HAPTYKA
Hej, Ian.
Hej, Dana.
Kolejny twój wielki pomysł?
Nie.
Właśnie przez to nie mam jakichkolwiek pomysłów.
Co tam, ziomale?
Hej, Poppy. Co to?
To karteczka samoprzylepna.
Nie. To jakieś paskudztwo.
Ilekroć… Nawet nie mogę… Ilekroć się odwracam,
mój wzrok wędruje ku temu kawałkowi gówna.
Ogarnij się.
Karteczki to część mojego systemu.
W ten sposób zapamiętuję swoje wielkie pomysły, bo…
Może słyszałeś. Ja też miewam wielkie pomysły.
Serio?
Co to jest „haptyka”?
- Nie powinnaś pracować? - Coś ci powiem. To tandeta, Poppy.
- Prawda? - Siara.
Siara?
- Siara. - Nawet nie wiesz, co to znaczy.
- Też jesteś siarą. - Nie wiem, co to znaczy.
„Tandeta”, ale mniej przestarzała.
Dziękuję.
Zrobimy zajęcia z komunikacji międzyludzkiej,
ale najpierw zajmiemy się tym.
Nie możesz robić notatek jak każda normalna osoba i…
…zapisywać ich w komórce?
Jak każda normalna osoba zgubiłam komórkę wieki temu
i Dana odbiera za mnie telefony.
Nikt do ciebie nie dzwoni. To przygnębiające.
Bo robi siarę, co?
- Ładne zastosowanie. - Dziękuję.
Możesz przestać się wtrącać?
Jeśli nawet nie pamiętasz, co to znaczy,
twój system jest do kitu.
Dobra. Okej. Świetnie,
ale skoro mowa o wadliwych systemach, chcę wspomnieć o klimatyzacji.
- Co jej dolega? - Jest tu lodowato.
Ile razy to omawialiśmy?
Wybrałem tę konkretną temperaturę,
by zoptymalizować funkcje mózgu i zatrzymywanie wilgoci.
Dlaczego miałabym zatrzymywać wilgoć?
- Zapytaj swoje kurze łapki. - Co ty…
Nie widzisz w lustrze suchej skóry.
Poppy, pijesz za mało wody.
Czerpię masę soku z landrynek.
Nie potrzebujesz soku. Potrzebujesz wody.
Dana, możesz zabrać głos? Jest tu za zimno, prawda?
Nie mam ochoty się z nią zgadzać, ale jest tu lodowato.
Dwie przeciw jednemu. Kto teraz robi siarę, suko?
Dobra, ja ustalam temperaturę w biurze.
Widzi mi się coś koło 21 stopni.
- Nie. Nie rób tego. - Może 22 stopnie?
Nabijasz się i…
Biuro, ustaw temperaturę na 22 stopnie Celsjusza.
Ustawiam.
Jest tak ciepło.
Absolutnie poniżające.
Co takiego?
Moje IQ wynosi 132.
W więzieniu zostałem consigliere potężnego włoskiego gangu
w ciągu kilku dni.
A teraz nalewam kawę Rachel, dorosłej kobiecie w ogrodniczkach,
do specjalnego kubka „kawaii neko”.
TA BABKA KOCHA ANIME
Trzeba było zostać w więzieniu.
- Byłbym już donem. - Nie myśl tak o tym.
Zadania bywają banalne, ale nasza praca jest bardzo ważna.
Jestem dumna z tego, że pomagam wielkiemu człowiekowi
osiągać wielkie rzeczy.
Wracajcie do pracy.
Hej.
Dobrze to wygląda.
Nie chcę wzbudzać paniki wśród pracowników, ale mamy szczura.
Ciekawe.
Tak. Jo, musisz się tym zająć, dobra?
- Farciara. - Robi się.
- W którym dziale pracuje? - Co? Nie.
To prawdziwy szczur. W moim gabinecie.
Oskarżasz mnie? Nie zdradziłabym cię.
- Szczur powiedziałby coś takiego. - Co? Nie. Mówię o zwierzęciu.
Potrzebujemy deratyzatora.
Brudne, zdradzieckie zwierzę musi zginąć.
- Nie. - Davidzie,
jeśli ktoś ma się tym zająć, to facet, który był w więzieniu.
- Przestańcie. - Radzę sobie ze szczurami.
Jak na ironię, potrzebny jest kret.
Przestań!
Zacznę od nowa. Jest u nas mysz.
Mały, włochaty gryzoń z ogonem, biega po moim gabinecie. Widziałem go.
Wiecie co? Narysuję to.
Przepraszam.
Jasno i wyraźnie.
To stworzenie ma cztery nogi.
Tak. Zajmiesz się nim?
Napisz mi, kiedy skończysz. Popracuję na zewnątrz. Dobra?
Nie dlatego, że boję się myszy.
I tak zamierzałem. Popracuję na zewnątrz,
bo… jest dziś piękny dzień.
Jest ponad 30 stopni.
Jestem z Arizony, Jo. To nie tak dużo.
Ostatnio było 28 i prawie zemdlałeś.
Cały dzień przykładałam ci mrożonki do szyi.
Dorwij tego cholernego szczura.
To dopiero poniżające.
Niżej od szczurołapa jest tylko lokalny korespondent.
Każdy idiota by to zrobił.
Nie zgadzam się.
Czy polujesz na prawdziwego, czy na metaforycznego szczura,
zasady są te same.
Szczury są sprytne. Wszystko przetrwają.
Poruszają się pod osłoną nocy,
a żeby je złapać, trzeba zastawić niewykrywalną pułapkę.
Tak. Idealnie nadajemy się do tej wrażliwej misji.
Złapmy szczura.
David kazał zachować dyskrecję. Nikt nie może się dowiedzieć.
Wszyscy wychodzą! Natychmiast! Nie podam wam przyczyny.
Idźcie!
Co do cholery?
Hej! Ian!
Co?
Znów włączyłeś klimę?
Nie dotykałem jej.
To skąd te powiewy powietrza?
Zaprogramowałem delikatną bryzę.
Ponieważ biuro jest w Web3,
może dostosowywać się do drobnych zmian w mikroklimacie.
I to niby nie jest klima?
W żaden sposób nie sklimatyzowałem powietrza.
Po prostu poruszyłem je w inną stronę.
Mógłbym zaprogramować delikatny powiew zamiast bryzy. Chcesz?
- Niczego takiego nie chcę. - A podmuch?
Biuro, podmuch.
Podmuch.
Jaja sobie robisz?
Nie, po prostu staram się znaleźć kompromis.
Okej, ale ja… nie mogę tak pracować.
Ja też nie mogę.
Ale ty tak naprawdę nie pracujesz.
Buduję całą grę od zera, a ty…
krążysz po biurze i walisz sobie konia w metawersum.
Nie siedzę całymi dniami przy biurku i nie gapię się w ekran,
co nie znaczy, że nie pracuję.
Staram się przenieść GrimPop w przyszłość, a nie zrobię tego w takim otoczeniu.
Czy żeby twój mózg działał, powietrze musi tu być tak zimne,
żeby sutki przebijały mi sweter?
Czemu gadamy o twoich sutkach? I czym jest „sieter”?
- Sweter. - „Sieter”?
Sweter. Mój sweter.
- Czym jest „sieter”? - Sweter!
- Nie wiem, o czym mówisz. - Sweter!
Dana. Dana. Dana.
Dana. Dana.
Dana. Dana. Dana.
- Dana. Dana. Dana. - Dana. Dana. Dana.
Dana.
- Co? - Mogłabyś mnie wesprzeć?
- Nie możemy tak pracować. - Wesprzesz mnie?
- Mnie. Nie możemy tak pracować. - Ja też nie mogę.
- Żadne z nas nie może. - My…
Jak pracować?
- Chodzi o tę bryzę. - Tak…
Zaprogramował bryzę,
która cholernie nas rozprasza.
To ty mnie rozpraszasz.
- Daj spokój! - O to mi chodzi.
- Staniesz raz po mojej stronie? - Nie.
- Jesteśmy kobietami. - Tak nie wolno!
- Ty. Ja. - Nie wpływaj na sędzinę.
Nie jestem sędziną. Okej?
Zostawicie mnie w spokoju?
Próbuję pracować nad Playpenem!
Wy też powinniście.
- Tak. - Tak.
- Właśnie to… Tak.
Tak. O tym mówiłam.
- Super. Dziękuję. - O to mi chodziło.
- Dziękuję. - Dzięki.
- To było mocno niejednoznaczne… - Jasne.
…więc bryza pozostaje.
Zachowaj swoją durną bryzę.
- Biuro, przygaś światła do 70%. - Przygaszam.
Czekaj. Co jest?
Przy mocnym świetle ciężko mi czytać z ekranu.
Poppy… Światła mają odpowiadać
rytmowi dobowemu.
Musimy zestroić się z tym, co dzieje się na zewnątrz.
Zaprogramowałem światła tak, by odwzorowywały
drogę pokonywaną przez Słońce.
Wiesz, co jeszcze jest tak zaprogramowane?
Jebane okna.
- Biuro, włącz światła. - Włączam.
- Biuro, przygaś. - Przygaszam.
- Włącz. - Włączam.
- Przygaś. - Przygaszam.
- Włącz. - Włączam.
- Przygaś. - Przygaszam.
- Włącz. - Włączam.
- Nie. Słuchaj… - Stroboskopy! Tak.
Włącz stroboskopy.
- To niepotrzebne. - Biuro, przerwij!
Przerywam.
- Biuro, zgaś światła. - Zgaszone.
To po prostu dziecinne.
Daj spokój. Włącz światła.
Włączam.
Dokąd ona poszła?
Biuro, sprowadź Danę.
- Myślałam, że to zadziała. - Ja przez chwilę też.
Hej, David. Co ty tu robisz?
Hej. Ja tylko… cziluję.
- Czilujesz? - Tak.
- Strasznie się spociłeś. - Jest gorąco. Słonecznie.
Masz okulary przeciwsłoneczne albo czapkę? Może parasolkę?
Nie. Nie wiem, co to takiego.
- Nieważne. Co tam? - Nie mogę pracować w naszym biurze.
Poppy i Ian doprowadzają mnie do szału.
Wiecznie się kłócą
o nic nieznaczące bzdury.
A potem mnie w to wciągają, jak Judge Judy.
- Czaisz? - Czaję.
Mogę tak mówić?
- Jeśli powiem to pierwsza. - No tak.
Nie da się tam niczego załatwić.
Zawłaszczyli tymi bredniami całe nasze biuro.
Wierz mi, rozumiem. Kiedyś kłócili się o kolor koszulki Iana.
Ściągnęli grafików w środku nocy.
Mieli określić, czy to czerń.
To jeszcze nic.
Kiedyś Ian powiedział: „Pragmatycznie rzecz biorąc”,
a Poppy zaczęła go niszczyć, po czym wyciągnęła słownik.
- Ian powiedział: „Ja nie… - …nie uznaję słowników”.
Co to znaczy?
Nie wiem. Widziałem, jak używał słownika.
- Są najgorsi. - To prawda.
- Co tam, David? Zapociłeś się. - Anthony, czemu nie jesteś w biurze?
Twoja szalona asystentka nas wyrzuciła.
Więc teraz siedzimy tutaj.
Wyglądasz, jakbyś miał udar.
Czyli całe biuro jest puste?
Chyba tak.
Dałem Jo jedno zadanie.
Mamy szczura.
Kto nim jest?
Nie zaczynaj. Nie mam na to siły. Muszę wracać do biura.
- Czekaj, macie klimę? - Tak.
Klimę i puste biuro? Idę z tobą.
Minął kolejny dzień.
Oczywiście praca sprzątacza zaczyna się nocą,
kiedy nikogo już nie ma.
Tylko ja i wielkie, puste biuro pełne okruszków.
- Pułapka zastawiona. - Dobrze.
Idź dalej.
Widzę tu masę okruchów. Na szczęście brak mi motywacji,
by je posprzątać.
Ładnie.
Udawaj głupiego. Niech on myśli, że kontroluje sytuację.
Albo ona.
Brad? Co jest?
Jest blisko.
Zachowaj spokój. Niech się zbliży.
Czemu wybraliśmy żywołapkę?
Bo chcę mu patrzeć w oczka, kiedy oddam zabójczy strzał.
- Chciałaś go zabić? - Tak. A co ty planowałeś?
Powoli topić go w wiadrze, żeby go jeszcze podręczyć.
Tęsknię za tymi pogawędkami.
- Co się dzieje? - Jesteśmy spaleni. Cholera.
Dzięki, Davidzie.
- Hej. - Hej, Dana.
Dobra, spadam.
- Co wy robicie? - Już nic. Przerwałeś operację.
Operację?
Dałem ci proste zadanie: znaleźć…
Fascynujące.
Wyszedł, gdy światła się paliły. Czemu?
- A czemu robimy to, co robimy? - Seks, władza, chciwość.
Właśnie. Ale ten szczur wolał wykraść gąbkę z fotela,
niż zjeść pyszne ciastko.
Czemu tworzymy profil psychologiczny gryzonia? Wezwijmy deratyzację.
Nie potrzebujemy. Ten szczur prosi się o śmierć.
A może o życie.
Wiem, z jakim szczurem mamy do czynienia.
I jak go złapać.
- Hej. - Czekałeś tu,
- aż się wysikam? - Nie, ja…
- Sikałaś przez cały ten czas? - Tak.
Stara, czekam tu ze 25 minut.
A ty ile sikasz?
Musisz pić więcej wody.
- Żal mi twoich nerek. - Czego chcesz?
Okej. Zajmiemy się tym później.
Słuchaj, Poppy. Nagle to zobaczyłem.
Pracowałem nad idealnym kompromisem,
który nas oboje uszczęśliwi.
Wątpię.
Chodź.
Kontakt fizyczny, wzrokowy.
- Masz obsesję. - Bo jestem człowiekiem.
Dobra, skup się.
Stój.
Otwórz oczy.
Pozbyłeś się mojego biurka?
Tak. I nie.
Patrz.
Pokażę ci.
Nazywam to…
kapsułą wydajności.
Ekstra, co?
Wyobraź sobie świat, w którym każdy pracownik
mógłby tworzyć własną, indywidualną przestrzeń pracy,
ale ograniczoną w taki sposób, by nie obejmowała stref wspólnych.
No tak.
- Świetne, co? - O Boże.
To genialne.
- Tak! - Jestem pod wrażeniem.
Spójrz na tę niesamowitą nową rzecz, którą stworzyłeś.
Tak! To zrewolucjonizuje nasz sposób pracy.
Tak. Powinni to umieścić w każdym biurze w USA.
O to mi chodziło. Wiedziałem, że załapiesz.
- Olśniło mnie. - Tak.
Wspaniałe.
Wynalazłeś boks.
- Nie. - Tak.
Nie, to coś innego.
I co to robi?
To miejsce pracy.
Gdzie się znajduje?
Na środku biura.
Jaki ma kształt?
- To sześcian. - Sześcian.
To boks. Wynalazłeś boks.
Cholera.
Boks. To niesamowity nowy pomysł.
- Uwaga, geniusz! - Przestań się nabijać.
Wyluzuj. To jeden kiepski pomysł. Bywa.
- Nie miewam złych pomysłów. - Najwyraźniej miewasz.
Czuję, że przebywam we wrogim środowisku pracy,
- a mój… - I to moja wina?
Nie myślę trzeźwo, bo mój mózg
czuje się jak jajko w koszulce na patelni. Zrobiła się jajecznica.
To trzy różne sposoby przygotowywania jajek.
Muszę odetchnąć.
Problem rozwiązany.
- Co to? - Twój szczur. Mamy go.
- Problem rozwiązany. - Nieprawda.
- Miałaś się nim zająć. - I tak zrobiliśmy.
Nie mówiłem do ciebie. Nie wiem, czemu tu jesteś.
Wiedziałeś, że się w to włączę.
Nie wiedziałem.
Przechytrzyliśmy to sprytne zwierzę
i zrobiliśmy miłe gniazdko, w którym urodzi małe.
Zrozumiałam, że kradnie gąbkę a nie jedzenie, bo jest w ciąży,
Problem rozwiązany.
Nie chciałem jednego. Czemu miałbym chcieć 50 szczurów?
Myślałam, że się ucieszysz.
Serio? To szaleństwo. Dana.
Dana. Dana. Dana.
Dana. Dana.
Dana.
- Dana. - Co?
Powiesz im, że to szaleństwo, że według nich chcę 50 szczurów?
Nie chcę w tym uczestniczyć.
- Zabiłabyś ciężarną szczurzycę? - Nie.
Nie jest już ciężarna.
Zgadza się. Nie jest.
Pozbędziesz się szczurów w humanitarny sposób?
Upewnij się, że nie żyją.
Absolutnie, kurwa, nie, Davidzie.
Nie chcę się nimi zajmować.
- Czaisz? - Davidzie.
Tylko kiedy powiesz to pierwsza.
Dobra. Zrobię to.
Nie zrobię tego.
To ciesz się swoimi nowymi szczurkami.
Problem rozwiązany.
Nie jest rozwiązany!
Co powiecie na mieszkanie w Cerritos?
Świeże powietrze?
Potrzebowałeś czterech godzin, bo śmiałam się z kapsuły wydajności?
Zamknij się, kurwa.
Dobra.
Ja…
Obniżyłam temperaturę,
- w razie gdybyś chciał przyjść… - Czemu mi to odbierasz?
Co?
Ja to widzę. Ty to budujesz.
Zawsze tak było, a teraz próbujesz robić jedno i drugie. Dlaczego?
Nie wiem. Ja… Nie myślałam tak o tym.
Bzdura. Jebana kłamczucha.
Przychodzisz i się rządzisz. Rozklejasz swoje karteczki.
Nabijasz się ze mnie.
- Doskonale wiesz, co robisz. - Wykonuję swoją pracę.
Wykonujesz moją pracę.
Może dlatego, że ciebie nie ma i nie możesz jej, kurwa, wykonywać.
- Daj spokój. Proszę cię. - Tak.
Wybacz, jeśli chcę mieć trochę więcej kontroli
nad biurem, w którym prawie nie bywasz.
Ilekroć się odwrócę, ciebie nie ma.
Siedzisz w metawersum. Albo z Daną.
Chuj wie, co jeszcze robisz.
Próbowałem ci pomóc. Za każdym razem mnie wykopujesz.
Wiecznie cię wykopuję.
Ale nigdy dotąd nie wychodziłeś.
Co się zmieniło, Ian?
- Nie wiem. - Wiesz.
- Nie wiem. - Wiesz!
- Nie wie… - Wiesz!
To dlatego, że tym razem to jest moja gra.
A ty nie chcesz pracować nad moją grą, co?
Nie.
Wiedziałam.
Kurwa, wiedziałam.
Czekaj. Poppy.
Próbowałem. Przysięgam.
Naprawdę. Ja…
To w twoim stylu, co?
Za dużo obietnic, za mało realnych działań.
- Daj spokój… - Nie.
Kurwa!
Hej, Poppy.
Gdzie Ian?
Nie wiem. Mam to gdzieś.
Okej.
Wracaj do pracy. Straciłyśmy już dość czasu.
Jak tu cicho.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK