Þessi mynd byggist á: Andlátsfrétt, ágripi af ferðahandbók
og þremur greinum úr Frönsku útgáfunni
(bandarískt tímarit útgefið í Ennui, Frakklandi).
HNIGNUN OG ANDLÁT « Ritstjóri látinn 75 ára að aldri »
Arthur Howitzer yngri (F: 1900 D: 1975)
sonur blaðaútgefanda í Kansas, stofnandi þessa tímarits
Ennui-sur-Blasé, Frakklandi
Það hófst sem frí.
Arthur Howitzer yngri háskólanemi
vildi forðast bjarta framtíð á sléttunum miklu
og fékk föður sinn, eiganda Evening Sun í Liberty, Kansas
til að greiða far yfir Atlantshafið til að læra fjölskylduiðnina
með skrifum dálka um ferðalög
sem birta ætti í sunnudagsblaðinu Picnic.
Næstu tíu árin safnaði hann liði bestu blaðamanna utanlands
og breytti Picnic-blaðinu í Frönsku útgáfuna
með vikulegum greinum um heimspólitík,
listir, æðri sem óæðri, tísku, fína matargerð og vín
og mannlífssögum frá fjarlægum slóðum.
Hann færði Kansas heiminn.
Blaðamenn hans skreyta kili í góðum bókasöfnum Bandaríkjanna.
Berensen...
Sazerac...
Krementz...
Roebuck Wright.
Einn blaðamanna hans samdi flestar og bestu setningar allra á mínútu.
Einn þeirra lauk aldrei neinni grein
en valsaði kátur um gangana í þrjá áratugi.
Einn var blindur á laun og skrifaði af ákafa með augum annarra.
Óvéfengjanlegi málfræðisnillingurinn.
Skýringarmyndir eftir Hermès Jones.
Arthur kom vel fram við blaðamenn sína
en hann var ekki eins kurteis við aðra starfsmenn blaðsins.
Hvað er þetta? Ég þarf kalkún.
Steiktan og framreiddan með öllu og pílagríma með!
Fjárhagslegt kerfi hans var flókið en hagnýtt.
Gefðu henni 150 franka á viku næstu 15 árin
gegn fimm Bandaríkjasentum á orðið að frádregnum útgjöldum.
Algengasta ráðið sem hann veitti var kannski vafasamt en einfalt:
Reyndu að láta líta út sem þú hafir skrifað það svona viljandi.
Hann sneri aftur til Liberty nákvæmlega 50 árum síðar
í tilefni útfarar sinnar.
Þá hafði tímaritið yfir hálfa milljón áskrifenda í 50 löndum.
Tágakarfa með fjölda barmmerkja, veggplatta og viðurkenninga
er grafin við hlið hans ásamt Andretti ritvél
og rís af löggiltum skjalapappír úr egypskri bómull.
Hann fékk ritstjóraútför.
Í erfðaskrá sinni tiltók hann að þegar við andlát sitt, tilvitnun:
"Prentvélarnar skal rífa og setja í bræðslu.
Skrifstofurnar tæmdar og seldar.
Starfsfólki greiddur ríflegur bónus og það leyst frá samningum
og útgáfa blaðsins verður endanlega lögð af."
"Andlátsfrétt útgefandans mun því einnig eiga við um útgáfuna.
Áskrifendur með heimsendingu fá auðvitað endurgreiðslu
fyrir óuppfyllta áskriftarþjónustu.
Grafskriftin skal tekin orðrétt af prentmyndamótinu
yfir dyrunum á innri skrifstofu hans."
Grein Berensen. "Raunverulega meistarastykkið."
Þrír ótengdir lýsingarhættir, tveir fleygaðir nafnhættir
og níu stafsetningarvillur bara í fyrstu setningunni.
Sumt af því er viljandi.
Grein Krementz, "Breytingar á stefnuskrá".
Við báðum um 2.500 orð og hún skilaði 14 þúsund
auk neðan- og aftanmálsgreina, orðalista og lokaorða.
Það er ein besta grein hennar.
Sazerac? -Staðreyndaleit útilokuð.
Hann breytir nöfnum og skrifar um flækinga, hórmangara og dópista.
Það er fólkið hans.
Hvað með Roebuck Wright?
Hurðin er læst en ég heyrði hringlið í lyklunum.
Ekki reka á eftir honum.
Spurningin er hvern á að fella út.
Einni grein er ofaukið þótt prentuð væri tvöföld útgáfa
sem við höfum engan veginn efni á.
Boð frá verkstjóranum. Klukkutími í prentun.
Þú ert rekinn.
Í alvöru?
Ekki gráta á skrifstofunni minni.
BANNAÐ AÐ GRÁTA
Minnka blaðahausinn, fækka auglýsingum og kaupa meiri pappír.
Ég felli engan út.
Góðir blaðamenn. Hann dekraði þá.
Dekstraði þá. Verndaði þá með kjafti og klóm.
Hvað finnst þér?
Mér sjálfum?
Ég myndi byrja á Sazerac.
Þetta var fólkið hans.
LITRÍK (BLS. 3 - 4)
Í STUTTU MÁLI
« Blaðamaðurinn hjólandi » eftir Herbsaint Sazerac
Skyndimyndir af borg í 300 orðum
Ennui lifnar skyndilega á mánudegi.
Tökum okkur skáldaleyfi tímamaskínu
og förum í útsýnisferð.
Dagur í Ennui í 250 ára rás.
Borgin varð til úr klasa af þorpum handverksmanna.
Nöfnin ein héldust óbreytt.
Skóburstunarhverfið.
Fortíðin - Framtíðin
Múrarahverfið.
Slátrarasundið.
Blindgata vasaþjófanna.
Á þessari lóð var frægur markaður
sem bauð hvers kyns mat og vistir
undir stóru skyggni úr gleri og steypujárni
sem síðar var rifið eins og sjá má
til að rýma fyrir margra hæða verslunarklasa ásamt bílastæðum.
Eins og í öðrum lifandi borgum
er að finna varga og meindýr í Ennui.
Rotturnar sem settust að í neðanjarðarlestakerfinu.
Kettina sem tóku yfir hallandi húsþökin.
Álana sem höfðust við í grunnum framræsluskurðunum.
Eftir altarisgönguna fara kórdrengir um ruplandi,
hífaðir af blóði Krists sitja þeir um lífeyrisþega
og gera þeim óskunda.
Í Skuggahverfinu, námsmenn.
Hungraðir, eirðarlausir, kærulausir.
Í niðurnídda hverfinu, aldrað fólk.
Aldraðir sem hefur mistekist.
Bifreiðin.
Blendin ánægja.
Annars vegar flaut, skrans, hraðakstur, skellir og sprengingar.
Streymi eiturgufa og mengandi útblástursrör,
hættuleg slys, látlaus umferð, mikil...
Andskotinn!
Hagskýrslustofan.
Meðalúrkoma, 750 millimetrar.
Meðalsnjókoma, 190.000 snjókorn.
Vikulega eru dregin á land 8,25 lík úr Blasé-fljóti.
Talan helst stöðug þrátt fyrir fólksfjölgun
og bætt heilsufar og hreinlæti.
Við sólsetur birtast óskráðar vændiskonur
og fylgdarsveinar í stað sendla og búðareigenda dagsins
og loftið verður mettað lauslátri ró.
Hvaða hljóð munu rjúfa kyrrðina?
Og hvaða leyndardóm munu þau boða?
Kannski eru vafasömu spakmælin sönn:
Mikilfengleg fegurð
geymir sín dýpstu leyndarmál.
"Rottur, meindýr, fylgdarsveinar, vændiskonur."
Finnst þér þetta nú ekki of subbulegt?
Nei. -Fyrir siðsamlegt fólk.
Það á að vera hrífandi.
"Vasaþjófar, lík, fangelsi, þvagskálar..."
Viltu ekki bæta við blómabúð eða listasafni? -Nei.
Einhverjum fallegum stað?
Ég þoli ekki blóm.
Svo gætirðu sleppt seinni hluta síðari málsgreinarinnar.
Þú endurtekur hana seinna.
Þá það.
LISTIR OG LISTAMENN (BLS. 5 - 34)
SAGA #1
« Raunverulega meistarastykkið » eftir J.K.L. Berensen
Lýsing listmálara og listaverks
Við veljum sem umfjöllunarefni þessa fyrirlestrar
málarann mikla í fremstu línu og hjarta frönsku slettustefnunnar,
Moses Rosenthaler.
Hann hefur hlotið mikið lof
fyrir djarfan, áhrifamikinn stíl og risastór verk miðtímabils hans
og þá sérstaklega vængja-altaristöfluna
"Tíu styrktar sementfylltar burðarveggmyndir."
Að mínum dómi er hann fjálglegasta
og vissulega háværasta rödd sinnar uppvöðslusömu kynslóðar.
Hvað kemur til að þetta mikilvæga verk
fær einstakan sess sem föst innsetning
hér á Clampette-safninu?
Sagan hefst í mötuneyti.
Sýningin "Öskubakkar, pottar og hnýtingar"
sem er sýning áhugamanna um handverk
á geðsjúklingadeildinni í Ennui-fangelsinu,
gæti hafa verið sleppt í annálum listasögunnar
ef ekki hefði verið fyrir meðtalningu lítils málverks
eftir Rosenthaler sem afplánaði 50 ára dóm fyrir tvöfalt morð,
og fyrir eftirtekt samfanga hans, suðræna listaverkasalans Julians Cadazio
sem fyrir duttlunga örlaganna
sat af sér dóm í næstu álmu fyrir undanskot söluskatts.
Vörður.
Hver málaði þessa mynd?
Íbúi 7524.
Sú tala vísar víst til hámarksöryggis fyrir vitskerta og geðsjúka.
Geturðu útvegað mér fylgd og leyfi fyrir vinaheimsókn
til notkunar tafarlaust?
"Simone nakin, J-álmu, Tómstundasal."
Ég vil kaupa það.
Af hverju?
Ég er hrifinn af því.
Það er ekki til sölu.
Jú, víst.
Nei. -Jú, víst.
Allir listamenn selja verk sín. Það gerir þig að listamanni.
Ef þú vilt ekki selja það, ekki mála það.
Spurningin er, hvað seturðu upp?
50 sígarettur.
Nei, hafðu þær 75.
Af hverju horfirðu sífellt á vörðinn?
Hún er Simone.
Ég kaupi ekki þetta mikla verk fyrir 50 sígarettur.
75. -Eða 75 í fangelsisgjaldmiðli.
Ég vil greiða 250 þúsund franka í löglegum gjaldmiðli.
Erum við ásáttir um söluna?
Ég get bara boðið innborgun upp á...
83 sentímur, sykurhúðaða kastaníu og fjórar sígarettur.
Aleiga mín sem stendur.
En ef þú samþykkir kvittun lofa ég
að eftirstöðvarnar færast á reikning þinn innan 90 daga.
Hvar áttu bankareikning?
Það er sama.
Hvernig lærðirðu það annars?
Að mála svona mynd.
Og hvern myrtirðu og hversu brjálaður ertu?
Ég þarf upplýsingar til að gefa út bók um þig.
Það gerir þig merkilegri.
Hver ertu...
Moses Rosenthaler?
Fæddur inn í auð, sonur mexíkósks gyðings og hrossabónda,
Miguel Sebastian Maria Moisés de Rosenthaler
stundaði nám í École des Antiquités á verulegan kostnað fjölskyldunnar.
En við lok æskuáranna hafði hann losað sig við íburðinn
í þægilegum uppvexti sínum og tekið upp í staðinn...
volæði.
Hungur.
Einmanaleika.
Líkamlega hættu.
Geðsýki.
Og auðvitað...
glæpsamlegt ofbeldi.
Hann snerti ekki málarapensil fyrsta áratug síns langa dóms.
Ár 11, dagur 1
Ég vil taka þátt í starfsemi fangelsisins.
Hefurðu skráningarkvittun? -Þetta?
Takið eftir. Við fáum nýjan fanga til okkar.
Íbúi 7524, kynntu þig. -Hvað meinarðu?
Segðu frá sjálfum þér. -Ég vil það ekki.
Það er skylda. -Þeir þekkja mig.
Það er sama.
Ég samdi ekki ræðu. -Segðu eitthvað.
Ég hef dvalið hér 3.647 daga og nætur.
Ég á 14.603 eftir.
Ég drekk sjö lítra af munnskoli á viku.
Með sama áframhaldi
býst ég við að deyja úr eitrun
áður en ég fæ að sjá heiminn aftur
sem gerir mig
mjög dapran.
Ég verð að breyta um stefnu.
Ég verð að fara í aðra átt.
Ég vil gera hvað sem er til að halda mér uppteknum.
Annars getur það kannski endað með sjálfsmorði.
Þess vegna skráði ég mig í leirkerasmíð og körfugerð.
Ég heiti Moses.
Fáðu þér sæti.
Hvað heitirðu, gæslukona?
Simone.
Vissar konur laðast að mönnum í fangelsi.
Það er viðurkennd staðreynd.
Eitthvað við ófrelsi annarra eykur frelsistilfinningu þeirra.
Ég get fullyrt að það er kynæsandi.
Sjáið hana annars.
Fædd í hálfgerða ánauð, 16 systkini.
Ólæs fram til tvítugs.
Nú er hún stóreignakona. Geislandi.
Hjálpi mér. Vitlaus mynd. Þetta er ég.
Simone hafnaði auðvitað öllum bónorðum Rosenthalers
sem að sögn voru mörg og af ótrúlegri ákefð.
Ég vil segja þetta á sem einfaldastan hátt.
Reyna að koma orðum að því.
Tilfinningunum í hjarta mínu.
Ég elska þig ekki. -Ég elska þig.
Hvað?
Ég elska þig ekki.
Strax?
Strax hvað?
Hvernig veistu það strax?
Hvernig geturðu verið viss?
Ég er viss.
Það er sárt.
Grimmdin. Svo kaldranalegt.
Þú sagðir það sem þú vildir. Ég reyndi að hindra það.
Ég sagði hluta af því.
Ég var í miðju kafi. Það er meira. -Nei.
Nei, hvað? Viltu... -Nei.
Viltu giftast mér? -Nei.
Þarf ég að setja þig aftur í klefann í spennitreyjunni?
Ég þarf málarabúnað.
Striga, trönur, pensla, terpentínu.
Hvað viltu mála?
Framtíðina.
Sem er þú.
Almennt ekki talinn mikill smekkmaður
en Julian Cadazio hafði samt auga fyrir sumu
og hann gerði okkur mikinn greiða
þegar hann við lausn sína úr fangelsi...
Við hættum við blóm og ávaxtaskálar.
Ekki fleiri strendur og myndir af hafinu.
Engin herklæði, mottur og veggteppi heldur.
Ég fann nokkuð nýtt.
Nútímalist?
Nútímalist. Sérgrein okkar hér eftir.
Ég skil þetta ekki. -Auðvitað ekki.
Er ég of gamall? -Já, auðvitað.
Af hverju er það gott? -Það er ekki gott. Röng hugsun.
Það er ekkert svar.
Nákvæmlega. Sérðu stúlkuna þarna?
Nei.
Trúðu mér. Hún er þarna.
Leið til að vita hvort nútímamálari kann til verka
er að biðja hann að mála hest eða blóm, sökkvandi herskip
eða eitthvað sem á að líkjast því sem það ætti að líkjast í raun.
Getur hann það? Sjáið þetta.
Teiknað á 45 sekúndum með brunninni eldspýtu.
Óaðfinnanlegur spör. Þetta er fyrirtak.
Má ég eiga hana? -Enga heimsku. Auðvitað ekki.
Hann gæti málað svona vel ef hann vildi
en honum finnst þetta betra.
Og ég er eiginlega sammála.
"Simone nakin, J-álmu, Tómstundasal" er líklega meistaraverk,
afar verðmætt, selst jafnvel óheyrilega dýru verði.
En ekki ennþá.
Löngunina þarf að skapa.
Hvað afplánar hann langan dóm?
Viku síðar.
Endurskoðun skilorðsnefndar að beiðni íbúa 7524
varðandi glæpi hans: Líkamsárás og heiftarlega aflimun.
Herra Rosenthaler, því ættum við að láta þig lausan?
Af því það var slys, herra dómari.
Ég ætlaði ekki að drepa neinn.
Þú afhöfðaðir tvo barþjóna með kjötsög.
Fyrri barþjónninn var slys.
Sá seinni sjálfsvörn.
Það getur vel verið
en hvaða vott um iðrun eða í það minnsta eftirsjá
geturðu sýnt fyrir afhöfðun þessara manna?
Þeir áttu það skilið.
Hvað þá? -Fyrirgefið.
Er það liður í þessari athöfn
að spyrja hvort einhver vilji gera athugasemd?
Eins og í hjónavígslu.
Nei. -Ég verð stuttorður.
Við vitum að þessi maður er morðingi.
Sekur um morð af ásettu ráði hvernig sem á það er litið.
Enginn vafi.
En hann er líka fágætur maður sem fæðist einu sinni á öld
og maður heyrir um en fær ekki sjálfur að kynnast.
Listasnillingur.
Það hlýtur að gilda tvöfalt siðgæði fyrir slík tilfelli.
Svo er hann víst sturlaður. Það er ekki hans sök.
Ég óska virðingarfyllst...
Finnst kannski önnur leið til að refsa honum?
Skilorðsréttur Rosenthalers var endanlega afnuminn
það sem eftir var dómsins.
Ekki fleiri spurningar.
Engu að síður voru Cadazio og frændur hans á einu máli
um að kynna listamanninn sem einkamiðlarar hans
um allan hinn frjálsa heim.
"Simone" ferðaðist vítt og breitt.
Ennui-salurinn.
Konunglega sýningin.
Alþjóðlegi sýningarskálinn á markaðinum í Liberty, Kansas
sem brann næstum til grunna.
Í stuttu máli, verkið sló í gegn.
Númer 42 "Óaðfinnanlegur spör" Rosenthaler
Jafnvel hálfgleymd fyrri verk listamannsins
seldust fyrir miklar fjárhæðir á eftirmarkaðinum.
Á meðan hélt Rosenthaler áfram að mála í fangelsinu.
Það var sláandi að listamaðurinn notaði aðeins hráefni
sem var að finna innan fangelsismúranna.
Eggjaduft.
Dúfnablóð.
Hlekkjafeiti.
Kol, kork og tað.
Auðvitað eld.
Skærgula þvottasápu.
Og ferskan hirsigraut til límingar.
Simone naut þess að standa kyrr.
Hún hafði sannarlega ofurhæfileika
til að halda afar erfiðum líkamsstöðum í langan tíma.
Mikill hiti eða kuldi virtist ekki fá á hana.
Jafnvel eftir erfiðustu stellingar
var húðin óbrennd, óblettuð og án gæsahúðar.
Og eitt enn.
Hún naut lyktarinnar af terpentínu
og seinna bar hún hana á sig þegar hún snyrti sig.
Hún var meira en andagift.
Kveiktu.
Kveiktu, mannandskoti.
Hvað er að þér? Farðu aftur að vinna.
Ég get það ekki.
Það er of erfitt.
Það er kvöl.
Ég er bókstaflega kvalinn listamaður.
Auminginn litli.
Farðu.
Er þetta það sem þú vilt?
Ég ólst upp í sveit.
Við skrifuðum ekki ljóð. Sömdum ekki tónlist.
Við gerðum ekki höggmyndir eða máluðum myndir.
Ég lærði um listir og handiðnað á bókasafni fangelsisins
og ég kenni í sjálfboðavinnu.
Ég veit ekki það sem þú veist. Ég veit bara hvað þú ert.
Ég sé að þú þjáist. Ég sé að það er erfitt.
Það gæti versnað en svo batnar það.
Þú munt skilja hvað vandamálið er.
Hvað er vandamálið?
Ég veit ekki hvað ég á að mála.
Þú finnur út úr því og ferð að trúa á sjálfan þig
og að berjast
og svo
í vor eða kannski í sumar
eða mögulega í haust eða í það minnsta í vetur,
fullkomnarðu nýja verkið þitt.
Það gerist nákvæmlega þannig.
Nema þú viljir taka þig af lífi strax.
Franski aðgerðarhópurinn um slettumálun.
Virkur, hæfileikaríkur, fjörugur, sóðalegur, áfengissjúkur,
ofbeldisfullur hópur frjórra ofsamanna.
Þeir veittu hver öðrum innblástur
og réðust oft hver á annan í rúma tvo áratugi.
Nú fæ ég mér drykk.
Munið að í þá daga eins og þið vitið
þótti ekki eins mikið tiltökumál fyrir málara eða myndhöggvara
að berja mann með stól eða jafnvel múrsteini
eða ganga um með glóðarauga eða brotna tönn.
Nú fer ég fram úr sjálfri mér en mín reynsla er sú
að Rosenthaler gat sýnt fyrirvaralausa hvatvísi.
Ég vísa til litageymslu undir stúdíói hans á "Boulevard des Plombiers"
þar sem hann tróð mér inn og reyndi að riðlast á mér
upp við vegginn í horninu á litageymslunni.
Hann var sturlaður. Opinberlega yfirlýstur.
Cadazio-frændur voru auðvitað miðlarar þeirra allra.
Það eru liðin þrjú ár.
Við gerðum þig frægasta listmálara á lífi
fyrir eina litla páraða, ofmetna mynd.
Þú ert grein í listaskóla.
Þú ert skráður í alfræðiritum.
Lærisveinar þínir hafa grætt og sóað auði
en samt neitarðu að sýna okkur rissu eða uppkast
að einu einasta verki allan þennan tíma.
Hve lengi eigum við að bíða?
Ekki svara því við spyrjum ekki.
Við prentuðum boðskortin.
Við komum inn.
Allir saman. Safnarar. Gagnrýnendur.
Jafnvel lélegar eftirhermur þínar sem sleikja þig upp,
smygla til þín góðgæti og reynast trúlega betri en þú.
Múturnar verða óheyrilegar eins og þessir verðir geta sagt þér
en við borgum.
Kláraðu það, hvað sem það er.
Opnunin er eftir tvær vikur.
Henni finnst það vera tilbúið.
Það er tilbúið.
Annað ár kæmi sér vel.
Þáverandi vinnuveitandi minn fékk þetta forvitnilega boðskort
með forgangshraðskeyti.
Ég á auðvitað við Upshur "Maw" Clampette.
Slyngur forngripasafnari.
Hreifst mjög af framúrstefnu.
Safn hennar var vel þekkt og markvert
líkt og hús hennar, fyrsta verk Ingos Steen í Bandaríkjunum,
líka kallað Hurðastopparahúsið.
Það var mitt verk og með leyfi að segja, forréttindi að skrá,
flokka og veita ráð þótt hún gerði hvað sem henni sýndist
sama hvað maður sagði.
Þannig hófst hin langa ferð frá Liberty til Ennui.
Kæra frú Clampette, Maw, ef mér leyfist,
heimsæktu okkur endilega á fyrstu sýningu Rosenthalers
á spennandi nýju verki sem ég hef ekki sjálfur fengið að sjá.
Til að sýningin fari fram á tilsettum tíma
gæti reynst nauðsynlegt að fá leynilega aðgang að stofnuninni
þar sem listamaðurinn dvelur.
Aðstoðarfólk mitt mun annast allan undirbúning heimsóknar þinnar.
Varúð, hafðu ekki meðferðis eldspýtur eða neina oddhvassa hluti.
Við væntum svars þíns með tilhlökkun.
Þínir einlægu Cadazio-frændur og Galerie fjölskyldufyrirtækið.
Löggubíllinn sótti okkur eftir síðustu ferð næturinnar
sem var flutningur gleðikvenna og slarkara í steininn klukkan þrjú.
Mútuuppgjör:
Moses, ertu hérna?
Viltu kynna verkið?
Eða bjóða okkar indælu gesti velkomna,
sumir hafa ferðast langa leið til að sjá verkið, vonandi?
Eða þá bara, ég veit ekki.
Halló?
Þögn!
Það tókst. Það er gott. Þetta er sögulegt.
Opnið kampavínið!
Tónlist!
Því siturðu í hjólastól?
Þú ættir að dansa á borðum. Þetta er sigur!
Hann stakk málarahníf í lærið á sér
en strákurinn á spítalanum gat lokað æðinni.
Ertu hrifinn?
Er ég hrifinn?
Já.
Þeir máluðu dræsuna þína.
Sjáðu Maw, hún er frá sér numin.
Er þetta ekki freska?
Einmitt. Hann er renaissance-meistari í fremstu röð.
Hann sækir í sömu æð og Piperno Pierluigi sem upplýsti
"Krist fyrir himnesku altari Guðs" árið 1565.
Enginn hefur auga fyrir því sem enginn hefur séð
á við Maw Clampette í Liberty, Kansas.
Við ættum að fyrirverða okkur í návist hennar.
Því í fjandanum sagði hún freska?
Er það málað í vegginn?
Nei. Hvað gerði hann?
Djöfulsins asni.
Sjáið þið þetta? Sjáið það!
Það er dásamlegt. -Það er örlagaríkt!
Markar líklega tímamót í myndletrunarþróun mannsins.
Krafsað og pússað í steypu á burðarvegg í leikfimisal.
Hann málaði líka á ofnana!
Kannski getur einhver í viðgerðunum í "Fondazione dell'Arte Classico"
fundið leið til að losa myndirnar.
Þetta er hámarksgæslufangelsi.
Það er ríkiseign.
Það tæki mörg ár af skriffinnsku-kvalræði,
samningum við hálaunaða, hrokafulla, óþolandi lögmenn.
Svo veit ég ekki hvernig maður nær því af.
Þetta er freska!
Hvað með það?
Hefurðu nokkra hugmynd um þá fjárfúlgu
sem við frændurnir sóuðum til að standa uppi með þetta?
Sjáðu þá!
Við erum gjaldþrota!
Stendur þér alveg á sama?
Ég hélt þér þætti það gott.
Það er ömurlegt!
Stattu upp úr hjólastólnum!
Ég ætla að sparka þér upp og niður salinn!
Ekki urra á mig, dæmdi morðingi.
Morðóði, sjálfsvígssjúki, sturlaði fylliraftur!
Því sagðirðu mér það ekki?
Af því þú hefðir stöðvað hann.
Við verðum að viðurkenna það.
Þörf hans fyrir mistök var sterkari
en löngun okkar til að hjálpa honum að ganga vel.
Ég gefst upp. Hann sigraði.
Hann sigraði. -Dapurlegt en satt.
En hann kláraði þó helvítis verkið.
Það er kannski áhugaverðasta jaðarsjón sem ég hef séð.
Gott hjá þér, Moses.
Gott hjá þér. Það er stórfenglegt.
Ef þú pússaðir það nógu djúpt gæti það enst.
Við komum seinna að sjá það aftur.
Ef Guð lofar.
Þú verður auðvitað hérna.
Það er allt Simone.
Á sömu stundu varð þeim báðum ljós sú fyrirætlan Simone
að segja upp störfum í Ennui-fangelsinu daginn eftir.
Hún hafði auðgast á umbun Cadazio-frændanna
fyrir starf sitt sem fyrirsæta Rosenthalers og andagift.
Hún fann aftur barnið sem hún hafði fætt á yngri árum
og þau skildust aldrei að eftir það.
Þau Rosenthaler skrifuðust á alla ævi listamannsins.
Frú Clampette vill taka verkið frá.
Hálfan miða? -Já, takk.
Sættist þið á þessa upphæð vilji hún ganga frá kaupunum?
Gætum við fengið tryggingu?
Maw? Fyrirframgreiðslu að hluta?
Segðu þessum nísku Frökkum að ég lofi engu.
"Tíu styrktar sementfylltar burðarveggmyndir"
voru fráteknar á nafni Upshur Clampette næstu 20 árin.
Fangarnir óska einnig eftir mútum.
Hvaða fangar? -Allir.
Það er æstur múgur við dyrnar.
Þessi segist vera umboðsmaður þeirra.
Segðu að ég múti ekki nauðgurum og vasaþjófum. Það er siðlaust.
Svo kom ég ekki með sex milljónir franka í seðlum.
Hvernig komust þið hingað?
Hvað gerum við?
Læstu hurðinni.
Í lok átakanna lágu 72 fangar
og sex meðlimir slettustefnunnar dauðir eða særðir til bana.
Moses Rosenthaler sýndi eindæma hugdirfð
sem bjargaði lífi níu fangavarða 22ja háttvirtra gesta,
og ráðherrum menningarmála og siðfágunar
og var veitt frelsi á ævilöngu skilorði.
Honum var veitt orða í reglu Ljónsins í búrinu.
Tveimur áratugum síðar, eftir nánum fyrirmælum Maw Clampette,
önnuðust Cadazio-frændurnir flutning tómstundasalarins í heilu lagi
með 12 véla fallbyssuflutningavél Goliath-flugfélagsins
í beinu flugi frá Ennui til Liberty.
Þannig fékk framúrstefnan sinn sess á sléttunum í Kansas.
"Blýantar, pennar, strokleður, teiknibólur,
valhnappar, vélritunarviðgerð."
Af hverju borga ég herbergi á strandhóteli við Norður-Atlantshafið?
Ég þurfti að fara þangað til að skrifa það.
"Morgunverður, hádegisverður, þvottur, drykkir, snarl."
Hvað er að borðinu hér á skrifstofunni þinni?
Í boði þessa tímarits.
Biddu mig ekki að tala um það sem fór okkur Moses á milli
við hafið fyrir 20 árum. Við vorum elskendur.
Ég fór til að rifja það upp. -Á minn kostnað.
Já, takk.
Leggðu það saman.
PÓLITÍK / LJÓÐAGERÐ (BLS. 35 - 54)
SAGA #2
« Breytingar á stefnuskrá » eftir Lucindu Krementz
Dagbók ungliðahreyfingar
Fyrsti mars.
Samningaviðræður fyrsta árs nema og stjórnar háskólans
fara út um þúfur snemma morguns
eftir háværar umræður, reiðilegar uppnefningar
og að lokum var hreinlega teflt um
aðgangsrétt allra karlkyns nema að heimavist stúlknanna.
Mótmælin sem enduðu með pattstöðu...
Zeffirelli sækir á biskupinn.
Hann ætti að opna stöðuna og hrókera.
...virtust á yfirborðinu vera æfing í hégómagirnd
fyrir lið blautu draumanna með bólukremið.
Leiðtogi námsmanna Zeffirelli B.
En í raun höfðu bæði kynin góða fulltrúa.
Unga dama...
skórnir!
Og allir þátttakendur hömruðu á ástæðunni fyrir reiði sinni,
þrá, frekar líffræðileg þörf fyrir frelsi. Punktur.
Það hefur brostið í táknsæisstefnu
og allir tala um það.
Fimmti mars.
Kvöldverður hjá B-fólkinu.
Elsti sonur, 19 ára, ekki sést síðan í gær.
Lækkið í útvarpinu, stelpur.
Faðirinn sá hann á hádegi í kröfugöngu með félögunum.
Slagorð þeirra: "Börnin eru geðvond."
Annar matargestur lætur ekki sjá sig.
Fyrir það er ég þakklát.
Mér hafði ekki verið tilkynnt um þetta boð.
Við ætluðum ekki að móðga þig. Fyrirgefðu.
Við héldum að þú hafnaðir boðinu ef við aðvöruðum þig.
Það er rétt.
Í fréttum er sagt frá harkalegum aðferðum til að hemja múginn á götunum. Orðrétt...
Sýndu þolinmæði. Hann er mjög greindur.
Hvað er langt síðan hvað-hann-heitir? -Ég veit þú vilt vel.
"Það byrjar með stingandi sviða á berri húðinni."
Ég er engin piparjónka.
Við höldum það ekki. -Auðvitað ekki.
"Síðan roðna augun og bólgna."
Trúið mér. Ég bý ein með vilja.
Ég vil frekar sambönd sem enda.
Ég kýs að eiga hvorki mann né börn.
Stærstu hindranirnar fyrir konu sem vill lifa af og fyrir skrif.
Af hverju græturðu? -Það er dapurlegt.
Við viljum ekki að þú sért ein. -Einmanaleiki er fátækt.
Ég er ekki döpur. Mig svíður í augun.
Það er eitthvað að íbúðinni.
"Og loks nístandi sársauki, ákaft nefrennsli
og hálsinn herpist saman." -Ekki anda.
Ég er nakinn, frú Krementz.
Ég sé það.
Af hverju græturðu? -Táragas.
Og svo...
er ég víst döpur.
Snúðu þér undan. Ég er feiminn að sýna vöðvana.
Segðu foreldrum þínum að þú sért heima.
Ég þarf að vera við götuvirkin.
Ég sá engin götuvirki.
Við erum að reisa þau.
Hvað ertu að skrifa? -Stefnuskrá.
Og ég bað þau að bjóða Paul ekki.
Kannski ertu döpur en mér sýnist þú ekki einmana.
Einmitt!
Ég sá þig við mótmælin að punkta niður.
Erum við efni í grein? Fyrir íbúa Kansas.
Kannski. -Þá ættirðu að lesa ályktanir okkar.
Viltu prófarkalesa það? Pabba og mömmu finnst þú skrifa vel.
Komdu með það.
Það er dálítið þvalt.
Efnislega eða myndrænt?
Bæði. Miðað við forsíðuna og fyrstu setningarnar.
Ekki gagnrýna stefnuskrána mína.
Viltu ekki athugasemdir?
Þarf ég nokkuð athugasemdir?
Ég bað þig bara að prófarkalesa svo þú sæir hvað það er gott.
Byrjum á stafsetningarvillunum.
Getur skólanum vegnað vel ef nemendurnir bregðast?
Það mun sýna sig.
Paul Duval. -Lucinda Krementz.
Komdu sæl.
Skeggið á þér rispar mig.
Óvæntur gestur birtist loks. Voðalegt að sjá hann.
Lýsir erfiðri ferð um borgina.
Tafir lesta og strætisvagna,
brotnar rúður, múrsteinar fljúga í allar áttir.
En hér erum við samt.
Sú fræga Lucinda. Sæl.
Þau sögðu mér ekki að þú kæmir.
Þetta er ekki formlegur fundur.
Gott kvöld.
Byrjið án mín.
10. mars. Þjónusta borgarinnar hefur legið niðri í viku.
Almannasamgöngur stöðvaðar.
Haugar af sorpi ekki hirtir. Verkfall í skólum.
Enginn póstur, engin mjólk.
Ég enn og aftur.
Hvernig verður eðlilegt ástand?
Næstu viku, næsta mánuð ef við fáum það yfirleitt aftur?
Það veit enginn.
Hvað er þetta? -Ég skrifaði viðauka.
Þú ert að grínast. -Nei.
Kláraðirðu stefnuskrána án mín?
Ég skrifaði í þínum stíl, held ég.
Bara skýrara, gagnorðara,
ekki eins ljóðrænt.
Þetta er ekki fyrsta stefnuskráin sem ég prófarkales.
Útilokað að þessir nemendur,
svo kátir, einfaldir, óskaplega hugdjarfir...
að þeir snúi aftur hlýðnir á skólabekk.
Hver var þetta?
Mamma þín. -Mamma.
Mamma? Hvað vildi hún? Sagðirðu að ég væri hér?
Já. -Af hverju?
Hún spurði. Ég lýg ekki.
Var hún reið?
Ég held ekki.
Hvað sagði hún? -Hún kinkaði kolli.
Hvað sagðir þú?
Að ég væri að skrifa grein um þig og vini þína.
Þú ert að því.
Ég er búin með þúsund orð.
Ég bað hana um viðtal.
Samþykkti hún? -Já, auðvitað.
Nú er ég reiður!
Ég veit ekki hvernig mér á að líða.
Er ég í klípu? Af hverju er mamma svona róleg?
Er þetta sæmandi?
Þetta er allt okkar á milli. Allt líf mitt.
Hvað á ég nú að gera?
Ég ætti að halda hlutleysi blaðamanns.
Ég kann vel við vægðarleysi þitt.
Það er víst hluti af fegurð þinni.
Ertu strax búin með þúsund orð?
Krakkarnir gerðu þetta.
Upprættu þúsund ára yfirráð lýðveldis á innan við tveimur vikum.
Hvernig og af hverju?
Áður en það hófst, hvar hófst það?
Það var annar tími. Önnur Ennui.
Það er víst hálft ár síðan. Systur mínar voru ennþá 12 ára.
Fólk dansaði eftir "Craze" og "Lait Chaud".
Hárið var greitt í "Pompidou, Crouton, Fruits-de-Mer."
Maður sletti latínu með heimspekiorðum og bendingamáli.
Málsvarar rökræddu og þráttuðu út í það óendanlega
bara til að deila.
« Ég er gersamlega ósammála öllu sem þú segir. »
Hver klíka átti keppinaut.
Skrúfurnar áttu Naglana. Stafirnir áttu steinana.
Knaparnir áttu okkur Bókaormana þar til Mitch-Mitch féll á stúdentsprófi
og var sendur að gegna þjóðarskyldum.
Þrjá mánuði í Mustardhéraðinu.
Mæting fyrir skyldubundin hernaðarstörf
Mánuði seinna
Hvar voru lífsviðhorfin þegar hann samþykkti að berjast
í her heimsvaldasinna í ranglátu stríði?
Hann var sendur í Mustardhéraðið til að gegna þjóðarskyldu.
Það er skylda.
Það er það sama.
Hvað þá? -Það er það sama.
Hvernig dirfistu? Hver leyfir þér til að niðra vin okkar?
Hann gæti einmitt núna verið að þramma um hánótt
með 20 kílóa sekk af byssupúðri og flysjar skemmdar kartöflur
meðan hann grefur skurð í rigningu með tinbolla.
Hann vill ekki vera í hernum. -Það er skylda.
Hann ætti að brenna merkið og gerast liðhlaupi.
(Lágmarksrefsing: Hálft ár og svart strik á ferilskrána).
Það getur þú sagt hér í þægindum í Sans Blague.
Það er það sama.
Loksins:
Hún hefur rétt fyrir sér.
Mitch-Mitch, hvað ertu að gera hér?
Þú átt að vera í Mustard tvo mánuði enn.
Fimm árum seinna þýddi ég sjálf
ljóðræna túlkun Mitch-Mitch Simca á skyldustörfum hans fyrir þjóðina.
Minningaleikrit Mitch-Mitch Simca "Bless, Zeffirelli"
í þýðingu Lucindu Krementz
Endurlitsatriðið í 2. þætti af "Bless, Zeffirelli".
Í Norður-Afríku var ég skotinn í afturendann.
Í Suður-Ameríku fékk ég sprengjubrot í vinstri vænginn.
Í Austur-Asíu fékk ég sjaldgæft, smitandi þarmasníkjudýr
í neðra kviðarholið og ég er með þau öll með mér,
ennþá í líkama mínum.
En ég iðrast ekki að hafa kosið að klæðast þessum búningi.
Og eftir 16 ár fæ ég eftirlaunin.
Kvöldsagan er búin, dömur. Slökkva ljósið!
Slökkva ljósið! Undir teppi!
Biðjið bænirnar! -Skal gert!
Amen. Amen.
Mitch-Mitch.
Mitch-Mitch. Hvað viltu verða? -Hvað?
Hvað vilt þú verða?
Með mínar einkunnir verð ég aðstoðarlyfjafræðingur.
Verðurðu sáttur við það?
Ég verð ekki leiður. Ég átti að læra meira.
En þú, Robouchon?
Ég á ekkert val. Ég fer í glerverksmiðju pabba míns.
Einhver verður að taka við.
Það er eðlilegt.
Vaugirard. Hvað með þig?
Ég verð víst áfram aðlaðandi slæpingi
eins og frændur mínir í báðar ættir.
Frændur þínir eru frábærir. -Ég dýrka þá.
Hvað með þig, Morisot?
Hvað viltu verða?
Mótmælandi.
Hvað sagði hann?
Hann sagði "mótmælandi".
Hvað meinar hann? -Ég veit það ekki.
Ég hélt að Morisot ætti að verða prófessor í jarðefnafræði.
Morisot er að gráta.
Hver sagði uss?
Ég geri það ekki.
Það eru bara átta vikur þar til þjálfuninni lýkur.
Ég á ekki við þjálfunina.
Heldur frá því við förum heim og til eftirlaunaaldurs.
Það eru 48 ár af ævi minni. Ég geri það ekki.
Ég sé mig ekki lengur sem fullorðinn mann í heimi foreldra okkar.
Morisot! Hann stökk út um gluggann!
Er hann dáinn? -Ég veit það ekki.
Hvað var fallið hátt? -Fimm hæðir með mikilli lofthæð.
Það rigndi í gær. Kannski er moldin mjúk.
Hann er alveg kyrr.
Hann er ennþá kyrr.
Ég get ekki lengur virt þetta merki.
Morguninn eftir var Mitch-Mitch handtekinn fyrir liðhlaup og vanhelgun
og Sans Blague varð höfuðstöðvar
Ungra hugsjónamanna fyrir stjórnarbyltingu íhaldssamrar nýfrjálshyggju.
Hvað ertu að gera?
Taka út Tip-top fyrir François-Marie Charvet.
Þeir geta búið saman.
Tip-top með Charvet.
Tip-top er söluvara plötuútgefanda
í eigu fyrirtækjakeðju undir stjórn banka
styrktum af embættismannaveldi sem viðheldur leppstjórn
sem er handbendi skuggastjórnar.
Fyrir hverja nótu sem hann syngur deyr bóndi í Vestur-Afríku.
Í kjölfarið upphófust líflegar deilur eldri borgara og ungmenna í Ennui.
Ágúst.
Hvíslherferð bæjarins fordæmir stúdentahreyfinguna.
September.
Sans Blague er svipt kaffileyfi eftir opinberri tilskipun.
Október.
Áróðursnefnd reisir útvarpsturn án leyfis á þaki eðlisfræðideildarinnar.
Nóvember.
Matarmiðabann á matstofu fyrsta árs stúdenta.
Desember.
Skilamótmæli í aðalbókasafninu.
Öll útlán lögð af lagalega
þar til fimm mínútum áður en kemur að allsherjarsektum.
Janúar.
Mitch-Mitch látinn laus í umsjá foreldra.
Febrúar.
Uppreisn á stúlknavistinni.
Að lokum leiðir það allt til...
Mars.
...skákborðsbyltingarinnar.
« Hvítur hrókerar! »
R. til B3.
Riddari á B3.
Herra bæjarstjóri. Hann lék mótleik.
Riddari drepur riddara.
Á hvaða blaðsíðu ertu?
Lokakafla. -Síðustu málsgrein.
Kallarðu þetta stefnuskrá?
Ekki þú? -Ég held það. Samkvæmt skilgreiningu.
Blaðsíða tvö, « yfirlýsing sjö. »
Þrátt fyrir sinn hreina málstað
að skapa frjálsa, útópíska menningu án landamæra,
skiptust stúdentarnir í flokka áður en þeir sameinuðust að fullu.
Blaðsíða fimm, « tilskipun 1(b). »
Eitt er þó skýrt, þeir eru að svara foreldrunum.
Hvað vilja þeir? Verja tálmynd sína.
Geislandi fjarhygli.
Blaðsíða ellefu, « viðauki III í rómverskum tölum. »
Ég er viss um að þau eru betri en við vorum.
Hver samþykkti ráðstöfun fjár án leyfis
fyrir fjölprentun þessa heimskulega, óljósa
og ljóðræna (á slæman hátt) skjals?
Það á að heita að ég sé féhirðirinn.
Og hver þarf svo sem viðauka?
Hann er besti hlutinn. -Sammála.
Frú Krementz lagði það til. Viðaukann.
Skrifaði Krementz þetta?
Fágaði það. Vissa kafla.
Af hverju tekur hún þátt?
Hún á að halda hlutleysi blaðamanns.
Það er ekki til. -Hlutleysi blaðamanna er vafasamt hugtak.
Við höfum ekki útnefnt þig eða Krementz sem talsmann okkar.
Þitt starf er að tefla.
Ég áritaði það fyrir þig.
Ég geymi þetta til minningar en að öðru leyti
« er ég gersamlega ósammála öllu sem þú segir. »
Minna mig á, "þú ert gestur í þessari kröfugöngu.
Ekki mín barátta. Haltu þig fjarri, Lucinda, lokaðu munninum."
Ég þarf að segja dálítið.
Þú ert mjög greind, Juliette.
Ef þú sleppir púðurdósinni eina mínútu, fyrirgefðu,
og hugsar sjálfstætt eina mínútu, fyrirgefðu,
gæti þér skilist að þið eruð öll á sama báti.
Jafnvel óeirðalögreglan.
Ég er ekki barn. Ég hugsa alltaf sjálfstætt.
Og við öll.
Ég myndi ekki segja það. -Sumir, sumir ekki.
Við eigum leik.
Heldurðu að ég hafi ekki kynnt mér málin eða tekið þau alvarlega?
Ég fullvissa þig um að svo er ekki.
Þetta var ókurteisi. Af mér.
Ég tek það til baka.
Ef þú vilt.
Ég bið afsökunar.
Gott og vel.
Fyrirgefðu.
Það er meðtekið.
Takk.
Ertu viss?
Auðvitað.
Viss um hvað?
Að þú sért ekki barn?
Handviss.
Lærðu þá að taka afsökunarbeiðni. Það er mikilvægt.
(Stríð! Gamlir Bandaríkjamenn gegn byltingarsinnuðum unglingum.)
Mikilvægt fyrir hvern?
Fullorðna.
Við eigum leik. Bæjarstjórinn bíður.
Ég hef ekkert á móti því að þú sofir hjá honum.
Við höfum öll það frelsi.
(Raunar grundvallarréttur sem við berjumst fyrir.)
Það sem ég er mótfallin
er að ég held að þú sért ástfangin af honum.
Það er rangt eða alla vega ósmekklegt.
Þú ert piparjónka.
Leyfðu mér að halda heiðri mínum.
Hún er ekki piparjónka og ekki ástfangin af mér.
Hún er vinkona okkar. Ég er vinur hennar.
Hún er ráðvillt. Hún vill hjálpa okkur.
Hún er reið. Hún skrifar mjög vel.
Það er einmanalegt líf, er það ekki?
Stundum.
Það er rétt. Ég ætti að halda hlutleysi blaðamanns
ef það er til.
Viltu hafa mig afsakaða.
Ekkert svar ennþá.
Gúmmíkúlur og táragas.
Tíminn er útrunninn!
Tæknilegt mát.
Þetta eru bara flugeldar.
Hún er best þeirra.
Hættið að þrátta. Farið og elskist.
Ég er hrein mey.
Ég er líka hreinn. Nema frú Krementz.
Ég hélt það.
15. mars.
Finn á saurblaði minnisbókar minnar málsgrein páraða í flýti.
Óviss hvenær Zeffirelli gafst færi að skrifa hana.
Seint um kvöldið meðan ég svaf?
Ljóðrænt, ekki endilega slæmt. Það er svohljóðandi...
Eftirmáli við sprunginn botnlanga.
Óbugandi halastjarna þýtur sína vörðuðu leið
að ytri mörkum vetrarbrautarinnar á geimtíma.
Hver var málstaður okkar?
Upprifjun tveggja minninga.
Þú. Lykt af ódýru sjampói,
öskubakka með stubbum, brenndu ristuðu brauði.
Hún. Ilmur af ódýru bensíni,
andardráttur með kaffi, of sykrað, kakósmjör á húðinni.
Hvar dvelur hún á sumrin?
Sagt er að lyktin sé það sem gleymist ekki.
Þannig virkar heilinn.
Ég hef aldrei lesið bækur mömmu.
Mér er sagt að pabbi hafi verið makalaus í síðasta stríði.
Bestu foreldrar sem ég þekki.
Stúlknavistin.
Mín fyrsta heimsókn nema til að rústa henni í mótmælum.
Ég sagði: "Ekki gagnrýna stefnuskrána mína." Hún sagði:
« Farðu úr fötunum. »
Ég er feiminn að sýna nýju vöðvana.
Stóru heimsku augun hennar horfa á mig pissa.
Þúsund kossum seinna...
mun hún ennþá muna bragðið af tólinu mínu á tungunni?
Fyrirgefðu, frú Krementz. Ég veit þú þolir ekki klúryrði.
Setning neðst á blaðsíðunni
gersamlega ólæsileg vegna lélegrar skriftar.
"Endurskoðun stefnuskrár. Blaðsíða fjögur, stjarna eitt.
Kynning..."
Ég verð fljótur.
Zeffirelli!
Hann er ekki óbugandi halastjarna sem þýtur varðaða leið
að ytri mörkum vetrarbrautarinnar á geimtíma.
Heldur er hann piltur sem deyr ungur.
Hann mun drukkna á þessari plánetu
í stöðugum straumi djúpu, skítugu, stórkostlegu árinnar
sem flæðir nótt og dag um æðar sinnar eigin fornu borgar.
Foreldrar hans fá símhringingu á miðnætti,
klæðast í flýti, vélrænt og haldast í hendur í hljóðum bílnum
á leiðinni til að bera kennsl á lík síns kalda sonar.
Mynd hans, fjöldaframleidd og plastpökkuð
verður seld eins og kúlutyggjó hinum hetju-hugföngnu
sem vonast til að sjá sig eins.
Hjartnæm sjálfsdýrkun ungs fólks.
Fær skákmaður / aðgerðasinni í ungliðahreyfingu deyr
Stúdent hrapar og drukknar TURN FELLUR Í BLASÉ-Á
30. mars.
Handan götunnar, æpandi myndlíking.
Bjalla hringir, nemendur skjótast aftur inn í sína hlýðnu bekki.
Ískrandi róla vaggar á yfirgefinni skólalóðinni.
Kom inn!
BRAGÐ OG LYKT (BLS. 55 - 74)
SAGA #3
« Einkamatsalur lögreglustjórans »
LÝSING Á MIKLUM MATREIÐSLUMANNI
Mér var sagt að þú hefðir ljósmyndaminni.
Er það rétt? -Það er rangt.
Ég hef prentminni.
Ég man skrifað orð af töluverðri nákvæmni og í smáatriðum.
Á öðrum sviðum byggist minnishæfnin alfarið á hughrifum.
Ég er þekktur af mínum nánustu fyrir að vera gleyminn.
Samt manstu hvert orð sem þú hefur skrifað.
Skáldsögurnar, greinarnar, ljóðin, leikritin...
Ósvöruðu ástarkortin. Því miður, já.
Má ég prófa þig. -Ef þú endilega vilt.
Nema það reyni á þolinmæði áhorfenda þinna
eða hinna virtu talsmanna fyrir Gemini tannduftið?
Mín eftirlætissaga er sú um kokkinn
þar sem mannræningjum er byrlað eitur.
"Dreymir nema matarborðsins í bragðtegundum?"
"Það var fyrsta spurningin sem blaðamaður þessa tímarits
hafði vandlega undirbúið fyrir fund sinn með Nescaffier liðsforingja,
æðsta kokk í héraðsaðalstöðvunum á mjóu nesi sem kallast 'Rognure d'Ongle'.
Slíkum fyrirspurnum yrði látið ósvarað
þar til í lok þess viðburðaríka kvölds."
Á ég að halda áfram?
Endilega.
Lögreglustöðin í Ennui kl. 20:55
Ég mætti ófullnægjandi snemma.
Þótt herbergin á næstefstu hæðinni
í byggingunni miklu væru fræðilega merkt á korti á bakhlið smökkunarseðilsins...
KVÖLDVERÐARBOÐ með lögreglustjóranum
(kokkur: Nescaffier)
...var nær útilokað að rata eða sú var reynsla undirritaðs.
Veikleiki í kortagerð.
Bölvun hinna samkynhneigðu.
Nescaffier unni sér frægðar og góðs orðstírs.
Hann er dáður ákaft af kokkum, löggum og kafteinum
svo ekki sé minnst á uppljóstrara, blaðrara og slefbera,
sem gott dæmi um matreiðslustíl þekktur sem "Gastronomie Gendarmique".
"Lögreglumatreiðsla" hófst með umsátursnesti og löggubílasnarli
en hefur þróast og flokkast í fágaða matargerð
og ákaflega næringarríka og ef rétt er að farið, dásamlega bragðmikla.
Grundvallaratriði: Auðflytjanleg, prótínrík fæða,
aðeins borðuð með víkjandi hönd,
hin er geymd fyrir skotvopn eða pappírsvinnu.
Flestir réttir eru forskornir. Ekkert stökkt.
Hljóðlátur matur.
Sósur eru þurrkaðar og malaðar til að forðast leka
og hættu á að spilla glæpavettvangi.
Ætlast er til að matargestir komi með eigin vasagaffla,
oft áletraðir dularfullum kjörorðum
og klúrum orðatiltækjum frá umdæmum þeirra.
HÆNSNABÚR NR. 1
Hvernig ætlarðu að drepa mig?
Ég held að við höfum farið mannavillt.
Hefurðu setið mjög lengi í hænsnabúrinu?
Afsakið mig.
ROEBUCK WRIGHT VAR HÉR
Jafnvel þegar Monsieur Nescaffier var lærlingur á slökkvistöð héraðsins
dreymdi hann um að ná langt og í greininni finnst ekki hærri staða
en staða yfirkokks í einkamatsal lögreglustjóra borgarinnar.
Afsakið að mér seinkaði.
Nei, alls ekki.
Má ég kynna móður mína,
Louise de la Villatte. Þú getur kallað hana Maman.
Það gerum við öll.
Þetta er minn elsti vinur, Chou-fleur.
Þegar ég hitti hann var hann stelpulegur skólastrákur
með slöngulokka og allar tennurnar.
Nú er hann eins og lík.
Í horninu er Maupassant lögreglumaður.
Hann ber fram matinn.
Hanastél.
Þetta er sonur minn, Gigi, í sloppi glæparannsóknastofunnar.
Hverju stelurðu úr einkaskjölum mínum?
Óleyst mál.
Heilsaðu herra Wright. -Sæll, herra Wright.
Sæll, Gigi.
Fullt nafn, Isadore Sharif de la Villatte.
Lögreglustjórinn og einkasonur hans,
ekkill og móðurlaus, yfirgáfu nýlenduna þar sem drengurinn fæddist
sameinaðir í sorg sinni.
Gigi var sex ára.
Skólabekkur hans var stöðin og lögreglubíllinn.
Hann hlaut menntun hjá réttarlæknum samkvæmt siðum löggæslunnar.
Fyrsta teikning hans var andlitsmynd eftir framburði vitnis.
Fyrstu orð hans voru á morskóða.
Það var víst dásamlega augljóst.
P A B B I
Hann var uppalinn til að taka við af sjálfum lögreglustjóranum.
Ég hef lesið greinar þínar í tímaritinu.
Fannst þér það ánægjulegt?
Að sjálfsögðu.
Skrifar vel.
Þú þekkir víst þennan snilling.
Í það minnsta af orðstír. Nescaffier liðsforingi.
Já, vissulega.
Drykkurinn, mjólkurkenndur rauðleitur fordrykkur
með ákafri angan, ljóslega læknandi, eilítið deyfandi
og kældur í ískalda seigju í smækkaðri útgáfu
af brúsa sem vanalega sést á tjaldstæðum og í skólastofum,
sveif á menn sem álög sem á næstu 60 sekúndum
yrðu rofin harkalega.
Á þremur dramatískum tímalínum sem sköruðust
áttu eftirfarandi atburðir sér stað.
Einn.
Monsieur Nescaffier hóf sína dularfullu viðhöfn.
Ég get hvorki skilið né lýst því sem fram fer bak við eldhússdyr.
Ég hef alltaf verið sáttur við að njóta
verka listamanns án þess að afhjúpa leyndarmál meitilsins eða terpentínunnar.
Tveir.
Maupassant lögreglumaður svaraði merki sem sjaldan leiftraði
og færði yfirmanni sínum síma.
Gjörðu svo vel.
Eins og þú nú veist rændum við syni þínum
og fórum á öruggan stað sem þú finnur aldrei.
Slepptu Teljaranum eða aflífaðu hann
og drengnum verður skilað heilum á húfi.
Sé þetta ekki virt við sólarupprás bíður sonar þíns ofbeldisfullur dauðdagi.
Þrír.
Þakglugginn á barnaherberginu á háaloftinu var spenntur upp.
Flóttanum og síðan eltingaleiknum var ljóslega lýst
þótt kannski nokkuð skrautlega, í myndasögu sem birtist vikuna á eftir.
3 dögum áður
Þótt illræmda klíkustríðið í Ennui,
"Vetrarglæpaaldan", hefði upprætt töluvert marga bófa og fanta,
hafði það líka tekið líf skammarlega margra saklausra íbúa.
Vegna óvæntrar handtöku endurskoðanda braskara,
Alberts "Teljarans" sem hafði tösku sem innihélt launamiða
allra þriggja glæpasamtaka borgarinnar,
vonaðist löghlýðið samfélagið til skjótrar lausnar
á vanda sem hafði tekið sig upp á ný.
En þessi þróun mála hafði farið illa fyrir brjóstið
á íbúum í undirheimum glæpanna.
Sjálfur hafði ég ekki borið kennsl Teljarann
en ég þekkti hænsnabúrið.
Þetta er ekki í greininni.
Ef ég nefni Howitzer, veistu við hvern ég á?
Auðvitað. Arthur Howitzer yngri.
Stofnandi og ritstjóri Frönsku útgáfunnar.
Það var mína fyrstu viku í Ennui að ég varð fyrir því óláni
að vera handtekinn á vínbar í útjaðri Skuggahverfisins
ásamt nokkrum nýfundnum félögum.
Hver var ákæran?
Ást.
Fólki getur staðið nokkur ógn af reiði þinni, hatri, stolti
en elskaðu á rangan hátt og þú stofnar þér í mikinn háska.
Í þessu tilfelli, hænsnabúr í sex daga.
Enginn hirti um að bjarga mér og enginn vildi ávíta mig.
Og eina símanúmerið sem var greypt í prentminni mitt
var Prentarahverfið 9-2211.
Þótt við getum því miður birt hvoruga þessara greina
myndi ég með ánægju íhuga aðrar greinar síðar.
Eða ef þú átt leið um Ennui...
Ég hafði aldrei hitt manninn.
Ég gat sett mig í samband bara af því ég vildi fá vinnu.
ATVINNUUMSÓKN
Látum okkur sjá.
Skólablað, ljóðaklúbbur, leikklúbbur.
Samdi skólasönginn. Lag og texta.
Rannsóknavinna, aðstoðarblaðamennska og aðstoðarritstjóri.
Eldsvoðar og morð. Þannig byrjaði ég.
Faðir minn átti auðvitað blaðið.
Dálitlar íþróttir, dálitlir glæpir, dálítil pólitík.
Tilnefndur tvisvar, bestu greinar.
Suðurríkin, miðvesturríkin, austurströndin.
Víðáttumikið land.
Ég hef ekki komið þangað í 20 ár.
Ekki núna. Ég er í starfsviðtali.
Ritdæmin þín eru góð. Ég las þau aftur í leigubílnum.
Hefurðu skrifað bókagagnrýni?
Aldrei.
Þú situr þarna nokkra tíma áður en þeir láta þig lausan.
Lestu þetta. Gefðu mér 300 orð.
Ég borga 500 franka mínus þá 250 sem ég greiddi inn á skilorðið
en endurgreiðsla þeirra nýtist í uppihaldskostnað.
Komdu með fyrstu drög í fyrramálið
og hvernig sem þú ferð að því,
reyndu að láta sem þú hafir skrifað það þannig viljandi.
Þakka þér fyrir.
Bannað að gráta.
Hún varð þekkt sem "nótt þúsund kúlna".
Ég er aftur að lesa upp.
Hvernig lögreglustjóranum og hans einvala liði sérfræðinga
tókst að finna greni mannræningjans svo skjótt.
Ja...
ég veit það bara ekki.
Fagleg vinnubrögð, býst ég við.
Ég endurtek spurninguna.
En þeim tókst það.
Hverjir voru þeir?
Það kom síðar í ljós.
Innflutt lið ræningja og byssubófa ráðnir af stjórum
braskara í Ennui og neti þeirra af milliliðum undirheima.
Joe Lefèvre bílstjóri, eitt sinn næstum efnilegur hljóðfæraleikari.
Stetson, Spinster, og Hieronymus Von Altman,
hollenskir skipuleggjendur.
Marconi Brutelli, stjórnleysingi frá Miðjarðarhafinu.
Tvíeyki óeirðaseggja, gleymdir frændur.
Þrenning dansstúlkna, allar dópistar.
Og einn lítill, úrræðagóður fangi
ákveðinn í að losna og lækka kostnað skattgreiðenda.
Hvaða hljóð er þetta?
Loftbólur í ofnpípunum. Það er þrýstingur.
Það líkist morskóða.
Kannski óljóst.
Ég heiti Gigi. Hvað heitir þú?
Ég segi þér það ekki. Þetta er glæpur.
Þú ert ekki glæpakvendi, bara ráðvillt dansstúlka.
Ha. -Ha, sjálf.
Þegiðu.
Hvernig eru augu þín lit? Blá?
Halló.
Syngdu vögguvísu fyrir mig. Ég er hræddur.
Ertu sofnaður?
Lögreglustjórinn dýrkaði Gigi af öllu sínu mikla hjarta.
En hugur hans, sú einstaka vél fyrir uppljóstrun og rannsókn glæpastarfsemi,
hafði malað frá kvöldmatarleyti.
Maman, ég er svangur.
Og hann var illa haldinn af þörf fyrir hitaeiningar.
Nescaffier, aftur á vettvangi eftir sex ára fjarveru
mætti tilbúinn að láta ljós sitt skína.
Breytingin sást samstundis.
Nescaffier.
Strax þegar daufur vísir að ilmi frá eldhúsi kokksins mikla
barst að nösum lögreglustjórans
fór hann að sjá í anda og ráðgera margslungna bardagaáætlun.
Forréttur:
Fyllt egg kanarífugls umdæmisins
borin fram í skurni úr eigin marengs.
Árásarsveit til að gæta aðkomu að sunnan og vestan.
Næst:
Skæruliða til að loka útgöngu í austur og norður.
Nýru.
Gufusoðin með plómum úr þakgarði borgarstjórans.
Grafa göng (ummál: 75 mm) um skilveggi húsanna þriggja.
Síðan:
Innbakað konfekt úr lambakjötshakki.
Á þakinu: Skyttur úr veiðiklúbbnum.
Blasé ostrusúpa.
Niður lyftuopið: Meðlimir fjallgönguklúbbsins.
Stórfengleg kássa úr lystigarðsdúfum.
Og loks...
Vekja Jeroboam boltann líka.
...tóbaksbúðingur með fjórfalt feitum rjóma.
Ég vil hafa hann til taks.
Má ég skjóta inn spurningu? -Endilega.
Fyrirgefðu. -Ég merki bara blaðsíðuna í huganum.
Þú hefur skrifað um bandaríska blökkumenn, franska gáfumenn,
rómantíska sunnanmenn... -Og andblökkumenn.
Andblökkumenn.
Helgirit, goðsagnir, þjóðtrú, sönn glæpamál, spunnin glæpamál,
draugasögur, skálkasögur, "bildungsroman".
En fyrst og fremst öll þessi ár hefurðu skrifað um mat.
Af hverju?
Hver? Hvað? Hvar? Hvenær? Hvernig? Gildar spurningar
en sem fréttaritari lærði ég að undir engum kringumstæðum,
sé það á þínu valdi að standast þá löngun,
aldrei spyrja mann af hverju.
Menn herpast saman.
Ég bið afsökunar en ég spyr... -Kvalræði.
...ef þú samþykkir.
Sjálfsíhugun er löstur best stundaður í einrúmi eða alls ekki.
Jæja, ég skal svara spurningunni af einskærri þreytu
en ég veit ekki hvað ég ætla að segja.
Það er sérstök dapurleg fegurð
vel kunn útlendingnum án félagsskapar sem gengur um götur sinnar aðsóttu,
helst tunglbjörtu borgar. Í mínu tilfelli, Ennui, Frakklandi.
Ég hef svo oft...
Svo oft deilt ljómandi uppgötvunum dagsins með...
alls engum.
En einhvers staðar á breiðgötunni var ævinlega uppbúið borð fyrir mig.
Kokkur, þjónn, flaska, glas, eldur.
Ég kaus þetta líf.
Það er matarveislan í einverunni sem hefur verið mér sem félagi,
mín huggun og styrkur.
Manstu hvar þú settir bókamerkið?
Auðvitað, kjánaprik. "Á meðan."
"Á meðan, handan götunnar..."
Takið eftir.
Fylgsni hins grunaða er á efstu hæð, suðurenda torgsins.
Lögreglumenn taka sér stöðu.
Hættið að skjóta. Hættið að skjóta.
Hættið að skjóta.
Þegar hlé varð á skærunum haltraði gamall húsvörður
og fyrrum hermaður yfir götuna með torræð skilaboð.
SENDIÐ KOKKINN
Klukkustund síðar
Ég tala við forsprakka mannræningjanna á efstu hæð.
Hefurðu eldhús í fylgsni þínu?
Sonur minn þarf snarl.
Leyfið okkur að senda kokk umdæmisins ásamt vörum og vistum.
Hann eldar nógu mikinn kvöldverð
fyrir þig og alla vitorðsmenn þína.
Við erum búnir að borða.
Er það lærlingur
eða Nescaffier sjálfur?
Svartþrastabaka.
Við kröfu um smökkun hvers réttar
át kokkurinn banvænt eitrið.
Fyrir litla drenginn.
Hættið.
Skrifaðu niður uppskriftina.
Eftir matinn
Hjálp.
En Nescaffier lifði af
þökk sé gífurlegu líkamsþrekinu
hresstu og styrktu ár eftir ár af ríkulegustu, kröftugustu réttum,
pönnum og pottum af næstum ofurmannlegum maga hans.
Hann vissi auðvitað fullvel að Gigi fyrirleit radísur
af ákafri, óhaminni ástríðu og hafði aldrei snert þær
eða nefnt orðið alla sína ungu ævi.
En svo vildi til
að bílstjórinn þoldi ekki heldur radísur.
Taktu stýrið.
Furðulegasta og mest sláandi fyrirbærið sem sást
í þessu langa kvöldverðarboði, var kannski þetta:
Yndisleg kaldhæðni. Monsieur Albert,
endurskoðandi utangarðsmanna og óbein orsök þessarar uppákomu,
gleymdist í hænsnabúrinu frá kvöldverði á fimmtudag til mánudagsárbíts
og hafði næstum orðið hungurmorða.
Það var Nescaffier sjálfur sem var á batavegi
sem hafði rænu á að elda "omelette à la policier" og færa fanganum, heita
og innvafða í dags gamla leitarheimild.
Teljarinn borðaði vel þann morgun.
Orðsending frá Gemini tanndufti.
Þetta átti að vera grein um mikinn kokk.
Og er að hluta.
Fyrir bragð- og lyktarkaflann...
Ég skil. Verkefnið var alveg skýrt.
Þú skilur kannski ekki
að það var skotið og hent á mig handsprengju gegn vilja mínum.
Ég bað bara um næringu og fékk og það dásamlega eins og ég útlistaði.
Nescaffier fær bara að segja eina línu.
Ég sleppti nokkru sem hann sagði. Ég varð of dapur.
Ég gæti sett það aftur inn.
Hvað sagði hann?
Martin.
Guillaume Martin.
Það var bragð af þeim.
Hvað þá?
Eitruðu söltin í radísunum...
það var bragð af þeim.
Gersamlega framandi.
Líkt og beisk, mygluð, pipruð,
krydduð, eins konar olíuborin...
mold.
Ég hef aldrei á ævinni fundið það bragð.
Ekki alveg gott,
óskaplega eitrað,
en samt nýtt bragð.
Það er sjaldgæft á mínum aldri.
Ég dáist að hugdirfð þinni, liðsforingi.
Ég er ekki hugdjarfur.
Ég var bara ekki
í skapi til að valda öllum vonbrigðum.
Ég er útlendingur, þú skilur.
Borgin er víst full af okkur.
Ég er sjálfur útlendingur.
Í leit að einhverju sem vantar.
Söknum þess sem var yfirgefið.
Kannski ef við erum heppnir,
finnum við það sem fór fram hjá okkur
á þeim stöðum sem áður voru heimili.
Þetta er það besta af þessu öllu.
Það er ástæðan fyrir að skrifa þetta.
Ég gæti ekki verið minna sammála.
En samt, ekki sleppa því.
HNIGNUN & DAUÐI (BLS. 75)
LOKAORÐ
Eru allir mættir?
Þið vitið víst að það var hjartaáfall.
Bannað að gráta.
Kemur einhver að sækja hann?
Það er verkfall í líkhúsinu.
Hver var hjá honum? -Hann var einsamall.
Að lesa afmælisskeyti.
Ekki kveikja á kertunum. Hann er dáinn.
Ég þigg sneið.
Ég líka.
Við þurfum að semja drög. Hver vill taka það?
Við höfum skrá.
Ég er að teikna.
Þetta er hann.
Semjum það saman.
Semja hvað? -Andlátsfréttina.
Arthur Howitzer yngri fæddur í Norður-Kansas
15 kílómetra frá landfræðilegri miðju Bandaríkjanna.
Missti móður sína fimm ára.
Sonur útgefanda fréttablaðs, stofnandi þessa tímarits.
Franska útgáfan áður þekkt sem Picnic.
Lítt lesið sunnudagsblað Evening Sun í Liberty, Kansas.
Það hófst sem frí.
Er það satt? -Nokkurn veginn.
Hvað gerist nú?
Franska útgáfan er tileinkuð:
Íslenskur texti: Kolbrún Sveinsdóttir