Japanese dialogue subtitled in blue. Korean dialogue subtitled in yellow.
Koh-san! Witamy w domu.
- Rozładujcie ładunek. - Tak jest.
Rozładujcie to, już.
Wygląda na to, że pańska podróż była owocna.
Kto to będzie?
Sowieci czy Amerykanie?
Jeszcze nie wiadomo.
Chcę, żebyś tu został i obserwował ludzi.
Dopilnuj, żeby nikt nie kradł.
Wszystko będzie tak, jak pan zalecił.
Bez obaw.
Pokazujemy światu wielką siłę naszego narodu.
Nasi dzielni żołnierze szarżują na polach bitwy...
Nie przegrywaj specjalnie!
...tchórzliwi wrogowie uciekają w popłochu.
Mozasu!
Bracie!
Chodź!
Zapraszam na domowe smaki!
- Dzień dobry! - Bracie! Czekaj!
Polecam do ryżu!
Lepiej smakuje i napełnia żołądek!
Zapraszam na domowe smaki!
- Kimchi! Pyszne kimchi! - Wygrałem!
- To nie fair! Bracie! - Noa...
- Zawsze wygrywasz. - Ostrzegałem, żebyś nie zwalniał.
Czemu go zachęcasz?
Mamo, inaczej nie wyjdzie na czas z domu.
Mogę prosić kimchi?
Pan Kim. Jak miło. Dawno pana nie było.
To prawda.
Bałam się, że chodzi pan gdzie indziej.
Jakże bym mógł? Żadne inne kimchi nie jest tak dobre.
Był pan zajęty?
Tak, dość zajęty.
Niewiele zostało. Mam nadzieję, że to przez dobrą sprzedaż.
Chciałabym.
Trudno ostatnio dostać kapustę.
To moja ostatnia porcja.
Żona szwagra szuka na targach czegoś do kiszenia, ale...
To co pani zrobi?
Jakoś sobie poradzimy.
Zawsze sobie radzimy.
Proszę.
Wyglądasz, jakbyś umiał obchodzić się z pieniędzmi.
To dobrze, bo planuję być bardzo bogaty.
Może pani liczyć na syna.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
Do widzenia.
Ten człowiek to na pewno jakiś szpieg.
Nie wolno tak nawet żartować.
A kto mnie słyszy?
W tych czasach nigdy nie wiadomo.
- Patrz na to! - Co to? Tam na górze!
- Mamo? - To Amerykanie!
Mamo, patrz!
Coś spada.
Mam! Co to jest?
Co tam napisali?
„Mieszkańcy Japonii,
zwróćcie się do swojego cesarza, żeby zakończył tę brutalną wojnę.
Jeśli Japonia się nie podda, sytuacja się pogorszy.
Namawiamy was do tego, żebyście zaakceptowali konsekwencje
i rozpoczęli budowę nowej, lepszej, miłującej pokój Japonii."
Co to znaczy?
Jak może się pogorszyć?
Nie rozumiesz, mamo? Przylecą tu Amerykanie.
II WOJNA ŚWIATOWA
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MIN JIN LEE
Dzięki 500 milionom jenów
od mądrych inwestorów, takich jak wy,
mogę wykorzystać moje doświadczenie.
Ile pan na razie zebrał?
Prawie osiągnąłem swój cel.
Inwestorzy są entuzjastyczni.
Dzięki skromnemu wkładowi i ograniczonemu ryzyku,
zwłaszcza na takim galopującym rynku,
potencjalne zyski mogą być pokaźne.
Zamierza pan sam zarządzać funduszem?
To obniży koszty stałe.
Poza tym
jestem neutralny.
Nie ma dla mnie różnicy, czy silniejszy jest jen, czy dolar.
Ale w Shiffley’s zdecydowanie nie był pan neutralny.
Tak słyszeliśmy.
Skompromitował się pan, okazując współczucie właścicielce gruntu.
Tamta transakcja nie doszła do skutku, bo wszystkich nas poniosły emocje.
Tamta kobieta nigdy nie zamierzała sprzedać ziemi.
Nie Abe-sanowi. Nie Hotelom Colton.
Chodzi mi o to,
że niebezpiecznie jest robić interesy, kierując się lojalnością.
Pańska relacja z Mamoru Yoshiim...
nas niepokoi.
Powiem wprost.
Chodzi o jego powiązania.
Tokio to jedenastomilionowa metropolia,
a wciąż sprawia wrażenie wioski.
Proszę się nie martwić.
Nie mam z nim nic wspólnego.
Brock, posłuchaj. To nie bańka.
Patrz tylko na Nikkei.
Daj spokój, stary.
Miałbyś ten wygodny stołek w Goldman Sachs,
gdybym nie pomógł ci skończyć studiów?
Nie proszę o duży wkład, tylko...
Słuchaj, nie wiem, co słyszałeś, ale...
Zdzwonimy się, dobra.
Hej!
Jakie śmierdzące jedzenie masz dzisiaj?
Słuchajcie! Wy też musicie się tego nauczyć.
To jest beoseot gangjeong.
Zwykle jest bardziej ostre,
ale zabrakło papryczek chili.
Pyszne. Mógłbym zjeść ich ze sto.
Neulgeun hobakjeon.
Jesienią moja ciocia pojechała na targ wiejski
i kupiła wielką dynię.
Pięć razy większą niż głowa mojego brata!
Powiedziała, że musi wystarczyć na całą zimę, więc trzeba ją smakować.
Tak też robię!
Bando-kun! Natychmiast zejdź z ławki!
Złaź!
Pod ścianę!
Hej, Bando.
To prawda?
Te plotki o tobie?
Hej, śmierdziuchu.
Mówię do ciebie.
Podobno twoja rodzina mieszka ze świniami.
Świnie śpią w waszym domu. To prawda?
Patrz, nie zaprzecza!
Gdyby tak nie było, to by zaprzeczył, nie?
Pozwala mu mnie wyśmiewać.
Wiem, że ten dureń chce mnie tylko wkurzyć,
ale bez przesady.
Kiedyś rozwalę mu gębę...
Noa.
Wiem, jak się czujesz.
Nie jesteś wyjątkiem. Wszyscy znamy ten gniew.
Zwłaszcza tutaj.
Rozejrzyj się.
Wściekli mężowie krzyczą na żony.
Zmęczone matki besztają dzieci. Bracia czepiają się braci.
Ale Noa,
ten gniew bierze się z poczucia bezradności.
Jest jak jest.
Jeśli ci się to nie podoba...
to nie bądź Koreańczykiem, Noa.
Choćby tylko w wyobraźni.
Zdrowie.
Mam nadzieję, że jesteście zadowoleni
z naszego dużego wkładu w arsenał.
Tak. Wszyscy są zadowoleni.
Czy to znaczy, że w następnych umowach nasza lojalność zostanie nagrodzona?
W przeciwnym razie
moglibyśmy pana rozdrażnić, Koh-san.
W Osace wszyscy wiedzą, co się dzieje, kiedy jest pan rozdrażniony.
Osobiście wolałbym zachować wszystkie kończyny.
Nie martwmy się o nastrój mojego zięcia, tylko spędźmy miło czas.
W końcu jego gościnność jest równie słynna. Smacznego.
Inoue-san. Zebraliśmy w koloniach mnóstwo ryżu,
ale nie możemy go teraz dostarczyć.
To prawda.
Niech Koreańczycy przypłyną tu z nim wpław na plecach.
To robota w sam raz dla tych leniwych karaluchów.
Idź zobacz, gdzie są tamci dwaj.
Za długo ich już nie ma.
Czyli to potwierdzone?
Jeszcze nie.
Ale przechwycono pewne informacje.
Chodzą pogłoski, że wkrótce będą bombardować.
Wkrótce?
Kwestia dni.
Zabierz szybko rodzinę z miasta.
Ja wysłałem już swoją na wieś. Jutro rano do nich dojadę.
Ale nie możemy jeszcze iść. Nie skosztowaliśmy tych wspaniałych dań.
Ten Koh-san jest niesamowity. Skąd on bierze to całe jedzenie?
Naprawdę wsadziłeś kij w mrowisko.
Abe-san jest wściekły.
Wierz mi, że to czuję.
Dziś wręczają mu nagrodę.
Japoński biznesmen roku. To duży zaszczyt.
Pogratuluj mu ode mnie.
Powiedz szczerze.
Ile zebrałeś funduszy?
Nie gadaj. Zero?
- Zero. - Chryzor.
Trzeba było mnie spytać.
Co ty gadasz?
Nie chcę litości.
Chcę ci pomóc.
Mówisz serio?
Pomyśleć, że kiedyś ci zazdrościłem.
Nie musisz rozdrapywać starych ran, Tetsuya.
Wiem, że to małostkowe.
Małostkowość zawsze była twoją specjalnością.
200 milionów.
W końcu jesteś moim najstarszym przyjacielem.
Wciąż pamiętam,
że kiedy przenieśli mnie tu do szkoły, byłeś dla mnie miły.
Równie dobrze mogłeś być okrutny, tak jak pozostali.
Nowy zawsze jest łatwym celem.
Ale ty...
Nigdy się w to nie bawiłeś.
To głupia zabawa.
Właśnie.
Dziękuję.
Uchowiec.
Gotowi?
Raz!
Dwa!
Trzy!
Kiedy te amerykańskie dranie tu przybędą,
złupią i zbezczeszczą nasze wspaniałe imperium,
pogrążając je w pożodze!
Musimy więc przeciwstawić się tym diabłom, prawda?
Bardzo dobrze.
A teraz posłuchajcie uważnie.
Nie dźgamy tylko słomianej atrapy.
To jest nasz wróg!
Te dranie spalą nasze domy,
ukradną nasze dzieci
i kto wie, na jakie jeszcze okropności nas narażą.
Pytam was więc,
czy pozwolicie tym amerykańskim bestiom na to wszystko?
Nie!
Pozwolicie im zniszczyć wasze rodziny?
Nie!
No to do ataku!
Czemu to niszczysz? Nie będzie się już nadawać do użytku.
O to właśnie chodzi.
Trzeba powalić wroga, żeby nie mógł już wstać.
Idź już.
Skupcie się na celu!
Przyznam, że byłam ciekawa, co u ciebie.
Jak sobie radzisz, czy idzie ci dobrze, czy źle.
Poślubiłaś pastora, prawda?
Tego chorowitego.
Udało mu się pokonać chorobę
i mieliśmy parę dobrych lat.
Ale potem...
aresztowała go policja.
Naprawdę? Za co?
Pomagał robotnikom walczyć o lepsze zarobki.
To było siedem lat temu.
To jak sobie dajesz radę?
Mimo wszystko nadal mam szczęście. Został mi szwagier.
W tamtym roku wzięli go do pracy w fabryce uzbrojenia w Nagasaki.
Pieniądze, które wysyłał, bardzo nam pomagały,
ale ostatnio płacą mu w wekslach.
A została mi ostatnia porcja kimchi. Kiedy ją sprzedam...
Do tego dochodzi moja matka.
Dlaczego? Coś jej się stało?
Od jej ostatniego listu minęły trzy miesiące.
Moja matka...
jest całkiem sama.
Nie jest łatwo, prawda?
Mimo to się uśmiecham.
Jeśli przestanę, to moje dzieci...
będą widziały tylko moje łzy.
A tego nie chcę.
Ale Sunja...
słyszałam, że niektóre kobiety robią wino ryżowe na czarny rynek.
Może mogłybyśmy...
Ale to chyba nielegalne.
Sama mówiłaś, że nie masz czego sprzedawać.
Nikt nie ma pieniędzy, żeby płacić mi za pranie.
Sunja, jestem już...
zdesperowana.
Nie zrozum mnie źle.
Nie krytykuję cię,
ale moja sytuacja...
Nie było tematu.
Ale twoi chłopcy wyrośli.
WIELKIE OTWARCIE
Babciu!
Przyszedłeś.
Przynajmniej zdążyłeś przed otwarciem.
Mogłeś ją chociaż wyprasować.
A ty się dziwisz, czemu się martwię.
- Solomon! - Tato!
- Jak wyglądam? - Elegancko!
Oboje wyglądacie elegancko.
Prawda?
Nowiutki biznes i nowiutcy właściciele.
Idealnie, co?
Gratuluję.
Jakoś wszystko się ułożyło. Co za ulga.
A jak idzie zbieranie funduszy?
Złowiłem dziś dużą rybę.
Pamiętasz Tetsuyę?
Tego beksę, który zawsze dłubał w nosie?
Już nie dłubie.
Udowodnił swoją przyjaźń.
Wkład kogoś takiego sprawia, że zbliżam się do celu.
Naprawdę?
Słuchaj.
Rozmawiałem z babcią.
Nie chcemy przegapić prawdziwej gorączki złota.
Co to jest?
Otwórz.
$700,000
Skąd macie tyle pieniędzy?
Wziąłem hipotekę na ten salon.
To znaczy... że zaciągnąłeś większy dług?
Jakie to ma znaczenie?
Banki praktycznie rozdają dziś pieniądze.
Odsetek prawie nie ma.
Ale to wciąż dług.
No co ty?
Robimy to dla ciebie, a ty tylko narzekasz?
To nie tak.
Ale jeśli coś się stanie... Jeśli mi się nie powiedzie, te pieniądze...
Jesteś moim synem.
Jeśli ja w ciebie nie uwierzę,
to kto uwierzy?
Po prostu daj z siebie wszystko, a będzie dobrze.
Tanaka Akio. Yoshida Isamu.
Drugie miejsce Nakamura Minoru.
A pierwsze...
Bando Nobuo.
Następnym razem wrócimy do tematu.
Bando.
Zostań chwilę.
Co to za książkę czytasz w klasie?
Przygody Tomka Sawyera.
Amerykańską?
Wiesz, że to zakazane.
Przepraszam.
Włóż trochę wysiłku w naukę.
Twój umysł...
może otworzyć przed tobą wiele drzwi.
Jakich drzwi?
Masz szansę uciec z tych nędznych slumsów.
Może na uniwersytet.
Ja chodziłem na Uniwersytet Waseda...
Ale ja nie chcę uciekać.
Chcę tu zostać. Być pastorem.
Słyszałem, że twojego ojca nie ma w domu.
Wróci.
Słucham?
Mój ojciec
wróci do domu.
Dlatego muszę zostać.
A jeśli nie wróci?
Powiedziałem już.
Nie wyjadę stąd.
Proszę.
Ja już tego nie potrzebuję.
UNIWERSYTET WASEDA PRÓBNE EGZAMINY WSTĘPNE
Ale nie jestem...
Wie pan.
Wiem, kim jesteś.
Noa Baek.
KSIĄŻKA OGAWY EIICHIEGO (GO YOUNG HO)
To nielegalne.
Ale Kyunghee, jaki mamy wybór?
Oszczędności się skończyły i nic nie zarabiamy.
Sunja, jeśli coś ci się stanie...
Będę ostrożna.
Słyszałam, że policja gospodarcza ma tu informatorów.
Przykro mi. To zbyt niebezpieczne.
Nie zgadzam się.
To mamy się zagłodzić?
Wiesz, kto to robi?
Głodni ludzie.
I rodzice głodnych dzieci.
Kyunghee.
Słyszałam wczoraj, jak Mozasu burczy w brzuchu przez sen.
Nasze dzieci też są głodne.
Myślisz, że tego nie wiem?
Niedawno... znalazłam w ryżu robaki. Robaki!
Co gorsza,
zastanawiałam się, czy ich nie zostawić, żeby bardziej się najedli.
Nie musisz się tego wstydzić.
Ale jeszcze do tego nie doszło.
Kyunghee.
Może na razie spróbujmy unikać karmienia dzieci robakami?
Obiecaj mi jedno.
Co wieczór musisz wrócić do nas do domu.
Oczywiście, że wrócę.
Wiesz o tym.
To tylko próbny alarm. Pracujmy dalej.
Leć.
Nie martw się.
Ja się nimi zajmę.
Nie chcę, żebyś szła sama.
Spokojnie. Umiem sprzedawać.
Pośpiesz się, zanim mąż się zezłości.
Pamiętaj.
Pokazuj tylko uśmiech.
- Solomon? - Tetsuya. Jestem w Osace.
Co się dzieje?
Abe- san...
usłyszał o mojej inwestycji.
Ale...
Grozi, że zniszczy nas obu.
Twierdzi, że mnie kantujesz.
Co ty mówisz, Tetsuya?
Przepraszam. Nie mogę.
Solomon?
- Jesteś tam? - Nie martw się.
Rozumiem.
Przykro mi, Solomon.
Wiem.
Solomon. Co ty tam robisz?
Chodź ze mną do sklepu.
- Co? - Do marketu obok.
Tort będzie już gotowy.
Potrzebujemy też kubków.
Mówiłam tacie, żeby nie podawał soku z winogron.
Co tak stoisz?
Idę już.
Może przyjmujący zamówienie pani nie zrozumiał.
Nie zrozumiał „50”?
Babciu, co się dzieje?
Zamówiłam tort na 50 osób, a on daje mi to.
To chyba wasz błąd?
Proszę posłuchać, to zamówienie specjalne.
Tu jest napisane.
Ale nie to zamawialiśmy.
Proszę mnie nie winić,
że nie rozumiem niedorobionego japońskiego.
Niedorobionego?
Mówię tylko, że skoro chcecie tu mieszkać,
to nauczcie się dobrze naszego języka.
Chodźmy.
Tu nie chodzi o tort, prawda?
Nie wiem, co pan sugeruje,
ale jeśli się tu panu nie podoba,
proszę kupować gdzie indziej.
Istnieją sklepy dla takich jak wy, nie?
Co pan powiedział?
Proszę nie odchodzić. Pytałem o coś.
Za kogo, do cholery, się pan uważa?
Urodziłem się tutaj, tak jak pan.
Chodziłem na Uniwersytet Yale. Rozumie to pan?
Zarabiam w jeden dzień tyle, co pan w ciągu miesiąca!
Nie ma pan, kurwa, prawa nas poniżać! Idiota!
Jest ktoś w domu?
Zrobili nalot na tajny targ.
Aresztowali Sunję.
Zabrali ją!
Jak to?
Gdzie ona teraz jest? Dokąd ją zabrali?
Obyśmy dostały tego starszego, sprawiedliwego sędzię.
Obyśmy nie dostały tego młodszego.
On jest okrutny.
Solomonie, przestraszyłeś mnie dzisiaj.
Przepraszam za to.
Ale babciu...
Teraz...
jest mi za ciężko
Nie dam już rady.
Nie...
Nie mogę przez całe życie ci współczuć.
Pora wstawać.
Ciociu, co powiedziała policja?
Nie ma jeszcze żadnych wieści, ale obiecali to sprawdzić.
Możemy dziś zostać w domu i poczekać z tobą?
Mama chciałaby, żebyście poszli do szkoły.
Wiesz o tym.
Mozasu, wstawaj.
Idzie. Przygotujcie się.
Co się dzieje?
Przyszedł.
Nazwisko?
Ryu Kimiko.
Trzecie wykroczenie. No tak.
Chciał uciec bez płacenia!
Dwa miesiące.
Aż dwa?
- Nazwisko? - Hayashi Asuka.
Pierwsze wykroczenie. Trzy tygodnie
Nazwisko?
Bando Nobuko.
Ach. To ty.
Możesz iść.
Następnym razem na to nie licz.
Pamiętaj o tym.
Następna.
Nazwisko?
Ta nagroda to dla mnie wielkie wyróżnienie.
Jestem zaszczycony,
że moje dokonania zasłużyły na takie uznanie
ze strony rodaków, których podziwiam.
Jak mówiłem,
ta nagroda to dla mnie zaszczyt.
Wspominam przeciwności, które musieliśmy pokonać, żeby tu dojść
jako naród sprowadzony do spalonych ruin.
Ale powstaliśmy z tych popiołów...
Pan Kim.
Byłem w komisariacie, ale powiedzieli, że już pani wyszła.
Ale skąd pan wiedział, że tam byłam?
Proszę pojechać ze mną.
Mam wsiąść do auta?
Dokąd mnie pan zawiezie?
Nie mogę niestety powiedzieć.
To pierwiastek znaleziony głęboko pod ziemią.
Nazywa się wolfram.
Po przetworzeniu jest odporny na korozję.
Przydaje się do samolotów, pocisków, granatów i tak dalej.
Umożliwia prowadzenie wojny.
Jak mnie znalazłeś?
Nie musiałem cię szukać. Nigdy cię nie zgubiłem.
Pan Kim dla mnie pracuje.
Wiele lat temu poprosiłem go, żeby strzegł ciebie i dzieci.
Zwłaszcza Noego.
To mądry chłopak,
ale za mało się przykłada.
Czego chcesz?
Będą bombardować.
Od lat to słyszymy.
Tym razem naprawdę.
I to wkrótce.
Nie tylko mniejsze bomby zrzucane na fabryki,
ale też naloty dywanowe na całe miasto.
Amerykanie chcą wszystko spalić.
Jak możesz być tego pewien?
A skąd wiedziałem, że robisz wino?
Albo że nauczycielem Noego jest Koreańczyk, który udaje Japończyka?
Muszę wiedzieć to, czego nie wiedzą inni.
Tak udało mi się przetrwać.
Ty też tak musisz.
Załatwiłem dla ciebie, żony twojego szwagra
i twoich synów schronienie na wsi.
Nie zostawię męża w więzieniu.
Rozumiesz, co mówię?
Amerykanie wysyłają bombowce, żeby zniszczyć miasto!
Wszystko, co znasz, zniknie.
Myślisz, że wiesz, co to znaczy.
Ale nie.
Nie wiesz.
Ja wiem.
Już ci powiedziałam.
To niemożliwe.
Chcesz ryzykować życie dzieci dla idioty, który dał się aresztować?
Nie zostawię go.
Nie zostawię.
Tobie...
Tobie faktycznie na nim zależy.
Prawda?
Napisy: Marzena Falkowska