NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Stan pańskiej żony jest stabilny.
A dziecko?
Ma pan zdrową córeczkę.
To dziewczynka?
Tak.
- Na pewno? - Oczywiście.
Wybraliście już imię?
Mówiłem żonie, że to błąd.
Co takiego?
Że zapeszymy, wybierając imię chłopca, zanim…
Dziecko nazywa się Lu.
I jak to wygląda?
Pytasz niewidomego, jak to wygląda?
Kiepski żart, Emmo.
- Nie chciałam… - Pytała, co tam czujesz.
Czuję, że jest kiepsko.
Jak silnik auta, zanim się rozkraczy.
Niech podziała jeszcze trzy tygodnie.
Na Marsie czeka nowy system uzdatniania.
- Czemu to powiedziałaś? - Słucham?
Pegaz wyląduje dopiero za godzinę,
a ty zakładasz, że to pewne.
- Nie zakładam… - Zapeszysz.
Nikt nie zapeszy.
Szczerze mówiąc, od tygodni myślę tylko o tym,
że ten frachtowiec będzie na nas czekał.
Wyobrażacie to sobie? Koniec racjonowania wody?
Wybacz. Nie chciałem…
To nic.
Ja fantazjuję o filiżance herbaty.
I o wrzątku do zaparzenia kawy.
O wodzie do ożywienia moich roślin.
Ja tam czekam na długi, gorący prysznic.
Wszyscy czekamy, aż weźmiesz gorący prysznic.
A ty, dowódco?
Na co czekasz?
Ona na nic nie czeka.
Co to ma znaczyć, Lu?
Powiedziałaś jasno, że nie chcesz tu być.
Że chcesz być w domu.
Lex, śniadanie!
Idę!
Tato,
jak ja mam to wszystko zjeść?
Melissa i Cassie mają tu być za pięć minut.
Weź do auta. Dla nich też wystarczy.
To ważny dzień dla twojej mamy. Wiesz, że to tradycja.
Przecież nie startuje.
Lądowanie Pegaza może być równie stresujące.
A nerwy najlepiej zajeść.
W porządku? Musisz być najedzona.
Dobrze.
Powiedz to całej szkole, jak zobaczą, że wymiotuję na apelu.
Tak, cała szkoła ogląda transmisję w sali gimnastycznej.
Nie martw się o to, że spotkam Isaaca.
- Co to znaczy? - Nic.
Ostatnio niewiele rozmawiamy.
Od kiedy?
Chyba od wypadku.
- Myślałam, że się ucieszysz. - Niby czemu?
Tato…
chciałeś go zabić po tym wypadku.
Byłem przerażony, Lex. Mogłaś skręcić kark.
Nie chcę, żebyś skończyła jak…
Wciąż mogę.
Co?
Skończyć jak ty.
Jeśli mam ten gen.
Często o tym myślisz?
Nie.
Nie wiem.
Muszę iść. Bo Cassie się spóźni.
Możemy o tym porozmawiać.
Możemy się skupić na mamie?
Wiesz, jedna przerażająca rzecz naraz.
Dobra, ludzie. Napiszmy jeszcze trochę historii.
Publiczna transmisja na żywo zaczyna się…
teraz.
Jack, przejmij ster.
Dzień dobry.
Dziękujemy za przybycie w tym ważnym dniu do Centrum Kosmicznego Johnsona.
Za 21 minut wejdziemy w atmosferę,
a wylądujemy na powierzchni Marsa o 9.54 czasu centralnego.
Pegaz przewozi większość zapasów
potrzebnych do rozbicia obozu na Marsie.
W tym nowe systemy uzdatniania wody i podtrzymywania życia…
Czemu nie wzięli ich ze sobą?
Są zbyt ciężkie.
Więc wysłali drugą rakietę. Ląduje dzisiaj.
A potem Emma wyląduje Atlasem tuż obok.
Wszystko będzie na nich czekać,
jak wielki prezent pod choinką.
Twoja mama pewnie się cieszy. Ty się cieszysz?
Pewnie.
Koledzy z JPL nazywają niebezpieczne lądowanie na Marsie
„siedmioma minutami strachu”.
Jack wyśle nam raport o postępach.
To nieco okrutne, prawda?
Jesteśmy sto razy bliżej Pegaza niż kontrola lotów,
ale oni pierwsi poznają jego los.
Jeśli to cię pocieszy, kiedy my będziemy lądować na Marsie,
poznamy nasz los pierwsi.
Czekajcie, mam.
Wszystko działa bez zarzutu.
Pegaz wejdzie w atmosferę za 21 minut.
Oczywiście potrzeba około 20 minut,
żebyśmy otrzymali tę wiadomość, więc tak naprawdę…
Pegaz zaraz wejdzie w atmosferę.
Co takiego najłatwiej można teraz popsuć?
Wiele osób powiedziałoby, że kąt wejścia.
Jeśli będzie o stopień zbyt ostry, Pegaz odbije się od atmosfery.
Ale…
moim zdaniem to odpalenie spadochronu.
Ułamek sekundy za późno i…
bum.
Freddie…
Myślisz, że osłona termiczna może zawieść?
Myślę, że obejrzymy to w ciszy.
Skoro o tym mowa…
Rozgrzanie pojazdu może spowodować utratę łączności
nawet na dwie minuty.
MELISSA: LEX OGLĄDA Z NAMI W DOMU.
JESTEŚ WSPANIAŁA
Zgodnie z oczekiwaniami straciliśmy łączność.
Czekamy dwie minuty.
Już za moment.
Laboratorium radiowe, mamy łączność z Pegazem?
Nie. Proszę czekać.
Przyjąłem. Czekam.
- Minęły dwie minuty. - Wiem, skarbie.
To miało potrwać dwie minuty.
Wiem.
- Co to znaczy? - Jeszcze nic.
Spróbuj jeszcze raz.
- Laboratorium radiowe? - Proszę czekać.
No już, do cholery.
Houston, tu laboratorium radiowe.
Słuchamy. Macie sygnał?
Nie mamy.
Proszę powtórzyć.
Straciliśmy łączność z Pegazem.
Powtarzam, straciliśmy łączność z Pegazem.
Czyli wylądował, tak?
Jeśli poszło zgodnie z planem,
to tak, Pegaz właśnie wylądował na Marsie.
No dobra.
Miejmy nadzieję, że w Houston otwierają szampana.
Zróbmy kolejną diagnostykę.
Powinniśmy wszyscy spotkać się w sali konferencyjnej.
- Tato? - Wszystko będzie dobrze.
A jeśli Pegaz naprawdę przepadł?
- Jeśli wybuchł? - Nie wiemy, co…
Potrzebowali go, by przeżyć na Marsie.
Zawsze jest plan awaryjny, dobrze?
W razie czego mogą wylądować i mieszkać w Atlasie.
Już używają zapasowego systemu uzdatniania.
Który działa. Mogą dalej racjonować wodę.
Jak długo?
Czemu nie wysłali Pegaza rok temu?
Pył i burze by go uszkodziły.
A kolejny Pegaz już leci.
Będzie leciał miesiącami.
Jeśli będzie trzeba, wytrzymają.
Jeszcze nie wiemy…
Właśnie.
Nic nie wiemy.
Nie wiemy, czy Pegaz wylądował,
czy wyleciał w powietrze.
Ani czy system zapasowy wytrzyma,
ani czy mama przeżyje.
Dowódco?
Emmo?
„Nie nawiązano łączności.
Trwa reset. Proszę czekać”.
Nie bądźmy pochopni.
Wiemy tylko, że stracili sygnał,
ale setka inżynierów pracuje nad tym, żeby go przywrócić.
- Nie odzyskają go. - Chwila.
Dajmy im pracować.
Emmo,
doceniam, co robisz,
ale bądźmy szczerzy, wiesz,
że gdy samolot znika z radaru, pilot nie wróci do domu.
Nie płacz, Kwesi.
Nie możemy marnować wody.
Pomówmy o wodzie.
Jeśli Pegaz przepadł, znamy plan.
Lądujemy na Marsie
i mieszkamy w Atlasie do przylotu kolejnego frachtowca.
To dopiero za pięć miesięcy.
Misza, mówiłeś, że to będzie cud,
jeśli zapas wytrzyma ponad trzy i pół tygodnia, ale czy…
To mało prawdopodobne.
Ale to nie jest nasz największy problem.
O co ci chodzi?
Załóżmy, że zapasowy system wytrzyma.
Nie wytrzyma, ale załóżmy.
Nawet przechodząc na minimalny przydział,
wciąż zużywamy więcej wody, niż zapas może uzdatnić.
Prędzej niż później
skończy się woda.
- Kiedy? - Jaki jest najlepszy scenariusz?
Osiem…
dziesięć tygodni.
Czyli wszyscy umrzemy z pragnienia
na dwa miesiące przed przylotem kolejnego frachtowca.
Nasze dotychczasowe próby zresetowania systemu nie powiodły się.
Nie poddajemy się,
ale musimy założyć, że straciliśmy Pegaza
i omówić kolejne kroki.
Nie ma o czym mówić.
Będą mieszkać w Atlasie.
System uzdatniania wody padnie.
A czyja to wina?
- Gdyby dowódczyni nie… - Moment.
Chcesz kogoś obwiniać?
Po tym, jak wasz kosmonauta kłamał o swoim wzroku?
Nie możemy zobaczyć, czy Pegaz wylądował?
Może użyjemy łazika?
Najbliższy jest półtora tysiąca kilometrów od lądowiska.
Mówi, że nic się nie zmieniło.
Podstawowym celem misji zawsze było lądowanie na Marsie.
I bezpieczny powrót do domu.
- To już niemożliwe. - Wcale nie.
W najlepszym wypadku mają wody na dziesięć tygodni.
Co najwyżej, a kolejny frachtowiec wyląduje za 20.
- Nie będą czekać na Marsie. - Co?
- Mogę pożyczyć tablet? - Oczywiście.
Teraz Pegaz 2 jest mniej więcej tutaj,
ale jeśli Atlas zawinie wokół Marsa…
Mars zapewni mu asystę grawitacyjną.
Atlas przyspieszy i przechwyci Pegaza 2 za…
Jeszcze policzę. Mniej niż dziesięć tygodni.
Sugerujesz, żeby Atlas i Pegaz 2 dokowały po drodze?
Oba mają tę możliwość. Nic nie stoi na przeszkodzie.
Będą lecieć ku sobie
z prędkością 32 000 kilometrów na godzinę.
Niewyspana załoga, racjonująca wodę, miałaby wykonać niemożliwy manewr.
Mówię o uratowaniu im życia.
Bez lądowania na Marsie.
Mieliśmy umowę.
Nasza taikonautka jako pierwsza stanie na Marsie.
Sytuacja uległa zmianie.
Chcesz, żeby pierwsi ludzie na Marsie wykopali swoje groby?
Wolałabym, żeby zginęła jako bohaterka na Marsie,
niż wróciła do domu jako tchórz.
Drogi tato…
Mam nadzieję, że mama przeczyta ci tę wiadomość.
Wiem, że czasem wszystko ci się miesza.
Skasuj to ostatnie.
Tato…
może słyszałeś wiadomości o naszym frachtowcu.
Kolejny statek kosmiczny jest w drodze.
Myślę…
I chciałam cię zapewnić, że…
zgodnie z planem wylądujemy za trzy tygodnie.
Twoja córka będzie pierwszą osobą,
która stanie na Marsie.
Jeszcze żaden człowiek tego nie dokonał.
Z wyrazami szacunku,
Wang Lu.
Cześć.
Cześć, Lex, gdzie jesteś?
U Melissy.
Widziałeś, co się stało?
Są pewni, że Pegaz uległ zniszczeniu?
Niczego nie są pewni,
ale prawdopodobnie wybuchł w atmosferze.
Możesz tu przyjechać?
Znaczy teraz?
Do Melissy?
Strasznie panikuję.
Melissa powiedziała, że mnie zabije.
Nie mówiła poważnie.
Dziwnie się zachowujesz od wypadku.
- Sponiewierał mnie. - Mój wypadek ciebie?
Mój tata by się za mnie wstydził,
bo wsadziłem na motor kogoś bez prawka.
Nie wsadziłeś mnie na motor.
Co próbujesz mi powiedzieć?
Nie wiem.
Może powinniśmy wrzucić na luz,
póki wszystko się nie uspokoi.
Dobra, niech będzie.
- Lex. - Nie…
Mam w życiu za dużo niewiadomych.
- A ta niewiedza jest najgorsza. - Tak.
Oby nic jej nie było.
Wszystko gra?
To był twój tata?
Nie, to był Isaac.
Mówi, żebyśmy wrzucili na luz.
Cokolwiek to znaczy.
Trzeba było go zabić, kiedy była okazja.
Mamo!
Po prostu…
czuję się, jakby życie było teraz wielką niewiadomą.
Nie wiem, czy mamie nic nie będzie.
Nie wiem, czy tata będzie znowu chodził.
Nie wiem, czy Isaac będzie ze mną rozmawiał.
A naprawdę go lubiłam.
Kochanie. Chodź tu.
Przykro mi.
Ale na jedno mogę poznać odpowiedź.
To dobrze.
Potrzebujesz odpowiedzi. Poszukajmy jej.
Tacie się to nie spodoba.
Co takiego?
NIE ZDOŁALIŚMY NAWIĄZAĆ ŁĄCZNOŚCI Z PEGAZEM.
BEZPIECZNY POWRÓT NA ZIEMIĘ… DOKOWANIE Z PEGAZEM II…
Wszystkie próby nawiązania łączności z Pegazem zakończyły się porażką.
Jednakże…
kontrola opracowała plan, by Pegaz 2 dotarł do nas
w ciągu dziesięciu tygodni.
- Jak to możliwe? - To niemożliwe.
O ile Pegaz 2 nie ma tajnych dopalaczy,
a jeśli je ma…
niech odpalą te cacka!
Nie o to jej chodzi.
Wracamy do domu.
Co?
Kontrola radzi wykorzystać asystę grawitacyjną Marsa,
żeby dokować z Pegazem 2 w przelocie.
Kontrola radzi czy…
Matt radzi?
- Słucham? - To był pomysł twojego męża.
- Co? Wcale nie. - Jest taki jak ty.
- Gotowy zaprzepaścić misję… - Lu…
- …byle żona wróciła do domu. - Dość tego.
Powiedziałam raz, że chciałabym być w domu,
gdy byłam niespełna rozumu przez odwodnienie.
Nie dam swojej załodze umrzeć z pragnienia,
jeśli są inne opcje.
Masz jedno zadanie.
Masz pomóc Miszy
utrzymać zapasowy system uzdatniania na chodzie.
Ram, Kwesi, za mną do modułu dowodzenia.
Wyznaczymy kurs dookoła Marsa i do domu.
I żeby było jasne, Matt nie ma wstępu do centrum kontroli.
Nie miał nic wspólnego z tą decyzją.
To żałosne,
że sugerujesz, że jest inaczej.
Cześć.
Wyobrażam sobie, przez co tam przechodzisz.
Znam cię dobrze,
więc wiem, że to skomplikowane.
Z jednej strony
na pewno bardzo się boisz.
Z drugiej strony widzisz Marsa przez okno.
Jest bliżej niż kiedykolwiek.
Prawie widać, gdzie mieliśmy lądować.
Widzisz krater Hellas?
Na północ od niego, przez równinę Hesperia.
Odrobinę na zachód od Elysium Mons.
Tam.
Na skraju równiny Utopia.
Tam miałem założyć swój ogród.
Wierzę, że Mars był kiedyś ogrodem.
Te kaniony nie powstały same. Tam musiały płynąć wielkie rzeki.
Mars był tak żyzny i tętniący życiem jak teraz Ziemia.
Jeśli nie będziemy ostrożni,
nasza planeta wkrótce będzie tak wyglądać.
Wybacz mi.
To pewnie zabrzmi głupio, ale…
myślałem, że…
gdybym przywrócił życie na Marsie,
mógłbym potem pokazać ludziom, że wciąż można uratować Ziemię.
Myślałem, że taki cel wyznaczył mi Bóg.
Na pewno nie chciał, żebyś zginął.
Cóż, tradycja sugeruje, że Bóg jest niewzruszony
jeśli chodzi o poświęcających się uczniów.
Osiem miesięcy temu chciałem wylądować na Marsie
nawet za cenę swojego życia.
Obiecałem to bratu.
Wiadomość od kontroli?
- Od Matta? - Tak.
- Później posłucham. - Nie.
- Poradzimy sobie. - To miłe, ale…
Dowódco, wpisujemy tylko liczby. Idź.
Nie martw się. Będziesz mogła sprawdzić współrzędne później.
Na pewno?
Pewnie właśnie dowiedział się, że wrócisz żywa. Idź.
W razie czego dajcie mi znać.
Emma właśnie przeleciała?
Skąd wiedziałeś?
Całym ciałem zrobiłaś…
Będziesz musiała jej wybaczyć.
Czemu?
Pracowałeś z Mattem tygodniami.
Myślisz, że się mylę? To nie jego pomysł?
Nie wiem.
Szczerze mówiąc, moja droga, nic mnie to nie obchodzi.
Jak możesz tak mówić?
Bo chcę żyć.
Tak, wiem, nie powinienem się do tego przyznawać.
Jestem Misza Popow.
Słynny rosyjski kosmonauta. Kosmos to mój dom.
Ale chcę znowu zobaczyć wnuki.
Może…
Może córka mi wybaczy, zanim umrę.
No i…
A ty?
Nie chcesz zobaczyć syna?
Oczywiście, że chcę.
A kobietę, którą kochasz?
Chcę.
Więc czy nie czujesz ulgi, że wracamy do domu?
Nie.
Dlaczego?
Bo nie wyruszyłam, żeby zawieść.
Tak.
Młotek.
Dziękuję.
O wiele lepiej.
Nie do końca rozumiem twoją metodę.
Moją metodę? Czego? Robię diagnostykę.
Dobra. Daj rękę.
Tutaj.
Czujesz to?
Tak czy nie?
- Przepraszam. Tak. - Tak. Dobrze.
Żeby to burczało,
co się musi dziać w maszynie?
Nie muszę jej otwierać. Tak? Mogę to wyczuć.
Mogę się wsłuchać.
Twój lekarz słucha twojego serca. Nie zagląda do środka.
Hydraulik słucha rur.
Inżynier tak samo.
Oczy to nie jedyny sposób, żeby widzieć.
Cześć.
Wyobrażam sobie, przez co tam przechodzisz.
Znam cię dobrze,
więc wiem, że to skomplikowane.
Z jednej strony na pewno bardzo się boisz.
Z drugiej strony widzisz Marsa przez okno.
Jest bliżej niż kiedykolwiek.
Dzieło naszego życia. Twojego życia.
Życia całej załogi.
W zasięgu ręki.
Ale musiałem sprowadzić cię do domu.
Ułożyłem kontroli lotów plan, żebyście wrócili bezpiecznie.
Na pewno dostałaś już instrukcje i planujesz kurs.
Wkrótce będziesz w domu z Lex
i ze mną.
O co chodzi, Em?
Lu miała rację.
Powinnaś się domyślić, że to był mój pomysł.
Nie w tej kwestii.
Kiedy myślałam, że umrzemy…
Kiedy myślałam, że nie mamy wyboru,
chciałam tylko być w domu.
Z tobą i Lex.
Zawiodłam, Matt.
Wcale nie.
Nie zawiodłaś.
Przerywamy misję.
Ratujesz swoją załogę.
Nawet jeśli tego nie chcą?
Co by było, gdybyście dotarli na Marsa
i zginęli w ciągu kilku tygodni?
Myślisz, że ktoś jeszcze tam poleci?
Będzie po wszystkim.
Pokazaliście światu, że to możliwe.
Polecieliście dalej niż ktokolwiek inny.
Myślisz, że dostaniemy kolejną szansę?
Następnym razem się uda.
Ale nie dlatego to zrobiłem.
Nie mogłem dać ci umrzeć.
Kocham cię.
Wkrótce się zobaczymy.
To już koniec.
Jak tylko Emma potwierdzi współrzędne…
Kurs będzie wprowadzony.
Wracamy do domu.
Czekajcie!
- Co? - Poczekajcie!
- Co? - Dobra.
Pegaz może jeszcze żyć,
a Lu wie, jak go znaleźć.
O czym ty mówisz?
InSight.
Sonda może go znaleźć.
Chcesz zrobić sondaż?
Nie sondaż. Sonda. InSight to stary marsjański łazik.
Technicznie rzecz biorąc, to lądownik i sonda.
Myślałem, że wszystkie łaziki są za daleko.
Żeby użyć kamer.
Ale InSight mógł usłyszeć Pegaza. A raczej go wyczuć, tak?
InSight miał sejsmograf
do badania trzęsień ziemi na Marsie.
Ten sejsmograf wykryłby uderzenie skrzydeł motyla w pokoju.
Czemu nie miałby zarejestrować fali uderzeniowej
towarzyszącej lądowaniu?
Gromowi dźwiękowemu?
- Nie przestał działać lata temu? - Nie.
Przestał działać satelita przekazujący sygnał.
Dobra, ale jak my go usłyszymy?
Nie dzielą nas miliony kilometrów.
Możemy go usłyszeć na falach UHF.
Jakbyśmy byli w zasięgu stacji radiowej.
Jeśli usłyszymy grom dźwiękowy, to znaczy, że Pegaz jest nienaruszony?
Niekoniecznie.
Nie, ale znalazł się w atmosferze.
Ale mógł eksplodować przy lądowaniu.
Mógł spłonąć.
Mógł wylądować z dala od celu.
Dokładnie.
Jeśli nie usłyszymy gromu, dowiemy się, że przepadł.
Tak czy inaczej,
nie możemy nasłuchiwać bez kodów dostępu od kontroli.
Kody dostępu są wydawane dowódcom.
I jej zastępcy.
Musicie to omówić z Emmą.
Cóż,
w tym momencie…
Ram,
lepiej omówić to z tobą.
Matt, masz chwilę?
Muszę wiedzieć, czy mam naczyniaki.
Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo mnie to zaprząta.
Wiem, że się boisz.
Boisz się, że je mam.
Bo to by była twoja wina, ale…
to nieprawda.
To niczyja wina.
Ale muszę wiedzieć.
Dobrze.
Mam.
Nie pozwól, żeby ci to uderzyło do głowy, ale ten twój pomysł z InSightem…
Jest genialny. Naprawdę.
Przyszedł mi do głowy, gdy cię obserwowałam.
Nie musisz tak mówić.
Wiem, że uważasz, że nie jesteś teraz tak dobry, jak kiedyś,
ale ja tak nie myślę.
Nawet jeśli jesteś idiotą, jeśli chodzi o córkę.
Słucham?
Zawsze prosisz o wybaczenie.
Jaki masz pomysł, geniuszko?
Powiedz jej…
że jesteś z niej dumny.
Tylko to chce usłyszeć.
Dostaliśmy wiadomość od Lu.
Wiadomość. Od Lu.
Od kogo?
Naszej córki.
Czyjej córki?
- Nie mam córki. - Dobrze.
O czym ty mówisz? Czyjej córki?
Niczyjej. Odetchnij.
A co z częstotliwością?
- Zapamiętałam ją. - Zapamiętałaś częstotliwość InSighta?
Zawsze lubiłam marsjańskie roboty.
Gdy byłam mała,
ojciec dał mi książkę o pierwszym łaziku.
Myślał, że będę się uczyć.
Tak naprawdę czytałam o Sojournerze
i wyobrażałam sobie, że jestem tam z nim
i oglądam zachód słońca, który jest niebieski, a nie czerwony.
Już.
Jesteśmy gotowi.
Co wy wyrabiacie?
Emmo, Lu wpadła na genialny pomysł,
żeby użyć InSighta, by sprawdzić, czy Pegaz wylądował.
- InSighta? - Tej starej sondy.
Ma działający sejsmograf, więc…
teoretycznie…
Mógł wykryć grom dźwiękowy.
Dokładnie.
Ale nie moglibyście go aktywować bez…
Poprosiliście Rama o kody.
Lu, spodziewałabym się tego po tobie,
ale… Misza?
Kwesi?
Wybacz, ale wiedziałem, że nie zaryzykujesz naszego życia,
nawet gdybyśmy chcieli ryzykować.
A ty…
Muszę przyznać, że to boli najbardziej.
Ale Emmo, to nie był jedyny raz.
Co?
Powiedziałaś mi na osobności, że…
wolałabyś wrócić do domu.
Pewnie i tak wrócimy.
Jeśli nie ma gromu, nie ma Pegaza, i wracamy do domu, tak jak powiedziała.
A jeśli jest grom?
Lecimy na Marsa.
Rozumiem, że ty chcesz lecieć, nawet na pewną śmierć.
Chcę…
żeby moja dowódczyni przewodziła.
Przewodzę.
Jeśli kontrola powie, że grom dźwiękowy oznacza,
że Pegaz może być nietknięty,
to tak, do cholery!
Cała naprzód.
Ale wiemy, że tego nie powiedzą.
Powiedzą dokładnie to, co ty, Ram.
Gdy samolot znika z radaru, jego pilot nie wróci do domu.
A grom dźwiękowy to nikła i niebezpieczna nadzieja.
Ta misja nie jest niczym więcej.
Lu…
Kiedy o tym zapomniałaś?
Gdzie jest kobieta,
która stała na Księżycu
i prosiła cały świat, by uwierzył w niemożliwe rzeczy?
Która skoczyła ze statku kosmicznego,
trzymając się tylko nadziei?
Która weszła do kabiny chorego załoganta
i stała pod moimi drzwiami,
żeby powiedzieć mi, że miłość jest w porządku?
Nadzieja nigdy nie była moją Gwiazdą Polarną.
Honor,
dyscyplina,
obowiązek.
Nigdy nadzieja.
Póki nie poznałam ciebie.
Ciebie…
Emmo,
nie chcę umrzeć.
Naprawdę nie chcę.
Ale jestem gotowa umrzeć
dla nadziei.
Włącz to.
Miał wylądować o 9.54 czasu lokalnego Houston.
Straciliśmy kontakt o 9.48.
To zapis sejsmografu.
Na razie nic.
- O cholera. - To było to.
- To musiało być to. - Jeszcze raz.
Wszedł do atmosfery.
Nie byłoby gromu, gdyby się odbił.
Jeszcze raz.
Nie rozpadł się.
Byłoby więcej gromów.
Puść jeszcze raz.
JADĘ Z TATĄ DO SZPITALA. CHCĘ SIĘ PRZEBADAĆ. CHCĘ WIEDZIEĆ.
Cześć.
To był bardzo ważny dzień.
Lex,
jestem z ciebie dumna, że stawiłaś czoła swoim lękom.
I że miałaś odwagę powiedzieć tacie, czego potrzebujesz.
A teraz…
Teraz czekamy.
Ale nie mam wątpliwości, że cokolwiek nadejdzie,
poradzimy sobie z tym razem.
Jako rodzina.
I wiem o tym, ponieważ…
dzisiaj przypomniano mi, dzięki czemu tu jestem.
To samo dostrzegłam w tobie, Matt.
Tak wiedziałam…
że jesteś moją bratnią duszą.
To samo sprawia, że jesteś, jaka jesteś, Lex.
Na tyle odważna, by się zbadać.
To nadzieja.
To ona nas ukształtowała.
To dzięki niej możemy podróżować na Księżyc
i kroczyć pośród gwiazd.
Możemy inspirować innych, żeby wyleczyli raka
i naczyniaki,
kończyli wojny i…
dokonywali potrzebnych zmian
na tym szalonym świecie.
Bo sama myśl,
sama możliwość,
nadzieja, że może nam się udać, wystarczy, byśmy próbowali.
Matt.
Matt, ukochany.
Chcę, żebyś usłyszał to, co my, gdy przebudziliśmy InSighta.
Rozumiesz, o czym mówię?
Więc jeszcze nie wracamy do domu.
Wrócimy. Niedługo.
Ale najpierw polecimy na Marsa.
Napisy: Krzysiek Ceran