchwyty.
- Przyjęłaś? - Przyjęłam.
- Misza, kanał prywatny. - Jasne.
Nie przejdę na drugą stronę, jeśli się nie odczepię.
Chcesz się odczepić?
Dam radę.
Jesteś szalona.
Nie, to zbyt duże ryzyko.
Bez odpowiedniego sprzętu nie przeżyjesz bez liny.
Jeśli odepchnę się od panelu,
będą mogła złapać się krawędzi i przejdę dalej.
Albo to, albo wracamy i ryzykujemy utratę panelu.
Musisz mi zaufać.
Więc zrób to, dowódco.
Co ona wyprawia?
Nie.
Pułkowniku Arya, nie widzimy dowódcy Green.
Powtarzam. Nie widzimy dowódcy Green.
Misza, widzisz ją?
Emma?
Dowódco?
Jestem tu.
Przyczepiłam się do prowadnicy z tyłu Zwiezdy.
Zbliżam się do zawiasu.
Dotarłam do usterki.
Emma!
Emma?
Komandorze poruczniku!
- Słyszysz mnie? - Tak.
Dobrze.
Dobrze. Musisz się przyciągnąć.
Przyjęłam.
Dobrze. Ostrożnie.
Tak.
Dobrze.
Dobrze, teraz złap moją rękę.
Tak.
Nie. Odczep się. Przy kombinezonie.
Wszystko w porządku. Trzymam cię.
Jesteśmy przyczepieni.
Rozłóż panel, Ram.
Już dobrze.
Będzie dobrze, Wang Lu.
Sprowadź ich.
Wracajcie do śluzy.
Natychmiast wracajcie.
Co powiedziałeś?
Po rosyjsku, zanim wyszliśmy.
Poprosiłem ducha mojej żony, żeby nad nami czuwała.
Przepraszam...
Nie wiedziałam. Myślałam, że się rozwiodłeś.
Nie...
To było dawno temu.
Podziękuj jej ode mnie.
Tato, muszę ci coś powiedzieć.
Nie byłam u Annie.
To gdzie byłaś?
W domu.
Ale bez was nie czułam się jak w domu.
Kiedyś wrócimy do domu.
Obiecuję.
Wrócimy do domu.
Może będziesz musiała ją opuścić.
Swoją rodzinę.
Trudno mieć jedno i drugie.
Uwierz mi...
próbowałem.
Moje kondolencje.
Była taka młoda.
Tato.
Moja gwiazdeczko.
Tak mi przykro.
To nie ma sensu.
Nie mogłem wrócić, żeby pożegnać się z mamą.
Nie mogłem wrócić...
żeby być z tobą.
Czy mi kiedyś wybaczysz?
Obiecaj, że już nigdy mnie nie zostawisz.
Obiecuję.
Em.
Cześć.
Lex, to twoja mama, obudź się.
Cześć, mamo.
To było niesamowite.
To prawda.
Bez was nie dałabym sobie rady.
To byłeś ty, prawda?
Powiedziałeś im o prowadnicach.
Nie powiedziałbym, gdybym nie wiedział, że dasz radę.
Rozmawiam przez telefon.
Wybacz. Załoga chce wznieść toast.
Zaraz przyjdę.
Idź. Zasługujesz na toast.
Przy okazji...
kocham cię, gnojku.
Ja ciebie też.
Jesteście tacy dziwni.
Misza?
Cieszę się, że o nas myślisz.
Przetłumacz, proszę.
Naucz się języka, proszę.
Powiedział, że dobrze ci poszło.
To za Marsa.
Za Marsa.
I zdrowie Rama, żeby nas tam doprowadził.
I użerał się z kontrolą.
Myślisz, że tylko ty wspominasz to, co poświęciłeś, by tu być?
A ty. Ręczyłem za ciebie przed Darlene,
ale to, co zrobiłaś, było nieodpowiedzialne i szalone.
Rób tak dalej, a zginiesz.
Ram.
Potrzebujemy cię żywą.
Potrzebuję cię żywą.
Napisy: Krzysiek Ceran