„Opuścić Mythic Quest”.
Jak to dziwnie brzmi.
Mam wrażenie, że to mój dom.
To brzmi dobrze, Poppy.
Ale w tym momencie muszę wiedzieć, kiedy możesz zacząć.
Kiedy dasz im wypowiedzenie?
Dzisiaj. Teraz.
Czekam na odpowiednią chwilę.
On jest taki wybuchowy.
Znasz egocentryków. Pomiatają ludźmi.
Mają wahania nastrojów.
Nigdy nie wiadomo, co zrobią.
Na szczęście zostawisz to za sobą.
Tutaj solidność i konsekwencja to podstawa.
Świetnie. Mam już dość dramatów.
Ian, musimy porozmawiać. Gdzie jesteś?
Tutaj.
Nie zauważyłam cię.
Co się dzieje?
Nic.
Po prostu rozpadam się...
na twoich oczach.
Na litość.
Jesteś gotowa, żeby dać czadu, Dzika D?
Brad, mogę wyjść dzisiaj wcześniej?
Nie lubisz, kiedy mówię o moim życiu, ale te godziny...
Masz rację, nie lubię, kiedy o tym mówisz.
Będziesz promować mój nowy produkt.
Nazywa się Miecz Czasu. Usiądź.
To będzie nowy, wysoce pożądany przedmiot.
Będzie kosztował 250 tysięcy.
Żartujesz? Nikt go nie kupi.
Pewnie nie.
Ale będą mogli do tego dążyć. Ludzie tego potrzebują.
Czegoś tuż poza ich zasięgiem, co ich motywuje.
Gdzie moi ziomale?
Siema, Dana.
Jak leci, Bradley?
Masz ciuchy z walki. Sprzedałem ich masę.
Postanowiłem zostać miernotą.
KIM ON JEST?
Ludziom spodobało się, że Mężczyzną w Masce był But.
Choć moim zdaniem ta konkluzja
była niczym bezdomny srający na chodniku.
Ostra krytyka.
Niestety, ludzie przemówili.
Zatem dostosuję się.
Pójdę z nurtem mierności.
W końcu co ja tam wiem?
Frytkę?
Widać, że przez coś przechodzi.
Uśmiech, kręcimy.
O Boże!
Dzika D.
Nie mogłam się doczekać tego streamu,
bo mogę przetestować nową grę, którą dostałam.
Przyszła od jednego ze sponsorów.
Coś jest nie tak. Jest zdenerwowana.
Dobra. Zaczynamy.
Nie rozpoznajesz wyrazów twarzy?
Psychopaci tak mają.
Nie jestem psychopatką, Lou.
Pewnie nie. Psychopaci zazwyczaj są czarujący.
Wiem, kiedy coś jej przeszkadza, jasne?
Pankejki są smaczne i puszyste.
Gofry mogą być trochę chrupiące.
Muszę coś zrobić.
Jaki masz plan? Zwabisz ją do lasu?
Nie jestem psychopatką! Jasne?
Wywabię ją...
Zaproszę ją gdzieś i pocieszę.
Rachel, przepraszam. Nie morduj jej.
Po co się odwracałam?
Bo coś do mnie czujesz.
Ale już ci mówiłem, nie odwzajemniam tych uczuć.
No proszę. Szeroka droga przed nami.
Szeroka droga... Wiesz co, ściszę to!
Dobra.
Szeroka droga.
Dokąd jedziemy?
Nie powiem ci. Musisz mi zaufać.
Ale wiedz, że to dla mnie ważne, że jesteś tu ze mną.
Muszę zrobić coś, co od dawna odkładałem.
Czasem trzeba coś zrobić zawczasu, zanim to coś cię przytłoczy.
Od jak dawna pracujemy razem?
Od ośmiu lat?
Nie wiem. Nie używam kalendarza.
Jasne.
Zasadniczo chodzi mi o to, że życie jest zabawne, prawda?
- Nie. - Jasne.
Daj mi dokończyć myśl.
To dziwne, że tak długo się znamy.
Jestem teraz zupełnie inną osobą
od tej dziewiętnastolatki, którą znalazłeś na MIT.
I czasami, Ian...
Wiesz, że tak naprawdę nazywam się Ian?
Co?
Ian to imię mojego taty.
To... niemiły gość.
Zgasił na mnie papierosa, bo nie wyłączyłem w porę Nintendo.
Kurde. To straszne.
Miałaś takie przejścia?
Nie.
Nie są fajne.
Pewnego dnia stwierdziłem, że nie chcę nazywać się tak jak on.
Dlatego zacząłem wymawiać moje imię inaczej.
I tyle.
Nikomu o tym nie mówiłem.
Czemu mi teraz powiedziałeś?
Nie wiem.
Pop, wiem, że nie zawsze ci mówię, jak bardzo cię cenię.
I twoją pracę.
Będę się bardziej starał.
Obiecuję, że postaram się poprawić.
Czemu, stary? Czemu teraz?
To chwila dobra jak każda inna, nie?
Nie tak to sobie wyobrażałam.
A oto nasz człowiek sukcesu.
Gratulacje.
Właśnie zarobiliśmy ćwierć miliona dzięki temu całemu Mieczowi Czasu.
Tak to się nazywało? Tak.
Niemożliwe. Dopiero co dodałem go do gry.
Dwieście pięćdziesiąt tysięcy. Bajer.
Musisz się cieszyć.
Powinienem. Cieszę się.
Wcale nie. Porzygam się.
Boże, ktoś właśnie kupił ten badziew za cenę domu?
Muszę usiąść.
Wszystko gra?
Nie. Saudyjscy książęta i dupki z Doliny Krzemowej
kupią każde gówno, które wypuszczę.
Moja praca nie ma znaczenia.
Co ja robię ze swoim życiem?
Zadaję sobie to pytanie, odkąd Ian wybrał Poppy na asystentkę zamiast mnie.
Poppy nie jest asystentką Iana. Ty też nie.
Nie kop leżącej.
Dobra. Posłuchajcie.
Jako producent, muszę dbać o morale pracowników.
Nie martwcie się, odnoszę na tym polu same sukcesy.
Nie licząc Teddy’ego Villarreala.
Nic by go nie odwiodło od tego skoku.
W każdym razie zaczynajmy.
Za moment poczujecie się lepiej.
Dobrze? Jakieś pytania?
- Tak? - Co się stało z Teddym?
Dokładnie to, co myślisz.
- Co? - Znaleźli ciało?
Znaleźli dość. Koniec pytań o Teddy’ego.
Jakieś inne pytania?
Bierzmy się do dzieła.
Super! Restauracja. Zjadłabym coś.
Pop, chciałbym, żebyś zaczekała w aucie.
Muszę to zrobić sam.
Prosiłeś, żebym z tobą pojechała.
Tak. Świetnie ci idzie.
Dobra. Jasne, idź.
Dobrze.
Czekaj, mogę skoczyć do łazienki?
Nie.
Dobrze.
Cóż, powodzenia z tym czymś, co masz tam zrobić.
Serio, dzięki...
partnerko.
Jasne... partnerze.
Dan Williams? Tu Poppy.
Znowu.
Słuchaj, moja sytuacja się zmieniła.
Ian i ja doszliśmy do porozumienia.
Od teraz wszystko się zmieni.
Przepraszam, ale jeśli mam być szczera,
w tej chwili to dla mnie odpowiednie miejsce.
Także przepraszam.
Dobra. Pa.
Cześć, Brendan.
Cześć, tato.
Każda praca, którą się długo wykonuje, może zacząć się wydawać bezsensowna.
Dlatego opracowałem system,
który dzieli dzień pracy na serię konkretnych zadań
mających konkretne nagrody.
Lubię nagradzać samego siebie
drobiazgiem, który mnie uszczęśliwia.
Ciastkiem?
Kiedy skończę wszystkie zadania,
nagradzam się tą pyszną przekąską.
To uzależnienie.
Dajesz sobie ciastko za wykonywanie swojej pracy?
To bardzo przykre.
Nie. Daję sobie kawałek ciastka za wykonanie części mojej pracy.
To wydaje się przykre?
Zaczynam rozumieć, czemu Teddy skoczył na główkę.
Nie! Nie o to...
Nie uleczę klinicznej depresji ciastkiem.
Tamten gość chciał zginąć.
Nic by go nie powstrzymało przed zjechaniem z urwiska.
Zawsze dostrzegał tylko zło.
Musimy wymyślić nagrodę, na którą możecie pracować.
Brad, co sprawia ci radość?
- Nagrania drapieżców i ofiar. - Co to takiego?
Na przykład orka jedząca fokę
albo gepard dopadający gazelę i przegryzający jej gardło.
Tego typu rzeczy.
Widziałeś aligatora, który gryzie pytona,
ale pyton owija się wokół niego i oba giną?
- To było świetne. - Dobra.
Trzymajmy się ciastka.
To chyba prostsza nagroda.
Następny krok to wytyczenie realistycznego zadania.
Brad, co możesz teraz osiągnąć?
Nie wiem. Sprzedać prawo do nazwania koloseum
za milion dolców.
Świetny pomysł. No proszę!
„Prawo do nazwania koloseum”. Super.
I wiesz co? To jest wykonanie zadania.
Brad dostanie ciastko.
No i proszę.
Jeszcze raz.
Popatrz. Masz kawałek czekolady.
To będzie dobre.
Jo, co ty chciałabyś dzisiaj osiągnąć?
To samo, co zawsze. Chcę pomagać ludziom osiągać ich cele.
Dobrze. To zaskakująco normalne.
Możesz to dzisiaj osiągnąć. To twoja praca.
Ale Iana tu nie ma.
Ale ja jestem. I jestem twoim szefem, tak?
Pomóż mi. Rozumiesz?
- Chyba. - No proszę!
Mamy postęp. Niewiarygodne.
Moim zadaniem jest wam dzisiaj pomóc.
Czyli pomaganie wam pomoże mi lepiej wam pomagać.
To strasznie niejasne. Będę robić notatki i siedzieć cicho.
No proszę.
Jo. Pomagasz mi.
Zasłużyłaś na ciasteczko. Widzisz?
Na pół. Proszę.
Już pora.
Na zdrowie.
Ty jesteś ta nowa?
Słucham?
- Jesteś tu z Ianem? - Tak.
Widziałam was. Jestem Shannon.
Cześć. Jestem mamą Brendana.
- Cześć, Shannon. - Cześć.
Kim jest Brendan?
O rety. To urocze. Butem.
Rozumiem. Brendan to But w Kupie.
Czemu Ian się z nim spotyka?
Boże. Nie powiedział ci?
Typowy on. Pewnie, że ci nie powiedział.
Niby po co? To tylko jego syn.
Przepraszam.
But w Kupie jest synem Iana?
Chryste, naprawdę niczego ci nie mówi.
Kiedy z nim byłam, był taki sam.
O nie, my nie jesteśmy razem.
Jesteśmy kolegami. Z pracy.
Równorzędnymi. Partnerami, właściwie.
Mogę ci coś doradzić, zanim tobie też zrobi dziecko?
Nie zrobi mi dziecka. Nie będziemy... Nigdy...
On wie, jak cię wyróżnić.
Jak sprawić, żebyś poczuła się najważniejszą osobą na świecie.
Że będziecie razem na zawsze.
Jesteście partnerami.
A kiedy czujesz się bezpieczna,
nagle wyróżnia kogoś innego.
Najczęściej siebie.
A potem, gdy tylko wydaje ci się, że może spotkać cię coś lepszego...
wyczuwa to.
I znowu zaczyna cię wyróżniać.
Ale to ściema.
On chce mieć osobę,
potrzebuje osoby, która będzie go wspierała.
Rozumiesz?
Zawsze go wspierała,
zawsze przy nim była, nieważne, czego sama potrzebuje.
I tylko czekała na jego powrót.
Dobrze to opisałam?
No dobrze, Shannon.
Wygląda na to, że jesteś niezwykłą osobą.
Ale ja muszę wracać do...
Siedzenia tutaj.
Czekania.
Cholera jasna.
Proszę.
- Dzięki. - Dziękuję.
No to...
jak tam twoje życie?
Czemu się spotykamy?
Wypadły ci już wszystkie mleczaki?
Mam coś dla ciebie.
Mam 14 lat, tato.
Racja. To nie...
Straciłem rachubę.
Przepraszam, trochę się denerwuję.
Czternaście. No tak. To co, bzykasz już?
- Tato, kurwa, co? - To też niewłaściwe.
Nie, kurwa, nie bzykam. Czy ty...
Przepraszam, po prostu... Nie mam w tym wprawy.
- Możesz dać mi fory? - Jasne, pewnie.
Zacznijmy te obrady od pochylenia się nad twoimi potrzebami.
Słuchaj.
Wiem, że trudno ci to zrozumieć,
ale moje odejście było decyzją, którą podjąłem razem z twoją matką.
A potem, bez ostrzeżenia, lata później,
zacząłeś streamować MQ i byłeś coraz popularniejszy,
a ja nie wiedziałem, co robić.
Szukałem sposobu, żeby z tobą porozmawiać.
Strasznie skomplikowany sposób.
Przepraszam, nie mam dużo wprawy
w rozmowach z dawno niewidzianymi ojcami.
Przepraszam, że mam dziwne pomysły, ty jebany chuju!
Nie wiedziałem, że Mężczyzna w Masce to ty!
A czemu kazałeś mi się zabić?
- Nie kazałem. - Zrobił to.
To nie byłem ja.
To była Jo, moja asystentka. W zasadzie asystentka Davida.
Właściwie to niezależna siewczyni chaosu.
Powinniśmy ją zwolnić.
Widać, że kierujesz profesjonalnym studiem, tato.
Słuchaj, Brendan.
Ja nie miałem zadatków na dobrego tatę.
Ale wszystkim się zająłem.
Szkołą, domem. Ja się wszystkim zająłem.
Prawda jest taka, że lepiej ci beze mnie.
Spójrz na siebie.
Masz świetną karierę,
masz pieniądze, dobre relacje z mamą.
Ja sam nie wiem.
Ja myślę, że podjąłem właściwą decyzję.
- Właśnie powiedziałeś „ja” cztery razy. - Ja tak zrobiłem?
- Pięć. - Kurde, liczysz takie rzeczy?
Jesteś jak Rain Man. Boże.
Jesteś geniuszem.
Mój dzieciak to geniusz.
Mój syn to geniusz.
Wszystko sprowadza się do ciebie.
Myślałem, że poczułeś się winny na tyle,
żeby w końcu nawiązać ze mną jakąś więź.
- Ale nie. - Tak.
Chciałeś usłyszeć, że nie zrobiłeś nic złego,
nie jesteś złą osobą, nie spaprałeś sprawy.
Bo we wszystkim chodzi o ciebie.
- Nie, to nieprawda. Ja... - „Ja”.
- To, co moim zdaniem... - „Moim”.
- Ja wiem, ale ja... - Dwa.
- Dobrze, ale ja... - „Ja”.
Jak ktoś ma mówić, nie używając zaimków?
Wiesz co? Jestem za stary na tę rozmowę.
Poczekaj. Dokąd idziesz?
Nie kontaktuj się ze mną, Ian.
- Posłuchaj, synu... - Nie!
To koniec.
A żeby nie było wątpliwości, daję tej rozmowie zero dziur w D.
But kończy!
Cześć, Danie Williamsie.
Tu Poppy, twoja nowa dyrektorka kreatywna.
Zgadza się, to znowu ja.
Zignoruj poprzednią wiadomość.
Mam dość Mythic Quest i tych wszystkich dramatów.
Tym razem na serio. Zależy mi na tej pracy.
Świetnie. Oddzwoń. Dzięki, pa.
Jak poszło? Wszystko gra?
Nie chcę o tym mówić.
Naprawdę? Nie chcesz się niczym podzielić
z osobą, którą tu zaciągnąłeś?
Nie chcę. Możemy jechać?
Nie. Serio nie miałeś zamiaru nic powiedzieć?
Wiem, że But to twój syn. Poznałam twoją byłą. Powiedziała mi.
Shannon. Jak wyglądała?
- Jak jebana wariatka! - Tak.
Czemu mnie tu przywlokłeś?
Jako wsparcie.
Jestem twoim zwierzakiem wsparcia emocjonalnego,
które musi siedzieć przez godzinę w gorącym aucie, jak ten pies!
Jaki pies?
Wcześniej był tam pies,
który był bardzo dobrą metaforą!
Możemy tego teraz nie robić, Poppy?
Masz rację. Nie róbmy tego więcej. Odchodzę.
Idę do Cold Alliance. Będę dyrektorką kreatywną.
Co...
Co na to powiesz?
Skoro tego chcesz, nie powstrzymam cię.
To twoja reakcja?
Tak.
Nieważne. Wsiadaj, ja prowadzę.
Pies! To ten pies! Patrz, on istnieje.
On istnieje. I nawet jemu wolno wyjść z auta na siku.
Ale wiesz co, Ian, ja już nie jestem psem! Ty jesteś psem!
- Czemu tak nienawidzisz psów? - Nie nienawidzę psów.
Posłuchaj mnie bardzo uważnie, Ian.
Nienawidzę ciebie.
Przepraszam, właśnie coś zauważyłem.
Masz przedziałek po niewłaściwej stronie.
Gdyby był po drugiej, to by pozytywnie przemodelowało twoją twarz.
Zaraz przemodeluję twoją twarz!
Wsiadaj!
Dobra.
Brad, skoro już wiesz, jaki przedmiot teraz sprzedasz,
wystarczy, żeby Dana go wypromowała
i będziesz na dobrej drodze do drugiego kawałka ciastka.
- Gdzie Dana? - Zniknęła, tatuśku.
Nieważne. Dobra.
Naszym kolejnym zadaniem jest znaleźć Danę.
Mogę to zrobić.
Znajdując Danę pomogę Bradowi, a pomagając Bradowi pomogę tobie.
Zajmę się tym.
Spodobała jej się moja metoda.
C.W., co robisz?
Raczę się najpopularniejszym napojem Ameryki,
oglądając błazenadę jakiegoś fioletowego palanta.
Roscoe. Klasyka.
Tak. Miliony go uwielbiają.
Więc musi być dobry, prawda?
Czy on się buntuje?
Jak ośmiolatek.
Świetnie. Mogę nauczyć cię mojej metody.
Chociaż nie wiem, czy wystarczy mi ciastka.
O, Poppy.
O mój Boże.
Co się stało?
Mężczyzna w Masce to syn Iana!
To jego syn!
Motyw przewodni opowieści został uratowany.
Dobrej jakości literatura odzyskała palmę pierwszeństwa!
- O rety. - Kurde!
- Dorwał mnie! - Czekaj! Zabij go!
Próbuję! Jakim cudem są takie szybkie?
KONTYNUUJ?
- Nie. - Cholera.
Zeżarł nam twarze.
Dzięki, że mnie wyciągnęłaś z pracy. Przydało się.
Oczywiście.
Wiem, jak lubisz zabijać zombie
i chciałam cię rozweselić.
Wiesz, że jesteśmy ściśnięte na małej przestrzeni
i gramy, siedząc tuż koło siebie?
Odtworzyłyśmy to, co robimy w pracy.
Tak. No wiesz, to, co kiedyś robiłyśmy w pracy.
No tak, masz rację.
Brakuje mi cię, Rache.
Naprawdę?
Tak.
Hej!
- Kurde! - Co wy robicie?
Chryste, Jo, co tu robisz?
Wykonuję swoją pracę. Mogłybyście o tym czasem pomyśleć.
Skąd wiedziałaś, gdzie jesteśmy?
To nietrudne.
Jesteście prostymi osobami. Wiedziecie proste życie. A teraz do pracy.
Nie możesz nam rozkazywać.
Nie bądź donosicielką, Jo.
Nie jestem donosicielką.
Jestem jebaną asystentką Davida Brittlesbee.
A teraz ruchy!
Rozchmurz się, księżniczko.
Dobrze, Pop.
„Dobrze, Pop”.
Boże, jesteś takim egzaltowanym dupkiem.
Tak.
- Laska. - Mam je, David.
To boli.
Migały się od pracy w salonie gier jak wagarowiczki.
Przyłapane na gorącym uczynku.
Dobra robota, Jo.
Możemy wrócić do pracy?
Moment. Brad ma zadanie, które musi wypełnić.
Prawda, Brad?
Dana, sprzedajemy prawa do nazwania koloseum za milion dolarów.
Powiedz o tym co chcesz na streamie. To nieważne.
Jakiś jełop je kupi i nazwie: „Burdel Króla Wypierdka”.
Świetnie. Jasne, Dana?
Pewnie tak.
Dobra. Idź już.
- Ty też. - Idę.
Chodźcie tu.
No chodź.
Mogę coś powiedzieć? Jestem z nas dumny.
Wszyscy osiągnęliśmy wyznaczone cele.
Jo, znakomicie mi pomogłaś.
Brad, nie poddałeś się
i pracowałeś, choć uważasz, że nic nie ma sensu.
A ja pomogłem wam dotrzeć na metę
i nikt nie skoczył na główkę do kamieniołomu.
Prawda? To dla mnie ważne.
Poza tym zasłużyliśmy na ostatnie kawałki ciastka.
Zostały tylko dwa.
Wiecie co? Są wasze.
- Jesteś pewien? - Tak.
Proszę.
No już, zjedz je.
To najlepsze, co w życiu jadłam.
Tak. W tym ostatnim jest coś takiego...
zawsze świetnie smakuje.
Brad.
Dowiedziałem się, kto kupił ten twój miecz.
To nie saudyjski książę.
To jakiś stary facet, który mieszka w przyczepie. Niesamowite.
W przyczepie? Skąd miał pieniądze?
Pewnie wydał wszystko, co miał.
O kurde. W tym rzecz.
Nie chodzi o to, żeby miliarder wydał milion.
Tylko o zabranie ostatniego ciastka komuś, kto nie ma nic innego.
Nic bym nie powiedział.
Chodzi o wyrwanie ostatniego centa.
Ułamek centa. Mikro-mikrotransakcje.
Zaraz. Nanotransakcje. Nawet najbiedniejsi nie są bezpieczni.
Właśnie dlatego to robię.
Dzięki, Wielki D.
Nie o to chodziło.
Czemu je wyrzuciłeś?
Nie będę jadł tego gówna.
Wyciągnęłaś je z kosza.
No ba. Szefie.
- Dzięki, Jo. - Żaden problem.
No proszę. Gdzie byłaś?
Patrzyłaś, jak ktoś wydaje ostatnie tchnienie?
Wiesz co?
Gadaj sobie, co chcesz.
Nic mi nie zepsuje tego dnia.
O Boże!
Dzika D.
Właśnie grałam w parę moich ulubionych starych gier
w prawdziwym salonie gier.
Wiecie, że uwielbiam te nowe tytuły,
ale czasem trzeba wrócić do klasyki,
żeby zrozumieć, ile dla ciebie znaczy.
A teraz wracajmy do podziemi Wilczego Cienia.
Możecie mi sugerować połączenia czarów.
Odzywajcie się na czacie.
KOMENTUJCIE!
„Kolejna fałszywa graczka”.
Będę ignorować hejterów.
Pa, hejterzy.
„Ta suka pracuje dla Mythic Quest”.
Co się dzieje?
Czemu jej czat jest pełen trolli?
Nie jestem fałszywą graczką.
Niczego tak nie kocham jak gier.
Odkryli, że jest podstawiona. Już po niej.
To jest obraźliwe i rasistowskie. Całujesz mamę tą buzią?
Dobrze, że nic ci nie popsuje dnia.
MIEJSCE PARKINGOWE IANA GRIMMA
Idziesz?
Nie.
Będziesz siedział w aucie jak dziecko?
Tak.
Cieszę się, że idę do Cold Alliance.
Tam będę miała głos. Inni będą pracować według mojej wizji.
Może będą ją testować algorytmem,
ale przynajmniej nie będę miała wysypki
ani guli w gardle,
zastanawiając się, z jakim gównem przyjdzie mi się użerać.
Cześć, Dan.
Tu Poppy, dyrektorka kreatywna.
Co tam? Zobaczymy się za parę tygodni.
Słuchaj, Poppy, to chyba nie wyjdzie.
Szanuję twój talent,
ale obawiam się, że twój artystyczny temperament tutaj nie pasuje.
Nie, słuchaj, tak naprawdę nie jestem...
taka artystyczna.
Niektórzy zwą mnie mechanikiem.
Twardo stąpam po ziemi.
Musisz mi uwierzyć, Dan...
tutaj to ja jestem tą racjonalną osobą.
Przykro mi, Poppy. Do widzenia.
Kurde.
- Hej, Pop. - O mój Boże.
Wszystko słyszałem. Kiepska sprawa.
Zobaczymy się w środku.
Spotkałam jego chińską dziewczynę.
Mamo, to bardzo rasistowskie.
Chyba, że naprawdę jest Chinką. Znając ciebie, nie jest.
Wspomniałeś mu, że randkuję?
Tak. W trakcie rozmowy z dawno niewidzianym ojcem
wspomniałem mu, że pukają cię przypadkowi faceci.
Chryste, nie mogę się doczekać, kiedy będę miał prawo jazdy.
Masz ochotę na kurczaka, kochanie?
Tak.
Ja też.
Napisy: Krzysiek Ceran