Dziękuję, że przyszliście.
Zwołałem to nadzwyczajne zebranie, bo mam pewne wieści.
Jo, filmuj dla potomności.
Oto moje wieści.
- Zebranie! Wyjdź! - Okej.
W porządku. Może zostać.
Możesz chcieć to usłyszeć.
- Nie trzeba. - Słuchaj!
Dobra.
Montreal dzwonił z dość zaskakującymi informacjami.
Oskarżono cię o molestowanie.
Zatrudnij prawników.
- Podzwonię. - Nie potrzebuję prawnika.
Przyda się. Więźniowie, którzy sami siebie reprezentują,
dostają najdłuższe wyroki. Molestowanie trudno wybronić.
Nie oskarżono mnie o molestowanie.
- Dobra linia obrony. - To prawda.
Nikogo nie molestowałem. Jo, przestań nagrywać.
Dobra.
Co to za wieści?
Powstanie film na podstawie Mythic Quest i będę producentem wykonawczym.
To wszystko.
- Jesteś producentem wykonawczym. - Gry, nie filmu. Myślałem…
- Czcijcie go! - Nie zmuszaj ich.
To nie było nic pilnego. Nie musiałeś zwoływać zebrania.
- Nie mam na to czasu. - Tak.
Dokąd idziesz?
Myślałem, że skończyłeś chwalić się sukcesami,
a muszę ogarnąć śmieci, żeby nie wrócić do więzienia.
Zostanę, jeśli chcesz mówić o swojej pensji…
- Idź już. - Dobrze.
Jak oni mogą cię tak obrażać?
Chciałeś podzielić się sukcesem, a oni przychodzą jak ostatnie smutasy?
- Sprawię, że będzie im smutno. - Co?
Odstrzelę te smutasy.
Nie. Jesteś dość intensywna, nawet jak na siebie.
Zrób sobie wolny dzień.
- Spędź czas z przyjaciółmi. - Przyjaciółmi.
Wiesz co, Jo?
Po drodze zajrzyj do GrimPop i przyślij tu Iana.
Zawsze chciał wprowadzić MQ do Hollywood,
ale to mnie się to udało.
Tak, przyślij go na górę.
Chcę zobaczyć, jak jego dziwna kwadratowa twarz krzywi się na te wieści.
To rok Brittlesbee'ego.
No dawaj. Koduj, kochanie, koduj. Dla mamusi.
Tak jest. Nie zrób mi wstydu,
bo nie dostaniesz frytek. Ani jednej.
Okej.
Tak!
Slice, slice, baby Slice, slice
I tak dalej. Ian, po raz kolejny…
dokonałam niemożliwego.
Hej! Testerko, ręce precz od moich czipsów.
Hej! Wybacz, chciałam tylko wziąć przekąskę na drogę.
Jest może Dana?
Nie, wysrałam jakieś bzdurne narzędzie programistyczne,
żeby zostawili mnie z Ianem w spokoju.
- Pojechali z tym na pustynię. - Czemu?
Ian lubi dramatyczne tło.
Teraz pewnie wkręcają się w klimat,
ładują sobie kryształy w tyłki i medytują.
- Że co? - Co za różnica, co robią?
Nie obchodzi go, że haruję nad tą częścią od tygodni
i że skończyłam po mistrzowsku.
- Hej! To fantastycznie! - A teraz idź.
Muszę dostroić silnik symulacji prognostycznej.
Czekaj… Osiągnęłaś coś wielkiego.
Nie możesz wrócić do pracy. Musimy to uczcić.
- My? - Tak, powiedziałam „my”.
Tak, pewnie. Czemu nie?
Uczelnia zaczeka. Wiesz, co powinnyśmy zrobić?
Chodźmy na brunch.
Nie ma imprezy bez pankejków.
No wiesz… pankejki.
Lubisz pankejki? Syrop klonowy? Nie wiem, co cię kręci.
- Gofry? Podpowiedz coś. - Lubię pankejki.
Dobrze, bo nie okazałaś żadnych emocji.
Wiesz co? Walić to.
Skoro Ian jeździ na pustynię, łazi nago
i pali pejotl z ziomkami od kryptowalut, ja też mogę się zabawić.
Bardzo szczegółowy opis. Powinnam się martwić o Danę?
Ian!
- Ian Elizabeth Grimm. - To jego drugie imię?
Gdzie jest pan domu?
Mam przyprowadzić go Davidowi. Sprawa najwyższej wagi.
- Ian! - Przestań krzyczeć. Nie ma go.
Są pewnie z Daną w łaźni parowej i walą się suchymi gałęziami.
Tak to wygląda?
Napiszę do niego. Powiem, że David go szuka.
Dobrze.
Zadanie ukończone.
Czyli skończyłam na dziś.
Pójdę spędzić czas…
z przyjaciółmi.
Jo, lubisz pankejki?
Hej, Carol. Mogę zabrać śmieci?
- Śmiało. - Dzięki.
- W porządku? - Zajęta.
Tak. Widzę.
Jako sprzątacz widzę wiele rzeczy.
Na przykład trzy czy cztery CV dziennie, które wyrzucasz do kosza
albo smugi, które masz na wyświetlaczu,
bo grasz w Candy Crush tak często, że musisz być na 198. poziomie.
Jestem na 247. poziomie.
Widzisz? Dawny Brad trafiłby idealnie.
Dobra. Nie jest okej. I nie jestem zajęta.
Stary, jestem w tarapatach, serio.
Niech zgadnę. Masz wyrzuty sumienia,
bo zostałaś KRI,
- a Montreal nie… - KRI?
KRI. Kierowniczką ds. Różnorodności i Inkluzywności.
Pomyślałem, że masz dość pełnej nazwy.
Owszem.
Zostałaś KRI, a nie dają ci kasy
- na realne zmiany. - Tak.
Tak. Masz tylko wyczarować górę kasy z niczego.
Tylko tyle, co?
Dawny Brad robił to codziennie jako KMINEK.
Dobra, co to za KMINEK…
Kierownik Monetyzacji i Internetowego E-Comerce. KMINEK.
- No tak. - Ale to było dawno temu.
Dawno temu.
Nie aż tak dawno.
- Mogę pogadać ze starym Bradem? - KMINEK? To z nim chcesz gadać?
Tak. KMINEK.
Chodź ze mną.
Ostatnio dużo się kręci w Bułgarii,
ale trzymam kciuki za Islandię.
To tam oświadczyłem się byłej żonie.
Zatoczę koło i powrócę jako odnoszący sukcesy producent filmowy.
Po prostu chciałem,
żebyś usłyszała to ode mnie, zanim wieści się rozejdą.
Podkreślam, to nic osobistego.
To tylko „biznesik”.
Tylko „biznesik”.
- Dobre. - Podoba ci się.
Jest o tyle lepiej,
odkąd kierujesz MQ.
- Oddałeś mi stare biuro… - Cóż.
…i dostęp do świeżego powietrza oraz światła słonecznego.
Ja i moje rośliny jesteśmy twoimi dłużniczkami.
Widzę, że masz dużo roślin i kocich gadżetów.
- Masę kocich gadżetów. - Marzę o kocie.
Trzymam kciuki.
- Nie masz kota? - Jeszcze nie.
Mogę mieć jeszcze jedną prośbę?
- Pewnie. - Nie rób tego.
Słucham?
Gracze nienawidzą adaptacji gier.
- Naszej nawet nie widzieli. - Nie muszą. I nie zobaczą.
Zjednoczą się w sieci, zniszczą jej reputację
i obrzucą nas gównem.
- A konkretnie mnie. - Sue, z nami będzie inaczej.
Film będzie nie tylko dla graczy.
Znienawidzą go, jasne? Ta gra to ich wyjątkowa przestrzeń.
Nie możesz ot tak wkroczyć i wszystkiego zmienić.
Oni wpadną w szał!
Masz rację.
Pewien typ osoby nienawidzi nie mieć kontroli.
Pewnie. I…
To może doprowadzić go do łez. Och, tak.
- „Go”? - Iana.
Jakiś czas temu po niego posłałem,
ale nie przyszedł. Czemu? Próbuje zepsuć moją chwilę.
Na nowo przejmę kontrolę, gdy wkroczę do jego wyjątkowej przestrzeni
i pomacham mu tym przed twarzą.
Odbiorę kontrolę tak jak ten wodospad na Islandii,
gdzie oświadczyłem się żonie.
- Byłej żonie. - O to mi chodziło.
Tak. Tym razem to super osobista sprawa.
Czemu jest tu tyle osób? Nie mają prawdziwej pracy?
Brunch to coś więcej niż jedzenie.
Tak.
- Prawda? - Tak.
To bezpieczna przestrzeń,
w której możemy być sobą.
- To rodzaj kręgu zaufania. - Dobrze powiedziane.
Gadamy, śmiejemy się
i wszyscy się lepiej czują.
Tak, Jo. Zachowuj się, jakbyś już kiedyś brunchowała.
- „Brunchowała”? - Tak.
Mówi się „iść na brunch”.
Wiem. Ja po prostu… W Australii mówimy inaczej.
- Mówicie „brunchować”? - Tak.
Nie tak tutaj mówicie? Dziwne.
Stolik gotowy.
Stolik gotowy, tak.
Co robicie zawodowo?
Jo, co ty wyprawiasz? Nie, nie.
- Zadaję pytanie. - Przepraszam.
Nie rozumiem, co w tym złego.
Berkeley jest super. Nie mogę się doczekać powrotu.
Mam tam całą społeczność.
Chryste! Ile zamówiłaś?
Pankejki są wspólne. Śmiało.
Nie zjedzcie za dużo, można brać na wynos.
A ja jestem teraz między wypłatami.
Wiecie, jak to jest.
- Poppy, ty stawiasz, prawda? - Tak, pewnie. To impreza.
Hej! To za to, że wymiotłam w pracy
i jestem totalną kozaczką, która nie potrzebuje uznania Iana.
Tak jest!
A to za to, że wymiatam w szkole i mam masę znajomych.
Hej.
Jo, a ty co świętujesz?
Chodziłam do szkoły z dziewczyną, która mnie dręczyła…
Straciła dom w czasie tornada.
Nie poszło mi, co?
Nie. To było…
Tak.
Wiesz co? To za to, że Jo wymiata w brunchowaniu.
Mówi się po prostu „brunch”.
Tak. Jasne.
Brittlesbee na kwadracie!
Durne biuro.
Joł, Ian!
Poppy?
Zjem ci cukierki.
Poważnie?
Dobra, wystawiacie mnie?
Dobra, próba sił.
Żałosne.
Boże. To wygląda jak metro w Tokio.
Gdzie są przyciski?
Otwórz windę?
Aktywuj windę.
Otwórz windę.
Co do…
Halo!
Nie żeby mnie to obchodziło, ale to dość irytujące,
że Ian nawet nie zalajkował mojej wiadomości.
Takie irytujące.
Mówiłaś, że nie potrzebujesz jego uznania.
Nie potrzebuję. Po prostu…
Bądź po mojej stronie, okej?
Kobiety wspierające kobiety. Na tym polega brunchowanie.
- Brunch. - Tak.
Ale tak, totalnie. Masz rację co do Iana.
- Walić go. - Tak.
Czuje się zagrożony twoim sukcesem.
- Tak. - Chce cię tego pozbawić,
bo nie może znieść twojej siły.
Totalnie.
Może próbował pisać, ale został zmasakrowany w wypadku samochodowym.
Znów mi nie wyszło, co?
To było… świetne.
- Dość mroczne. - Nieco mroczne.
Nie wierzę w wypadek.
Myślałam, że się okłamujemy, by się lepiej poczuć.
Jo, nie kłamiemy, wspieramy się.
Okej.
Może Ian jest do kitu.
- Tak. Ian jest do kitu. - Tak.
- A my jesteśmy najlepsze. - Tak!
Jesteśmy twardzielkami, które są popularne i szczęśliwe!
Tak! Za silne kobiety na brunchu!
- Brunchu! - Udało ci się!
Nie chcę wracać na uczelnię.
Wszyscy mnie tam nienawidzą.
- Odpisz, kutasie! - I wszyscy są tacy mądrzy.
Dopiero w zeszłym tygodniu dowiedziałam się, że Beowulf to autor,
a nie tytuł książki.
Myślałam, że nazywa się „Beo Wulf”.
Pewnie uważają mnie za kurewsko głupią.
Pewnie tak.
Jo!
Wsparłam cię. Zgodziłam się z tobą.
Przynajmniej cię zauważają.
Każdą chwilę ostatniej dekady spędziłam z Ianem…
A on ma mnie w dupie.
To takie smutne.
Więc to jest brunch.
DZIAŁ GRAFIKI
Mamy ci zaprojektować kolejny loot box, który będziecie sprzedawać?
Musimy szybko dorobić. Potrzebuję swojego stałego zespołu.
Ricka, Mellie. Na pewno Kel.
Odeszli. Byli przepracowani i za mało zarabiali.
Na tym polega problem.
Musimy naprawić kulturę pracy w tej firmie.
Zgadza się. Dlatego musisz popracować przez weekend.
Wygenerujemy trochę zysków kosztem durnych graczy.
Brzmi jakbyście mieli generować zyski naszym kosztem.
Rozumiem, dlaczego tak to widzisz. Ale celem jest tu zwiększenie budżetu,
żebyśmy mogli ściągnąć nowe osoby.
Zatrudniacie nowych ludzi?
Ale nawet nie płacicie tym, których już macie.
- To nie mój dział. - Ani mój.
- Jestem zdezorientowany. - Przepraszam.
Phil, dla jasności, ja jestem KRI, a to jest KMINEK.
A dokładniej BKMINEK, Były Kierownik.
Ale pomaga mi dziś. Rozumiesz?
KMINEK. BKMINEK.
KRI. A właściwie OKRI. Obecna Kierowniczka.
Zwalniacie mnie?
- Co… - Zwalniamy?
- Skąd ten pomysł? - Jesteś szefową HR-u.
Jestem KRI, Phil. Właśnie ci tłumaczyłam.
Czekaj, Carol. On ma rację.
- Zwalniacie mnie? - Nie.
- Tak. - Co?
- Może nie teraz, ale niebawem.
Cały ten model jest przestarzały.
Jeśli mamy coś zmieniać, musimy pójść na całość.
- Naprawdę na całość. - Jezu.
Halo?
Nigdzie nie ma przycisków. Ani jednego na całym piętrze.
Pomocy!
Każdego ranka jest aureola
Całkiem nieźle.
Każdego ranka jest aureola
Dziewięćdziesiąt jeden, dziewięćdziesiąt dwa.
To 76 puzonów na wielkiej para…
A za nimi całe rzędy Największych wirtuozów
Zadbaj o ciało. Zadbaj o umysł.
Tak, umrzesz tu.
Chcieliśmy cię przygotować
na potencjalne pytania graczy o naszą nową inicjatywę NFT.
- Super. - Tak jest.
Loot boxy to już przeszłość. Przyszłością jest NFT, Sue.
NFT? Mam dla was NFT. Nie, frajerzy, trudno.
- Słucham? - Nie, frajerzy, trudno!
N, nie. Frajerzy, F. T, trudno.
- Sue. - Wszystko okej.
Dobrze, że podchodzi do tego świadomie.
- W jakim sensie? - Lada chwila
zwali jej się na głowę cała społeczność gejmerów.
NFT to najbardziej znienawidzona przez graczy rzecz.
To nieprawda. Pamiętasz zawartość do pobrania w 1997?
- O tak. - Gry free-to-play w 2000.
- Końskie zbroje w 2005. - Boże.
Potem loot boxy, sezonowe karnety.
Gejmerzy nienawidzą wszystkiego, co nowe.
Ale potem to przyjmują i zapominają o tym.
A potem kierują gniew
ku następnemu utowarowieniu ich przyjemności.
Zgubiłam się.
- NFT są dobre czy złe? - Tak.
To nie odpowiedź.
Dokąd idziesz?
Wracam pod ziemię. Byłam tam bezpieczna.
- Przed graczami? - Przed wami!
Przychodzicie tu ze swoimi szalonymi pomysłami,
torturujecie mnie wiedzą o moim przyszłym cierpieniu.
Lepiej mi było w piwnicy. W mroku.
Czemu ciągle znajdujemy ludzi śpiących w naszym biurze?
- Budzimy go? - David!
Co do…
Skąd się wzięliście?
Byliśmy tu cały dzień.
- W salonie. - Jest tu salon?
Gdzie on jest?
- W tamtą stronę. - I w tą.
- W obie strony. - I w żadną.
Nienawidzę was obojga. I żadnego z was.
Wynoszę się stąd.
Jak ściągacie windę?
Umysłem.
Po prostu myślimy o windzie i ona nadjeżdża.
- Serio? - Nie, robię cię w chuja.
To ten przycisk.
Nie podoba mi się to.
A co powiecie na taki ruch? Nasikałem u was w biurze.
Wygląda, jakbyś zasikał sobie spodnie.
Tak, ale zasikałem sobie spodnie u was w biurze.
Więc… O nie. Ona jedzie w górę? Nie.
Pomyśl „w dół”, David.
Biuro, błękit.
Błękit.
- Tak. Ładnie. - Ładnie.
O Boże. Muszę przestać jeść gluten. Naprawdę mnie wykańcza.
Gdzie jesteśmy?
Jakieś 30 minut od Vegas.
Czemu jesteśmy w innym stanie?
Zrobimy coś, czego normalnie byście nie zrobiły.
STRZELNICA
Strzelnica?
- Nie cierpię broni. - Wiecie, czego ja nie znoszę?
Uprzywilejowanych kobiet, które nad tanim szampanem
i drogimi jajkami płaczą, jak trudne mają życie.
Ale spróbowałam czegoś nowego, wyszłam ze strefy komfortu.
Dało mi to nową perspektywę.
A teraz się wam odwdzięczę.
- To zupełnie inne niż brunch. - Nie.
Wy macie swoją społeczność, a ja swoją.
- Hej, Kenny. - Hej, kochanie.
- Strzelanie czy miażdżenie? - Miażdżenie.
- Dobra. - Miażdżenie?
Zostaniemy zmiażdżone? Czy kogoś zmiażdżymy?
Co to oznacza?
- To miejsce jest zajebiście podejrzane. - Dla was.
Na Ziemi żyje siedem miliardów ludzi.
Całe miliony nie uznałyby tego miejsca za podejrzane.
- To kwestia polityczna? - Nie.
To lek na wasze problemy.
Macie głowy tak głęboko we własnych tyłkach,
że pomijacie istnienie świata,
który ma w dupie was i to, co robicie.
Im ważniejsze się sobie wydajecie,
tym ważniejsze wydają się wasze problemy.
Kręcicie się w kółko i narzekacie.
Ale dziś przerwiemy ten cykl.
Tak!
Miażdżymy.
Wsiądziemy do czołgu?
Myślę, że to zły przekaz…
Przestańcie myśleć o tym, co inni o was pomyślą.
Ian, twoi wredni znajomi z roku, ktokolwiek.
Jedyne pytanie, które powinnyście sobie zadawać, brzmi:
„Czy chcesz pojeździć czołgiem?”.
Tak.
Dobra. Idziemy.
- Tak! - Nie wierzę, że to się dzieje!
Czuję się taka silna!
Walić Berkeley! Walić Beowulfa!
Tak! Chcę coś zmiażdżyć!
Poppy, Ian ci odpisał!
Jaki Ian? Wrzuć telefon do auta! Zmiażdżę go!
Tak, zmiażdż go!
Tak!
Jo, to dużo lepsze niż brunch.
Tak.
Jeszcze raz!
Jeszcze! Jeszcze!
Przyjaciółki.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK