NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Połowa drogi za wami.
Druga połowa będzie trudniejsza.
Wysiłek fizyczny i emocjonalny…
Tryskasz dziś radością, co?
Wkrótce urwie się kontakt wideo i audio.
Według centrum kontroli za 48 godzin.
Pozostaną wiadomości tekstowe, e-maile,
ale im dalej będziecie, tym większe będzie opóźnienie.
W końcu wyniesie godzinę lub więcej…
Wiem o tym.
Wiem, że sytuacja z Alexis jest napięta.
To długo potrwa.
Kiedy wrócisz, będzie kończyć liceum.
Może pomoże ci zastanowienie się…
co musisz jej powiedzieć.
A poza tym…
Wesołych Świąt.
To będą smutne Święta
Bez ciebie
I sam będę smutny, myśląc
O tobie
Czerwone dekoracje
- Gotowy? - Tak.
Na zielonej choince
To już nie to samo, kochanie
Gdy nie ma ciebie tu
A kiedy te smutne płatki śniegu
Wiatr niesie
Wtedy te smutne wspomnienia
Odezwą się
Ty sobie radę dasz
Bo radosne Święta masz
Ale moje będą smutne
Smutne Święta
Ty sobie radę dasz
Bo radosne Święta masz
O Boże.
C… F…
P…
Jeśli nie widzisz, drugie oko.
Cicho. Widzę.
V.
U. Tak, U.
Teraz prawe oko.
Pieprzyć to. Mam dość tych niekończących się testów.
- Nie jestem królikiem doświadczalnym. - To obowiązkowe.
Powiedz im, że widzę dobrze.
Jak tak im zależy na dobrym wzroku,
mogli wybrać kogoś, kto nie spędził w kosmosie
więcej niż wszyscy inni ludzie i małpy w historii.
Dobra? Cześć, Lu.
Przepraszam, panie i panowie, muszę się zająć prawdziwą pracą.
Dostałaś fotę?
I jak tam w domu?
Dziwnie.
To znaczy?
- Nie chcesz o tym słuchać. - Chcę.
Jest inaczej, niż myślałam.
Czyli jak?
Wszędzie są rampy.
Pachnie tu jak w szpitalu.
Przez kolejne dwa lata nie będę mogła rozmawiać z mamą, ale…
tata dekoruje choinkę, wędzi mostek wołowy…
Oboje starają się, żeby wszystko było normalne.
Ale im bardziej się starają, tym bardziej widać, że…
nie jest normalnie.
Nigdy nie będzie.
To… do bani.
Czemu tyle przy tobie gadam?
Chciałem ci coś pokazać.
Co takiego?
To niespodzianka.
Jaka?
Jeśli powiem, żadna.
Mogę cię tam zabrać.
Mogę przyjechać o 22?
Oddychaj przez usta.
Idealnie.
Jak Matt odnajduje się w domu?
Dobrze.
A co z utratą kontaktu? Jak sobie z tym radzą?
Wszystko gra.
Słuchaj, Emmo, kiedy byłem…
Kiedy chorowałem,
nie chciałem cię krępować, mówiąc o bracie.
Nic z tych rzeczy.
Bo podzieliłem się z tobą czymś, o czym nie mówię, a ty…
Praktycznie się do mnie nie odzywasz. Źle się z tym czuję.
Czy możemy…
Cieszę się, że powiedziałeś mi o bracie. Ale chcę uniknąć nieporozumienia.
- Co masz na myśli? - Jest…
wystarczająco trudno być matką, żoną i dowódczynią tej wyprawy
bez żadnych…
Bez czego?
Komplikacji.
Komplikacji…
To była jedna rozmowa…
Jeśli dziwnie na ciebie spojrzałem, przepraszam.
Miałem majaki i rozciąłem sobie plecy.
Zlituj się nade mną, Emmo.
Po prostu oddzielam życie zawodowe od prywatnego. To wszystko.
Dobrze?
Rozumiem.
Chyba skończyliśmy. Dam ci się ubrać.
A przy okazji, wzrok Miszy
pogorszył się od startu z Księżyca.
Poważnie?
Ostrość widzenia w lewym oku spadła z 0,5 do 0,3.
To nie jest normalne.
A w prawym oku?
Zaczął krzyczeć, przeklinać
i wyszedł, zanim je zbadałem.
Czemu mnie to nie dziwi?
Wciąż nie wiemy, co powoduje pogorszenie wzroku w kosmosie.
Ale wiemy, że jest takie zjawisko.
I choć wzrok poprawia się po powrocie na Ziemię,
niektórzy astronauci bardzo źle widzieli w kosmosie.
Czy ktoś oślepł?
Jak dotąd nie, ale…
nikt jeszcze nie był na Marsie.
Boję się. Nigdy nie byłem w kosmosie.
Nikt jeszcze nie był w kosmosie.
No tak.
Zdołałeś przeżyć na ulicach Kirowa.
Potrzebujemy psów takich jak ty…
- Kwesi. - Co?
Żaden szanujący się pies nie zgodziłby się na coś takiego.
Powiedz to jeszcze raz.
Tym razem jak mężczyzna, nie jak uczennica.
Dobra, Misza.
Więc znajdź kogoś innego.
Ram na pewno potrafi grać.
A ty, Lu? Masz dziecko.
Na pewno wiesz, jak to się robi.
Mojego syna nie interesują marionetki. Mnie też nie.
Za późno. Zgodziłeś się. Do dzieła.
Nie powiedziałeś nawet, po co to robię.
Zaufaj mi, to najważniejsza rzecz, jaką zrobisz w życiu, rolniku.
Jestem światowej sławy botanikiem, nie rolnikiem.
Pamiętasz radę?
Użyj… Jak to się mówi? Przypiny?
- Przepony. - Tak.
Musisz mówić przeponą, a nie tak.
- Misza, proszę… - „Misza, proszę”.
Proszę ciszej. Próbuję pracować.
Misza ma rację. Musisz emitować głos.
No dobra.
Musiałam odwiedzić tysiąc domów,
zanim dostałam ją od Caldwellów.
Oby była tego warta.
Kolendra.
To ona nadaje ten złożony smak, wiesz?
No dobrze.
- Wygląda dobrze. - Właśnie.
Powąchaj. I jak?
Dobre. Złożone.
Tak sobie myślałam…
Annie i Aditi urządzają przyjęcie świąteczne.
Cała drużyna tam będzie.
Już im mówiłam, że pewnie nie mogę iść…
Kochanie.
Tak, wiem.
Nie wiemy, kiedy mama się z nami połączy
na ostatnią rozmowę.
Rozumiem.
Możesz się zdzwonić z drużyną?
Jasne.
Lexi!
Cześć, Cassie.
- Lexi? - Cass.
- Nie uduś jej, Cass! - Lubię to.
- Cześć, skarbie. - Miło cię widzieć.
Ciebie też.
- Matt, witaj w domu. - Dzięki.
Pamiętasz słynny pastelón mojej babci?
Tak. Był pyszny.
Czemu jesteś na wózku?
Cass…
Zawsze będziesz na wózku czy wyzdrowiejesz?
- Nie naciska umyślnie. - To nic.
Wiesz, nie wiadomo na pewno, Cass,
ale jeśli o mnie chodzi, planuję wyzdrowieć.
Przyjdziesz jutro na nasze przyjęcie?
Pewnie jesteście zajęci, ale co roku robimy przyjęcie
dla tych z NASA, którzy nie jadą do domu.
To impreza dla nerdów, ale fajna.
Zero presji. Wpadnijcie, kiedy chcecie.
Nie kiedy chcecie. Zaczyna się punktualnie o 15.30.
Robimy parówki w cieście.
Parówki w cieście? Trudno odmówić.
To miłe, Cass,
ale chyba będziemy świętować w rodzinnym gronie.
Oczywiście.
Tylko we dwójkę? My możemy być waszą rodziną.
Cassie, kotku.
To nic.
Tak.
Podobno obsadziłeś Kwesiego. Jak mu idzie?
Alem Pacino to on nie jest.
Misza, Rosjanie nie zawsze przestrzegają zasad…
Emmo…
Widzę dobrze, w porządku?
Za zasadami stoją powody.
Oczywiście, że tak.
Twój kraj ma obsesję na punkcie statystyk.
Która kompletnie zniszczyła baseball.
Wszystko musi pasować do wytycznych, o wszystkim decyduje komputer.
Analityka, algorytmy, limity rzutów, limity inningów, zmiany na boisku…
To świetna gra. Czemu nie grać w nią tak, jak ją wymyślono?
Taki z ciebie kibic?
Jestem pełen niespodzianek.
Tu nie chodzi tylko o zbieranie danych.
Jeśli twój wzrok zawodzi, chodzi o misję.
O nasze przetrwanie.
Dokończ badanie. To rozkaz, Popow.
Tak jest.
Wiesz, że doprowadzasz Kwesiego na skraj załamania?
O co chodzi z marionetkami?
Przygotowuję ostatnią rozmowę wideo z wnukami.
Jeśli nie wrócę, chcę, żeby…
Ale wrócisz.
Dopilnuję, żebyśmy wszyscy wrócili.
Tak. Za każdym razem, gdy lecę, zakładam, że nie wrócę do domu.
Poza tym jako pierwsi lecimy na Marsa,
a pierwsi, statystycznie rzecz biorąc, najczęściej pierwsi giną, więc…
Wrócimy do domu.
Wierzę ci.
Naprawdę.
To ważne, żeby się pożegnać.
To coś dobrego.
Spójrz, tato.
Nauczyciel mówi, że gdy dzwoni dzwonek, anioł dostaje skrzydła.
Zgadza się.
Zgadza się!
Chyba się położę.
Pomóc ci zejść z wózka?
- Nie trzeba. - Dobrze.
Dobranoc.
Hej, Lex…
- Tak? - Masz prawo być wkurzona na mamę.
Co? Nie jestem wkurzona. Skąd ten pomysł?
Za to, że rozmawiała o tobie z Putneyem?
Za to, że poleciała? Może już tylko raz z nią…
Co chcesz powiedzieć?
Mam się z nią pokłócić podczas naszej ostatniej rozmowy?
Jeśli jesteś zła, powiedz jej to.
Cokolwiek czujesz, powiedz.
Tylko nie tłamś tego w sobie, dobrze?
Dobrze.
Ty też nie musisz niczego tłamsić.
Jak to?
Wiem, że jest ci ciężko w domu.
Nie, kochanie, bardzo…
cieszę się, że wróciłem.
Dobrze.
- Naprawdę! - Dobrze. Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt.
Dobranoc.
HEJ
Cześć.
Duszności, biegunka, bezsenność, bóle brzucha,
epizody depresyjne i lękowe.
Masz jeszcze inne objawy?
A są jeszcze jakieś?
Dobra, Kwesi, posłuchaj.
Przebywanie w kosmosie męczy organizm.
Lecimy dalej niż ktokolwiek wcześniej,
dłużej niż ktokolwiek wcześniej.
Po drodze odkrywamy kolejne wyzwania,
ale to, o czym mówisz, jest normalne.
Masz dobre wyniki, jesteś silny i wierzysz,
a to ci bardzo pomoże.
Widziałem reakcje wielu osób w kosmosie.
Będziesz coraz silniejszy.
To psychologia dziecięca?
To sama prawda.
Poczekamy na wyniki badania krwi, ale myślę, że nic ci nie będzie.
Tak. Ale jest jeszcze jedna sprawa.
Dobra.
Ostrzegam, że trochę mnie przeraża, więc…
Jestem tu dla ciebie.
Ale jeśli ciebie to przerazi, to przerażę się bardziej.
- Nie przeraź się. - O co chodzi?
Co, na Boga, ze mną jest?
To była część mnie, ale już nie jest.
Założę ci opatrunek.
- Jesteś przerażony? - Nie jestem.
Ale ja jestem. To mnie przeraża.
Co, na Boga, się ze mną dzieje?
Oczyszczę ranę, założę opatrunek i powiem ci,
że bez grawitacji niektóre części ciała mogą ulec atrofii i odpaść.
Przez atrofię odpadnie coś jeszcze?
Nie uprawiałem tu za wiele seksu. Penis będzie następny?
Nie, nie będzie.
To co? Palce u stóp, u rąk? Nie pogodzę się z tym.
Proszę, zażyj to.
To oksykodon. Nie chcę.
To nie oksykodon. To na uspokojenie. Weź.
Tak? O co chodzi?
Czy są już moje wyniki?
Owszem. Jesteś zdrowsza, niż kiedy startowaliśmy.
Oczywiście, czemu miałoby być inaczej?
Przepraszam.
Nienawidzę jej.
Tasza, chcę ci tylko powiedzieć…
Taszenko, chcę tylko powiedzieć, że…
Nataljo, chciałem…
Taszenko, cześć.
Jest wcześnie. Dzieci wciąż śpią.
Wiem, ja tak specjalnie. Chciałem tylko…
coś ci powiedzieć.
Słuchaj, myślałem o tym i… to ważne, żebym ci powiedział,
że gdy wróciłem po śmierci mamy, wiem, że obiecałem, że zostanę,
ale zamiast tego wysłałem cię do Kazania i wyruszyłem.
Chciałem, żebyś wiedziała, że cię kochałem. Wciąż cię kocham…
Nie powinieneś.
Taszo, daj mi skończyć. To nie jest łatwe.
Wiem, że źle zrobiłem,
ale z drugiej strony
kraj potrzebował kosmonautów, wiesz?
Ojczyzna.
Ojczyzna. Tak.
Tato.
Czas nie stał w miejscu.
Nie jestem tą skrzywdzoną dziewczynką.
Niech cię Bóg strzeże, ale wychowali mnie wujek Lew i ciocia Masza.
Zostali moimi rodzicami, a ty…
Ty zapomniałeś o mnie dawno temu.
I ja o tobie też.
Taszo, rozumiem, że wciąż jesteś zła,
masz do tego prawo.
Ale jaki miałem wybór? Sytuacja była wtedy inna.
Muszę już iść. Dzieci wkrótce wstaną.
Wesołych Świąt, tato.
Tak, Wesołych Świąt.
Miło, że zmieniłaś zdanie.
To dokąd jedziemy?
Na Gwiazdkę chcę ciebie
Inaczej moja choinka nie rozbłyśnie
To nie będą Święta
O ile się nie pogodzimy
Cześć, gnojku.
Cześć.
Wiem, że jest środek nocy.
Pomyślałam, że spędzimy trochę czasu sami.
Umalowałaś się?
Co w tym dziwnego?
Chciałabym tam z tobą być.
Poczuć cię.
Bardzo za tobą tęsknię.
Tak.
Jak to jest być znowu w domu?
To była słuszna decyzja. Musiałem tu wrócić.
To nie jest odpowiedź na moje pytanie.
Wiesz, to…
wciąż nasz dom,
ale nie czuję się jak w domu.
Pokaż.
Proszę.
Wiesz, co widzę?
Nie widzę rampy ani łóżka szpitalnego.
Widzę dom, który kupiliśmy, żeby wychować w nim córkę.
I mężczyznę, którego kocham.
Jestem dumna, będąc jego żoną.
To mój najlepszy przyjaciel.
Choć to, co zrobili z wyspą kuchenną, trochę mnie boli.
Matt?
Tak?
Zagrasz mi coś, proszę?
Jasne.
Myślałem…
Myślałem dziś o tobie…
i zacząłem to.
To było piękne.
Jeśli nie wrócę…
Wrócisz.
Kochanie.
Taki mam plan.
Ale jeśli nie…
chcę, żebyś wiedział, że mnie zmieniłeś.
Sprawiłeś, że uwierzyłam w siebie.
Sprawiłeś, że uwierzyłam…
że jestem dobra.
Jestem taka wdzięczna, że jesteś ojcem naszej córeczki.
Jesteś nadzwyczajnym ojcem.
Ona ma wielkie szczęście.
Wrócisz do domu.
Zrobię, co w mojej mocy.
Nie, posłuchaj.
Posłuchaj uważnie.
Poradzimy sobie.
A ty skup się na swojej pracy.
Dbaj o siebie, wykonuj swoją pracę
i wróć do nas, dobrze?
Tak.
Tęsknię za tobą.
Byłaś kiedyś na pasterce?
Nigdy w życiu.
Mama zaklepała nam miejsca.
To moja mama. Mamo, to ta dziewczyna, o której mówiłem.
Już wiem, skąd to całe zamieszanie.
Miło mi panią poznać, pani Rod…
Cieszę się, że tu jesteś. Dołącz do nas.
NA ŚWIĘTA
No dobra.
Dziękuję. To było niesamowite.
Nie wierzę, że przyszłaś.
Wesołych Świąt.
Pa.
Amen.
Uwierzysz? To nasza pierwsza Chanuka w kosmosie.
- Cóż. - Jesteś wychudzony. Nie jadłeś.
Oczywiście, że jem, mamo.
Choć chętnie zjadłbym twoje wspaniałe latkes.
Już niedługo przygotuję stosy latkes
na twój powrót z Marsa.
Mamo, chciałem…
Chciałem wam podziękować.
Za wszystko.
Zobaczymy się wkrótce.
Rany…
Jesteś coraz lepszy!
Mały bardzo urósł.
Pokaż drugi.
Masz więcej?
Rany.
Bliżej, niech się przyjrzę.
Bliżej.
Za blisko!
Widzę.
Bardzo za tobą tęsknię.
- Ja za tobą też. - Kocham cię.
Chłopcy muszą być silni.
Bardzo silni.
Rysuj dalej.
Jeśli tu zostaniesz,
zmęczysz się błaganiem o resztki i zawstydzaniem matki.
W kosmosie będziesz wspaniałym psem, szanowanym przez ojczyznę.
Zrozumiano, towarzyszu naukowcu!
Tato.
- Tato. - Saszeńko.
Saszeńko, muszę lecieć.
Dla ciebie.
Dla naszego kraju. Dla ludzkości.
Tato, nie odlatuj.
Gdy Tiszka poleciał w kosmos,
świat znów zaczął marzyć.
Gdy ludzie byli smutni lub wystraszeni,
lub samotni, patrzyli w niebo i widzieli Tiszkę.
I przypominali sobie, że wszystko jest możliwe.
A jego śladem w kosmos polecieli ludzie.
Nigdy nie marzył o podróży w kosmos.
Ale los chciał inaczej.
A gdy poleciał, nie mógł już wrócić.
Zostawił na Ziemi szczeniaka,
swoją ukochaną Saszeńkę.
Teraz…
Tiszka okrąża Księżyc.
Patrzy przez iluminator i myśli:
„Wszystko byłoby o wiele łatwiejsze,
gdybym był kimś innym,
gdybym mógł być ziemskim psem”.
Ale co Tiszka mógł poradzić?
Tiszka nie jest ziemskim psem.
Tiszka…
jest kosmicznym psem.
Brawa dla dziadka! Dał piękny popis!
Moje śliczne, kochane wnuki!
Do zobaczenia.
- Pa. - Pa, dziadku.
- Pa. - Dobranoc.
Buziaki!
Pospieszcie się. Czas spać! Umyjcie zęby!
Taszo, poczekaj…
Miałaś rację.
Miałaś rację. Nie chodziło o kraj.
Nie o ojczyznę. To wszystko…
To kłamstwa.
Kiedy wróciłem do domu po śmierci mamy,
wszystko było inne,
obce, jakby należało do kogoś innego.
I…
zostawiałem cię w szkole,
a potem kupowałem butelkę wódki
i piłem…
I myślałem, jak mógłbym umrzeć.
W końcu zrozumiałem.
Że będzie ci lepiej z ciocią Maszą w Kazaniu.
A mnie… będzie lepiej tutaj.
I to jest prawda.
Przepraszam, gwiazdeczko.
Przepraszam, że wszystko zepsułem.
Wszystko zepsułem.
Wybacz mi.
Nie umiem.
Cieszę się, że znalazłeś swój dom.
Wybacz mi.
Nie wiem, jak ci wybaczyć.
Do widzenia, tato.
Do widzenia.
Misza, wszystko w porządku?
- Przychodzi mi na myśl jedno, Kwesi. - Co?
Wódka.
Jasne.
Naprawdę dobre.
Mama robi lepsze.
Jest pyszne.
Wiem, że to było złe.
To, co zrobiłam.
Jesteś wściekły, wiem.
Ale to wszystko mnie przerastało.
Jakbym nie mogła oddychać.
Ale to było głupie. Nie powinnam robić głupich rzeczy
przy tym, co się dzieje.
Po prostu…
Ciężko pracowałeś, żeby wrócić.
Nie zniosę myśli, że zepsułam Święta.
Gdzie byłaś?
Z dobrym przyjacielem.
Byłam bezpieczna.
Możesz mi mówić o wszystkim.
Wiesz o tym, prawda?
Tak.
Spójrz na mnie, proszę.
- Wiem. - Dobrze.
Rozmawiałem z mamą w nocy. To do ciebie.
Cześć.
Mamo…
kocham cię
i bardzo się boję, bo mnie zostawiasz.
Ale jestem też wściekła.
Czemu musiałaś to zrobić?
Czemu nie mogłaś być tylko mamą?
Wiem, że to samolubne, ale…
Chciałabym, żebyś była tu ciągle, jak Melissa.
Przepraszam.
Przepraszam, że cię zostawiłam.
Nie wiem, jak zniosę to, że przegapię te lata.
Naprawdę nie wiem.
To normalne, że się złościsz.
Masz do tego prawo.
Cieszę się, że mi powiedziałaś.
Wiesz, kiedy byłaś w przedszkolu,
nauczyciele przychodzili do mnie na koniec dnia
i mówili, że inne dziewczynki chodziły w grupie, dopasowywały się,
a ty byłaś sama i oglądałaś owady.
Zawsze byłaś wyłącznie sobą i robiłaś swoje.
Taka jesteś.
Wciąż taka jesteś.
Jesteś niezwykła.
I wiem, że cokolwiek się stanie,
nic ci nie będzie, dobrze?
Tak.
Masz słuchać się taty.
Zawsze się go słuchaj.
Kiedy do ciebie mówi, to jakbym ja mówiła.
I utrzymuj kontakt z Melissą.
Wiem, że ciocia Lynne jest daleko i jest trochę dziwna,
ale to dwie cudowne kobiety.
Możesz na nie liczyć.
Dobrze.
No a…
chłopcy.
Są piękni. Rozumiem to, naprawdę.
Ale, kochanie, to zwierzaki.
Dzikie zwierzaki.
Więc nie rób nic, czego nie chcesz robić.
Mów dokładnie, czego chcesz, a czego nie chcesz.
Musisz to mówić wprost.
Jeśli coś ci nie pasuje, mówisz:
„To się nie wydarzy. Koniec dyskusji”. Dobrze?
Dobrze, obiecuję.
I chcę, żebyś wiedziała…
że jesteś najlepszą rzeczą, jaka mi się przytrafiła.
Kocham cię, mamo. Bardzo.
Kocham cię.
Bezgranicznie.
Dobrze.
Mamo?
Tak, skarbie?
Nic mi nie będzie.
Poradzę sobie, więc nie musisz się o nas martwić.
Wiem.
Mamo?
Em?
W porządku, skarbie.
Tak?
Misza upija Kwesiego swoją paskudną wódą domowej roboty.
Powinnaś mieć na nich oko.
Przepraszam.
Nie trzeba.
Jak ty to robisz?
Jak to znosisz?
Jak to robisz?
Masz tam swojego synka
i kobietę, którą kochasz, z którą nawet nie możesz rozmawiać.
A jednak zawsze wydajesz się…
nieugięta.
Może taka się wydaję, Emmo.
Jeśli pomyślę o trzech latach bez syna,
serce mi pęka.
I może już nigdy…
nigdy nie będę z Mei.
Ale…
będziemy pierwszymi ludźmi, którzy staną na Marsie.
Patrzę w tamtą stronę.
Patrzysz w złą stronę, dowódco Green.
To jak dotąd najlepsza partia.
Przyjaciele…
Nasze zdrowie.
Tak.
Ale kopie!
To jest cholernie obrzydliwe.
Dziękuję bardzo.
- Teraz będzie impreza. - Cześć.
- Drogie panie.
Jedna dla ciebie.
- Jest lepsza niż poprzednia? - Znakomita.
To alkohol. Tylko to się liczy.
Kosmonauci!
Nasze zdrowie!
To nie jest znakomite.
Odpadł mi kawałek stopy.
To nie w porządku. Po prostu odpadł.
Ale…
cóż, jestem tu.
Jestem tu z wami i kocham was wszystkich.
Lu, boję się ciebie, ale i tak cię kocham.
Mam dla was chanukową niespodziankę.
- Czy to… - Tak.
Pierwsze warzywa wyhodowane na Atlasie.
Bardzo się staram, żeby się nie podniecić.
Prawdziwe jedzenie?
To szaleństwo.
Robię autentyczną rosyjską wódkę w kosmosie,
a wy na to…
On przynosi rukolę, a wy szczytujecie.
- To nie rukola. - Dziękuję.
To smutne, Kwesi. To smutny świat. Masz tam szpinak?
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Proszę bardzo.
- Poza tym, Kwesi… - Tak?
Świetnie zagrałeś.
Dziękuję.
Czy Misza dokończył badanie?
Tak. Z prawym okiem jest równie źle, co z lewym.
Dobra, dam znać kontroli.
Dopilnujesz, żeby niedługo się położył?
Oczywiście…
Dowódco.
Zatańczymy?
Chętnie.
Wesołych Świąt, Lexi! Kocham cię!
Ja ciebie też.
Przedstawić ci moich przyjaciół?
- Jasne. - Dobrze.
- Jesteście! - Cześć, Melissa.
Zdałem sobie sprawę, że zrobiłem mostek dla 40 osób.
Oby nie byli najedzeni.
Nie martw się. Zaraz zniknie.
Jak ostatnia rozmowa z Emmą?
No wiesz…
Tak.
Cieszę się, że wpadliście.
Ja też.
Mostek!
Ręce przy sobie.
- Para! - Dobra robota!
Teraz moja kolej.
ISAAC: TO WIELE DLA MNIE ZNACZYŁO, ŻE BYŁAŚ TAM WCZORAJ.
Matt, napijesz się czegoś?
Bardzo chętnie.
Zbliża się już Gwiazdka Ścinania drzewek czas
To tętent reniferów Budzi się pokój w nas
Więc gdyby tak mieć rzekę
Na łyżwach uciec nią
Lecz tu śniegu nie ma Zieleni się las
Uzbieram kupę forsy I pakować się czas
Ach, gdyby tak mieć rzekę
Na łyżwach uciec nią
Ach, chciałabym mieć rzekę długą tak
Żeby w niebo wzbić się z niej
Ach, gdyby tak mieć rzekę
Na łyżwach uciec nią
Kochany, nie roń łez
Wiedział, jak mi pomóc I koił ból za trzech
Od tych namiętnych nocy Do dzisiaj tracę dech
Ach, gdyby tak mieć rzekę
Na łyżwach uciec nią
Potrafię grać na nerwach Gdy moje ego liczy się
I straciłam największy skarb Jaki można mieć
Ach, gdyby tak mieć rzekę
Na łyżwach uciec nią
Ach, chciałabym mieć rzekę długą tak
Żeby w niebo wzbić się z niej
Ach, gdyby tak mieć rzekę
Na łyżwach uciec nią
Kochany, nie żegnaj się
Zbliża się już Gwiazdka
Ścinania drzewek czas
To tętent reniferów
Budzi się pokój w nas
Więc gdyby tak mieć rzekę
Na łyżwach uciec nią
Napisy: Krzysiek Ceran