NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
DWA TYGODNIE DO LĄDOWANIA NA MARSIE
Halo.
Dobrze. Zaraz tam będę.
System uzdatniania się popsuł?
Tak.
Popsuł się.
Lu, masz torbę?
Tak.
SYSTEM UZDATNIANIA WODY
Chyba wszystko.
Wszystko? Ze wszystkich 16 komór?
Ile mamy?
Może 700 mililitrów.
To nam nie starczy nawet na dwa dni.
Nawet jeśli zawiniemy wokół Marsa,
nie przeżyjemy do dokowania z Pegazem 2.
Lu, czy możemy jakoś inaczej odzyskać wodę z moczu?
Masz na myśli mój magiczny przepis
na zmienianie moczu w wodę i wino?
Zabawne, Lu.
Z ust mi to wyjęłaś.
Dobra. Mamy 72 godziny, żeby rozwiązać ten problem.
Ustawmy przypomnienia, żeby uprzedzić odwodnienie.
Następne sześć godzin będzie najlepsze.
Potem pojawią się objawy.
Emma dobrze wie,
że odwodnienie jest nieprzyjemne
i bardzo utrudnia koncentrację, a zatem…
musimy powiadomić centrum kontroli.
Jeśli mamy spróbować zrobić coś skomplikowanego, to jak najszybciej.
Od kiedy jesteś ekspertem?
Mam obsesję na punkcie wody.
Rośliny i ludzie się różnią. Rośliny pewnie wytrzymają dłużej.
Moja obsesja nie zaczęła się od roślin,
ale od śmierci biologicznych rodziców.
Na czerwonkę.
Nie wiedziałam.
Tak, cóż…
bez nawodnienia czerwonka to straszna śmierć,
więc nie mówię o tym często.
A co z wodą otaczającą statek?
- Przez ściany? - Zdecydowanie nie.
Czemu nie?
Bo to niemożliwe.
Omówię to z kontrolą.
Niemożliwe to jedyne wyjście.
Jak wiemy, Atlas ma wbudowane
wypełnione wodą komory w zewnętrznych ścianach kadłuba,
chroniące przed promieniowaniem.
Mamy zespoły opracowujące metodę wydobycia wody
ze ścian kabin załogi,
gdzie grawitacja pomoże ją zebrać.
To niezwykle ryzykowne.
Tylko dwa i pół centymetra
dzieli wewnętrzną i zewnętrzną ścianę.
Istnieje 50% szans, że astronauci nie wkłują się w komorę wodną,
tylko w próżnię.
Ryan, ty i twoja ekipa
poszukacie sposobu na wydobycie wody z wnętrza statku.
Nie ma już zbyt szalonych pomysłów.
A my popracujemy nad wydobyciem wody z zewnątrz.
Ale jak uporamy się z niemożliwym problemem
wyciągnięcia wody z kadłuba w temperaturze 2,7 kelwinów?
Nie po to wstąpiłaś do NASA? Rozwiązywać niemożliwe?
Może pompa termodynamiczna?
W systemie uzdatniania jest spirala grzejna.
Zacznij szukać części.
Cześć, chciałam…
Chciałam dać znać, że się trzymam.
Wszyscy ciężko pracują, żeby to rozwiązać.
A…
morale jest…
wysokie.
Przepraszam…
Ciągle o was myślę.
Dzięki wam wciąż walczę.
Bardzo was kocham.
Jakieś postępy?
Tak.
Wysłali instrukcje wiercenia w kabinach załogi.
Pracują nad innymi opcjami,
ale Darlene chce, żebyś wiedziała, że Matt nad tym pracuje.
Pewnie jest ci ciężko. Wiesz, że boją się o ciebie.
To chyba jedyna zaleta trzymania ludzi na dystans.
Nie zniszczysz nikomu życia, ginąc.
Jestem pewna, że twoja śmierć zniszczyłaby komuś życie.
Ciągle o was myślę.
Dzięki wam wciąż walczę.
Bardzo was kocham.
Dziękuję, że tu jesteś, Mel.
Oczywiście.
Ja też tu jestem.
Jesteście wspaniałe.
Może obejrzymy dziś jakiś film?
Porobimy coś, żeby o tym nie myśleć?
- Co grają, Cass? - Skąd mam wiedzieć?
Sprawdźmy, kochanie.
Chyba nie wysiedziałabym teraz w kinie.
Myślisz, że stało się coś strasznego?
Otworzę.
Dzień dobry.
Szukam Lex.
Źle mi przez to, jak się zachowywałem.
To było tchórzostwo.
Tak.
Było.
Po prostu…
kiedy w wiadomościach mówili, że Pegaz zaginął,
przypomniało mi się, jak żołnierze przyszli powiedzieć,
że tata zaginął.
Kolejne trzy dni nic, tylko…
siedziałem i świrowałem,
czekając na niewyobrażalne.
Nie chciałem przez to przechodzić.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Sam tego nie rozumiałem.
Ale rozmawiałem rano z mamą.
Przypomniała mi, że tego nie przechodzę.
Ale ty tak.
Zrozumiem, jeśli już się do mnie nie odezwiesz.
Ale wiedz, że popełniłem błąd.
I to się nie powtórzy.
W tym momencie chcę móc polegać na wszystkich w moim życiu.
Wszystko jest popaprane.
Moja mama może umrzeć z odwodnienia.
A poza tym przebadałam się pod kątem naczyniaków.
- Naprawdę? - Tak.
Wkrótce będę miała wyniki.
Mogę się dowiedzieć, że je mam.
Powinieneś to przemyśleć, zanim zaczniesz mi coś obiecywać.
Nie muszę o niczym myśleć, Lex.
Jak przetrwałeś te trzy dni?
Kiedy tak się bałeś.
Zanim stało się niewyobrażalne?
Gumowe rurki o średnicy jak najbardziej zbliżonej do 3 mm.
Nie ma tu takiego rozmiaru.
Potrzebujemy zasysania,
żeby wydobyć wodę ze ścian.
Toaleta w sali wspólnej ma ssanie.
Nie żartuję. Najlepsze ssanie na statku.
Pewnie to ja będę musiał je wymontować z toalety.
To nawet niezły pomysł.
Jest okropny.
Czemu?
Nie toaleta. Ona jest fantastyczna.
Wiercenie w ścianach to szaleństwo.
Przynajmniej to jakiś pomysł.
Co najgorszego może się wydarzyć?
Nie słyszałeś o Spiektrze?
Misza, nikt nie chce słuchać teraz o Spiektrze.
Ja chętnie posłucham.
Lu, potrzebujemy tylu toreb, ile znajdziesz. Ty też, Ram.
Jasne.
Misza, proszę.
Spiektr to rosyjska historia o duchach.
Ale wydarzyła się naprawdę.
W 1997 roku w stację kosmiczną Mir
uderzył nadlatujący frachtowiec.
Przebity moduł nazywał się Spiektr.
Historia zawsze zaczyna się od syku.
To dźwięk powietrza ulatującego z kapsuły
w próżnię kosmosu.
Astronauci czują zmianę ciśnienia w uszach
i czekają, aż im mózgi eksplodują.
Ale nie eksplodowały,
bo zdołali opuścić moduł
i go odciąć.
Czyli mówisz,
że jeśli przewiercimy się w złym miejscu…
I usłyszymy syk, musimy uciekać.
Więc jeśli masz w kajucie coś, na czym ci zależy,
lepiej to stamtąd zabierz.
- Macie coś? - Jesteśmy blisko.
- Jak blisko? - Trzydzieści minut.
Załoga jest gotowa do wiercenia. Muszę wiedzieć, czy jest inna opcja.
Teraz.
Astronauta opuści śluzę, trzymając pompę,
i uda się do pierwszego zaworu, trzy i pół metra dalej.
Najtrudniej będzie wydobyć wodę z kadłuba
w temperaturze koło absolutnego zera.
Wykorzystaliśmy spiralę grzejną z systemu uzdatniania wody.
Liczymy, że podgrzeje wodę na tyle, by dało się ją odciągnąć z kadłuba.
Pamiętajcie, że to dopiero pierwszy test.
Jeszcze tego nie dopracowaliśmy.
To dźwięk wody zmieniającej się w gaz, gdy opuszcza statek.
W próżni natychmiast zmieni się w kryształki lodu.
To świetny dźwięk.
Znaczy, że pompa jest dość ciepła, by stopić lód.
To naprawdę dobre.
Dowódco Green, wykonujemy plan A.
Zgłoś się natychmiast po wykonaniu.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy…
Czy to pomaga?
Nie bardzo. Przepraszam.
Nie ma za co. Jeśli to do ciebie nie przemawia, to nie.
Co było po śmierci twojego taty?
Jak to?
Wszyscy mówią, że mam…
wierzyć i mieć nadzieję.
Co będzie, jeśli moja mama umrze?
Jakie to uczucie?
To najgorsze, przez co w życiu przejdziesz.
Nic nie będzie miało sensu.
Będziesz wkurzona.
Czasem nie będziesz pewna, czy chcesz żyć.
Tak. Tak to sobie wyobrażałam.
Ale z czasem jest lepiej.
Naprawdę?
Ale to w pewien sposób jeszcze bardziej cię rozwala, bo…
trochę chcesz, żeby wciąż bolało.
Bo jeśli boli, wciąż o nich pamiętasz.
To do dupy, kiedy zaczynasz zapominać.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja
jako w niebie, tak i na ziemi.
Dobra…
Patrzymy 368 milimetrów poniżej SB-2.
I 165 od RB-12.
Oddychaj miarowo.
Pocę się jak świnia.
Tak się mówi, prawda?
Tak. Głęboki oddech.
Dawaj.
Dobrze.
To tu. Dowódco, proszę sprawdzić.
Tak. To jest ten punkt.
Gdybyś potrzebował dodatkowej pary oczu, jestem tu.
- Wychodzić! Wynocha! Już! - Idź!
- Szybko! - Chodźmy.
- Masz coś? - Nie.
Jest.
„Cel nie został osiągnięty.
Zabieg spowodował utratę hermetyczności.
Dopóki nie zatkamy dziury,
nie mamy kabin załogi”.
Darlene.
George, Darlene…
Wiem, co będziecie tam robić.
Nie utrudniaj tego jeszcze bardziej, Matt.
Jeszcze nie czas szykować przemówienia.
Nie możemy się poddać.
- Nie poddajemy się. - Trzeba to zrobić.
Jeśli kolejna misja ma polecieć na Marsa…
Pieprzyć kolejne misje.
Przykro mi.
Cholera.
Kurwa…
Wszystko gra?
Byłam gotowa umrzeć na Marsie, ale nie tutaj.
Misza, masz wódkę?
Wódka.
Coś jest ze mną nie tak. Naprawdę.
Miałem dziesięć sekund,
żeby wziąć, co najważniejsze…
Oto co wziąłem.
Proszę, jeśli przeżyjemy, nie mówcie nikomu,
inaczej wyrzucą mnie z Rosji.
Mówię poważnie.
Nie rozumiem. Co jest zabawnego w umieraniu?
Jak to jest umierać z odwodnienia?
To nie jest najgorszy sposób.
- Dobrze wiedzieć. - Tak.
Kiedy uczucie pragnienia w końcu ustąpi,
nie czujesz bólu.
Masz zawroty głowy, jesteś otępiona.
Choć to będzie wolniejsza śmierć,
bo mamy jedzenie.
To zabawne…
Obsesja, która…
mnie tu przywiodła, będzie sposobem, w jaki…
Cóż…
To od kontroli.
Śmiało. Otwórz.
Nie musisz. Powiem wam, co napisali.
Chcą, żebyśmy przesłali kilka pięknych, ostatnich słów.
Coś w rodzaju…
„Bohaterowie z pokładu Atlasu nie chcą, by ich śmierć poszła na marne”.
Nie, to od Matta.
Pisze: „Nie traćcie nadziei. Mam pomysł”.
- Jest z powrotem w centrum kontroli? - Wszyscy pracują razem.
Co on mówi? Jaki ma pomysł?
Obaj astronauci naładują skafandry ładunkiem elektrostatycznym.
Nie rozumiem.
Skafander będzie elektrostatyczny.
- Jak go ładujesz? - Generatorem ładunków elektrostatycznych.
Łatwo się je robi. Sprawdź na YouTube.
Będą mogli go zbudować na Atlasie.
Jak ci idzie, Freddie?
- Powinno być dobrze. - Świetnie.
Po naładowaniu pierwszy astronauta odkręci zawór.
Ulatniający się gaz natychmiast zamieni się w kryształy lodu.
Nie zrobimy tego tutaj,
ale chodzi o to, że lód zareaguje tak jak woda
i będzie przyciągany przez ujemne jony na skafandrze.
Ujemne jony na skafandrze przyciągną wodę.
Pierwszy astronauta będzie…
zapędzał lód w stronę otwartej śluzy,
gdzie negatywnie naładowany skafander drugiego
jeszcze bardziej przyciągnie lód.
A astronauta zbierze go do toreb.
- Czy coś takiego kiedykolwiek… - Nie, nigdy.
Wiem, proponuję…
żebyśmy uratowali astronautów przy pomocy szkolnego eksperymentu.
Uzgodnij z Mattem instrukcje.
To będzie decyzja załogi.
Spróbują tego, to jasne.
Nie mają wyboru.
Zadbaj, żeby wysłali ostatnie słowa, zanim otworzą śluzę.
Dziękuję bardzo.
Może to ci pomoże na moment zapomnieć.
Cały dzień nic nie jadłam.
Co?
Jesteś urocza, kiedy jesz. Masz tu…
Dzięki.
Melissa dzwoni już czwarty raz.
Może ma wieści?
Kiedyś musicie pogadać.
„Astronauta A pokonuje trzy i pół metra dzielące go od zaworu, otwiera go
i prowadzi lód w stronę śluzy,
gdzie astronauta B czeka z torbami”.
Mam to powtórzyć?
- Nie trzeba. - Chciałbym, żeby było co powtarzać.
Emmo, jest też osobista wiadomość do ciebie od Matta.
Kocham cię, ale to już wiesz.
Wiem, że to, o co was proszę, jest szalone,
ale to jedyna nadzieja, że cię jeszcze zobaczę.
Nie zrozum mnie źle. Widzę cię.
Cały czas ze mną jesteś.
Ale chcę cię tu mieć naprawdę.
Boję się, że już was nie zobaczę.
Nie myśl tak.
Ale myślę.
Nic na to nie poradzę.
Misza mówił, że nie można mieć rodziny i misji.
Że trzeba coś porzucić, żeby przeżyć.
Nie porzucaj nas, Em.
Nie waż się.
Upewnij się, że Ram będzie się tobą opiekował.
Ty zajmiesz się nim, ale ma wiedzieć, że jesteś najważniejsza.
To rozkaz. Wiem, że go nie wydasz…
ale musiałem to powiedzieć.
Musisz iść.
Będziemy czekać.
Nie chcę psuć nastroju.
Da się go jeszcze popsuć? Ekscytujące.
Napisałam ostatnie słowa dla kontroli.
Chcecie coś do nich dodać?
Pisałam zwięźle.
Cokolwiek napiszesz, mi pasuje.
Są doskonałe.
Pomodlimy się?
Dopomóż nam, Boże.
Daj nam siłę do walki ze strachem i rozpaczą.
Pomóż nam zrozumieć nasz ból.
Naucz nas wierzyć w nadchodzące jutro.
Dziękujemy ci, Boże, za dzisiejsze błogosławieństwo,
za jutrzejszą nadzieję
i za twoją niewzruszoną miłość.
Amen.
- Amen. - Amen.
Komandorze poruczniku…
To…
do dupy,
że nie mogę tam z tobą wyjść.
- Następnym razem, Misza. - Nie.
Nie, ostatni spacer kosmiczny mam już za sobą.
Jeśli to był twój ostatni,
to zaszczyt, że mogłam być tam z tobą.
Dziękuję, Emmaszko.
Nie…
przychodzi mi do głowy nikt lepszy na moje miejsce.
Ram, gotowy?
Zaufaj jej. Poradzicie sobie.
Wiem.
Gotowi?
Gotowi.
Zaczynamy dekompresję.
Rety.
Zapomniałem, że niebo jest niesamowite.
Gdy byłam mała…
mama mówiła mi:
„Kiedy coś cię dołuje, spójrz w górę.
Dzięki temu zrozumiesz, jak wielki i piękny jest świat”.
Jeśli umrze…
czy to zepsuje mi niebo?
Nie chcę się bać albo smucić za każdym razem, kiedy na nie spojrzę.
Może zobaczysz, jak mama na ciebie patrzy.
Ona nie umarła, Lex.
Nie skreślaj jej.
Ja tylko…
chciałabym móc…
przestać o niej myśleć.
Ciągle czuję gulę w gardle.
Czyli kościół i chili nie są lekiem na całe zło.
Ale na pewno pomogły.
Dziękuję.
Całowanie zdecydowanie pomaga zapomnieć.
No to powinniśmy się dalej całować.
Jak tam Lex?
W porządku.
- Matt… - Nie jest dobrze.
Z misją?
Nie wiem, co będzie.
Rozumiem…
Możesz na mnie liczyć. Cokolwiek się stanie.
Dzięki.
Uściskaj ją ode mnie.
Ale jeszcze nic jej nie mów.
Jasne.
Wiadomość z Atlasu.
Kończę. Zadzwonię później.
Przysłali ostatnie słowa.
Chcesz je przeczytać pierwszy?
Chyba wiem, co napisali.
BYŁO WARTO.
Trzymasz się?
Tak.
To mój pierwszy spacer kosmiczny. Niesymulowany.
Pomogę ci.
To dobrze, bo jestem przerażony.
Spodoba ci się.
Tak.
- Nie chcę umierać. - Nie umrzesz.
Już nie chcę.
Już nie?
Daj spokój. Nie chciałeś chyba umrzeć?
Kiedyś myślałem, że jeśli oddam życie
za coś wielkiego, większego ode mnie,
za kraj, dla nauki, dla historii…
to byłoby ukoronowanie dobrego życia.
Co to zmieniło?
Ty.
Ram…
Proszę…
Nie mów tak.
Muszę.
Bo możemy zginąć.
Potrzebuję, żebyś wiedziała…
że będę walczył.
Żeby pozostać z tobą na świecie.
Dekompresja zakończona.
Dobrze.
Gotowy?
Do dzieła.
Dawaj, Rohit.
Dawaj.
O…
mój…
Boże.
Niesamowite.
Jesteśmy tu tylko we dwoje.
Liczymy się tylko my.
Nikt inny.
Będziemy żyć.
Napisy: Krzysiek Ceran