Czym jest Mythic Quest?
Niektórzy powiedzieliby, że to tylko gra.
Wkrótce po premierze MQ zostało okrzyknięte arcydziełem.
W MQ grają ludzie z 20 różnych państw na sześciu kontynentach.
To największa wieloosobowa gra RPG wszech czasów.
Ale w takiej zmiennej branży, gdzie los może się szybko odwrócić,
a giganci upaść...
trzeba pozostawać na czasie.
Dziś Mythic Quest znajduje się u progu
najważniejszego wydarzenia od premiery.
Zbliża się premiera pierwszego dodatku: Mythic Quest: Raven’s Banquet.
Cały ciężar spoczywa na barkach jednej osoby.
Dyrektora kreatywnego Iana Grimma.
Kiedy tworzyłem MQ, nie chciałem stworzyć tylko gry.
DYREKTOR KREATYWNY
Chciałem stworzyć świat.
Raven’s Banquet to kolejny krok w tym świecie.
Oczywiście, jedna osoba nie zrobi tego sama.
Potrzeba tysięcy ludzi, żeby ten świat mógł funkcjonować.
Ludzi takich jak producent wykonawczy David Brittlesbee...
Główna programistka Poppy Li.
Ludzi takich jak Brad Bakshi, szef działu monetyzacji.
Twórcy MQ mają kogoś, kim nie mogą pochwalić się inne gry.
Nagrodzonego Nebulą pisarza C.W. Longbottoma.
GŁÓWNY SCENARZYSTA
Do usług.
Ale ostatecznie wszystko podporządkowane jest wizji twórcy.
A ma on wielkie ambicje.
Kiedy myślimy o dziełach kultowych,
myślimy o E.T., Gwiezdnych wojnach czy Avatarze,
ale nasza branża przyćmiewa tradycyjny przemysł rozrywkowy.
Więc kiedy mówimy o legendach...
powinniśmy wymieniać wśród nich Mythic Quest.
Zaiste.
A kiedy mówimy o wizjonerskich twórcach,
obok Spielberga, Lucasa i Camerona
powinniśmy wymieniać...
Grimma.
Przepraszam, że przerywam. Co to jest?
- Reklama gry. - To reklama ciebie.
Nadal trwa.
O mój Boże.
Moim zdaniem jest znakomita.
Jeden nowy kontynent, ponad tysiąc nowych przedmiotów,
a wszystko opiera się na najbardziej skomplikowanym kodzie w historii MMO.
Nie chcę grać sobie fanfar,
ale wraz z moim zespołem stworzyłam coś wyjątkowego, więc...
Raven’s Banquet jest gotowe!
- Świetnie! Niesamowite. - Dziękuję.
To zdumiewające, Poppy. Ten dodatek wszystkich zachwyci.
Ale czy na pewno jest gotowy?
Tak. Po dwóch latach prac jest idealny.
Moim zdaniem jest już prawie gotowy. Prawie idealny.
- Skąd go masz? - To mój.
Nikt nie wspomina „prawie idealnych”.
Na przykład... To.
Co to jest, Pop?
To jest łopata.
Z pakietu mikropłatności. Zrobiłam ją dla siebie.
Ta gra to twoja wizja, ale...
Tak, ale coś mi tu nie pasuje.
Prawda? Nie jest...
fajna.
„Fajna”?
Moim zdaniem jest.
Wprowadza do gry zupełnie nową mechanikę: kopanie.
Gracze będą mogli zmieniać krajobraz gry.
- Nikt jej nie kupi. - Czy mogę?
Może łopata potrzebuje historii.
Kto stworzył tę tajemniczą gruntoszuflę?
Sami bogowie?
Gdy karmili się na łonie Hery, niczym dzieci ssące pierś matki?
- Niezłe. - Piersi mogę sprzedać. Zróbmy to.
Nie róbmy tego. Nie róbmy piersi.
Księgowość – trzecie piętro, marketing – drugie.
Wsparcie techniczne – szóste.
A tu... dzieją się cuda.
Tu są szefowie zespołów developerskich, a ja wszystko nadzoruję.
Rety. To pańskie biuro?
Nie. To biuro Iana. Dyrektora kreatywnego.
Czemu jest dużo wyżej od innych?
Nie tak znowu dużo. To wypadek architektoniczny.
Najwyżej postawiona osoba w firmie nie zawsze ma największe biuro, Jo.
Zresztą nie jestem tu najwyżej postawiony.
Całe to studio należy do spółki-matki z Montrealu.
Wiesz co?
Dowiesz się wszystkiego na spotkaniu za parę minut.
A jako moja asystentka
będziesz musiała wszystko notować,
bo spotkania szefów działów
są bardzo istotne dla działania studia, a ja nim kieruję.
To o tym spotkaniu pan mówi?
Nie, nie prowadziliby go beze mnie.
Po co spotkali się beze mnie?
Chciałam mieć tę jedną rzecz dla siebie. Nie wychodź, to nie koniec.
Słuchajcie, rozmawiacie beze mnie?
Nie, właśnie skończyliśmy.
Kto to?
Jo, moja nowa asystentka. Jo, ekipa.
Cześć.
Cześć. No dobrze, jeśli to wszystko...
Ian chce zmienić moją łopatę i przełożyć premierę.
Przełożyć? Nie. Miało być na czas i w ramach budżetu.
Poppy, pierwsza gra, w której się zakochałaś to?
- Contra. - Nowa, dawaj.
- Grand Theft Auto. - Super.
David?
Zawsze lubiłem Ms. Pac-Man, ale co...
Każdy ma taką grę, bo one mają na ciebie wpływ.
Te gry były czyjąś spuścizną.
A to jest moja spuścizna.
- Nasza. - Nasza. Nieważne.
Moja nie.
Jeszcze można grzebać w kodzie, tak?
Więc pozwól mi jeszcze pokombinować.
- Pokombinuję. - Znowu to słowo.
Kiedy mówisz „pokombinuję”, zaczynam się martwić.
Obiecuję, że nie będę cię prosił o przełożenie premiery.
Lubię ją. Sprawdzi się. Koniec spotkania?
- Tak, koniec. - Świetnie.
CZY „JA” TO WIDZIAŁ?
Znowu spotykają się bez nas? Co za bzdura.
Nie interesuje ich nasze zdanie? Gramy na okrągło.
Wiem. Rewelacja, co?
Tak, ale rzecz w tym,
że stać nas na więcej, niż tylko zgłaszanie błędów.
Daj spokój, Rachel, jesteśmy tu dopiero pół roku.
No tak, ale masz tyle świetnych pomysłów.
- Powinni je usłyszeć. - Mam?
Tak. Niedawno miałaś jeden.
Żeby zwiększyć zasięg kopnięcia górskich trolli.
Masz bardzo dobrą pamięć.
Dziękuję.
Twoje pomysły są wspaniałe. Ty też.
Potrzebuję tego gówna.
Powinnaś wracać do pracy, bo wiesz,
śledzą ruchy naszych oczu.
Jasne. Dobry pomysł.
Dobrze ci tak, zdziro.
Nigdy nie miałam lepszej pracy.
Tak.
Brad, pomóż mi. Chcę dać cynk o łopacie Polygonowi.
Krytycy będą zachwyceni,
napiszą o niej, a wtedy Ian nie będzie mógł jej zmienić.
Makiaweliczny plan. Imponujące.
Zawsze myślę trzy kroki do przodu.
Trzy kroki? To sporo kroków.
- Albo i cztery... - Nie podchodź.
Przepraszam. Dopracuję efekt haptyczny, żeby...
Nie obchodzi mnie to. Pomogę ci, jasne?
Ale jeśli ludzie mają polubić łopatę, olej krytyków.
Musisz przekonać jedną osobę.
Właśnie.
Tylko nie...
- But w Kupie? - But w Kupie.
- But... w Kupie. - W Kupie.
Siema! Tu But w Kupie.
Chciałem pozdrowić wszystkie buciary i buciarzy,
a także wszystkie LGBTQ buciny.
- Nie cierpię Buta w Kupie. - To prawdziwy gnój.
Ale ma ponad 10 milionów followersów.
Jeśli polubi twoją łopatę, wygrasz.
Ale to czternastoletni chłopiec.
Czy zrozumie subtelne niuanse?
Dzisiejsza młodzież jest kumata.
- Łopata jest wspaniała? - Zdecydowanie.
- Więc But to twój gość. - Kończysz już?
Mamo, ja pierdolę, streamuję.
Nie możesz zapauzować albo...
Nie, właśnie ogląda mnie jebane 10 milionów ludzi.
- No dobrze. - Wynoś się!
- Chłopak. - Spierdalaj!
Chcesz zaimponować przyjaciołom. Rozumiem.
Przepraszam. To było niefajne.
Mama czasem mnie denerwuje,
ale zasadniczo jest wspaniałą pracownicą i wspaniałą mamą.
Kop, kop, kop. Rozumiesz już?
Łopata jest nudna, ale coś w niej jest.
Co powiesz na...
To nie do końca to, prawda?
Chyba spróbuję nią dźgać.
Jasne, świetnie.
Podoba mi się to.
Całe to kombinowanie.
Ale martwię się o czas.
Szybciej nie machnę.
Ale arbuzy nie wybuchają jak głowy.
Mogę załatwić ci głowy.
Nie ludzkie.
- To jest poświęcenie. - Nie załatwiaj głów.
Ludzkich ani żadnych innych. Co ty tu w ogóle robisz?
- Asystuję Ianowi. - Jesteś moją asystentką.
- Co się dzieje? - Niewiarygodne.
Co takiego?
Przez moją asystentkę wypadam niemęsko przy zespole,
- oto co. - Chodziło mi o... Wiesz co?
- Ian. - Cześć, Poppy!
- Co robisz? - Dobre wieści.
Zamieniłem łopatę w broń. Będzie dwufunkcyjna.
To jest coś, co ludzie kupią. Patrz.
To nie do końca to. Ale już blisko.
Nie jestem pewien, czy to ma być...
Może od dołu?
Nie chcę, żeby łopata zabijała. Ma tylko kopać.
Kopać? Wiesz, jaki będzie miała CDP?
- Będzie... - „CDP” to „czas do penisa”.
Czas potrzebny graczom, żeby zrobić penisa przy użyciu nowego przedmiotu.
Wiem, czym jest CDP.
Przestań tłumsamczyć.
Nie będą robić fiutów, Ian.
Dasz ludziom łopatę, kopią fiuty.
Dasz im długopis, rysują fiuty.
Dasz im glinę...
Na sto procent ulepią fiuty.
Ian, powiedz mojej asystentce, żeby tu przyszła.
Nie mówię kobietom, co mają robić. Same decydują.
- Dziękuję. - Pewnie.
Ian, nie będą robić fiutów.
Dodam blokady, żeby nie mogli.
Łopata z zasadami. Bajer.
Dodajmy tyle zasad, ile tylko zdołamy. Świetna zabawa.
Powiedz, żeby nie robił z niej broni.
- David. - On mnie nie słucha.
Poppy.
Czemu tu jesteśmy?
Boże, będzie przemowa.
Odbierasz możliwość zabawy nie tylko nam,
ale i temu ośmioletniemu chłopcu. Myślę, że...
Jestem gnomem, prawda? Zamień mnie w rycerza.
- David, nie. - Zamień mnie.
- Nie. - David, zamień mnie.
- Nie. - David.
- Zamień mnie.
- David, nie. - Zamień mnie, proszę.
Jakby rodzice znowu się rozwodzili.
A ja muszę wybierać.
Wiem, co powiesz. To moja praca. Jestem szefem.
Ale ci wszyscy kreatywni ludzie sprawiają, że się tak nie czuję.
Może to dlatego, że mama mówiła, że nie jestem kreatywny.
Tata był zbyt pijany, by oponować.
Boże, nie wiem, co mam robić.
Powiesz mi, co mam robić, Carol?
Nie wiem, David. Nie jestem terapeutką.
Jesteś w HR.
No tak.
Ale może zdołasz mi pomóc?
Dobra. Jakim typem kierownika jesteś?
Cóż, powiedziałbym, że przypominam dyrygenta orkiestry.
Nie potrafię grać na żadnym instrumencie i nie rozumiem muzyki,
ale kiedy macham rękami,
wszystko jakoś się udaje.
Dyrygent robi co innego.
- Czyżby? - To dużo bardziej skomplikowane.
Nigdy nie byłem w filharmonii.
Matka mówiła, że od tego zmięknę, a tata się zgodził.
Co do tego zawsze się zgadzali.
Boże. Powinniśmy się tym zająć.
Tylko to powiedziałem i już...
- Moja mama... - David!
Chyba czas nam się skończył.
Cześć, tu But w Kupie.
Wiecie, że nie lubię hejtować, ale ta łopata nie kopie mi tyłka.
Że się tak wyrażę.
Próbowałem wykopać fiuta, ale nie można. Słabizna.
Wiecie, co myślę o cenzurze. Hashtag wolny But.
Serio? Fiut? To wszystko, co przyszło ci do głowy?
Jakbym chciał kopać, zwolniłbym ogrodnika.
Oby reszta Raven’s Banquet była lepsza.
To nowa mechanika kształtowania świata, ty dupku.
- Poppy. Pop-Tart. - Co jest, Brad?
But nie cierpi łopaty.
Widziałem. Nie martw się. Zmieni zdanie.
Czy mogę? Wyobraź to sobie.
Bohater musi pokonać wroga,
ale broń starych bogów nie wystarczy.
Więc musi pomodlić się przed ołtarzem...
Jezu, pomiń fabułę.
Fabuła jest wszystkim, ty neandertalczyku.
Jeśli można...
Bohater musi pomodlić się przed ołtarzem Aresa, by otrzymać...
„Łopatę Iana”. Nową, najlepszą broń w grze.
Łopatę daje driada, która będzie zachęcać do zakupu.
Co się stanie, gdy łopata zostanie przyznana?
Musi opuścić ręce tej nadobnej młódki.
Na co wtedy padnie wzrok bohatera?
Jestem kompletnie zagubiona.
- Na piersi. - To jest jasne.
Nie rozumiem, co według was mam z tym zrobić.
Wprowadzisz to do gry?
Nie, bo nie chcę sprzedawać łopaty Iana.
Tylko swoją łopatę.
Ale twoja łopata ssie. Chyba. Nie rozumiem różnicy.
Ale Ian jej nie lubi,
a zwykle wie, co lubią frajerzy.
- Wiedziałeś, że But jej nie polubi. - Jasne.
Ty też, nie? Zawsze jesteś trzy kroki do przodu.
Zrobiłeś to, żebym wprowadziła do gry twoją seksowną driadę.
Tak. Wciąż łączysz kropki?
Brad, straszny z ciebie dupek.
I teraz już wiesz.
- Myślałem, że wszyscy wiedzą. - Ja też.
Mogę dostać kawę?
Biegnę, Ian!
Ciągle o tobie myślę.
O głupotach, o tym, jak czasem żujesz swoje warkocze,
A kiedy się orientujesz, że patrzę, wstydzisz się i...
To najbardziej urocza rzecz pod słońcem.
Wiem, że to szaleństwo, ale...
myślę, że ty też coś czujesz.
I dlatego chciałam spytać...
czy też to czujesz.
No nie wiem. To zadziała?
- Nie wiem. - Tym się zajmujesz, prawda?
HR ma rozwiązywać problemy między pracownikami.
Boże, ty pracujesz z tą osobą?
Dana jest testerką, jak ja. Ma długie włosy.
Nie chcę wiedzieć. Nie powinnam wiedzieć.
Czemu? Wydasz mnie?
Jeśli miałabym cię wydać, to sobie.
Chyba nikt tu nie rozumie, co ja robię.
Carol. Masz teraz sesję?
- Nie. - Przepraszam.
Jestem zdołowana.
Ale to nic. Wrócę później.
Nie, nie wracaj.
To nie ona.
Dobrze. Dziękuję, że przyszliście.
Zwołałam to spotkanie,
bo zauważyłam, że dochodzi tu do wielu nadużyć.
O nie. Czy ktoś był napastowany?
Tak, Davidzie. Ja.
Nadużywacie działu zasobów ludzkich.
Carol, musimy to robić teraz? Twa kryzys łopatowy.
Carol, właściwie to mam rozwiązanie.
Zapakujemy tę łopatę w seksowny system sprzedaży.
Poppy to aprobuje.
Nie, nie zaprogramuję jego zdziry.
- Zwołałam spotkanie... - To nie zdzira.
To ponętna młoda driada ze skomplikowaną historią.
- C.W.? - Jeśli mogę...
Nie możesz.
- Carol, przepraszam. - Jasne.
Są trochę niesforni. Wymagają kontroli.
- Mam pomysł. - Przepraszam.
Co tu robią testerki?
My też mamy pomysły. Świetne pomysły.
Właściwie to Dana je ma.
Nie. Wcale nie.
Świetnie. Nowi pracownicy mają pomysły,
jak ulepszyć produkt warty miliard.
Jo, zanotuj wszystko.
- Dawaj. - Widzisz? Słucha cię.
- Nie chcę... - „Testerki nie znają swojego miejsca”.
Ja mam pomysł.
Ta zdzira jest dziwna.
Absurd.
Nie będę słuchał uwag zadufanej modnisi.
- To ja tu piszę. - Masz 80 lat.
Więcej szacunku, testerko. On wygrał Nebulę.
To było w 1973.
Poznałeś go, gdy sprzedawał kurczaki z rożna.
- Również nagradzane. - Ma wiele talentów.
- Czy możemy się skupić... - Przepraszam. On śpi w biurze.
Tylko kiedy za dużo wypije.
Codziennie. On tu mieszka.
To nieprawda, tak?
Carol, żeby zrozumieć moją sytuację, musisz zrozumieć moją przeszłość.
Albania, rok 1939...
Nie! Dość jebanych historii!
Przepraszam. Trochę się denerwuję.
Powinniśmy kończyć,
dać łopatę do testów i wypuścić ją w obecnym stanie.
Łopata nie jest jeszcze gotowa. Potrzebuję trochę czasu...
Premiera w poniedziałek.
Jest piątek, godzina 17. On chce przesunąć premierę.
Wcale nie. Obiecał, że o to nie poprosi.
Muszę poprosić o przesunięcie premiery.
Co? Nie. Mówiłeś, że starczy czasu.
Że wszystko gra. Obiecałeś, że tego nie zrobisz.
Nie starczy. Nie gra. Skłamałem.
- Wydupczysz mnie. - Tak.
- Robisz to. - Bez satysfakcji.
- To dla gry. - Wiedziałam.
- To mnie nie pociesza. - Jesteś fiutem.
Sama jesteś fiutem!
Jo. Dziękuję. Nie potrzebuję pomocy.
David, Poppy jest fiutem.
Dodatek nie jest gotowy. Przesuńmy premierę.
- Tylko trochę. - Nie ma potrzeby.
- Nie przesuwaj jej. - Odrobinę.
- Ani trochę. - Tylko trochę.
- Nie przesuwaj jej. - Przesuń ją.
- Przesuń premierę. - Nie przesuwaj.
Jeśli nie podejmiesz cholernej decyzji...
Dobrze, wybieram mamę! Poppy.
- Kurde. Poppy. O to chodzi. - Tak!
Ian, jesteś wizjonerem,
ale ja jestem dyrektorem wykonawczym i podjąłem decyzję.
Koniec prac nad łopatą! Idźcie do domu.
Dobra! Wiesz co? Jeśli chcesz zniszczyć grę, nie ufaj mi.
Co ja o niej wiem?
Nic o niej nie wiem. Tylko ją stworzyłem.
„Ian emanuje męskością”.
Podjąłeś właściwą decyzję, David.
Dzięki, mamo. Poppy.
Koniec spotkania.
Udało się. Raven’s Banquet jest gotowe.
To trzeba oblać.
No dobrze.
Nie! Więcej krwi.
Nie!
Kurde.
Co robisz?
- Pracuję. - Widzę.
System mnie poinformował,
że ktoś rozwala mój kod.
Fajnie, Pop! Dzięki, że wpadłaś!
Czemu nie mogłam mieć tej jednej rzeczy?
Dzięki za pomoc!
Tylko o to chodziło.
Chciałam mieć jedną rzecz w całej tej grze,
którą mogłabym wskazać i powiedzieć: „To jest moje”.
- Serio? - O to chodziło.
Poppy, cała gra jest twoja. Ty ją zaprogramowałaś.
Twoją wizję.
Jesteś takim genialnym malarzem...
Tak.
Daj mi skończyć. Jesteś genialnym malarzem...
Dobrze.
A ja jestem twoim pędzlem.
Narzędziem, którego używasz, żeby stworzyć arcydzieło.
Ładna metafora, ale nie do końca trafna. Gdyby...
Będziesz kombinował nad moją metaforą?
- Czym jest farba? - Możesz mnie wysłuchać?
Masz pojęcie, jakie to frustrujące?
No dobrze. Masz rację.
Poppy, masz rację. Słuchaj.
W tej nieco wadliwej metaforze
jesteś zarówno malarzem, jak i pędzlem.
Ja jestem gościem, który stoi za tobą i mówi ci, co masz malować.
Ale to ty sprawiasz, że to powstaje.
Chciałbym to robić, ale nie potrafię. Potrzebuję cię.
To jest bardzo frustrujące, ale robię to,
bo dzięki temu gra jest lepsza, a to jest najważniejsze.
Wiem, że to może być najfajniejszy przedmiot w grze.
Pokochają łopatę.
Nie wiem, czemu to wiem. Po prostu wiem.
Przyspiesz ruch końcówki. Zamach będzie bardziej satysfakcjonujący.
Użyj dużych wibracji. Delikatne na końcu,
żeby stworzyć wrażenie rozbijania czegoś.
A cząsteczki krwi muszą być szybsze przy uderzeniu.
Wtedy będzie fajniejsza?
Tak, wtedy będzie fajniejsza.
Pokochają ją.
Nie wiem, jak to wiem.
- Po prostu... Zaraz. - Super.
- Bierzmy się do pracy. - Miałam powiedzieć „wiem”.
- Wiem o tym. - To byłoby fajne.
- Nie ma czasu. - Nie dajesz mi się cieszyć.
But... w Kupie.
Recenzuje.
No dobra.
Jak wiecie, od rana dostępne jest Raven’s Banquet.
Nie muszę wam mówić, że cały dzień siedziałem w piżamie i grałem.
Na początek chciałbym powiedzieć...
że dzięki dezodorantowi Szał
But pachnie świeżo, a jego rodzice mają spłaconą hipotekę.
Szał. Poczuj ten gniew.
Dalej, gnojku.
Będę szczery.
Wiecie, jak bardzo kocham Mythic Quest.
Więc to, co zaraz powiem, wiele znaczy.
Raven’s Banquet...
to arcydzieło.
O Boże!
Tak!
A najbardziej podoba mi się...
łopata.
Ci goście zawsze potrafią mnie zaskoczyć.
Rozwalanie nią łbów rządzi.
Co za trzask.
Pora na oficjalną ocenę.
Cicho! Będzie oceniał.
Cztery dziury w D.
Cztery dziury w D!
Cztery dziury w D.
Cztery dziury w D!
Chodzi o dziury w dupie?
Ocenia, wystawiając dziury w dupie.
Wszystko powyżej dwóch jest świetne.
Ale ta praca jest dziwna.
Najlepsza na świecie, nie?
Tak, najlepsza.
Zawsze będę w to grał.
Przepraszam za spóźnienie. Były straszne korki.
- Co się stało? - Mamy cztery dziury w dupie.
Dobry Boże.
Miałem kochankę na Guamie, która miała trzy.
Ale cztery...
to dopiero coś.
Co?
Dodatek jest przebojem.
Reddit, Steam i Kotaku są na tak.
Co godzinę sprzedajemy tysiące łopat.
To najpopularniejszy przedmiot w grze. Gratuluję.
Tobie lub Ianowi. Ktokolwiek wygrał.
Nie nadążam i nie obchodzi mnie to.
- Wygraliśmy oboje. - Świetnie.
Gdzie on jest?
Znowu wam się udało.
Urzeczywistniliście moją wizję. Jestem z was dumny.
Oczywiście, nie zrobiłbym tego bez mojej muzy.
Właściwie wspólniczki.
Może widzieliście ją ostatnio w biurze,
była już nieco zużyta,
ale nigdy nie przestałem w nią wierzyć.
Chcę, żeby była tu koło mnie. Gdzie ona jest?
Idź tam, Pop.
On mówi o łopacie.
Łopata! Tam jest!
- Tak jest! - Super!
Brawo łopata!
Brawo Mythic Quest!
Ian!
Napisy: Krzysiek Ceran