HAPTIK
Hei, Ian.
Hei, Dana.
Ini idea hebat awak seterusnya?
Bukan.
Ini sebenarnya mengganggu saya untuk fikirkan idea.
Apa khabar?
Hei, Poppy, apa ini?
Itu Post-it.
Bukan. Ini menyakitkan mata,
setiap kali saya tak boleh… Setiap kali saya berpusing,
saya akan kembali lihat benda mengarut ini. Tidak.
Malangnya.
Nota Post-it sebahagian sistem saya.
Itu cara saya ingat idea hebat saya, sebab saya…
Sebenarnya, saya sedang fikirkan idea hebat sekarang.
Betul?
Apa maksud "haptik"?
Awak patut bekerja, bukan?
Ini membosankan, Poppy.
- Betul? - Lapuk.
Lapuk?
- Ini dah lapuk. - Awak tak tahu maksudnya.
- Awak juga sama. - Saya tak tahu maksudnya.
Ia seperti "membosankan," tapi lebih baharu.
Terima kasih.
Kita akan belajar tentang cara bersosial,
tapi sebelum itu, mari uruskan hal ini.
Kenapa awak tak boleh jadi normal
dan tulis nota dalam telefon?
Sebab seperti orang normal, telefon saya sudah lama hilang
dan sekarang Dana terima panggilan saya.
Tiada sesiapa hubungi awak. Itu sangat menyedihkan.
Sebab dia dah lapuk, bukan?
- Penggunaan yang bagus. - Terima kasih.
Boleh berhenti beri pendapat?
Okey, begini. Jika awak tak boleh ingat maksudnya,
jadi sistem awak teruk.
Baiklah. Okey.
Jika mahu cakap tentang sistem yang rosak,
mari cakap tentang penghawa dingin.
- Apa masalahnya? - Pejabat ini sangat sejuk.
Poppy, berapa kali kita bincang hal ini?
Saya pilih suhu yang khusus ini
untuk mengoptimumkan pemikiran dan mengekalkan kelembapan.
Kenapa saya mahu kekalkan kelembapan?
- Entahlah. Lihatlah kedutan mata awak. - Apa maksud…
Awak tak nampak kulit kering semasa lihat cermin?
Awak tak minum air secukupnya, Poppy.
Saya dapat semua jus diperlukan daripada gula-gula.
Awak tak perlukan jus, tapi air.
Okey, Dana, boleh beri pendapat? Pejabat ini sangat sejuk, bukan?
Saya tak mahu bersetuju dengan dia, tapi pejabat ini sangat sejuk.
Dua lawan satu. Siapa yang lapuk sekarang?
Baiklah, saya akan pilih suhu pejabat.
Saya pilih suhu lebih kurang 21 darjah Celsius.
- Tidak. Jangan buat begitu. - Mungkin 22 darjah?
Awak mengejek saya dan…
Pejabat, tetapkan suhu kepada 22 darjah Celsius.
Menetapkan.
Itu sangat panas.
Memang menjatuhkan maruah.
Apa?
Saya ada IQ 132.
Saya jadi penasihat mafia Itali yang terkenal dalam masa
beberapa hari di penjara.
Sekarang saya tuangkan kopi untuk Rachel, wanita dewasa yang pakai baju monyet,
ke dalam koleh "kucing comel" yang sangat istimewa padanya.
GADIS YANG MINAT ANIME
Saya patut kekal di penjara.
- Saya mungkin jadi ketua sekarang. - Jangan fikir begitu.
Ya, tugas begini mungkin enteng, tapi tugas kita sangat penting.
Saya sangat bangga sebab tahu saya membantu lelaki berkuasa,
mencapai matlamat hebat.
Kembali bekerja.
Hei.
Nampak bagus.
Okey, saya tak mahu buat pekerja panik, tapi ada tikus.
Menarik.
Ya. Saya mahu awak uruskannya, Jo.
- Bertuah. - Anggap ia selesai.
- "Tikus" itu bekerja di jabatan mana? - Apa? Bukan.
Ia tikus sebenar dalam pejabat saya.
Awak tuduh saya? Saya takkan khianati awak.
"Tikus" akan cakap begitu.
Apa? Bukan. Saya cakap tentang haiwan.
Kita perlukan penghapus.
Baiklah. "Haiwan" kotor yang mengkhianat itu tak boleh dibiarkan hidup.
- Bukan. - David,
jika mahu orang selesaikan masalah,
cakap dengan bekas banduan.
- Berhenti. - Saya tahu cara uruskan "tikus."
Mungkin perlu bekerjasama dengan perisik.
Berhenti!
Saya akan mulakan semula perbualan ini. Ada tikus, okey?
Saya nampak rodensia kecil, berbulu dengan ekor yang berlari-lari di pejabat.
Begini. Saya akan lukis.
Sebentar. Maaf.
Saya perlu lukis dengan baik dan jelas, bukan?
Sebab tikus ini ada empat kaki.
Ya. Boleh awak uruskannya?
Serta mesej saya selepas selesai. Saya akan kerja di luar. Okey?
Bukan sebab saya takut tikus.
Bukan, saya sudah lama mahu kerja di luar
sebab hari ini sangat hebat. Indah.
Suhu 32 darjah Celsius di luar.
Saya dari Arizona, Jo. Itu tak begitu panas.
Minggu lepas 28 darjah dan awak hampir pengsan.
Saya pegang kacang pis beku pada leher awak seharian.
Tangkap saja tikus itu, okey?
Ini menjatuhkan maruah.
Tugas lebih rendah daripada penangkap tikus ialah pemberita tempatan.
Sesiapa saja boleh lakukannya.
Saya tak setuju.
Sama ada awak memburu tikus sebenar atau "tikus,"
prinsipnya tetap sama.
Tikus licik, pakar bertahan.
Ia bergerak di sebalik kegelapan
dan untuk tangkapnya, awak perlukan perangkap kukuh.
Ya. Kita orang terbaik untuk uruskan misi rumit ini.
Mari tangkap tikus.
David suruh kita berhati-hati. Pekerja tak boleh tahu tugas kita.
Semua orang, keluar sekarang! Kamu takkan diberitahu sebabnya.
Pergi!
Apa berlaku?
Hei, Ian!
Apa?
Awak pasang penghawa dingin semula?
Tak, saya tak sentuhnya.
Jadi kenapa saya rasa angin bertiup?
Sebab saya programkan bayu lembut.
Sebab pejabat ini Web3,
ia boleh mengubah suai mengikut perubahan kecil dalam iklim mikro.
Itu bukan penghawa dingin?
Sebab saya tak mendinginkan hawa.
Saya hanya gerakkannya dengan cara berbeza.
Saya boleh programkan angin sejuk berbanding bayu. Awak mahu begitu?
- Tidak. Saya tak mahu. - Bagaimana dengan angin kencang?
Pejabat, angin kencang.
Mula.
Awak mengenakan saya?
Bukan, saya cuba berkompromi.
Okey, saya tak boleh kerja begini.
Saya pun sama.
Awak bukannya bekerja.
Saya bina seluruh permainan ini dari awal,
awak pula berjalan-jalan dan berseronok dalam metamesta.
Hanya sebab saya tak duduk depan meja sepanjang hari merenung skrin,
tak bermakna saya tak bekerja.
Saya cuba bawa GrimPop ke masa depan,
tapi bukan dengan keadaan begini.
Otak awak tak boleh berfungsi kecuali udara di sini sangat sejuk
sehingga baju panas pun tak mencukupi?
Kenapa cakap begitu? Apa itu "baju panas"?
- Baju panas. - "Baju panas"?
Baju panas saya.
- Apa itu "baju panas"? - Baju panas!
- Saya tak faham. - Baju panas!
Dana.
- Dana. - Dana.
Dana.
- Apa? - Hai, boleh sokong saya?
- Kami tak boleh kerja begini. - Boleh awak sokong saya?
- Sokong saya. Tak boleh kerja begini. - Saya tak boleh.
- Jelas sekali, kita semua tak boleh. - Kita…
Kerja bagaimana?
- Bayu ini. - Ya…
Dia buat bayu
…dan mengganggu perhatian kita
Kamu mengganggu saya sekarang.
- Tolonglah! - Itulah maksud saya.
- Boleh sokong saya kali ini? - Tidak.
- Kita pasukan wanita. - Tak boleh begitu!
- Kita berdua. - Tak boleh pengaruh hakim.
Saya bukan hakim. Okey?
Boleh jangan ganggu saya?
Saya sedang siapkan Playpen!
Itu yang kamu patut buat sekarang.
- Ya. - Ya.
- Itu… Ya.
Ya. Itu yang saya cakap tadi.
- Okey, baiklah. Terima kasih. - Itu yang saya cuba buat.
- Terima kasih. - Terima kasih, Dana.
- Jelas sekali tiada keputusan… - Ya. Betul.
…jadi, bayu itu dikekalkan.
Baik, kekalkan bayu dungu awak.
Pejabat, malapkan cahaya kepada 70 peratus.
Memalapkan.
Sebentar. Kenapa?
Saya susah mahu baca skrin jika cahaya terang.
Poppy, cahaya itu diprogramkan bersesuaian
dengan ritma sirkadian kita.
Kita perlu selarikan diri kita dengan kitaran di luar.
Jadi, saya programkan cahaya supaya meniru
laluan cahaya di langit pada bila-bila masa.
Okey, awak tahu apa lagi direka untuk itu?
Tingkap.
- Pejabat, terangkan. - Menerangkan.
- Pejabat, malapkan. - Memalapkan.
- Pejabat, terangkan. - Menerangkan.
- Pejabat, malapkan. - Memalapkan.
- Pejabat, terangkan. - Menerangkan.
- Pejabat, malapkan. - Memalapkan.
- Pejabat, terangkan. - Menerangkan.
- Jangan dengar cakapnya… - Guna lampu strob! Ya.
Ya. Guna lampu strob.
- Tak perlu begini. - Pejabat, berhenti!
Berhenti.
- Pejabat, tutup lampu. - Lampu ditutup.
Baiklah. Ini kebudak-budakan.
Tolonglah. Pejabat, buka lampu.
Lampu dibuka.
Mana dia pergi?
Pejabat, bawa Dana kembali.
- Saya sangka ia akan berhasil. - Saya juga fikir begitu.
Hei, David. Apa awak buat di sini?
Hei. Saya melepak.
- Melepak? - Ya.
Teruk awak berpeluh.
Ya, panas. Cahaya matahari terik.
Awak ada cermin mata hitam atau topi,
mungkin payung?
Tak. Saya tak tahu itu.
- Tak mengapa. Apa awak buat? - Saya tak boleh kerja di pejabat.
Poppy dan Ian buat saya pening.
Mereka sentiasa bergaduh
tentang perkara dungu yang tak penting.
Kemudian babitkan saya seolah-olah saya Hakim Judy.
- Awak faham? - Saya faham.
Saya boleh cakap begitu?
- Boleh, jika saya cakap dulu. - Ya, betul juga.
Susah untuk siapkan kerja.
Mereka bergaduh di seluruh pejabat kami.
Saya faham.
Ada sekali mereka bergaduh tentang warna baju Ian.
Mereka panggil pekerja jabatan seni di tengah malam
untuk tentukan sama ada ia hitam legam.
Itu perkara kecil.
Ada sekali Ian cakap, "Untuk semua kegunaan intensif,"
Poppy mengutuknya tanpa henti dan keluarkan kamus.
- Ian cakap, "Saya tak… - …guna kamus."
Apa maksudnya?
Entahlah. Saya pernah nampak dia guna kamus.
- Mereka paling teruk. - Betul.
Hei, David. Teruk awak berpeluh.
Ya, Anthony, kenapa awak tak kerja?
Pembantu tak waras awak halau kami dari pejabat.
Jadi kami semua melepak di sini.
Awak seperti sedang alami strok. Nampak teruk.
Jadi seluruh pejabat kosong?
Rasanya.
Saya beri Jo satu tugas.
Kami ada tikus.
Siapa?
Jangan mulakan. Saya tak boleh hadapinya. Saya perlu balik ke pejabat.
- Awak ada penghawa dingin? - Ya.
Penghawa dingin dan pejabat kosong? Saya akan ikut.
Sehari lagi selesai.
Sudah tentu, kerja penjaga bangunan bermula pada waktu malam
sebab semua orang lain sudah balik.
Ya, hanya saya dan pejabat besar penuh dengan serdak.
- Perangkap sedia. - Bagus.
Teruskan bergerak.
Ya, ada banyak serdak di sini. Mujurlah, saya tak bangga
dengan kerja saya untuk bersihkan.
Bagus.
Buat tak tahu. Biar Si Jantan itu ingat ia mengawal.
Mungkin betina.
Brad? Kenapa?
Ia mendekati.
Bertenang. Biar ia datang.
Kenapa guna perangkap berperikemanusiaan?
Sebab saya mahu lihat matanya semasa tembak.
- Awak akan tembak? - Ya. Apa rancangan awak?
Perlahan-lahan tenggelamkan dalam baldi, supaya boleh ejeknya semasa ia lemas.
Saya rindu perbualan begini.
- Apa berlaku? - Kita terdedah. Tak guna.
Terima kasih, David.
- Hei, kamu berdua. - Hai, Dana.
Baiklah, pergi dulu.
- Apa kamu buat? - Sudah berakhir. Awak rosakkan operasi.
Operasi kamu?
Saya bagi awak tugas mudah, cari…
Menarik.
Okey, ia keluar apabila lampu dibuka. Kenapa?
- Kenapa orang buat sesuatu? - Nafsu, kuasa, tamak.
Tepat sekali, tapi tikus ini curi getah berbusa kerusi
dan bukan mengunyah biskut sedap.
Tunggu dulu. Kenapa kita profil tikus? Kita perlu panggil penghapus.
Tak perlu. Nampaknya tikus ini mahu mati.
Atau mungkin mahu hidup.
Saya tahu jenis tikus ini.
Saya juga tahu cara tangkapnya.
- Hei. - Awak tunggu saya buang air kecil
- di sini? - Tidak, saya sedang…
- Tadi awak buang air kecil? - Ya.
Saya tunggu di sini selama 25 minit.
Berapa lama awak buang air kecil?
Awak perlu minum lebih banyak air.
- Saya kasihankan buah pinggang awak. - Apa awak mahu?
Okey. Kita akan uruskan ini nanti.
Poppy, saya terbayangkannya.
Saya sedang fikirkan sesuatu yang boleh jadi kompromi terhebat,
ia akan buat kita berdua gembira.
Saya sangsi.
Ayuh. Mari pergi.
Sentuhan, pandangan.
- Awak sangat taasub dengan sentuhan. - Sebab saya manusia.
Baiklah, sekarang fokus.
Berhenti di sini.
Buka mata.
Awak buang meja saya?
Ya. Serta tidak.
Lihat di sini.
Biar saya tunjukkan.
Saya panggilnya…
pod efisien.
Hebat, bukan?
Bayangkan keadaan apabila setiap pekerja
boleh hasilkan ruang bekerja sendiri,
tapi terkurung supaya tak mengganggu kawasan sepunya.
Betul.
- Boleh tahan, bukan? - Ya Tuhan.
Ini bijak.
- Ya! - Saya kagum.
Lihatlah ciptaan terbaharu awak hasilkan.
Ya! Saya rasa ia akan merevolusikan cara orang bekerja.
Ya. Mereka patut guna di semua pejabat di Amerika.
Saya juga fikir begitu.
Saya tahu awak akan faham.
- Tiba-tiba saya dapat idea ini. - Ya.
Saya amat sukakannya.
Awak cipta kubikel.
- Tidak. - Ya.
Ini bukan kubikel.
Apa kegunaannya?
Ini stesen kerja.
Lokasinya di mana?
Tengah-tengah pejabat.
Apa bentuknya?
- Kiub. - Ia kiub.
Ini kubikel. Awak cipta kubikel.
Tak guna.
Sebuah kubikel. Idea baharu hebat.
- Marilah lihat, genius bekerja! - Berhenti ejek saya.
Bertenang. Ini cuma satu idea teruk. Itu biasa.
- Saya tiada idea teruk, okey? - Jelas sekali ada. Jadi…
Saya rasa saya bekerja dalam persekitaran seteru
- dan saya… - Ini salah saya?
Saya tak boleh fikir dengan baik sebab otak saya
seperti telur dicarak dalam kuali dan fikiran saya hancur.
Tiga cara penyediaan telur.
Saya perlukan udara segar.
Masalah selesai.
- Apa ini? - Tikus awak. Kami tangkapnya.
- Masalah selesai. - Belum.
- Saya suruh uruskannya. - Kami sudah urus.
Bukan awak. Saya tak cakap dengan awak. Kenapa awak di sini?
Awak tahu saya akan terbabit.
Saya tak tahu.
Namun, kami kalahkan haiwan licik ini
dan buatkan ia sarang kecil untuk ia lahirkan anaknya.
Saya tahu ia mengandung
sebab ia curi getah berbusa, bukan makanan.
Masalah selesai.
Berhenti. Saya tak mahu seekor, kenapa saya mahu 50 ekor?
Saya sangka awak suka.
Betul? Itu tak masuk akal. Dana.
Dana.
- Dana. - Apa?
Tolong beritahu mereka, tak masuk akal saya mahu 50 ekor tikus?
Saya tak mahu terbabit.
- Awak akan bunuh tikus mengandung, Dana? - Tidak.
Ia sudah tak mengandung.
Betul. Ia sudah lahirkan.
Dana, awak boleh hapuskannya dengan cara berperikemanusiaan?
Namun, pastikan ia mati.
Sudah tentu tidak, David.
Tolonglah. Saya tak mahu uruskan tikus.
- Awak faham? - David.
Ya. Awak perlu cakap dulu.
Baiklah. Saya akan uruskan.
Saya takkan uruskan.
Okey, nikmati haiwan peliharaan baharu awak.
Masalah selesai.
Tidak!
Kamu mahu tinggal di Cerritos?
Udara segar?
Awak perlu udara segar selama empat jam sebab saya ketawakan pod efisien awak?
Diamlah.
Okey.
Saya…
saya rendahkan suhu
- jika awak mahu masuk dan buat… - Kenapa awak cuba rampas kerja saya?
Apa?
Saya bayangkan, awak bina.
Begitu caranya sejak dulu, sekarang awak cuba buat kedua-duanya. Kenapa?
Saya tak tahu. Saya tak fikir begitu.
Mengarut. Awak penipu.
Awak cuba luaskan pengaruh awak. Awak tampalkan nota Post-it awak.
Awak ketawakan saya dengan "idea hebat" awak.
- Awak tahu tindakan awak. - Saya buat kerja saya.
Awak buat kerja saya.
Mungkin sebab awak tiada untuk buatnya.
- Tolonglah. - Ya.
Ya, maaf jika saya mahu lebih mengawal
pejabat yang awak jarang ada.
Setiap kali saya berpusing, awak tiada.
Awak dalam metamesta, keluar dengan Dana.
Entah apa lagi awak buat.
Saya cuba tolong awak, tapi awak sentiasa menolak saya.
Ya, tapi saya sentiasa menolak awak.
Awak tak pernah pergi.
Apa yang berubah, Ian?
- Saya tak tahu. - Awak tahu.
- Saya tak tahu. - Awak tahu!
- Saya tak… - Awak tahu!
Sebab ini permainan saya.
Awak tak mahu hasilkan permainan saya, bukan?
Tidak.
Saya sudah agak.
Sebentar, Poppy.
Saya sudah cuba. Betul.
Saya sudah cuba. Saya…
Awak memang begini, bukan?
Selalu berjanji, tapi tak tunaikan.
- Tolonglah, Po… - Tidak.
Tak guna!
Hei, Poppy.
Mana Ian?
Tak tahu. Tak peduli.
Okey.
Sambung kerja. Kita sudah buang banyak masa.
Terlalu sunyi di sini.
Terjemahan sari kata oleh Nur Diyana Osman