1 GRACZ
2 GRACZY
SZKOŁA PODSTAWOWA SEVEN OAKS
Klasa pani syna uczy się o Układzie Słonecznym.
Każde dziecko ma przygotować referat o jednej z planet.
Nauczyciel poinformował mnie, że pani syn odmówił wykonania polecenia,
o ile nie będzie mógł napisać o planecie, która nie istnieje.
Mogłaby istnieć.
Kto powiedział, że Tarturus nie jest w jednej z miliardów galaktyk?
Naukowcy.
Ale oni w kółko odkrywają nowe planety i myślę…
DYREKTOR TAGGART
Właśnie dlatego panią dziś wezwałem.
Wykłócanie się z personelem. Oblewanie przedmiotów. Bójki z uczniami.
Dennis Hogan to durny kutas!
Co to za język, młodzieńcze?
Delikatnie rzecz ujmując: niepokoi nas to.
- Mnie też niepokoi. - Może za mało.
Ja… wiem, że sobie nie radzi,
ale może nauczyciele mogliby tłumaczyć to w inny sposób.
Nauczyciele nie mogą uczyć dziecka, które nie chce się uczyć.
Odpowiedzialność spoczywa na nim i, prawdę mówiąc, na jego rodzicach.
Rodzicu.
Tak czy inaczej, jest już na najniższym, trzecim poziomie.
Jeśli nie poprawi ocen, trafi na zajęcia wyrównawcze.
Nie! Chodzą tam wszystkie dziwolągi!
Proszę. Kochanie, usiądź. Proszę.
Czy moglibyśmy coś zrobić?
Proszę na początek zadbać o to, by ukończył zadanie.
Może poprawi tak ocenę.
Ale poprawa zachowania to jego odpowiedzialność.
Oczywiście.
Bez obaw. Dostanie dokładnie to, na co zasługuje.
DYREKTOR
Wiem, nie powinienem krzyczeć na nauczycieli,
ale próbuję robić, co każą i mnie nie słuchają…
Wiesz co, Ian? Daj sobie spokój. Masz.
Co to jest?
To na co zasługujesz.
A Dennis Hogan to naprawdę kutas.
Chodź.
Stop!
Wystarczy tego syropu!
Poppy!
- Hej. - Wystarczy syropu.
Słuchaj mamy.
Słuchałabym, gdybym mówiła w tagalog.
Mogłabyś się nauczyć. Ja byłam niewiele starsza.
Ty nie miałaś wyboru.
Pomogło jej to też znaleźć przystojnego męża.
Tagalog to język miłości.
I co? Jakie masz plany na weekend?
Bawię się z Freyą i resztą ekipy.
Freya? Kto to? Nowa koleżanka?
Nie. To postać z Final Fantasy. To gra wideo.
Jest epicka.
Cytuję jej słowa.
Naprawdę epicka.
Dotarłam aż do ostatniego bossa, Kuji.
Zaraz skończę całą grę. Pewnie mogłabym to zrobić dzisiaj.
Tak.
- Nie. Żadnych gier wideo. - Nie.
Jeśli chcesz w coś pograć, pograj na pianinie. Byłoby fajnie.
Nie wie, czym jest dobra zabawa.
Twoja mama ma rację.
Musisz ćwiczyć, żeby wszystkich zawstydzić na recitalu.
Nie obchodzi mnie ten durny recital.
Nie mogę pograć w grę?
Nie. Zbyt dużo czasu spędzasz przy grach.
Nie musiałabym, gdybyśmy mieli Internet.
Znalazłabym solucję i przeszłabym grę szybciej.
- Tak. - Chcesz przejść?
Przejdź do drzwi wejściowych i wyjdź na dwór jak twoja siostra.
Nie wiem już, co robić.
Próbowaliśmy kar, nagród, diety bez cukru, diety wyłącznie z cukrem.
- Próbowałaś solidnego kopa w dupę? - Tato.
Słuchaj, Sarah, nie chciałem ci tego mówić,
ale przyszedł kolejny list od prawnika tego gnojka.
Znowu?
Nie traktuje tego poważnie. Robi mi to na złość.
Jeśli pójdzie do sądu, może wygrać.
Niby jak? Jestem jego matką.
I masz trudności.
Sarah, on może wygrać.
Nie wygra.
Jesteś dobrą mamą. Wiem o tym.
Ale musisz naprostować tego chłopaka.
Coś wymyślę.
Co tam, mały?
Jak myślisz? Jestem głupi.
Nie mów tak.
Jesteś mądrym dzieciakiem.
Po prostu… Myślisz inaczej niż inne dzieci.
Ale może gdybyś trochę bardziej się postarał…
Staram się!
Dlatego wiem, że jestem głupi!
Staram się, jak mogę, a mimo to nie potrafię.
Wiem, że jesteś zły.
Chcę ci pomóc. Po prostu… nie wiem jak.
Może też jesteś głupia.
Może jestem.
Czytałeś je wszystkie?
Umiem czytać. Jestem głupi, ale nie durny.
Czekaj. Ta jest dość niegrzeczna.
To erotyczne science fiction.
Okej. Erotyczne science fiction. No jasne.
Kogo obchodzi durny Saturn?
Jest tyle fajniejszych planet.
Nie mogę przenieść tego z mojej durnej głowy na tę durną kartkę.
- Chodź ze mną. - Dokąd?
W fajne miejsce.
Tato. Ostatni boss, Kuja, wykorzystuje Gwiazdę Rozbłyskową,
która uderza w całą twoją drużynę.
Brzmi ekstra. Ćwicz.
Ale jeśli uzbroimy się w Święte Obrażenia…
Skup się.
Nie mogę też zdecydować, czy wolę Eiko, czy Dagger.
Poppy, wykorzystaj całą tę energię,
którą poświęcasz na gry wideo, żeby nauczyć się gry na pianinie.
Nie znoszę pianina. Jest nudne.
Pomyśl o tym jak o jednej ze swoich gier. Hmm?
Ten recital to nikczemny boss, którego musisz pokonać.
Dobra. I co wtedy zdobędę?
Kiedy pokonujesz bossa, zdobywasz coś fajnego,
na przykład skarb, zbroję albo nową broń.
Jeśli będziesz dużo ćwiczyła i pokonasz ten recital,
- coś ci kupię. - Internet?
Nie, nie to.
Coś fajnego, co ukryjemy przed twoją matką.
Przed nią nic się nie da ukryć.
Latami ukrywałaś przed nią, że rozumiesz tagalog.
Co? Nie rozumiem.
Czyżby?
Twoje kłamstwa cuchną jak moje bąki.
- Cholera. - Nie klnij.
Przepraszam.
Cholera.
Dobra. Umowa stoi. Coś fajnego.
Cały utwór.
Dobrze.
Hej, tato. Chcesz zobaczyć, jak walczę z Kują?
Dobra, ja pierwszy.
Opowiedz mi o swojej planecie.
Ma pierścienie. To szósta planeta od Słońca.
Ma jądro z żelaza i niklu.
Nie o Saturnie. Wszyscy to wiedzą.
Może nie wiedziałam o żelazie i niklu, ale kogo to obchodzi?
Opowiedz o swojej planecie. O tej, o której chciałeś napisać.
O Tarturusie?
Tak. Opowiedz mi o Tarturusie.
Mamo.
Jest poza naszą mgławicą, więc atmosfera jest inna.
To czerwona para, którą można oddychać.
Trochę jak…
to?
Co jeszcze?
Jest tam woda.
W tej wodzie jest masa bioluminescencyjnego nanokrylu.
Bioluminescencyjnego?
Bioluminescencyjny…
nanokryl.
Tak! A góry nie przypominają tych na Ziemi.
Ślizgają się po powierzchni planety,
ściągane przez grawitację księżyców planety.
Niesamowite. Ile ona ma księżyców?
Z 50. I każdy z nich ma własne położenie orbitalne.
Coś w tym stylu?
Hej! Co pani, do cholery, wyprawia?
Biegnij!
- Proszę zapłacić. - Przepraszam!
Nie wierzę, że zostawiliśmy tam taki bałagan!
Jaki bałagan? To był twój geniusz!
Jestem pod wrażeniem twojego umysłu.
Jesteś najmądrzejszym dzieckiem, jakie znam.
Mamo.
Masz dar.
Może inni tego nie widzą, ale to nie znaczy, że tak nie jest.
To prawdziwy dar. Równie prawdziwy co Tarturus.
Tak bardzo cię kocham.
Ja też cię kocham.
A teraz zbudujemy twoją planetę.
- Dobra. - Spójrzmy.
Trochę kleju. Taśma.
Farby. Chodź.
Te kuleczki.
- Mamo. - Co?
Nie muszę napisać referatu?
Nie, walić to. Masz prawo zrobić swój projekt, jak tylko chcesz.
- Ale… - Poradzę sobie z twoim nauczycielem.
Dobra?
Pewnie jesteś głodny. Zrobię ci naleśniki.
Jedzenie dla mózgu. Z kawałkami czekolady.
I z bitą śmietaną… Pinezki!
- Pinezki? - Tak. Dla twojej planety!
Wiem, że gdzieś tu są.
Wiem, że muszą tu być.
Tu jest taśma. Idź… Przyniosę ci je.
Idź już. Aha i ta guma.
O, tutaj jest. I…
Ładnie. Mocno go uszkodziłaś.
Tak, ale za wolno się leczymy.
- Uderz w niego. - Spróbuję Błyskawicy.
- To nie pomogło. - O nie, walnie w nas.
Nie!
Cholera!
Było blisko.
KONIEC GRY
Zagrajmy jeszcze raz.
Wiesz co? To jest epickie.
Wiem.
Co to?
Ja tylko…
Robimy przerwę od ćwiczeń.
Minęło pięć minut. Wyłączaj.
- Ale nie zapisaliśmy gry. - Poppy Liwanag, słyszałaś.
- No tak. - Tak.
- Nie. - Co…
Kochanie…
Czemu ją zachęcasz?
Bo to moja córka i kocham ją.
Nie sądzisz, że też ją kocham?
Chce tylko gapić się w ekran.
Jak znajdzie przyjaciół?
Też się o nią martwię.
Jest po prostu trochę… inna.
Jeśli nie będę jej przyjacielem, to kto będzie?
Mamo!
Mamo?
Skończyłem projekt. Wygląda naprawdę fajnie.
Postanowiłem nazwać ją „Sarian”, bo to nasza planeta.
To świetnie, kochanie.
Możesz… Zawieźć mnie do szkoły?
Jestem taka zmęczona.
Może poprosisz dziadka?
Jest w pracy.
Już dobrze, mamo.
Tracy, z ciebie też jestem dumna.
Hej, tato.
Wymyśliłam coś fajnego,
co możesz mi kupić, za pokonanie bossa recitalu.
Chciałabym dostać rower.
Rower? Czekaj, to jakaś gra wideo?
Nie, taki z kołami i pedałami i kierownicą.
Będę mogła bawić się z przyjaciółmi.
No pewnie, Pop.
Nie byłem dobry z muzyki, ale tańczyłem break dance.
- Dasz wiarę? - Nie.
Szybko wróciłeś. Co tym razem?
Nauczycielka kazała zgłosić spóźnienie.
Zdecydowanie się spóźniłeś.
Już prawie 10.15.
Czy twoja matka cię zwykle nie przywozi?
Tak, ale ma dziś łóżkowy dzień.
Łóżkowy dzień?
To się często zdarza?
W domu jest ktoś jeszcze,
żeby ci pomóc, kiedy twoja mama jest… chora?
Dziadek, ale nocami pracuje.
Rozumiem.
Mam kłopoty?
Nie.
W żadnym wypadku.
Daj to pannie Miller i poproś, żeby wpadła do mnie w porze lunchu.
Dziadku!
Dziadku! Patrz na mój projekt!
Nauczycielka powiedziała, że to zła planeta i miał być referat,
ale że opis był długi,
więc chyba dobrze, bo dała mi tróję!
Powiem mamie o mojej ocenie.
Ian.
Hej, koleżko.
Tata?
Spakowałem ci trochę rzeczy.
Pomieszkasz ze mną przez jakiś czas.
- Nie chcę. - Tak będzie lepiej.
- Mogę się nim zająć… - Nie wtrącaj się, Joe.
Na twoim miejscu zająłbym się własnym dzieckiem.
I zadbałbym o to, żeby brała leki.
Dobra, chodźmy.
- Nie każ mi jechać. - Ian…
Jego imię wymawia się „Ian”.
Dobra…
Koleżko, twoja mama… Nie może się tobą zaopiekować.
- Przecież może. - Nie może.
- Jest tylko zmęczona. - Więc…
- Dlatego… - Obudzi się!
- Nie! Chodź! Ian! - Mamo!
- Mamo! Nie! - Chodź! Ian!
- Chodź. - Mamo!
Mamo, obudź się!
Mamo! Tato! Jadę na rower z Tracy!
Patrzcie, jedzie Dziwoląg.
Hej, dokąd jedziesz?
Żryj gówno, Tracy!
BIBLIOTEKA MELBOURNE SEABROOK
WYSZUKIWARKA FINAL FANTASY IX: SOLUCJA
PRZEWODNIK I SOLUCJA
Maczuga Zeusa?
Zaklęcie zagłady? Ekstra!
Przepraszam.
Chwila, to nie jest finałowy boss?
Spadaj!
STWÓRZ WŁASNĄ GRĘ!
KLIKNIJ TUTAJ!
GRY STWORZONE PRZEZ UŻYTKOWNIKÓW
Kazali mi usiąść na stołku. Coś wam powiem.
Siedzenie to pewna konwencja.
Każą wam usiąść na stołku.
My nie siedzimy tylko dlatego, że tak nam każą. Prawda?
Usiądę, bo wczoraj ćwiczyłem nogi na siłce.
Niektórzy mogą twierdzić, że myliłem się w kwestii Bliźniaczych Sztyletów.
Ale trudno spierać się z 2,1 milionami sprzedanych kopii.
W każdym razie minęły już ze trzy godziny.
Koniec zajęć.
A tych bzdur, które zapisał tu mój poprzednik,
nie będziemy korzystać, więc je powyrzucajcie.
- Panie Grimm. Czy mogę… - Ian.
Pańska gra zainspirowała mnie do zostania programistką. Poppy.
Nie ciebie jedną.
- Bliźniacze sztylety… - Nie.
…wywarły głęboki wpływ na kulturę.
Nie, chodziło mi o Sarian.
- Sarian? - Tak.
Od dawna nie myślałem o tamtej grze.
To najpiękniejsza rzecz, jaką widziałam.
Miałam dziesięć lat,
więc nie wiedziałam, że kod jest do dupy.
Zabawna jesteś.
Pracuje pan nad czymś nowym czy…
Tak. Pracuję. Mogę ci o tym opowiedzieć.
A ty opowiesz mi, dlaczego to jest gówniane.
Totalnie!
Żartowałem.
Nie wiesz, czym jest żart, co?
Owszem, wiem. Ja…
Podoba mi się twoja broda.
- Tak? Dzięki. - Nie, ja tylko żartowałam.
- Dobra. Pójdę już. - A ja pójdę za tobą.
Dobra.
- Chcesz posłuchać o grze? - Tak!
Dobra. Myślałem o grze MMORPG.
O tematyce średniowiecznej.
- Epickie. - Tak.
Chyba nazwę ją Grimm Quest.
- To tytuł roboczy czy… - Jest dobry.
- Wybrałabym… - To ostateczny…
- …coś mniej megalomańskiego. - To ostateczny tytuł.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK