‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตำนานโลมาแม่น้ำ)
‪ฮัลโหล
‪พบศพในป่าสนซีดาร์ เราต้องไปเดี๋ยวนี้
‪(โลมาแปลงร่าง มีลูกกับหญิงสาว)
‪เอริค
‪- เอริค ‪- ได้ มาร์เซีย ฉันจะไปเดี๋ยวนี้
‪- ฉันอยู่ที่สถานี ‪- ฉันจะไปพบเธอที่นั่น
‪ใครพบศพ
‪แผนกฆาตกรรมได้รับแจ้งจากสายนิรนาม
‪พยานล่ะ
‪ตอนนี้ยังไม่มี
‪แล้วโลมาแม่น้ำเป็นไง
‪ฉันเอาไปที่นิติเวชสัตว์แต่พวกเขาไม่พบอะไร
‪ป่านนี้มันคงโดนเผาแล้ว
‪เหรอ
‪พวกเขาไม่พบอะไรเหรอ
‪สวัสดี ผมเอริค ตำรวจ
‪ขอโทษนะ
‪ช่วยหลบด้วยครับ ตำรวจมาแล้ว
‪พบศพในป่า แผนกสิ่งแวดล้อมก็เกี่ยวด้วย
‪คดีนี้สำหรับผู้ใหญ่ครับ
‪เมียของผมตายในนี้ หนึ่งเดือนต่อมาก็มีอีกศพโผล่
‪มาริโอ้ เรารู้ว่ามันยังไม่ใช่คดีของเรา
‪แต่เราขอดูหน่อยน่า
‪เรากำลังสืบอีกคดีในแถบนี้น่ะ
‪(ตำรวจ)
‪นายทำตัวแบบนีคิดว่านายจะทำงานคืบหน้าเหรอ
‪ศพนี้อาจโยงกับคดีพิพาทเรื่องป่า
‪ฉันจะกัดไม่ปล่อย
‪สบายดีหรือเปล่า คุณซิโซ่
‪ควรจะมีใครสบายดีได้ยังไง
‪หลังจากเห็นศพ
‪คุณรู้จักเขามั้ย
‪ผมเคยเห็นเขาแถวนี้
‪- แต่เขาเพิ่งมา ‪- คุณรู้ชื่อของเขามั้ย
‪ผมบอกว่าคุณดูรอบๆ ได้ ไม่ใช่สอบสวนพยาน
‪พรุ่งนี้จะไม่มีใครอยู่ที่นี่แล้ว ‪ถ้าเขาได้สิ่งที่ต้องการ
‪- ฉันจะเริ่มที่บ้านแถวนั้น ‪- ได้
‪(บาร์และเครื่องดื่ม)
‪มีอะไรคะ
‪สวัสดีครับ ผมอยากถามคุณสักหน่อย
‪เรื่องของชายคนหนึ่งที่เคยมาที่นี่
‪คุณจำเขาได้หรือเปล่า
‪- ฉันขอโทษ ‪- คุณรู้จักกาบรีเอลามั้ย
‪เธอเป็นภรรยาของผม
‪ฉันรู้
‪ฉันจำคุณได้จากคืนที่ไฟไหม้
‪ว่ามาสิคะ
‪(เอริค อัลเวส นายตำรวจ)
‪คุณชื่ออะไรครับ
‪ฟาเบียนา
‪ฟาเบียนา คุณรู้จักเขามั้ย
‪เขาชื่อมาเนาส์
‪- คุณมีความสัมพันธ์อะไรกับเขา ‪- มาหาอะไรเหรอ
‪- แค่ถามคำถามนิดหน่อย ‪- เชา ไม่มีใครชวนคุณมาตรงนี้
‪ไม่เป็นไรครับ เขาอาจช่วยได้ด้วย
‪เรื่องของมาเนาส์
‪เราพบศพของเขาในป่า
‪มาเนาส์ตายแล้วเหรอ
‪ไม่แปลกใจ
‪หมอนี่หาเรื่องใส่ตัวตลอด ขี้เมา เจ้าชู้
‪- คุณเป็นไรมั้ย ‪- ผมจะดูแลเธอเอง
‪ฉันขออยู่คนเดียว เชา
‪แล้วนายเจออะไรมั้ย
‪รู้แค่ชื่อของเขา มาเนาส์ แล้วคุณล่ะ
‪เขามาชักจูงชาวบ้านอย่าขายบ้านของตัวเอง
‪ผมคิดถึงคุณ
‪ไม่เอาน่า ซิโซ่
‪คุณไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ไอเนส
‪ดูออกเหรอ
‪ผมหมายถึงภายใน
‪ผมรู้ว่าภายนอก คุณเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
‪- แต่คุณเปลี่ยนจากภายในได้ด้วย ‪- ใช่
‪ฉันเปลี่ยนได้จริง
‪มาเนาส์ตายแล้ว
‪ฉันรู้
‪คุณรู้เหรอ
‪คามิลาพบศพของเขาริมหาด
‪แต่เราพบศพของเขาในป่าสนซีดาร์วันนี้เอง
‪- เรื่องนี้คุณไม่รู้หรอก ‪- อย่ามาล้อเล่น
‪คุณรู้อะไรอีกเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซิโซ่
‪มี...
‪ตำรวจคนหนึ่งกำลังสืบสวน
‪- เขาชื่อเอริค ‪- ฉันรู้จักเขา
‪เขารู้ว่ามาเนาส์คือโลมาแม่น้ำ
‪เขาคือคนที่เอาศพไปไว้ในป่า
‪เขาจะทำแบบนั้นทำไม
‪ฉันไม่รู้
‪แต่ฉันจะหาคำตอบ
‪เขาน่าจะตายเช้าตรู่วันจันทร์
‪เขาโดนตีที่หัวเหรอ
‪เปล่า นี่ไม่ใช่บาดแผล
‪คงเป็นตำหนิอะไรสักอย่างแต่เกิด
‪ผมต้องผ่าศพชันสูตรถึงจะรู้แน่ชัด
‪แล้วนี่ล่ะ
‪เขาเจอเรื่องแบบเดียวกับที่กาบรีเอลาเจอ
‪ใจเย็น ตาของเธอเป็นสีขาวเพราะเปลวไฟ
‪- นี่มันไม่เหมือนกัน ‪- มาร์เซีย เชื่อฉันสิ
‪โทรหาอิโว่ ตื๊อเขา เราต้องได้ทำคดีนี้
‪ขอร้อง
‪ก็ได้
‪ช่วยผมทีนะครับ ‪ถ้ามีใครมาตามหาศพนี้ บอกผมด้วย
‪(วิธีจับซาซี วิธีโบราณ)
‪(แป้งข้าวโพด)
‪มาร์เซีย เอริค
‪ถ้าต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ตาย ถึงจะเป็นคดีของเรา
‪คนตายเป็นงานของแผนกฆาตกรรม
‪อิโว่ เอริคพูดถูกนะ คดีนี้มีบางอย่างแปลกๆ
‪เหรอ เช่นอะไร
‪เช่น มาเนาส์ไม่ใช่แค่นักท่องเที่ยว
‪เขาคัดค้านโครงการของบริษัทรับเหมาด้วย
‪แล้วนายคิดว่าบริษัทจะฆ่าคนธรรมดา
‪ที่คัดค้านโครงการเหรอ
‪พวกนั้นกล้าวางยาในน้ำและจุดไฟเผาป่า
‪เพื่อไล่ที่ ทำไมจะฆ่าคนไม่ได้
‪ตลกน่า นี่ไม่ใช่คดีของเรา เข้าใจแล้วนะ
‪มาร์เซีย
‪จับตาดูเขาไว้
‪หมายความว่ายังไง ไม่มีเจ้าของ
‪โทรศัพท์เติมเงิน ‪บัตรประชาชนปลอม อะไรแบบนี้
‪นี่มันข้อความที่ฉันเขียนไว้ให้นายนี่
‪มีคนอยากบอกฉันบางอย่างเรื่องกาบรีเอลา
‪นัดมาพบกันแล้ว แต่กลับไม่มา
‪ผู้ชายโทรมาจะคุยเรื่องผู้หญิงที่ตายแล้ว
‪- ลืมเรื่องนี้ซะ ‪- ไม่เอาน่า อัลบูเกร์
‪ฉันพูดจริง บางอย่างอย่ารู้จะดีกว่า
‪อยากให้ฉันสืบเรื่องนี้มั้ย
‪ไม่
‪ช่างเถอะ เรามีงานเต็มมืออยู่แล้ว
‪อะไรกัน
‪(คติชนบราซิล)
‪คุณมาแล้ว!
‪กับดักของหนูได้ผล
‪เธอคิดเหรอว่า ‪ฉันจะโผล่มาเพราะแป้งข้าวโพดดิบ
‪กับกระชอนร่อนแป้ง ให้ตายสิ ยัยหนู
‪แล้วอะไรต่อ เธอคิดว่า ‪บ้านของฉันอยู่ในป่าไผ่ล่ะสิ
‪แล้วบ้านของคุณอยู่ไหนล่ะ
‪ฉันอยู่ในตึกร้างแห่งหนึ่ง ย่านลาปา
‪คุณทำลมหมุนได้หรือเปล่า
‪ลมหมุนอะไรกัน ยัยหนู
‪เธอดูการ์ตูนเยอะไปแล้ว
‪เปล่านะ ดูนี่...
‪- หนูเห็นจากหนังสือของแม่ ‪- แล้วขาของฉันล่ะ
‪เธอเจอมันใช่มั้ย
‪นี่คือคุณ
‪แล้วคนนี้อยู่ไหนคะ
‪ก็ได้ จะบอกให้นะ
‪บอกมาซะว่าขาของฉันอยู่ไหน ‪แล้วฉันจะสอนวิธีตามหาคูรูปิร่า
‪ตกลง
‪โอ้ ในที่สุด
‪ตาของฉันใช่มั้ย
‪เห็นแท่งพวกนี้หรือเปล่า
‪โอเค เอามาเคาะกันสามครั้ง ‪เรียกชื่อเขาไปด้วยทุกครั้ง
‪หลับตาให้แน่น แต่เธอต้องเชื่อนะ เริ่มเลย
‪คูรูปิร่า คูรูปิร่า คูรูปิร่า!
‪ลูน่า
‪มีอะไรหรือเปล่า
‪ไปกันเลยมั้ย ได้เวลาอาบน้ำแล้ว
‪ใครน่ะ
‪เราปิดแล้วครับ คุณ
‪ผมต้องขอให้คุณกลับไป
‪นายกลัวความมืดใช่มั้ย ฮัวเรซ
‪คุณรู้จักชื่อของผมได้ยังไง
‪ได้เวลานอนแล้ว
‪ผมไม่อยาก...
‪หลับซะ เด็กน้อย
‪คูค่าจะมาเอาตัวเธอไป
‪ผมไม่อยากจะ...
‪พ่อออกไปอยู่ในไร่นา
‪แม่...
‪เฮ่
‪นายมาที่นี่ทำไมในสภาพแบบนี้ มาเนาส์
‪ผมต้อง...
‪ผมต้องคุยเรื่องสำคัญ
‪นายไม่ต้องคุยเรื่องสำคัญ
‪เพราะนายทำแบบนี้ไม่ได้
‪ตูตู
‪- พาเขาเข้าข้างใน ‪- ไม่
‪เรื่องนี้สำคัญ
‪นายต้องอาบน้ำ
‪อย่ามายุ่ง ตูตู
‪(บาร์คาโฟโฟ)
‪คุณจะเก็บกู้ศพของมาเนาส์ได้มั้ย
‪ศพของเขากลายเป็นตำนานแล้ว ‪เหมือนโลมาแม่น้ำ
‪มาเนาส์ทำทุกอย่างพังมาตลอด
‪เพิ่งจะเกิดเรื่องกับเขาก็นับว่าแปลก
‪นายไม่เข้าใจ
‪บางอย่างกำลังประชิดตัวเรา
‪ฉันเห็นสิ่งนั้นในดวงตาของเขา ‪เหมือนเขาโดนดูดวิญญาณ
‪และตำรวจคนนั้นมีส่วนกับเรื่องนี้
‪- เราจะทำยังไงดี ไอเนส ‪- ไม่ต้องทำ เรารอ
‪เขาจะมาหาเราเอง
‪อยากรู้ความลับของฉันมั้ย
‪นมหนึ่งช้อนโต๊ะ เคล็ดลับทำให้ออมเล็ตอร่อย
‪พ่อ มันหกแล้ว
‪มันหกอยู่
‪บ้าจริง
‪เป็นไรหรือเปล่าจ๊ะ
‪หนูคิดถึงแม่
‪พ่อด้วย ลูกรัก
‪อย่างที่ลูกเห็น พ่อไม่เอาไหนเลย
‪- ฮัลโหล ‪- เอริค
‪ถ้าคุณยังสนใจ ฉันเล่าเรื่องมาเนาส์ได้ค่ะ
‪รู้ทางไปแผนกพิทักษ์สิ่งแวดล้อมมั้ย
‪พร้อมเมื่อไหร่ก็เริ่มนะ
‪ฉันไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าฉันควรมาที่นี่
‪แต่ฉันอยากจะช่วย
‪ฉันไม่มีวันสบายใจแน่ ‪จนกว่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับมาเนาส์
‪เช่นกันครับ
‪ฉันพูดถึงเขาลำบากเวลาเชาอยู่ด้วย
‪ผมก็สังเกตเห็น
‪คุณสองคนเกี่ยวข้องกันยังไง
‪ไม่เกี่ยวข้องกันแล้วแต่...
‪เขาเคยเป็นคู่หมั้นของฉัน
‪พอมีบริษัทก่อสร้างเข้ามา
‪ก็ชัดเจนขึ้นว่าเราไม่เห็นพ้องกันบางอย่าง
‪วันหนึ่งเขาใส่สูทมาหาฉัน เขาเปลี่ยนไปสิ้นเชิง
‪ฉันอยู่ที่นี่สบายดี
‪ฉันไม่อยากย้าย
‪ฟังนะ แต่อีกไม่นาน "ที่นี่" จะไม่มีอยู่อีกแล้ว
‪ตั้งแต่ผมจำความได้
‪ผมพยายามยกระดับชีวิตตัวเอง ‪เพื่อหลุดพ้นจากขุมนรกนี้
‪ในที่สุดผมก็ทำได้แล้ว ผมมีโอกาสสักที
‪เชา ฉันไม่ต้องการแบบนั้น
‪คุณเคยมองดูใครสักคน ‪แล้วจำเขาไม่ได้อีกแล้วหรือเปล่า
‪แต่กับมาเนาส์ ไม่เหมือนกัน
‪พวกคุณทิ้งที่นี่ไปไม่ได้
‪ป่าแห่งนี้มีค่ามากยิ่งกว่า
‪เงินที่บริษัทก่อสร้างเสนอให้ ‪ไม่ว่าเงินนั้นจะมีมูลค่าเท่าไหร่
‪เขาพูดถึงป่านั้นอย่างห่วงใย
‪จริงๆ ก็ห่วงใยทุกอย่าง
‪คุณรู้มั้ยว่าเขาพักอยู่ที่ไหน เบอร์โทรอะไร
‪ไม่รู้
‪เราไม่เคยนัดกัน
‪เขาจะแค่...
‪มาหาฉัน
‪เวลาเขามาหาฉัน
‪ฉันรู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่ง
‪แล้วเชาล่ะ
‪เขามีท่าทียังไงกับเรื่องนี้
‪แย่ที่สุดเท่าที่เขาทำได้
‪เขารับไม่ได้เรื่องที่เราจะไม่ได้แต่งงานกัน
‪ฟาเบียนา ออกมานี่!
‪- เชา! ‪- หลบไป!
‪- วางมันลง เชา ‪- ปล่อยฉัน!
‪ทิ้งมีดซะ
‪ความจริงแล้ว เชาอยากจะรู้ว่า
‪ชายคนนี้ที่ฉันหลงรักเป็นใคร
‪ฟาเบียนา
‪แล้วฉันก็บังเอิญพบภรรยาของคุณ
‪ไม่เป็นไรๆ
‪กาบรีเอลาเป็นคนเดียวที่ไม่เคยตัดสินฉัน
‪ตรงกันข้าม
‪เธอคือคนแรกที่ยอมรับฉัน
‪(แผนกต้อนรับ)
‪- เราต้องคุยกัน ‪- ผมไม่มีเรื่องจะคุยกับคุณ
‪ไม่มีเหรอ คุณลืมบอกผมว่า ‪ลูกของฟาเบียนาคือลูกของมาเนาส์
‪คืนวันจันทร์คุณอยู่ที่ไหน
‪คุณกำลังสอบสวนผมเหรอ
‪เราแค่คุยกัน แต่ผมพาคุณไปที่สถานีก็ได้
‪ตอนนั้นผมกำลังเดินทาง
‪คุณมีหลักฐานหรือเปล่า
‪นั่นเป็นงานของคุณ
‪นี่ เอริค ทั้งหมดที่ฉันหาได้เกี่ยวกับเชา
‪เที่ยวบิน ห้องพักโรงแรม ‪เขากำลังเดินทางจริงๆ
‪นายคงสบายใจได้แล้วนะ
‪ถ้าอิโว่รู้ว่านายสืบเรื่องผู้ชายคนนั้น ‪โดยไม่ได้รับอนุญาต นายโดนแน่
‪ได้รับอนุญาตหรือไม่ได้นะ มาร์เซีย ‪ฉันจะจบเรื่องนี้ได้ต่อเมื่อ
‪ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับกาบรีเอลากันแน่
‪เอริค การตายของกาบรีเอลาไม่เป็นคดี
‪ส่วนมาเนาส์ก็เป็นงานของ ‪แผนกฆาตกรรม เราทำอะไรไม่ได้
‪มีอะไร
‪หมายความว่ายังไง ศพหาย
‪มีใครสักคนเดินแบกศพออกไปเฉยๆ เหรอ
‪- เปล่า เขาหายไปเฉยๆ ‪- แล้วกล้องวงจรปิดล่ะ
‪กล้องตัวหนึ่งเสีย ส่วนตัวอื่นไม่พบอะไรเลย
‪แสดงว่าเขาระเหิดไปเหรอ
‪นี่
‪ผมไม่เคยเห็นศพหายไปแบบนี้
‪แต่ผมมีศพอีกเยอะให้จัดการ
‪งั้นผมอยากได้รายชื่อผู้เข้ามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืน
‪รวมถึงฟุตเทจของกล้องวงจรปิด
‪ไปคุยกับดิแอซ เขาจะเอาสำเนาให้คุณ
‪อิโว่ต้องให้เราทำคดีนี้สักที
‪ฉันจะไปเอารายชื่อ
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันอยากได้รายชื่อผู้เข้ามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืน
‪พร้อมเวลาเข้าและออก
‪ภาพฟุตเทจกล้องวงจรปิดด้วย
‪- โอเค ‪- โอเคเหรอ
‪พบศพในป่าแล้วศพก็หายไปจากห้องเก็บศพ
‪มันอาจโยงกับคดีป่าสงวนจริงๆ
‪- พวกเธอได้รับอนุญาตให้ทำคดีนี้ ‪- จริงนะ
‪ก็ต้องการแบบนี้ไม่ใช่รึไง
‪รออะไรอยู่ล่ะ ลงมือเลย ‪คอยรายงานฉันทุกอย่างก็แล้วกัน
‪ขอบคุณ อิโว่ ไว้ใจผม ‪ผมจะต้องรู้ให้ได้ว่าเรื่องนี้มีที่มาที่ไปยังไง
‪พักบ้างนะ ได้ยินมั้ย
‪(บาร์คาโฟโฟ)
‪บาร์คาโฟโฟ
‪(บาร์คาโฟโฟในลาปา)
‪- เฮ่ ขอเบียร์หน่อยสิ ‪- ได้เลย
‪- นี่ครับ ‪- ขอบคุณ
‪ขอฉันเลี้ยงเครื่องดื่มพิเศษจากทางร้านนะ
‪คุณเพิ่งมาที่บาร์ของเราครั้งแรกใช่มั้ย
‪ใช่ครับ คุณเป็นเจ้าของเหรอ
‪ดื่ม
‪ฉันสาบานด้วยคำโกหก ฉันจึงย่ำทางโดดเดี่ยว
‪ฉันแบกรับความผิดบาป
‪ลมเหนือสงบนิ่ง กังหันลมตระหง่าน
‪ฉันไม่เหลือสิ่งใดนอกจากเสียงโอดครวญ
‪ชีวิตของฉัน ผู้ที่จากฉันไป
‪เส้นทางบิดเบี้ยวที่ฉันย่ำเดิน
‪เลือดละตินของฉัน
‪จิตวิญญาณที่โดนจำจอง
‪ฉันละเมิดสัญญา ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์
‪ฉันหักหอกแหลมทิ้งขว้างไปกลางอากาศ
‪กู่ก้องร้องตะโกน
‪คุณชอบที่ฉันร้องมั้ย
‪คุณ
‪คุณนี่เอง ผมจำได้
‪บนชายหาดนั้น ที่เราพบโลมาแม่น้ำเกยตื้น
‪เกิดอะไรขึ้น
‪คุณอยากรู้จริงๆ เหรอ
‪คุณแน่ใจนะ
‪จะไม่มีการหวนกลับ
‪คุณทิ้งศพของมาเนาส์ไว้ในป่าทำไม
‪เป็นทางเดียวที่ผมจะ ‪สืบสวนสาเหตุการตายของเขาได้
‪คุณสนใจมาเนาส์ทำไม
‪ผมคิดว่าคนที่ฆ่าเขาคือคนที่ฆ่าภรรยาของผม
‪คุณแบกศพไปทั่วเมือง ‪เพื่อจะค้นหาฆาตกรฆ่าเมียของคุณเนี่ยนะ
‪คุณช่างบ้าจริง
‪ไม่
‪ผมไม่ได้บ้า
‪แต่ผมจะบ้าแน่ถ้าผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪จมอยู่กับเรื่องนี้จะมีประโยชน์อะไร ‪เมื่อเธอจากไปแล้ว
‪บางครั้งผมรู้สึกว่าเธอไม่เคยจากไปไหน
‪เหมือนผมเพิ่งได้รู้จักเธอก็ตอนที่เธอจากไปแล้ว
‪ผมเริ่มหันมาใส่ใจเธอ
‪ผมไม่รู้ว่าเธอเคยทำสิ่งเหล่านี้ยังไง
‪ผมไม่รู้ว่าจะดูแลลูกสาวของเรายังไง ‪ให้เหมือนที่เธอทำ
‪นั่นแหละที่เจ็บปวดที่สุด
‪การที่รู้ว่าลูกสาวของผมเจ็บปวด
‪เพราะผมไม่รู้วิธีเป็นพ่อแบบที่ลูกต้องการ
‪คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล