NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Zdarza ci się pomyśleć:
„Podlewam roślinkę w kosmosie”?
Codziennie.
Chcesz spróbować?
Ogrodnictwo koi duszę.
Rany. To niesamowite, że potrzebują tylko tyle wody.
Tak, dlatego będzie im dobrze na Marsie.
A pustynia zamieni się w ogród.
Masz pewną rękę.
Inaczej byłbym kiepskim chirurgiem.
A ty? Jak się zostaje kosmicznym botanikiem?
Kwesi.
Podoba ci się?
My bardzo lubimy ten ogród.
Mam nadzieję, że ty też.
Chcemy z mamą, żebyś był tu szczęśliwy.
Mój przybrany ojciec był ogrodnikiem.
Daj, napełnię ci ją.
Cholera.
Musi mieć wodę.
Zaraz wracam.
Na pewno chcesz to zrobić?
Nie oderwałem jeszcze ręki, Lu.
Nie spiesz się.
No dobrze.
Szach.
Jak to „szach”? To...
Misza, jak tam...
dodatkowy czas w kabinie?
- Czy... - Fantastycznie. Nie przeszkadzaj.
Przepraszam, że przeszkadzam,
ale system uzdatniania się zatkał.
Niestety musimy zakończyć remisem.
A właśnie miałem przeprowadzić potężny kontratak.
Przepraszam.
Co się dzieje?
Problem z destylatorem.
Jaki problem?
Destylator jest sercem systemu uzdatniania wody.
Mechanizmu, który filtruje mocz i pot...
Wiem, co to.
Mówisz, że serce statku jest chore?
Nie.
Mówię, że nie żyje.
Czy to nie dlatego mamy system zapasowy?
Nie wystarczy nam? A na Marsie czeka Pegaz.
Nie, zapas jest jak zapasowa opona.
Trochę pomaga, ale nie na długo.
Mamy naprawić główny system?
Musimy usunąć martwe serce głównego
i zastąpić je destylatorem zapasowego.
To brzmi jak poważna operacja.
Jak przeszczep serca.
Kiedy Misza miał badanie wzroku?
Słucham?
Jeśli robimy przeszczep serca,
chcę mieć pewność, że chirurg widzi.
Moje oczy są w porządku.
Od badania minęło kilka dni.
I jaki był wynik?
Nastąpiła poprawa, bo spędzam więcej czasu w kabinie.
Naprawdę, Misza?
Dopiero co graliśmy w szachy i ledwo...
Mogę robić swoje.
Z całym szacunkiem, to moja decyzja.
Poinformuję kontrolę. Zapytam o ich zdanie.
Za pół godziny powiedzą ci to, co ja.
Więc Ram będzie miał czas, by cię przebadać.
O ile badanie wzroku da dobry wynik, zaczniemy działać.
Chyba że macie inne zdanie.
Matt, cześć. Jak się masz?
Słuchaj...
Uzdatnianie wody padło.
Misza chce wziąć destylator z zapasu.
Czekam na zalecenia z kontroli, ale to tobie ufam.
Boże, nienawidzę tego.
Tego, że nie możemy rozmawiać.
Chcę usłyszeć twój głos. Że wszystko będzie dobrze.
Tęsknię za wami.
Uściskaj ode mnie Lex.
I...
Daj mi znać.
Dzięki.
No, dalej.
Jak tam ta lewa ręka?
Travis, co ty tu robisz?
Cóż...
System w końcu mnie dopadł. Wypełniłem cele terapii.
Teraz mam tylko dwie godziny w tygodniu.
Tak, powiedzieli mi to samo,
ale nie wierzę w to,
więc spędzam tu tyle, ile mogę.
- Bez terapeuty? - Tak.
Rany.
Minęło dziesięć miesięcy od mojego wypadku.
Jestem na etapie akceptacji.
- Przykro mi to słyszeć. - To ma swoje zalety.
Pamiętasz terapeutkę Veronicę?
Pokazywała mi sprzęt adaptacyjny,
żebym wrócił na konia,
i pojechaliśmy na przejażdżkę.
A reszta to historia.
Rany, to... Cieszę się twoim szczęściem.
Powinieneś się kiedyś z nami zabrać. Weź córkę.
Brzmi świetnie. Chętnie.
A co u ciebie?
- Jak sobie radzisz? - Dobrze.
Cieszę się, że jestem w domu.
Przywykam do nowej normalności.
- Z żoną w kosmosie? - To też.
No wiesz. Normalność.
Skoro o tym mowa, to Emma. Moment.
Matt, cześć. Jak się masz?
Słuchaj... Uzdatnianie wody padło.
Przepraszam, ale muszę iść.
- Wszystko gra? - Nie.
Sprzęgło, gaz, hamulec.
Sprzęgło musi być wciśnięte na biegu.
Wciśnięte. Jasne.
Najpierw tylko trochę gazu.
Jak przesadzisz, polecisz.
Przyjęłam.
Twój tata wie, że jeździsz?
Co?
Czyli nie wie.
Nie musi wiedzieć wszystkiego.
Gotowa?
Tak.
Pokaż, co potrafisz.
Pomału. Najpierw poczuj się pewnie.
No dobrze.
Rany. Będzie dobra.
Jej mama jest astronautką.
Piąty rząd od dołu.
Pierwsza litera, O.
Potem...
Jest blisko.
Blisko to za mało.
A nie, to D. Przepraszam.
- Teraz zgaduje. - Dalej, V.
Potem N...
Z...
R...
Potem H... V...
D... S...
Z.
- A rząd niżej? - S... H...
Z...
O... K.
Wystarczy, dowódco?
- Kontrola się odezwała. - I co?
Mamy wykorzystać zapasowy destylator do naprawy głównego,
ale zalecają najpierw przebadać oczy Miszy.
W samą porę.
Co proponujesz?
Cóż...
Ram radzi sobie z technologią i jest też chirurgiem.
On usunie zdrowe serce z systemu zapasowego.
Ja zajmę się głównym.
Przygotuję pacjenta do przeszczepu.
Lu będzie pilnować części.
To ważne. Nie możemy żadnej zgubić.
Ale Lu jest pedantyczna...
w dobry sposób.
To prawda, jestem.
To wszystko.
Chcę, żeby Kwesi ci asystował. Będzie drugą parą oczu.
Stawką jest nasze życie. Chcę się zabezpieczyć.
Jasne.
Obyś był lepszym pomocnikiem inżyniera niż aktorem.
- Będzie zabawnie. - Do roboty.
Nie kłamał.
Dziesięć litrów.
Główny system daje dwa razy tyle.
Dlatego trzeba go naprawić.
Czyli mogę go wyłączyć?
Bo to będzie cała woda, jaka zostanie.
Wystarczy na dwa dni.
Naprawa potrwa dwie godziny. Wyłącz go.
Dobrze.
Robi wrażenie.
Sto siedemdziesiąt trzy nakrętki, śruby i wkręty.
Trzeba je usunąć, żeby wymienić destylator.
Zgubienie choćby jednej może wywołać katastrofę.
Porządkowanie rzeczy mnie uspokaja.
Nie chciałabym widzieć twojej szafy.
Dobrze.
Wierzę w ciebie, Misza.
Dziękuję, Kwesi.
Nie pomodlisz się? O sukces?
Oczywiście.
To dobry moment.
Racja.
Dołączyłbym, ale, szczerze mówiąc,
nie zawsze wierzę.
Też tak miałem.
Bądź błogosławiony,
królu wszechświata,
stworzycielu owocu drzewa.
Chwała Ci, Haszem, Boże nasz,
królu wszechświata.
Obdarzyłeś nas życiem i dałeś nam dotrwać do tej pory roku.
Każdy seder zaczyna się od pytania,
a dziś pytamy:
„Czym ta noc różni się od wszystkich innych?”.
Zadajemy to pytanie,
by upamiętnić ucieczkę Izraelitów z egipskiej niewoli,
by upamiętnić wolność ludu żydowskiego.
Czemu ta rodzina
może mieć boga?
A moja rodzina nie?
Pyta, czemu my mamy Boga,
a jego rodzina nie miała.
Kwesi.
To nie Bóg
zabił twoją rodzinę.
Matt!
Witaj z powrotem!
- Jakie są parametry systemu uzdatniania? - Tu je mamy.
Matt wrócił.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
- Witaj z powrotem. - Matt wrócił.
Witaj.
Cześć, Matt.
Darlene cię wezwała?
Emma mi powiedziała. Na czym stoimy?
Zgadzamy się z zaleceniami Miszy.
Omawiamy naprawę na podstawie planów.
Jak oceniamy szanse powodzenia?
Za wcześnie na to.
Jak to?
Misza musi najpierw rozkręcić system.
Mamy siedzieć z założonymi rękami,
gdy oba systemy nie działają?
- Nie. - Wezwij Trevora.
Zbudował pierwsze trzy prototypy obu systemów.
Trevor odszedł dwa miesiące temu.
Co?
Dolina Krzemowa płaci więcej.
Nie obijamy się, ale nie rozwiążemy problemu...
Nawet nie próbujecie.
Poczekaj chwilę.
Nie pozwolę im zginąć, bo nic nie zrobiłeś.
Matt.
Sala konferencyjna.
Musimy być gotowi.
Jeśli filtr nie zadziała, musimy to uprzedzić.
Nie możemy. Przy półgodzinnym opóźnieniu
nie możemy im rozkazywać. Musisz to zaakceptować.
Nie. Mogę już wrócić do pracy,
więc Ryan przestanie mnie zastępować.
To nie twoja decyzja.
Pojawiły się obawy,
że podchodzisz do tego zbyt emocjonalnie.
Daj spokój, Darlene.
Niech pogadają z George’em.
To George wyraził te obawy,
a po tym, co widziałam, muszę się zgodzić.
Przeżywam to, ale to nie wpływa na moją pracę.
Nie wpływa na...
Pięć miesięcy byłeś na chorobowym.
Nie miałem udaru przez pracę.
- To dyskusyjne. - Darlene...
Jeśli coś ci się znowu stanie,
to wpłynie na Emmę i jej dowodzenie.
Kiedy ostatnio coś ci się stało,
była gotowa porzucić misję i wrócić do domu.
Jesteś naszym najlepszym ekspertem
i nadal będziesz wspierać tę misję,
ale jako konsultant.
Nie w centrum kontroli.
To idiotyzm.
Dam ci znać, co tam się dzieje, gdy tylko się dowiemy.
To powinna być ostatnia śruba.
Uważaj, nie odłącz kabla.
Dziękuję, Kwesi. Bardzo mi pomagasz.
Masz pewną rękę, jak Ram. Mógłbyś być chirurgiem.
Nie, nie lubię krwi.
Dobrze, oto cześć numer 173.
Właściwie to 171.
Ale kto by to liczył?
Dobra, doktorze Kwesi...
- Możesz usunąć martwe serce. - Dobra robota.
Pułkowniku Arya, możemy prosić o drugie serce?
W drodze.
Dziękuję. Dobrze...
Zaraz.
O co chodzi?
Gdy destylator zawiódł,
zanieczyszczenia musiały utknąć w rurach i pompach.
Czyli...
Trzeba wymienić nie tylko serce?
Tętnice też.
Dobrze.
Dobrze. Musimy wymienić lub naprawić wszystko, co zostało uszkodzone.
Ale jeśli zaczniemy wyciągać części z systemu zapasowego,
jak go złożymy z powrotem, jeśli to nie zadziała?
- Zadziała. - A jeśli nie?
Jeśli nie zadziała, to wkręcę wszystkie nakrętki...
śruby i wkręty z powrotem.
To tysiące części.
Zgadza się.
Nie zgadzam się.
Powinniśmy na nowo złożyć system zapasowy,
póki to możliwe, i korzystać z niego.
Nie jesteś inżynierem.
Nie jesteś w pełni sił.
- Wiesz co? - Proszę.
Musimy zachować spokój.
Cały czas towarzyszyłeś Miszy. Jak go oceniasz?
Jego praca była jak dotąd wzorowa.
Nie robił niczego tak skomplikowanego.
Spytamy kontrolę?
Odpiszą po 30 minutach
i będą godzinami opracowywać scenariusze.
- Nie mamy tyle czasu. - Nie.
Ufam twojemu instynktowi.
Chodzi też o twoje życie.
Oddaję je w twoje ręce.
Ja też.
Ja również.
Musisz mi powiedzieć, jeśli to za dużo.
Dam radę. Obiecuję.
Raportuj o postępach co 15 minut.
Jeśli to się zrobi za trudne, muszę natychmiast wiedzieć.
Nasze życie jest w twoich rękach.
Rakerowi opadła szczęka.
Dziewczyny tak nie jeżdżą za pierwszym razem.
„Dziewczyny”?
Nie chodzi mi o to, że nie potrafią jeździć, tylko że...
Byłaś niesamowita.
Daj spokój. Byłam w porządku.
Serio. Masz naturalny talent.
Tylko wyczyść buty, jeśli nie chcesz, żeby tata wiedział.
Racja, dzięki.
Nie chcę, żeby znowu mnie przyłapał.
Znowu?
Pamiętasz, jak zabrałeś mnie na pasterkę?
Coś mi świta.
Przyłapał mnie, kiedy wracałam.
Serio?
Nie mówiłam mu, że byłam z tobą.
Czemu?
Co by zrobił?
Cześć, to ja.
Mylisz się. Wciąż słyszysz, jak mówię, że będzie dobrze.
Bo będzie, Em. Będzie dobrze.
Będę nad tym pracował na okrągło.
Freddie, co tam?
Misza odkrył zanieczyszczone rury i pompy.
- Rozbiera zapas? - Tak. Dostaniesz schematy.
Nigdy nie było tak źle.
Chciałam usłyszeć najnowsze wieści.
Pytałaś o to pięć minut temu.
To było 20 minut temu. Wszyscy się niepokoimy.
Więc jak to wygląda?
Będzie lepiej, jeśli przestaniecie mi stać nad głową.
Może zróbmy krótką przerwę.
Nie potrzebuję przerwy.
Wystarczy, że dacie mi wykonać moją pracę.
Misza.
Co?
Odsuń się od panelu.
- Emmo, mówiłem... - Nic nie widzisz.
- Co? - Wkręt przeleciał ci przed oczami.
To katastrofa! Jestem wycieńczony!
- Ile widzisz palców? - Co?
Ile palców?
- Idź do diabła. - Odpowiedz.
- Nie mówisz poważnie... - Odpowiedz, Misza.
Dwa.
Nie rozumiem.
Badanie przeszedł wzorowo.
Bo...
wykułem je na pamięć.
Gdy oczy zaczęły mi słabnąć,
zapamiętałem planszę.
Misza!
- Czemu? - Bo wiedziałem, że tak będzie.
Że nie pozwolisz mi pracować.
Mogę to zrobić na dotyk.
Uczyli mnie tego.
Mógłbym to złożyć z zamkniętymi oczami.
Znam ten statek jak własną kieszeń.
Mam najlepsze ręce w kosmosie. Wiesz o tym.
- Misza... - Przestań! Żadnych „Misza”.
To moja praca.
Słuchaj...
Przykro mi.
Przepraszam.
Nie powinienem kłamać.
Zdradziłeś nas.
Ale dam radę.
Wiem, że dam.
Może to potrwa trochę dłużej, ale naprawię to.
Musimy to naprawić. Zaufaj mi.
Ufałam ci.
- Emmo... - Odejdź.
Ja pokieruję naprawą.
Wszystkie ręce na pokład.
Całe starania wkładamy w złożenie i zabezpieczenie zapasu.
Możemy wziąć części z głównego systemu.
Ram, przejmij pracę Miszy.
Nie dotrzemy na Marsa z samym zapasowym.
Przez ciebie zapasowy może już nie zadziałać.
Kwesi, powiedz im.
Co takiego?
Powiedz. Widziałeś mnie.
Mówiłeś, że jestem jak chirurg, więc powiedz im...
żeby uwierzyli jak ty.
No już.
Nie masz pojęcia o mojej wierze.
A dowódczyni wydała ci rozkaz.
Odejdź.
To mój tata.
Cześć, tato.
Przepraszam, zaraz będę. Kółko naukowe się przeciągnęło.
Dobrze, bo ja też się spóźnię.
Czekam na pomoc drogową.
Wszystko w porządku?
Tak. Tylko miałem spotkanie z rowem.
- Tato... - Wszystko gra.
To mały rów. Drobiazg. Za godzinę będę w domu.
- Gdzie jesteś? - Jechałem skrótem przez Merrick.
Właśnie tam jedziemy.
Jacy „my”?
Jestem...
Z przyjacielem. Zaraz się zobaczymy.
Nie, Lex, nie trzeba. Oni już jadą.
To poczekamy z tobą.
Zaczyna nieźle padać.
Pamiętasz, jak leżeliśmy w łóżku i słuchaliśmy deszczu?
Zamknij oczy i posłuchaj tego.
Tak powinien wyglądać zapasowy system, gdy skończą.
Przygotowałeś instrukcje złożenia go?
Teoretycznie.
Spędzili kilka godzin, rozkładając bardzo delikatny system.
Będą musieli improwizować z częściami.
A my nie pomożemy im na bieżąco.
Pewnie są odwodnieni.
Pracują bez przerwy, mają mało wody, pocą się i spalają kalorie.
Wystąpią bóle głowy, problemy z koncentracją.
Ile części muszą znowu zainstalować?
Około czterech tysięcy.
Tato?
Nic ci nie jest?
Nic. Możesz wyciągnąć wózek?
Jasne.
- To Isaac. - Przepraszam pana. Isaac Rodriguez.
Miło cię poznać.
Pana również. Mogę jeszcze jakoś pomóc?
Przestań mówić „pan”.
Mów mi Matt.
I pomóż mi się wydostać.
Jasne, proszę pana... Matt.
Dobrze ci idzie.
Tata był sanitariuszem. Wiem, co robię.
Gotowy? Raz, dwa, trzy.
Jeśli porządkowanie rzeczy cię uspokaja, to musi być piekło.
Za dużo tego jest. Nie chcę się pomylić.
Nie za mocno, Ram. Bo przytrzesz śrubę.
Co dalej?
- Kwesi. - Przepraszam.
- Chyba powinieneś zabezpieczyć... - Chyba?
Staram się, jak mogę.
To skomplikowany schemat 3D, a ja nie jestem inżynierem.
Szkoda, że żadnego tu nie ma.
Lepiej siedź cicho.
Spytam kontrolę, upewnimy się.
Ta procedura składa się z setek kroków.
Jeśli każdy będziemy konsultować,
to zajmie tydzień.
Super. Będziemy martwi przez sześć dni.
- A czyja to wina? - Emmy.
Słucham?
Mówiłem, żebyś pozwoliła mi skończyć.
Gdybyś mnie nie okłamał, nie byłoby problemu.
Dobrze, dość tego!
Nie widzicie, co się dzieje?
- Zostaliśmy poddani próbie. - Nie wszystko jest dziełem twojego boga.
Chyba nie o to mu chodziło.
Właśnie o to mi chodziło.
Jesteśmy źli i przestraszeni.
Cały dzień byłem z Miszą.
Mam więcej powodów od was, by czuć się oszukanym.
Ale wierzę...
że Bóg chce, żebyśmy przeżyli, a wierzę w to...
bo zgromadził tu naszą piątkę.
Mamy wszystko, czego potrzebujemy, by sobie poradzić.
Tu nie chodzi o wiarę w Boga.
Tylko o wiarę w siebie nawzajem.
Misza, sam nie dam rady.
Musisz...
Musisz mnie poprowadzić.
Oczywiście.
Może mogę pomóc przy tym schemacie.
Jestem dobra w łamigłówki.
Co teraz robimy?
Mam coś dla ciebie.
Wiesz, co to jest?
W naszym ogrodzie taka rosła.
Mama mówiła, że to kwiat papai.
Ten kwiat przypomina papaję.
Tak naprawdę to...
płomień Afryki.
Pomożesz mi posadzić go w ogrodzie?
Żebyś przypominał sobie swój stary ogród,
kiedy będziesz wyglądał przez okno.
Gdy tu przyjechałem,
byłem młodym człowiekiem.
Ale moje serce było jak twoje.
Było mi smutno...
byłem wściekły...
i przestraszony.
Kiedy poznałem Miriam,
nie wiedziałem, że się w sobie zakochamy.
Przyjaźniliśmy się.
Ona próbowała się ze mną przyjaźnić.
Ja nie byłem zainteresowany.
Pracowaliśmy razem w Światowym Funduszu Pomocy.
Byłem taki smutny...
że nie mogliśmy pomóc...
wszystkim ludziom.
Miriam opowiadała historie ze Starego Testamentu.
O ludziach, którzy mieli tyle problemów,
o niewolnikach, którzy chcieli opuścić pustynię.
Nie mieli jedzenia...
ani wody.
Ale w pewnym momencie
Bóg przyszedł im z pomocą.
Kiedyś żartowałem z Boga.
Byłem taki jak ty.
Nie wierzyłem, że istnieje Bóg, który potrafi czynić cuda.
Potem...
moje życie...
zaczęło się poprawiać.
Ból w moim sercu zaczął znikać.
Zacząłem myśleć o niewolnikach na pustyni.
Pomyślałem...
że to ich wola,
ich wiara w siebie nawzajem
sprawiły, że Bóg mógł się pojawić.
Może...
to my tworzymy Boga.
A nie Bóg nas.
Kwesi. Ja i Miriam...
nie prosimy, żebyś uwierzył w to, co my.
I nie prosimy cię...
żebyś uznał nas za swoich rodziców.
Mówimy ci o ważnych rzeczach,
żebyś mógł wybrać spośród nich,
kiedy zechcesz.
To od kiedy się przyjaźnicie?
Od kilku miesięcy.
- W której jesteś klasie? - Trzeciej.
Czyli ile masz lat?
- Siedemnaście? - Tak.
To twoje motory?
Tak, jeżdżę od kilku lat.
Twoim rodzicom to nie przeszkadza?
Tato. Jesteś jak hiszpańska inkwizycja.
To nic.
Mama była przerażona, póki nie zobaczyła, jak jeżdżę.
Musiałem się wyładować. Uznała, że to dobry sposób.
Czemu musiałeś się wyładować?
Jak mówiłem, tata był sanitariuszem w armii.
Jego humvee wjechał na improwizowaną minę.
Podobno zginął od razu.
Przykro mi to słyszeć.
Twój tata był honorowym człowiekiem.
Tak.
Miło było cię poznać, Isaac.
Jeszcze raz dzięki za podwózkę.
Zaraz przyjdę.
Czyli w ogóle nie mówiłaś o mnie tacie?
Przepraszam.
Nie chciałam, żeby spanikował
i mówił, że jestem za młoda, żeby spędzać z tobą czas.
Czy co tam ojcowie mają mówić.
A poza tym tak naprawdę...
nie rozmawiamy o takich rzeczach.
Kiedy miałam 12 lat i pierwszą obsesję na punkcie celebryty,
powiedziałam o tym mamie.
Którego celebryty?
Nie ma mowy, nie powiem ci.
Droczę się.
Musisz za nią tęsknić.
Tak.
Ale przynajmniej wciąż tam jest.
Nawet jeśli nie mogę jej wszystkiego mówić.
Nie wyobrażam sobie, jak to jest.
Wciąż mu mówię różne rzeczy.
Wie o tobie wszystko.
Wygląda dobrze.
Tak.
Jest jeden sposób, by się przekonać.
Dobrze.
Kurde! Wyłącz go.
Nie. Czekaj. Niech popracuje.
Czemu przestał?
Nie wiem.
To tylko połowa wody, którą miał wyprodukować.
Dostajemy połowę wody,
bo pracuje na pół gwizdka.
Uszkodziliśmy go podczas składania?
Nie wiem. To problematyczny system.
Dlatego chciałem...
Naprawić główny.
- Tak. - Ale nie nadawał się do naprawy.
Dlatego wzięliśmy z niego części.
Nie wszystko, co uszkodzone, jest bezużyteczne.
Jeśli system zapasowy działa w połowie,
czy wystarczy nam wody na podróż?
Prawdopodobnie, ale będziemy musieli...
ograniczyć zużycie wody.
Przygotowaliśmy się na to. Będziemy ją racjonować.
Przykro mi.
Ogród pochłania dużą ilość naszej wody.
Rozumiem, dowódco.
To drzewo nie zostało stworzone do tej pogody.
Użyjemy nawozu
z azotem.
Dodamy też fosforu i potasu.
Ale i tak może nie urosnąć.
Drzewo może nie przeżyć.
Czy ona może je pobłogosławić?
Pyta, czy odmówisz błogosławieństwo?
Oczywiście.
Raduj się twoją ziemią.
Obdarz ją dostatkiem z dobroci swojej miłości.
Obdarz siłą ręce tych, którzy w znoju pracują w ziemi świętej,
by jej jałowe tereny rozkwitły.
By jej jałowe tereny rozkwitły.
Zgadza się.
I obdarz łaską owoce ich pracy.
Amen.
Co to?
To coś z Atlasu?
To...
zagadka, którą próbuję rozwiązać.
Isaac to miły młody człowiek.
Cieszę się, że tak myślisz.
To z nim byłaś w Wigilię?
Zabrał mnie na pasterkę ze swoją rodziną.
Przepraszam, że ci nie powiedziałam.
Chcę, żebyś mogła swobodnie mówić mi o wszystkim.
Dobrze.
Isaac wiele przeszedł...
a teraz ty też.
Po prostu...
Nie chcę, żebyś się spieszyła.
Nie spieszę się. Spokojnie.
Obiecaj, że nie wsiądziesz na motor.
Dobrze?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie trzeba.
Nie chcę się narzucać.
Ale to miejsce jest dla mnie schronieniem.
Nie musisz przepraszać.
Jak długo...
Cóż, są odporne z natury,
ale potrzebują trochę wody, żeby przetrwać.
Za tydzień zaczną więdnąć.
- Przepraszam. - Nie, dowódco.
Postąpiłaś słusznie. Musimy coś poświęcić.
Ja nawet w domu nie umiałam utrzymać roślin przy życiu.
Masz wspaniały dar.
Nie.
Gdy byłem mały, ogrodnictwo...
pozwalało mnie i ojcu czuć się swobodnie w swoim towarzystwie.
Jak wiesz, moi biologiczni rodzice zginęli w Ghanie,
ale gdy po adopcji trafiłem do Anglii,
nie mogłem się przystosować.
Dzięki niemu poczułem się jak w domu.
Mogę się przyłączyć?
Oczywiście.
Staram się spędzać tu jak najwięcej czasu.
Też bym chciał powąchać roślinki,
jeśli mogę?
- Nie muszę. Pójdę do kabiny. - Nie.
Wejdź.
Dziękuję.
Ironia losu, prawda?
Dosłownie otacza nas woda.
W ścianach statku jest tyle, że starczyłoby na wiele tygodni.
Tak. Gdyby tylko był do niej dostęp.
I tak potrzebujemy jej, żeby chroniła nas przed promieniowaniem.
I w tym tkwi ironia.
Jesteśmy jak ci żeglarze, którzy umierają z pragnienia na środku oceanu.
Tylko że my nie umrzemy.
„...miłosierny, skryj go w cieniu Twych skrzydeł po wsze czasy
i niech jego dusza
będzie włączona
w wieniec życia wiecznego”...
Czytaj dalej.
„Oby wypoczywał w pokoju na swym łożu.
Mówmy”...
- Amen. - Amen.
PAMIĘCI SISIEGO
Późno dzwonisz, Darlene. Wszystko w porządku?
Czyli nie była w stanie...
Dobrze.
System zapasowy nie jest w pełni sprawny,
ale w jakim stopniu...
Posłuchaj.
Wisi mi, jakie mam stanowisko i gdzie pracuję.
Pracuję nad tym, dobrze? Do zobaczenia rano.
OD: MATT TEMAT: BĘDZIE DOBRZE
Cześć, to ja.
Mylisz się.
Wciąż słyszysz, jak mówię, że będzie dobrze.
Bo będzie. Będzie dobrze.
Będę nad tym pracował na okrągło.
Zaczyna nieźle padać.
Pamiętasz, jak leżeliśmy w łóżku i słuchaliśmy deszczu?
Posłuchaj tego.
Zamknij oczy.
Napisy: Krzysiek Ceran