Exclusieve Online Preview
Hallo allemaal, hoe gaat het?
Ik ben Mariana Di Girolamo,
vanuit mijn huis, hier in Chili.
En ik speel Ema in 'Ema' de nieuwe film van Pablo Larraín.
Blijf nog even nadat de film is afgelopen, want ik zal een aantal vragen beantwoorden.
Blijf veilig!
Geniet van de film!
Waarschuwing.
EMA bevat seksueel expliciete beelden en is enkel bedoeld voor een volwassen publiek.
Binnen.
Hoi.
Wat doe jij hier?
- Ben je gek? Kom niet naar mijn werk. - Ik heb 20 keer gebeld.
Je weet dat ik niet opneem. Waarom heb je gebeld?
- Hoe is het met mijn zoon? - Hij is je zoon niet meer.
- Je bent nu alleen met je rotvent. - Ik ben nog wel zijn moeder.
Niet. Weet je wat je bent? Een verwend nest.
- Ze hadden jou moeten afstaan. - Ik ben zijn moeder.
- Niet volgens de wet. - En nu?
Weet je wat er gaat gebeuren? Over een paar jaar is hij 12.
Dan ontsnapt hij uit de jeugdopvang en berooft hij je.
Wat bazel jij nu?
Hij steelt je auto, je geeft hem aan en hij mag de bak in.
Polo draait de bak niet in. Wat een onzin.
O nee?
- Wil je doorgeven dat ik van hem houd? - Nee. Ik ben geen leugenaar.
Laat me je één advies geven.
Houd het bij dat verdomde dansen, koop een pop en kleed hem aan.
Wat je wilt, is geen kind. Je wilt een kind dat niets doet.
- Hoe gaat het met hem? Vertel me wat. - Dat weet ik niet.
Hij is vast bij een betere moeder dan jij.
- Is hij geadopteerd? - Geen idee.
- Zoeken ze adoptieouders? - Ik moet weg.
- Zeg het me, verdomme. - Ik weet het niet.
- Marcela! - Hoor eens, luister naar me.
Je hebt nog een heel leven voor je. Je zult dit vergeten.
Maar kom niet meer langs op kantoor. De groeten. Dag.
Vind je hem mooi?
Nee.
En deze?
Ik vond haar eigen haar mooi, zoals het vroeger was.
Sorry, Carlos.
- Het spijt me. - Het is oké. Genoeg excuses.
Weet je nog, toen Pauli kaal terugkwam van dat concert?
- Ze was zo knap. - Prachtig.
Ik heb hier geen energie voor.
Blijf niet voor altijd triest. Het was een ongeluk.
- Niet waar. - Jawel.
- Het was geen ongeluk. - Jawel.
Het zal niet nog eens gebeuren.
Je moet doen wat hagedissen doen.
- Wat doen ze als je hun staart afhakt? - Ze raken de weg kwijt, draaien door.
Ik kan dit niet.
- Druk op de knop. - Ze is verdoofd.
- Met welk middel? - Morfine.
Morfine? Waarom denk je dat het morfine was?
- Dan was dat te weinig. Geen 30 ml. - Wat weet jij daar nu van?
- We moeten vast bloed geven. - Jakkes.
- Ik geef wel bloed. Een liter. - Je mag maar een halve liter geven.
Ik doe wat ik wil met mijn bloed, mam.
Je redt het wel.
Je zult ons dit vergeven.
Mij. Ema. En Polo.
- Het kan een brand in de nacht zijn. - Ja?
Of een reus die met zijn voeten stampt en een aardbeving veroorzaakt.
Blijf springen.
Drie, vier, vijf, zes, zeven, stop.
Strek je armen. Omarm jezelf.
Polo huilt nu van woede, omdat je hem in de steek gelaten hebt.
Wij allebei. Het is onze fout.
Ja, misschien wel.
Maar het is zwaar.
Het doet zo veel meer pijn als je moeder je in de steek laat.
Ja, het verraad van een moeder is veel zwaarder.
Van een slechte vrouw.
Van een slechte moeder.
Nee, ik denk dat
net toen Polo je begon te vertrouwen, je hem in de steek liet.
Wij allebei.
Allebei.
Het is een kind.
Je nam hem bij ons in bed zodat we niet hoefden te neuken.
Ik had een jonger kind gewild, maar dat hadden ze jou nooit gegeven.
Jij leerde hem dingen in brand steken.
Je wilde dat hij het huis zou afbranden, zodat ik hem, ik weet niet,
opnieuw af zou staan.
Hij heeft je zus verbrand.
Jij bent onvruchtbaar, omdat je een ziekte opgelopen had.
Dus is het jouw fout, Gastón.
Jouw fout dat we dit moesten doen en een kind met snor moesten adopteren.
Het is jouw fout dat we hem niet konden uitstaan.
Het is jouw fout dat mijn lijf pijn doet.
Dat men naar ons kijkt alsof we een hond verstikten met een plastic zak.
Weet je waarom Polo van je hield?
- Omdat hij je knap vond. - Niet.
Jawel.
Toen we hem ophaalden, noemde hij je knap.
"Hé, knapperd, kom hier."
En je kwam dichterbij.
Zo dicht op zijn lip.
Je kwam dichterbij en flirtte met hem. Met die glimlach en zo.
Je ging met je tong over zijn tanden.
Je kleedde je voor hem uit.
En je stak je tepel in zijn mond.
Hij was mijn zoon. Mijn zoon mag aan mijn hele lijf zuigen.
Nee.
Dat mag je een kind niet aandoen.
- Je hebt mijn leven verpest. - En jij mij.
Ik was nog klein. Je zorgde niet voor me.
Onvruchtbare smeerlap.
- We doen het nog eens. - Het hert.
En met je benen bij elkaar.
- Ja. - Het hert.
Sorry dat ik van onderwerp verander.
Ik weet niet of ik met de decaan of met het afdelingshoofd moet praten.
We moeten een manier vinden om uit te leggen wat er met Polo is.
- Met wie? - Polo Valderrama, uit groep zes.
Wat is er?
De Kinderbescherming heeft gebeld. Ze halen Polo van school.
O ja? Waarom?
Hij is ziek.
- Wat is er gebeurd? - Hij is afgestaan.
Nee.
- O nee? - Nee.
Dan had ik het mis.
Ik meng me niet graag in andermans leven.
Maar ik weet niet hoe ik het moet uitleggen.
Want ze vragen ernaar.
En...
Ik wil ze niet zeggen: "Weet je wat, Polo's ouders houden niet meer van hem.
"Hij heeft zich misdragen, dus hebben ze hem afgestaan.
"Polo is niet meer geadopteerd. Hij is weer wees."
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Is dat waar?
Ja.
Gaf je hem terug?
Daarom is hij hier dus niet. Hij is je zoon niet meer.
Dat wil ik net uitleggen.
Wat jammer.
We kunnen beter zeggen dat Polo bij familie in Santiago is gaan wonen.
Nee. Dat mogen we niet zeggen. Ze blijft lesgeven op school.
- Blijf je hier werken? - Ja. Het is mijn werk.
Ik moet ook werken.
Maar ik weet niet of ik wel elke dag jouw gezicht wil zien.
Je gezicht. En je haar.
Ben je gestoord? Besef je niet wat we zeggen?
Ik denk dat Ema met ziekteverlof moet gaan.
- Wat is dat? - Dat weet ik niet.
- Ga je nu al weg? - Ja, ik heb een auditie.
- Met een man of een vrouw? - Geen idee.
- Het kost me veel geld. - Nog één glas.
- Is er nog ijs? - Ja.
- Moet je bellen? - Een sms'je.
Ema?
Mati.
Gastón.
Sorry, Sonia. Hij heeft het vast vorige week gedaan.
Zeg dat ik het was. Voor een optreden.
Iedereen weet dat het Polo was.
- Wat hek uit? - Ze zullen door het lint gaan.
- Wie? - Iedereen. De slechte dansers.
We vertrekken met z'n tweeën. Ik leid ze af en jij gooit de kat weg.
Onze kleine jongen, Ema...
Wat hebben we toch gedaan?
Zullen we nog een kind nemen?
Ema...
Het is niet mijn fout.
Het was niet mijn fout.
- Het komt goed, toch? - Het is oké.
- Ja? - Het is oké.
Alles is in orde. Ze zijn dol op ons.
Zeg, weet je met wie alles oké is? Met Polo.
Hij is gelukkig. Omdat hij niet meer bij ons is.
Ik ga iedereen zeggen dat...
Geen idee... Dat...
Dat het iets was wat we met Polo deden.
Dat we dieren in de koelkast bewaarden.
Dat het voor hem was.
Dat we triest zijn omdat we het zagen en daarom nu maar gaan.
Nee. Dat hoeft niet.
Ze zijn dronken. Ze merken er niets van. Ze hebben lol.
Ja.
Ik denk dat Polo het nu ook beseft. Hij neemt alles in zich op.
We doen dit voor hem.
Omdat hij een vader en moeder nodig heeft
die van hem houden als nooit te voren.
Je beseft het niet, maar je bent mooi.
Je bent prachtig.
En ik heb erg veel geluk met je.
Zin in een vluggertje?
Nee.
Je bent een menselijk condoom.
Je zult me nooit een zoon geven.
Een echte zoon.
Ik heb je een zoon gegeven.
Een echte zoon.
Je zette hem eruit.
Weet je nog dat hij je hand pakte en op zijn borst hield?
En dat hij "mamaatje" zei?
"Blijf bij me, mamaatje."
"Ik sluit mijn ogen en denk dat je gaat. Ga niet weg, blijf bij me."
Hij zei sorry.
Ik hou van je.
Ik ook van jou. Het spijt me.
Het spijt me zo.
Laat maar.
Ik vergeef je.
Ik hou van je.
Hoe lang woonde Polo hier? Tien maanden.
Nee. Het was langer.
Hij was een jaar bij ons. Minstens een jaar.
- Wat is er? - Niets.
Is er niets?
Weet je wat er is?
Ik heb jullie een gunst bewezen.
- Een gunst? - Absoluut.
Hoezo? We hebben je betaald.
- Wat zei je daar? - Hé, we...
- Zeg dat nog eens. - We hebben je betaald.
Niemand wil die Colombianen of Venezolanen adopteren.
- Dat is niet waar. - Polo was zeven.
Zes.
- Niemand wilde hem adopteren. Wij wel. - Dankzij mij.
- Je kreeg geld om alles te vervalsen. - Niet. Kijk maar op mijn rekening.
Ik heb het verslag enkel aangenomen en het deel over seks veranderd.
Wat stond er?
- Weet je dat niet? - Jawel. Maar zeg het nog eens.
Moet ik dat zeggen?
Homoseksueel gedrag. Exhibitionisme.
Brute seksuele handelingen.
- Optredens met bloed. - "Optredens"?
Het was maar een scène, het was niet echt.
Het was fictie. Dat is mijn werk.
We repeteerden een scenario en voerden het op.
- Gastón is geen homo. - Die gast daar?
Ik wil alleen maar dat jullie begrijpen
dat het systeem jullie buitensluit.
En ik ben het systeem, klootzakken.
Na al die afspraken die jullie hadden met sociaal werkers,
met psychologen... Ze vroegen ons dingen.
"Zijn ze gek?" "Nee, ze zijn niet gek."
"Willen ze met poppen spelen?""Nee."
"Ze is wel erg jong voor hem." "Dat geeft niet. Alles is oké."
"Maar hij is bizar." Je bent bizar.
En wat nog meer? Dat veranderde er niets aan.
Tot er iemand van buitenaf jullie kwam beoordelen.
Alles liep fout, en wie redde jullie? Wie redde jullie? Ik.
Ik redde jullie.
We stemden in met adoptie, in godsnaam.
En nu?
Het kind testte je, want het is intelligent.
En toen begonnen de problemen.
Hij zei dat je zijn ma niet bent, want dat ben je niet.
Toen stak hij het huis in de fik en verbrandde hij zijn tante.
Maar dat zijn normale dingen.
Ik had het toch gezegd?
Hij wil enkel dat je ondanks alles wat hij doet
zegt dat je toch van hem houdt.
Polo werd volwassen, leerde zijn lesje en is nu kalmer, snappen jullie dat?
En wat deden jullie?
Jullie gaven hem terug, jullie stonden hem weer af.
En nu kan hij belanden bij de eerste de beste psychopaat.
En?
Wellicht niet. Hopelijk niet.
Ik hoop... Ik hoop dat alles goed gaat.
Ik hoop dat hij een goed gezin heeft en dat hij een mobieltje heeft.
Dat hij veilig en wel in bed ligt.
Dat hij drinkyoghurt drinkt.
- Heb je hem gezien? - Gaat je niets aan.
Knoop dat nu eens in je oren.
Ongelooflijk.
Ik weet niet of je wel geschikt bent om kinderen te nemen.
En jij evenmin, verdomde krankzinnige.
Je bent getikt.
Zorg dat je zelf niet gestoord bent voor je kinderen adopteert.
Wat was dat nu?
- Wat? - Zie je wat je gedaan hebt?
Ik?
Jij ging naar de Kinderbescherming. Dat was fout.
- Waarom deed je dat? - Ik doe wat ik wil.
Nee. Dat kun je niet maken. Je kunt niet doen wat je wilt.
Niemand mag je nog. Je bent onuitstaanbaar.
Niemand van de dansgroep mag je nog.
- Mag niemand me? - Nee.
Jou ook niet, maar je weet dat niet.
Dat interesseert me niet. Ze zei het daarnet toch?
Dit alles is aan jou te wijten, en iedereen weet dat.
Iedereen.
Bedankt, schat.
- Blijf maar zo lang je wilt. - Bedankt.
Waar slaap ik?
Hier. In dat bed daar.
- Waar is Gastón? - Gastón kan de pot op.
Gastón kan de pot op.
Wees niet zo grof, mam.
Ik pakte jullie handen vast toen jullie klein waren.
Ik kneep er erg hard in en zei dat we altijd samen zouden blijven.
Dat herinner ik me niet.
Toen je vader vertrok.
Ik herinner het me niet.
En jullie moesten op elkaar passen en bij elkaar blijven.
En waar wonen jullie nu?
Bij elkaar.
In hetzelfde bed. Boven op elkaar.
Je hebt dat nooit gezegd.
- Hoe oud was ik? - Vier.
Ik geloof je niet.
Moeders moeten dochters altijd steunen.
Kinderen maken een gezin een gezin.
En moeders blijven altijd bij hun kinderen.
Zo was dat en zal het altijd zijn.
Wat moet ik doen, mam?
Je moet doen wat ik zou doen.
- Was hij gewelddadig? - Nee.
Hij zit alleen in de put.
Hij zit in zo'n typische mannencrisis.
Ik snap wat u bedoelt.
- Staat hij hier achter? - Geen idee. Dat zou ik moeten vragen.
- Oké, maar wat zou hij zeggen? - Dat het fout is.
- Hij is verliefd. - Op u?
Ja.
Op mij.
Ja, natuurlijk.
Wat jammer. Arme jongen.
- "Arme jongen"? - Ja.
Hij is twaalf jaar ouder dan ik.
- Twaalf jaar? - Ja.
Dan kan hij de pot op.
- Hebt u ooit een oudere man gehad? - Ik?
- Sorry. - Nee, het geeft niet.
Alleen...
Ik praat niet vaak over mezelf.
Ik vind dat niets.
Of eerlijk gezegd is er niemand die me nog mag.
Ik mag u wel.
Als u dat goed vindt.
Ik heb geen keus, want u betaalt me.
Er is één probleem.
Ik heb geen geld.
Om u te betalen.
Dan hebben we een probleem.
Want advocaten vragen geld voor hun werk.
We zijn vreselijk.
Ja, maar het is maar een scheiding.
U vult de papieren in en ik teken.
Simpel.
Wat een lef, zeg.
Ik kan de was doen of voor u koken.
Of strijken.
De kinderen ophalen. Hebt u die?
Ja.
Ik kan zingen. En dansen.
- Of de honden uitlaten. - Dans voor me.
Dat was een grapje.
Ik nam u in de maling.
Wat doet u nu?
- Wat voor stijl is dat? - Reggaeton.
Je krijgt Polo wel terug, toch?
Weet ik niet.
Hopelijk wel.
Geweldig. Wat spannend.
Super.
Ema, je gaat knokken.
Misschien zien we je mooie lijf wel nooit meer terug.
- Bel als we een misdrijf moeten plegen. - Wat dan ook.
We zullen klaarstaan.
Ik doe er goed aan, toch?
Natuurlijk.
Geven jullie me een afscheidskus?
De brandstof is napalm. Het is een mix van kerosine en diesel.
Van mama.
Ze koopt graag smokkelwaar in de haven. Het was bedoeld om ratten mee te doden.
- Als gif? - Om ze te verbranden.
- En daarna nam Gastón het mee. - O, oké.
Voor een performance op een boot.
Hij wilde een boot afbranden terwijl we dansten.
Maar het mislukte.
- Pas op. - Voorzichtig.
- En voelt het goed? - Heel goed.
Hoe goed?
Stel je een olifantenslurf voor die 20 seconden kokendheet water spuit.
Geweldig.
Net een mannetjesdinosaurus die komt.
Heerlijk.
Net als vroeger.
Mensen brandden bos af en zaaiden om te kunnen eten.
Verbranden en weer zaaien.
Het was haar auto. We logeren hier vlakbij bij een vriend.
- Is hij van u? - Ja.
- Hoe lang hebt u hem al? Al lang? - Ja.
- Ooit problemen mee gehad? - Hij was oud, maar hij deed het.
Wat denken jullie dat er gebeurd is?
- Het was tuig. - Hoezo, tuig?
- Anarchisten. - Wat?
- Komen jullie uit Valparaíso? - Nee.
- Hoe lang zijn jullie hier al? - Al jaren.
- Jullie wonen hier. - Maar we zijn hier niet geboren.
Hoe lang ben jij brandweerman?
Dat doet er nu niet toe.
Hoi.
- Hoe gaat het? - Prima. En met jou?
Dit slaat nergens meer op
Dit is geen vriendschap meer
Je wordt gek van me
Dat is de waarheid
Ik zit nu in je gevangenis
En ik zal nooit meer liefhebben
Het is je lot
Dat is de waarheid
Hoe lang kennen jullie elkaar al?
Niet lang.
Anibal heeft de brand geblust.
Met de slang.
Als een superheld.
- Maar 's nachts werk ik hier. - Mooi, want we hebben geen geld.
- Geen cent. - We zijn eetpiraten.
Na onze ontmoeting bleef die lucht aan me kleven.
Mijn brandlucht is anders dan die van jou.
Je moet alle geuren van een dag hebben. Ik ruik naar gas, snap je?
Nee, alleen jij.
Hé, stop. De mensen kijken. We moeten discreet blijven.
Nog wat te drinken?
Wie is het knapst?
Jullie zijn allemaal prachtig.
Wie is het knapst?
Laura. Je moet ze erlangs laten.
Sonia, als ze komen, moet je ze erlangs laten.
Zij zijn geen dansers. Wij zijn de dansers.
Alles is fout gegaan.
Stop.
We zijn nu helemaal de weg kwijt.
Het moment van...
Heb je iets meegenomen om daarover aan te trekken?
Kan iemand haar wat lenen?
Vooruit. Je komt aanrennen en je ziet er naakt uit.
En jij? Ga je het doen?
- Of niet? - Jawel.
Hoe ronden we het af? De laatste positie, graag.
De positie voor al de chaos uitbreekt.
- Stop hier als je het doet. - Waar ben ik dan gestopt?
- Geen idee waar. - Hier.
Nog een keer dan?
Is de choreograaf hier?
Ik zeg het maar.
We luisteren. Stuur ons aan.
Weet je wat? Rot op. Ik meen het. We kunnen zo niet werken.
Rot op.
Gastón. Vertel je ze het nog?
Of moet ik dat doen?
We moeten dit oplossen.
Hoor eens, ik snap het. Ik snap dat jullie me haten.
Maar ik begrijp het ook
als Ema vier nachten op rij niet slaapt.
Als ze zegt dat het niet lukt, dat het voelt alsof ze hem doodt.
En dan vraag ik: "alsof je hem doodt?" En ze zegt: "Ja."
"Ook al ben ik niet zijn moeder, Polo voelt als mijn zoon."
Dat heb jij toch gezegd? Ja.
Ik geloofde het.
Ik geloofde het echt.
Nu zie ik jullie hier.
Ik zie jullie en... Jullie zijn mijn disfunctionele familie.
En ik vraag me af waar Polo is. Waar is hij?
Hij hoort hier te zijn, de jassen te pakken
en een bedje te maken in een hoek, zoals een puppy die een dutje doet.
Herinneren jullie je hoe hij lachte? De lol die jullie maakten?
Want mijn zoon is Colombiaans. Hij kan goed dansen.
Colombianen zijn verdomd goede dansers.
Ik wil dat jullie dit goed begrijpen.
Je stuurt haar weg.
- Niet waar. - Jawel.
Maar we stoppen er sowieso mee.
Wie denk je dat je bent dat je dat kunt bepalen?
Dan vertrek ik. Ga lekker door met de volksdansjes.
- Je kunt gaan als het je niet bevalt. - Ik ga zelf.
Ga dan maar je spullen pakken.
- Het probleem is dat Ema wil blijven. - Voorheen wel, maar nu niet meer.
- Ga elders reggaeton dansen. - Stil.
Je bent hier een toerist.
Een toerist die foto's maakt en dan de haven denkt te kennen.
Ga de straat op. Wanneer deed je dat voor het laatst?
Je stelt je een straat voor van een eeuw geleden.
Met wat mooie muziek, zodat hij op Parijs lijkt.
Maar zo is hij nooit geweest.
Daarom moet alles stuk en is er andere muziek nodig.
Iets wat toeristen als jij vrezen.
Druk het haar naar binnen.
- Heel knap. - Je ziet er prachtig uit.
Echt.
Het lijkt net echt.
- Echt waar? - Ja, absoluut.
- Ik zou je op straat niet herkennen. - Trek er maar aan. Superkwaliteit.
- Ze lijdt eronder. - Niet waar.
Pas als ze denkt dat de pruik deel van haar uitmaakt.
- Dat zal nooit gebeuren. - Wel waar.
- Kijk. - Je bent knap.
Het is afschuwelijk. Net poppenhaar.
- Hé, dim eens even. - Net poppenhaar.
- Je overdrijft. Trek het je niet aan. - Hoezo niet?
- Het was mijn fout niet. - Ik ben verminkt.
Het was niet mijn fout.
Ik heb die alcohol niet aangestoken.
Het was dat bastaardjong.
Waarom stond je hem af?
Niet omdat hij je haar verbrandde.
Waarom dan wel?
Heb je al die tijd gedacht dat we hem daarom hebben teruggegeven?
- Hij wilde me vermoorden. Vermoorden. - Polo was een kind.
- Hij speelde met lucifers. - Waarom probeerde hij jou niet te doden?
- Hij heeft veel geprobeerd. - Je doden?
Ik geloof het niet.
Ik vraag er niet om. Ik bied het aan.
- Wat? - Hè?
Ik doe dit al van kleins af aan.
Ik trek zijn broek uit op de wc en ik pak hem beet, zonder te zuigen.
Geen gezuig.
- Maar het is jouw idee? - Ja.
Maar soms is de man wat gespannen. Wat gewelddadig.
- Niet te geloven. - En dan?
Dan pak ik zijn hand vast,
neem hem mee een hokje in en staar hem aan.
Dan zeg ik: "Zeg het tegen niemand. Ik heb dit nog nooit gedaan."
Ik doe alsof ik gek ben en ga aan de slag.
- En ik zeg dat ik ongesteld ben. - Ongelooflijk.
- Oké. - Het werkt echt.
De pik is één ding.
Maar op antropologisch vlak is hun gezicht boeiend.
Het verandert heel erg.
Ze krijgen zo'n onnozele blik. Net jochies.
Ze laten hun ware aard zien.
En dan worden ze verliefd.
Ze bellen en schrijven me, maar ik reageer niet.
- Echt? - En dan begint hij in te storten.
Hij lijdt, hij huilt.
Hij bezwijkt. Het gaat me niet om de seks,
maar om de emotie.
Ik ben dol op die zooi. De macht ervan.
- Hoe weten we dat je hem niet pijpt? - Omdat je daarvoor verliefd moet zijn.
- Wat is liefde? - Ik ben liefde.
- Ema raakte opgewonden. - Ik was al opgewonden.
- Heb je aan me gedacht? - De hele tijd.
En aan jou.
Ik heb twee zussen en mijn vader is dood.
Hoe is hij gestorven?
- Sorry. - Geeft niet. Ik vertel het wel.
Hij had een pokerverslaving.
Hij vergokte alles, sloeg op de vlucht, sprong in zee, verdronk en stierf.
Hij had zelfs pillen geslikt.
Niemand heeft mond-op-mondbeademing gegeven.
Weet je hoe je dat doet?
Mond-op-mondbeademing? Natuurlijk.
- Voelde je dat? - Ja.
- Vond je het lekker? - Je hebt me gered.
Ik ben getrouwd, Ema.
Ik ook.
Ik heb net een advocaat genomen voor de scheiding.
Dit is lang geleden voor me.
Verdomme.
Zo ben ik nu eenmaal. Ik denk altijd na over goed en slecht.
En ik kies altijd voor goed.
Dan hebben we een probleem. Ik ben slecht.
O ja?
Ja.
- Ik heb veel vrouwen gehad. - Hoeveel?
- Heel veel. - En?
Ik heb ze dat vaker horen zeggen. "Ik ben slecht."
Er zijn zoveel vrouwen die zeggen dat ze pervers zijn.
Of slecht, het ergst. Waarom?
- Oké, en heb ik dat gezegd? - Ja.
Je zult huiveren.
- Huiveren? - Als je weet wat ik doe. En waarom.
Dan zul je huiveren.
Waarom zou je wachten? Maak me nu maar bang.
Ik slaap bij mijn moeder.
In hetzelfde bed.
Erg kinderlijk, toch?
- Nee. Dat zou ik ook doen. - Waarom doe je dat niet?
Omdat ik geen moeder heb.
En ik getrouwd ben.
Wat jammer. Je vrouw gaat alleen slapen.
- Gaan we samen naar bed? - Hier.
- Heb je ziektes? - Nee.
Ik ook niet.
En ik heb geen condoom bij me.
Hoe doe je het graag?
Bevalt ze je?
Ja.
Maar ze heeft het altijd over jou.
Ik dacht dat je een man zou nemen.
Dat heb ik overwogen.
Maar ik vind haar leuk.
- Bedankt. - Zij wilde het zelf.
Ze vroeg om toestemming.
O, dat was lief van je.
Je vriendin dat laten doen.
Geen probleem.
Ze is mooi. Kijk nu.
Maar ik mag nu ook met iemand anders naar bed.
Misschien heb ik dat al gedaan.
Misschien heb ik wel een verhouding.
Heb je dat al gedaan?
Ik heb iemand ontmoet.
- Ga je me alles vertellen? - Alles.
Wat als je hem erg leuk vindt?
Ik weet zeker dat ik hem erg leuk zal vinden.
Hoe ziet hij eruit?
Ik heb hem nog niet naakt gezien.
Maar zijn vingers zijn zo dik als bananen.
We zijn getrouwd.
We hebben een kind.
Dit is een scheiding met een kind.
Weet je nog hoe de arts je die kamer instuurde met porno
en je naar buiten kwam met je sperma?
Ik vond de wachtkamer mooi met die mannen met hun vrouwen.
En toen kwam jij naar buiten met rode lippen.
Nadat je kwam in dat klamme flesje.
Geweldig.
Met die afgang in je ogen. Het was super.
"O, ga niet weg, mama."
"O, mama, laat me niet alleen."
"Houd mijn hand vast."
"Hé, mama."
"Mama Ema".
"Ik hou van je."
Ik zal zorgen dat je nooit vergeet wat hij je ooit gezegd heeft.
Kom terug naar huis.
Waarom?
Je kunt me hier niet alleen laten.
Je laat me alleen en danst op die rotmuziek,
enkel om me boos te maken.
Je sluit me buiten.
Na zoiets verschrikkelijks, zoiets engs.
Na wat wij gedaan hebben.
We moeten volhouden.
Minstens twee jaar nog.
- Deze hand ziet er super uit. - Echt?
De andere niet echt, dus mats ik je.
Bedankt.
- En voor de voeten? - Dat doe ik cadeau.
Wat gul. Bedankt.
- Je hebt dievenhanden. - Waarom?
Lange vingers.
Werk je hier graag?
Ik moet geld verdienen.
Hoeveel kost die scheiding?
Honderd knipbeurten en driehonderd manicuren.
Deal.
Hé, zeg je vriendin dat we wat speciaals voor mensen van hier hebben.
Wat dan?
Iets in groepsverband.
Heerlijk, maar erg schunnig.
- Ik blijf bij mijn gezin. - Geeft niet.
Wil je dat ik scheid?
Helemaal niet.
- Smeek me. - Wat?
- Om te scheiden. - Nee.
- Zo ben ik niet. - En hoe ben je wel?
Toen ik trouwde, dacht ik:
met deze vrouw begin ik een nieuwe beschaving.
- En dat lukte niet? - Nee.
Mijn vrouw is een berg. Ze beweegt niet.
Ze werd verliefd en zegt dat ik een knuffelbeer ben.
- Is dat goed? - Ik denk het niet.
Mijn vrouw slaapt naakt. Ik ook.
Maar ze slaapt boven op me. Ik stik.
Ik word in ademnood wakker, dus dacht ik:
Met haar kracht en mijn moed kunnen we een dorp, een cultuur stichten.
- En schaam je je daar niet voor? - Het is waar.
Ik ben niet bang om in te storten of te verdwijnen.
Daarom ben ik niet bang voor je.
Waarom zou je bang voor me zijn? Ik vind je leuk.
Ik ga voor je zorgen.
Ik ga mijn kleren uittrekken en onder je slapen.
De mensen in de bergen denken vast dat we sletten zijn.
Ze zijn er dol op.
Ik weet niet. We moeten vaker de straat op.
Ze denken dat dit voor hen is, maar het is voor ons.
Kom je naar alle repetities?
Ik ben aan het lezen.
- Zie je hoeveel volk er is? - Mensen met slechte smaak.
Ze houden niet van deze muziek.
Ze walgen ervan.
Je moet eens zo leren dansen. Goede dansers neuken goed.
Ik kan goed dansen.
Ga je neuken?
- Is hij je man of niet? - Doet er niet toe.
Hij is niet geweldig.
Ik ben blij, Ema. Ik ben gelukkig.
- Maar wel wat bezorgd. - Wat?
Bezorgd.
Waarom dans je op deze rotmuziek?
- Moet ik dat uitleggen? - Het is gênant.
- Welke muziek? - Deze shit hier.
Wat?
Wat verwacht je nu?
Hoe bedoel je?
Het is gevangenismuziek. Daar luisteren ze daar naar.
De godganse dag.
Zodat je niet nadenkt.
Om de gevangenis te vergeten en weg te dromen,
om de tralies te vergeten.
Dat is het.
Een ritme dat je hypnotiseert, een illusie van vrijheid.
Zodat mensen niet nadenken. Seks, ja. Drugs, ja.
Heroïne, ja. Orgies, ja.
Maar de dag erop moet je gaan werken.
En iemand had je ervan overtuigd
dat je van heupwiegen vrijer zou worden.
Nee. Helemaal niet.
Het is verslagen in slaap vallen, op Ibiza leven,
je biezen pakken naar Los Angeles om er verdomde selfies te nemen.
En daar doe je hetzelfde. Een cultuur van geweld,
waarbinnen vrouwen enkel lustobjecten zijn
en mannen beesten zijn die vrouwen altijd belazeren.
En dat terwijl ze proberen om met ze te neuken.
Dat is wat ze willen. Dat is het ritme.
"Kom niet in opstand, denk niet na. Kom me nemen."
Niet te geloven dat je in godsnaam op reggaeton danst.
Alles wat we bestudeerden, wat we repeteerden. En samen met jou.
Al die verdomde ruzies, al die strijd.
Wat hebben we ze uitgelachen. Je hebt ze uitgelachen.
Al deze vrouwen hier. Je lachte je dood.
De pot op met hen,
met reggaeton, met alles!
Ik ben dit alles beu.
Polo hield van reggaeton.
Wie is Polo?
Je zag ons dansen en zei: "Mooi."
Hoezo, mooi?
Ik weet niet wat dat betekent. Jij vast wel. Je bent slimmer dan wij.
Ik weet alleen dat het niet goed voelt om zoiets moois te zien.
Nu dans ik veel liever. Het is zoals neuken. Vrolijk.
Met rode wangen, scheldend, heet, gek, sexy.
En ineens ben ik omringd door mensen.
Allemaal even geil als ik.
Die bewegen alsof ze neuken. Op muziek.
Het is heerlijk, klootzak. Het is het leven. Ik dans het leven.
Je bent nu op aarde
omdat iemand ooit geil was en een orgasme had.
En nu kun je dat orgasme dansen.
- Hoe was ik? - Goed.
- Genoten? - Ja.
Was ik goed?
Tussen jouw lijf en dat van mij
Zijn er werelden die je moet zien
Tussen jouw lijf en dat van mij
Als mijn lijf echt is Is mijn tong dat ook
Als mijn haar echt is Is mijn stem dat ook
Als mijn borst echt is Is mijn schaduw dat ook
En als mijn honger echt is Is mijn worsteling dat ook
Ik drink niet en zal nooit drinken
Mijn vuur aanwakkeren Geeft je geen macht
Jouw bewind is geweld
Zeg me niet dat dat alles is...
BASISSCHOOL
- Danst u? - Ja.
U hebt dus in oktober ontslag genomen.
Een familietragedie, maar nu is alles oké.
Mooi.
Ik kan van alles doen. Administratief werk, wat dan ook.
We hadden een lerares die volksdanslessen gaf.
- Lijkt u dat wat? - Dat kan ik ook.
Ik vind die dansen niets. Ze zijn zo ouderwets.
De kinderen lijken wel verkleed,
met die wollen hoeden op en dan die dansen.
- Zoals Trote Tarapacá. - Tarapaqueño.
Tarapaqueño, ja.
Ik vind dat niets. Ik vind het erg ouderwets.
Dat is niet wat ik ze wil bijbrengen.
- Wat wilt u ze bijbrengen? - Vrijheid.
Ik leer kinderen vrij bewegen.
Mooi.
Want dan leren ze expressief te zijn met hun lijf.
Met hun kleine armpjes of met een expressieve rug.
Want ze zitten de hele tijd, met hun mobieltjes.
Ze uiten zich wel via hun lijf. Als ze vechten, dansen of spelen.
Geweldig. Zo leren ze zich afzetten tegen beheersing.
Tegen autoriteit.
- Sorry. Dat is mijn doel niet. - Nee. Geen zorgen.
Ik ben geen dictator. Helemaal niet.
Alleen...
Ik haat die discipline. Ik kan er niet tegen.
Houd dat voor u, want ik ben nu...
- De directrice. - Ja.
Ik moet met ijzeren hand regeren, snapt u?
- Soms is iemand niet zoals je denkt. - Absoluut. Ik ben bipolair.
Ik ben dol op wat u zegt.
Sorry, daar zijn we hier niet voor, maar ik zeg hoe ik erover denk.
Het is super.
- Repeteren ze elke dag? - Ja. Elke dag.
- Hebt u sterke buikspieren? - Nu wel, ja. Heel sterke.
Heel sterke.
Ik danste altijd al graag.
Zo zette ik me af tegen mijn moeder. Ze is gek en behoudend.
Ze heeft me altijd gezegd hoe lelijk ik wel niet was.
"Je bent lelijk."
Vindt u me lelijk?
Nee.
Ik moest van haar op ballet. Toen ben ik vertrokken.
Ik ging pas weer dansen toen ik verliefd werd op een choreograaf.
Maar het was het waard. Voor de kinderen.
Dat snap ik wel. Ik was lang de vriendin van een erg beroemde muzikant.
Ik mag niet zeggen van wie.
Artiesten zijn zo intens, hè?
Hoe ga je daarmee om?
- Ze zijn gek, niet goed wijs. - Je moet ze complimenteren
en zeggen dat ze de allerbesten op aarde zijn.
Daar ging ik in de fout.
Ik had toen niet...
- ...uw wijsheid. - Ik weet niets.
Jawel.
U weet veel meer dan al die mensen.
U zult een test moeten doen.
Ook al bent u een uitstekende lerares.
Ik kan niet goed tekenen. Sorry.
Wat is dit?
Een huis.
- En dat? - Bloemen.
En wie geeft ze water?
- Ze hebben genoeg water. - O, oké.
- Had ik mensen moeten tekenen? - Nee.
- U wilde een huis. Dat heb ik getekend. - Ja.
- Soms wonen er mensen in. - Ze zijn niet thuis.
- Waar zijn ze? - Op een feestje.
- Hoort dit bij de evaluatie? - Wat?
Dat ik alles uit moet leggen.
Wilt u niet dat het erbij hoort?
Ik wil u niet van uw werk houden.
- Houdt u me van mijn werk? - Geen idee.
Nee. Sorry.
Waarom is er niets te eten?
Geen idee.
- Wilt u geen antwoord geven? - Jawel.
Ik wil niet dat u het een triest huis vindt.
- Waarom niet? - Omdat ik niet wil dat u denkt
dat ik asociaal of depressief of zoiets ben.
Er is een lijst met dingen die op de tekening horen.
Die vergelijk ik met uw tekening en zo krijg ik een score.
- Heb ik goed gescoord? - Ik moet de lijst bekijken.
Is er geen test die eerlijkheid meet?
Jawel, maar die ken ik niet goed.
Wat absurd.
Dat is mijn leven.
Sorry.
Geen zorgen.
Dit bevalt me wel.
- Hoe is het gegaan? - Goed.
Ik ben aangenomen.
Je bent er bijna.
- Hé, laat me los. - Ema.
Ema! Verdomme. Ema!
- Hé, laat me los! - Ema!
Ema, laat me los.
Ga je bij me weg?
Nee, ik ga niet bij je weg, want we hebben niets met elkaar.
Oh nee? We hebben wel wat met elkaar.
Je zult me missen.
Dat wil ik niet.
Dat wil ik niet, want ik ben hartstikke jaloers.
Als je met me wilt afspreken,
bel me, dan kom ik hierheen.
- Echt? - Ja.
En wat zou je dan doen?
Ik zou binnenkomen en hallo zeggen,
met je praten en je te eten geven, wat je maar wilt.
- Echt? - Ja.
En zou je komen als ik alleen een kus zou willen?
Natuurlijk.
En wat voor kus zou dat zijn?
Zo eentje.
- Ema... - Wat?
- Trouw met me, Ema. - In het wit.
In het wit.
- Maar daarvoor moet je verliefd zijn. - Klopt.
En dat is een probleem, want dat ben ik niet.
Ik ben dat ook niet.
- Verdomme. Ben je niet verliefd? - Nog niet.
- Alsjeblieft, doe me dit niet aan. - Wat?
- Spreek de waarheid. - Ik weet niet of ik verliefd ben.
- Ik weet niet wat ik ga doen. - Nou...
Ga naar je gezin en dan verdwijn ik.
Is dat wat je wilt?
- Geen idee. Ik kan zo niet doorgaan. - Zo erg is het niet.
We zouden samen gelukkig kunnen zijn.
Kom binnen. Hoe gaat het?
Hoi.
- Hoi. Welkom. - Bedankt.
Goedemorgen.
Dag, jongens.
Dag, mevrouw.
- Hoe gaat het met jullie? - Goed.
Ik heet Ema.
Ik ben de nieuwe lerares lichamelijke expressie.
Laten we een cirkel vormen in het midden van het lokaal.
Polo, liefje, kom hier.
Alles goed met je?
Ja.
Ik hoop dat je me ooit zult vergeven.
Als je ouder bent.
Ik was slecht.
Ik heb ook foute dingen gedaan.
Nee. Jij gedroeg je goed.
Echt. Heel goed.
Ik wilde je moeder zijn.
Dat mocht niet, dus wilde ik je lerares worden.
Je krijgt een broertje.
Echt?
Ja.
Ik heb je moeder gezegd dat we je opgehaald hebben.
Dat is goed.
Dat is mijn moeder.
- Hoe is het? - Goed.
Goed?
- Vind je het mooi? - Je ziet er prachtig uit.
Wie heeft je geknipt?
Die vrouw daar. Dat zijn mijn ouders.
Zeg ze gedag.
- Sorry. - Hoi.
- Leuk je te ontmoeten. Gastón. - Anibal.
- Hallo. - Leuk je te ontmoeten.
Hoi.
Ze is zwanger en de baby wordt mijn broertje.
O ja? Dat is geweldig.
Hoe ver ben je?
Zestien weken.
Hij is nog maar een kind!
Baar je kind.
Baar je baby.
Met Polo gaat nu alles goed. Laat ons alleen.
Dit kind kan van ons allebei zijn.
Het is vast een meisje. Even mooi als jij.
Ik kan dit niet.
En ik wil je graag blijven zien.
En aanraken.
Je bent perfect.
Ik wil zien hoe je dikker wordt en zwangerschapsstriemen krijgt.
Hoe je borsten groter worden.
En voelen...
Ik had altijd al de fantasie...
om een zwangere vrouw te vragen...
naakt op me te komen liggen, zodat ik de twee hartslagen kan voelen.
Allebei, alsof ze van mij zijn.
Dat zou ik met je kunnen doen.
Maar met jou is het anders, want het heeft ook iets seksueels.
Goed...
Dat gaan we niet doen.
Ik wilde Polo alleen maar zeggen dat dit alles een vergissing was,
een enorme vergissing.
Dat ik hem niet in de steek wilde laten.
En daarvoor moest ik weten waar hij nu woonde.
Dus kocht ik een psycholoog van de Kinderbescherming om.
Zij vertelde waar de adoptieouders woonden.
Ik zocht iets om contact te houden, dus besloot ik een kind te nemen.
Die baby zou altijd deel uitmaken van Polo's leven en met hem opgroeien.
Zo zou ik ook altijd een band met Polo houden.
En daarna ontmoette ik Raquel.
En ze was verdrietig.
Een soort verdriet dat ik erg goed kende.
Als een kind zegt dat je zijn moeder niet bent
en je huwelijk begint in te storten...
Q&A met Mariana di Girolamo
Hoe zou je Ema beschrijven?
Eigenlijk denk ik dat het erg moeilijk is om Ema te omschrijven.
We aanschouwen een karakter der karakters,
en zoals Pablo Larraín zegt
is ze zo'n ingewikkelde vrouw, zeer mysterieus,
hypnotiserend, sensueel,
ze weet wat ze wil en zal
niet stoppen voordat ze het krijgt.
Ze voelt een ruimte aan zoals niemand anders.
Ema is vrijheid,
Ema is gevaar,
Ema is zoals de zon,
zoals het vuur van haar vlammenwerper.
Je wilt dichtbij haar zijn
maar je moet oppassen,
want anders brandt je jezelf aan haar!
En wellicht ben je het eens,
of niet eens met wat ze doet,
maar je kan het begrijpen, of herkennen.
Maar op een of andere manier
jaagt ze op je,
en zal ze je overwinnen.
Hoe heb je je voorbereid voor de rol?
Toen Pablo me belde om te zeggen dat hij deze film ging maken,
en dat hij me de hoofdrol wilde geven,
begonnen we onmiddellijk met danstrainingen
van Jose Luís Vidal's gezelschap
en met nog een choreograaf, Mona Valenzuela.
En persoonlijk volgde ik een aantal
ballet- en pilateslessen, om mijn postuur te verbeteren
zodat ik op een professionele danseres kon lijken.
We werkten twee maanden lang, nog wel iets langer.
Tegelijkertijd hadden we
meetings voor de kostuums en de looks,
het testen van de camera's en het licht.
Ik heb het script nooit gelezen, we hebben niet...
We hebben niet rond de tafel gezeten.
Geen repetities.
Dus het was best wel een
'hier en nu' klus,
wat veel concentratie vergde, en zeer goede communicatie
met Pablo, met Gael, met de rest van het team.
Het was zeer uitdagend.
En ja, wat betreft het
dans gedeelte, het reggaeton gedeelte.
Elke dag begonnen we of sloten we de dag af met dansen.
Ik weet dat ik danste op de straten van Valparaíso
terwijl de producer een draadloze speaker vasthield, en een teamlid
vroeg aan de voorbijgangers
om niet naar de camera te kijken, en...
Diego 'Dieguito', met zijn Steadicam, probeerde niet te struikelen.
Terwijl hij mijn danspassen probeerde te volgen!
Het was echt een uitdaging.
zeer veeleisend werk. Het teamwork was fenomenaal,
we waren allemaal bezeten van dans, van bewegingen.
Met sensualiteit.
Wat kan Ema ons over de huidige jonge generatie in Chili vertellen?
Ik denk dat deze film,
dat Ema een portret is van een generatie.
Een generatie die verschilt van Pablo's
van Gael's en die van mij.
Dit is de "Ema generatie".
Jonge mensen die hun angst verbijten,
die nieuwe tradities vormen.
Ze kennen de kracht van samenzijn,
of de drive, of het verenigen tot één stem.
Vrienden die geliefden zijn,
geliefden die vrienden zijn.
Nieuwe manieren van liefhebben,
ze bouwen hun families, hun diverse families.
Ze dansen reggaeton op straat,
ze dansen reggaeton op feesten,
ze bezoeken volgende dag een feministische demonstratie,
de volgende ochtend is het allemaal weer goed.
Vrije jonge mensen,
dappere jonge mensen, bronnen van verandering,
van wie wij, of tenminste ik, nog veel kunnen leren.
Veel dank!